ตอนที่14

“หมายความว่ายังไงครับพ่อ?”ผมเอ่ยถามพ่อไปในขณะที่ท่านทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาขนาดใหญ่ ผมจึงนั่งลงฝั่งข้างๆกับท่าน

“มิซานน่ะ เป็นเพื่อนพ่อตอนเรียนมหาลัยด้วยกันและแม่ของหนูโยโกะก็เป็นเพื่อนกับแม่ของปลายฟ้าทำให้เราสองคนรู้จักกันและสนิทกันมากขึ้น”พ่ออธิบายให้ผมฟัง ผมก็พยักหน้าฟังพ่อ

“ตอนที่พ่อเดือดร้อนเขาก็ช่วยพ่อและมาในวันนี้ วันที่เขากำลังเดือดร้อนพ่อเองก็ต้องช่วยเหลือเขากลับคืนเหมือนกัน”

“เขาเดือดร้อนเรื่องอะไรเหรอครับ?”

“เรื่องตำแหน่งนายกของเขานั้นแหละ มีคนจ้องจะเอาตำแหน่งไปเขาโดยใช้วิธีที่สกปรก”

“วิธีสกปรก?”

“อืม พวกมันจะจับตัวหนูโยโกะไปเพื่อกดดันให้มิซานลาก่อนจากตำแหน่งด้วยความเต็มใจ”

“เพราะถ้ามิซานไม่ลาออกจากตำแหน่งด้วยความเต็มใจชาวเมืองไม่มีทางยอมรับนายกที่จะมารับตำแหน่งแทนมิซานแน่นอน”

“ถึงว่าทำไมพ่อถึงไม่ให้ผมพาตัวโยโกะไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล”ผมพูดไปถึงตอนที่ผมโทรศัพท์ไปหาพ่อให้พ่อเรียนท่านนายกว่าผมจะพาลูกสาวเขาไปโรงพยาบาลแต่พ่อผมไม่ให้ผมพาโยโกะไปแต่กลับให้ผมพาเธอมาที่นี้ ที่เพนท์เฮ้าส์ของผมยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ย่างกายเข้ามาเลยน่ะเนี่ย

“ใช่ เราไม่รู้ว่ามันมีพวกมากแค่ไหน แต่พ่อคิดว่ามันไม่ธรรมดา”พ่อผมเอ่ยขึ้นด้วยความวิตกกังวล

“ดื่มชาอุ่นๆก่อนครับพ่อ เดี๋ยวความดันขึ้น”ผมรินนำ้ชาใส่แก้วชาและยื่นส่งไปให้พ่อด้วควาทเคารพ

“ดูแลหนูโยโกะด้วยนะลูก”พ่อรับแก้วชาไปจากผม พลางเอ่ยบอกผมด้วยน้ำเสียงขอร้อง

“น้องน่าสงสาร จิตใจของเธอโดนทำร้ายมาเยอะทั้งร่างกายและจิตใจ”พ่อผมเอ่ยพร้อมกับแววตาที่สงสาร

“ผมไม่เห็นเธอจะเป็นแบบนั้นเลยนะครับ ผิดกันเธอมองจะเข้มแข็งด้วยซ้ำ”ผมแย้งพ่อไปตามภาพที่ผมเห็นสิ่งที่เธอเป็น ถึงแววตาเธอจะดูไม่มีความสุขก็เถอะ

“ต่อหน้าคนอื่นเธอก็ทำตัวเข้มแข็งแต่พอเธออยู่คนเดียวเธอจะเป็นคนซึมเศร้า มิซานกลัวลูกของเขาจะเป็นโรคซึมเศร้าน่ะ”พ่อผมบอกผม ผมก็พยักหน้า

“ครับผมจะดูแลเธอให้”ผมรับปากพ่อผมไป

“ให้เธออยู่ที่นี้กับลูกน่ะ และลูกก็อยู่ที่นี้กับเธอ”

“แต่ผม”

“ไม่ต้องเป็นห่วงแม่เดี๋ยวพ่อดูแลเอง”

“ก็ได้ครับ”ผมต้องจับใจรับคำพ่อ เพราะตั้งแต่ผมเกิดมาผมไม่เคยดื้นกับพ่อและแม่เลย

พรึบ

“ออกไป!!!”เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายของโยโกะดังขึ้นมาจากในห้องและตามด้วยเสียงข้าวของตกแตก ผมกับพ่อหันมองหน้ากันอย่างไว

“ถ้าไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วย แล้วไปพาตัวมาที่นี้ทำไมว่ะ!!”เสียงโมโหของโยโกะทำให้ผมลุกขึ้นยืนและกำลังจะวิ่งเข้าไปดูท่านมิซาน

พรึบ

“อย่าไปยุ่งเรื่องครอบครัวเขาลูก มันไม่ใช่หน้าที่ของเรา”พ่อคว้าแขนผมไว้พลางเอ่ยบอกผม ผมก็หันมามองพ่อและก้มหัวรับคำสั่งเขาและนั่งลงตามคำสั่งของท่าน

“อยากให้มีผัวมากใช่ป่ะ จะเอาเงินค่าตัวหรือไง!”โยโกะแผดเสียงดังที่น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดแค้นและโกรธชัง ผมหันไปมองหน้าพ่อด้วยความร้อนรนพ่อก็ส่ายศีรษะให้ผมเป็นเชิงว่าอย่าไปยุ่ง

“พ่อทำทุกอย่างเพื่อลูก”ท่านมิซานพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หยุดพูดแบบนี้สักที หยุดพูดให้ตัวเองดูดีได้แล้วออกไปฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณกรี๊ดดดดดด!!”โยโกะจังพูดตวาดเสียงและตามด้วยเสียงกรีดร้องของเธอที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเหงา เธอมีปัญหาอะไรในใจมากกว่าที่เธอเล่าให้ผมรึไง

แกร๊ก

“มิซาน”ทันทีที่ร่างของท่านมิซานออกมาจากห้องของโยโกะพ่อของผมก็เอ่ยเรียกท่านทันที

“ซาโอะ”ท่านมิซานค่อยๆเดินมาหาพ่อกับผมด้วยท่าทางหมดแรงนำ้ตาของท่านไหลริน พ่อผมเดินเข้าไปตบไหล่ท่านมิซานเพื่อให้กำลังใจ

“สักวันหนูโยโกะต้องให้อภัยนาย”พ่อผมเอ่ยให้กำลังใจท่านมิซาน

“ขอบใจนะ”ท่านมิซานยิ้มให้พ่อผมพลางเอ่ยขอบคุณพ่อผม

“อาฝากให้ซาโนะช่วยดูแลน้องแทนอาด้วยนะ เพราะโยโกะคงไม่อยากเห็นหน้าอา”ท่านมิซานเดินมาหาผมพลางตบไหล่ผมแววตาของเขาดูเศร้าลงและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดเมื่อพูดถึงลูกสาวของเขา