แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}

แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-12
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
5 Peringkat. 5 Ulasan-ulasan
36Bab
4.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“แด๊ดดี้ ที่หนูบอกว่ารักแด๊ดดี้ หนูไม่ได้หมายความรักเหมือนพ่อ หนูรักแด๊ดดี้แบบผัว แด๊ดดี้เข้าใจปะ” “เด็กบ้า” ไคน์ มาเฟียที่รู้จักกันโลกนักธุรกิจที่ได้รับการยอมรับ เขารับผิดชอบชีวิตลูกน้องและธุรกิจของตัวเองตั้งแต่อายุ 22 ปี ใครก็ต่างเกรงกลัว มีอำนาจ มีอิทธิพล ใครหักหลัง หรือคิดอยากลองดี คิรัน สั่งเก็บทุกคน จนวันหนึ่ง ในขณะที่มือเปื้อนเลือดเพราะจัดการบางอย่างเสร็จเรียบร้อยกำลังเดินขึ้นรถ ไคน์ ได้พบกับเด็กผู้หญิงวัย 8 เดือน ที่มีผ้าเก่า ๆ ห่อหุ้มและนอนร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่ชีวิตไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ ไคน์ กลับตัดสินใจพาเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับมาด้วย ผู้ชาย อายุ 22 ปี ตั้งตัวเองเป็นพ่อให้กับเด็กตัวน้อยวัย 8 เดือน ที่ยังพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว เด็กน้อยถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีโดยที่ ไคน์ มอบโลกสดใสให้เท่านั้น ส่วนโลกมืดมิดเขาไม่คิดจะให้เธอมารับรู้ เด็กน้อยเติบโตมาอย่างดีและสวยงามจนใครต่างให้ความสนใจ นั่นทำให้ความรู้สึกของ ไคน์ เริ่มเปลี่ยนไป จากแค่เอ็นดูเริ่มรู้สึกหึงหวงแล่นเข้ามาในหัวใจ ความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกต้องห้ามเมื่อศีลธรรมยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหัวใจ ความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร ฝากโปรดติดตาม…

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์

時任寛人(ときとう ひろと)と伊東結月(いとう ゆづき)は容坂市で一番お似合いの二人である。

二人は生まれる前から婚約していて、生まれた時からひとときも離れることはなかった。結月は、二人はこのままずっと一緒にいられると思っていた。

しかし、それは寛人が釣りをしている時に湖に落ちてしまい、漁村出身である樋口澪(ひぐち みお)に助けられるまでのことだった。

寛人の父親、時任哲也(ときとう てつや)は名誉のために、澪やその家族全員を時任家で働かせることにした。また、寛人にこんなふうに言いつけた。

「結月と結婚したいなら、恩返しができるまで、樋口澪をそばに残すんだ!」

結月と結婚するため、寛人は嫌でもそれに応じるしかなかった。そして、恩返しができるまで、彼女が不幸だと感じた時にはいつでも助けに駆けつけると澪に約束した。

それからの三年、澪は常に自分は不幸だと思っていた。

初めての不幸は結月の誕生日の日のことだった。自分はこんな盛大な誕生日会を開いたことがないと言ったから、澪に誕生日会を譲ってやるように、寛人は結月に頼んだのだ。

結月は婚約解消を言い出したが、寛人は打ち上げ数が一万も超える花火で彼女の誕生日を祝った。そして、全ては結月と結婚できるようにするためだと、結月に片膝で跪いて言った。

二回目の不幸は、寛人と結月が一緒に結婚用の家を買うのを見に行った時のことだった。その時澪が自分はこんな豪華な家を見たことがないと言ったから、寛人はその家を澪にあげた。同じ日に、寛人はもっと大きくて、価格の高い家を結月に買ってあげた。そして、もう少し待って欲しいと結月に伝えた。

結月はずっと寛人を待ってあげていた。しかしその後、寛人は二人が結婚するための家、車、結婚後飼おうとしていた犬までも全部澪に渡してしまったのだった。

そしてこのようなことを繰り返し、九十九回目まで来た。

そして寛人がやっと澪への恩返しを終わらせたのだと思っていた。結月は婚姻届を出すために、ずっと楽しみに市役所で寛人を待っていた。しかし、一日も待った彼女を迎えたのは、寛人が一億円も使って、オークションで「一生一人だけを愛する」のを象徴するピンクダイヤモンドを澪に買ったという知らせだった。

その瞬間、何度も抑えられてきた失望感が波のように押し寄せてきた。

そろそろ退場すべきなのかもしれない。

結月は輝くピンクダイヤモンドを見つめながら、寛人に電話をした。そして、優しい声で言った。

「寛人、結婚はもうしないよ」

寛人は鼻で笑って、隣にいる人といちゃついた。

「またわがままを言って俺を脅してるんだろ。

おとなしくしてて。恩返しができたらすぐお前のそばに向かうから」

またこの言葉だ。

この三年、結月は数え切れないほどこの言葉を聞いてきた。

それに彼女はもう疲れ果ててしまった。

結月は静かに電話を切って、市役所を離れた。

寛人はただ、もっと高いダイヤモンドを入札して結月にあげるように、手下に言いつけた。

結月は前のように、ヤキモチを焼いて、駄々っ子になっているだけで、澪にあげた物を結月にもあげれば、すぐに機嫌がなおると寛人は思っていたのだ。

しかし、彼は知らなかった。婚姻届を出すことは、結月がこの二十数年の付き合いに免じて、寛人にあげた最後のチャンスだったということを。

結月はもう彼に期待などしない。

結月は家に帰って、すぐ京坂市にいるおばに電話をかけた。

「おばさん、この前おばさんが言ってた政略結婚の話、私、受け入れようと思うの」

おばは感激して、涙を拭きながら、自分を助けてくれる結月に感謝の言葉を送った。

結月は少し彼女を宥めて、電話を切った。そして、ここ数年寛人が自分にくれたプレゼントを整理し始めた。

幼い頃もらったオーダーメイドのバービー人形、中学時代もらった手作りのマフラー、二人が成人して、寛人が結月にプロポーズするために自分で作った指輪。

しかし澪が現れた時から、全てが寛人が結月の機嫌を取るためのものになってしまった。

本来なら全て結月の大事な思い出で、それらを見るだけで寛人との結婚後の生活を想像させるものだったのに。

今となっては、もう全部いらない。

二十数年もの思い出も一緒に、寛人に返すことにしたのだ。

結月は全ての物を段ボールに整理して、アシスタントに渡した。そして、クローゼットから二人の婚約の印となっている物を取り出し、二人の結婚用の家へと向かった。

パスワードは相変わらず、彼女と寛人の誕生日の組み合わせだった。

音を聞いた寛人は部屋から出てきて、結月を見て少し驚いた。

「結月?」

彼は口の端に薄笑いを浮かべた。

「やっぱり俺には怒れないんだよな。ダイヤモンドは気に入ってくれたか?気に入らなかったらまた別のものを買うからね。それから……昨日は婚姻届を出すのにあまり向いていなかったから、また新しい日を選んでもらったよ」

結月は静かに彼の話を聞いて、自分の背後にあるいくつもの段ボールを指でさして話した。

「物を返しに来たの」

それを聞いた瞬間、寛人の笑顔が固まった。そして彼は眉をひそめた。

寛人が何かを言う前に、澪は素足で二階から降りて、彼の腰に抱き着いた。

結月の目はぴくっと痙攣した。

澪が着ているシャツは、結月が大学入試を受けた後、アルバイトをして寛人に買ってあげたプレゼントだった。

結月にとって初めてのアルバイトの経験で、唯一の経験だった。

寛人はプレゼントをもらった時、喜んだわけではなく、結月が皿洗いをしてガサガサになった手を見て、胸が痛くなって泣いた。

彼はシャツを箱に大事にしまい込んだ。そして、一生結月を悲しませないと約束したのだ。

しかし今、そのシャツは澪が着ているし、寛人もまた澪のことで数え切れないほどに結月を悲しませた。

澪はこの時ようやく結月がここにいることに気づいたようで、顔で寛人の背中をさすって、恥ずかしそうに言った。

「お客さんがいるなら早く言ってくれればよかったのに。もう、私、こんな姿じゃ笑われちゃうわ」

寛人は眉をひそめて、澪の手を握り、引き離そうとした。

しかし、澪はわざと敵対するように、もっと力を入れた。

結月に、澪は自慢げに見えた。

結月は目線をそらして言った。

「物を返しに来たの。良かったら、婚約の印を私に返してちょうだい」

結月はそう言って、時任家の代々嫁に伝わる宝石のペンダントを渡した。

寛人は一瞬固まった。わざと結月を怒らせるように、彼は澪の手を握りしめて、冷笑した。

「今都合よく見えるかな」

結月は胸が苦しくなり、無意識に箱を持つ手に力を入れた。

自分は諦める準備を完全にできたと思っていたが、この光景を見るとやはり心が締め付けられた。

結月と寛人が初めて澪のことで喧嘩になったことが思い出される。寛人は結月に跪いて、すべてはもっと早く恩を返して彼女と結婚するためだと神に誓っていた。

しかし、いくら返しても、澪への恩は返しきれないようだ。

寛人は澪のために、何度も結月を見捨てた。二人の結婚の日時も何度も遅延された。

今日という日になって、雪崩を起こす最後の一塊の雪がやっと降り注いできたのだった。

彼女はやっとこの恋を手放せる。

結月は深く息を吸って、そのペンダントを机に置いて言った「都合がいい時に、送って来てくれればいいわ」

結月は真剣に婚約解消の話をしたいと思っていたのだ。

しかし、澪が寛人の服の下に手を入れ、寛人の体が一瞬固まるのを見て、吐き気がした彼女は、すぐに向きを変えてその場を去っていった。

「待ってくれ!」

寛人は結月を呼び止めて、口を開き、脅すように言った。

「結月、本当に俺との婚約を解消するのか?」

結月は足を止めて、動揺しない声で言った。

「そうよ」

寛人は鼻で笑った。

彼は結月のそばに行って、重ねた段ボールを蹴りつけた。

「婚約を解消するなら、こんなゴミを残す必要もないだろう?」

寛人は結月の目をじっと見つめた。結月はきっと、今回も前の九十九回の時と同じように、涙目で「私の機嫌を取ってくれれば、仲直りしてもいいよ」と言うはずだと、寛人は思っていた。

しかし、結月はただ頷いた。「そうね、もう残す必要もないし。

邪魔だと思うなら、私がここに残した物も全部捨てればいいよ」

寛人は骨の関節が鳴るまで、拳を強く握りしめた。

しばらく経って、彼は怒った口ぶりで言った。

「俺がまだお前の物に触れると思うのか?自分で全部片付けろ。取り忘れた物があるから取りに来たいという理由で俺と仲直りしようとするなよ」

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Nnnn
Nnnn
รออยู่นะคะะ
2026-05-15 20:14:48
1
1
Nnnn
Nnnn
เริ่ดดดดดดดดๆ
2026-05-14 23:26:43
1
0
Min Thipnapa Sathianram
Min Thipnapa Sathianram
ต่อตอนใหม่หน่อยค่ะ
2026-04-04 22:22:00
4
1
Min Thipnapa Sathianram
Min Thipnapa Sathianram
ต่อตอนใหม่หน่อยค่ะ
2026-03-25 00:38:16
2
0
พิมลอริน [Pim.Lorin]
พิมลอริน [Pim.Lorin]
สวัสดีค่ะ ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ หากชอบฝากกดติดตาม ฝากกดถูกใจ และอย่าลืมเพิ่มลงคลังเพื่อจะได้ไม่พลาดทุกการอัปเดต ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านไว้ล่วงหน้าที่ให้การสนับสนุนค่ะ ......
2026-02-19 00:40:18
4
2
36 Bab
ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์
"เฮีย มันหักหลังเราจริง ๆ ครับ ตอนนี้ผมจับมันไว้ที่โกงดังสุดท้าย"นิ้วเรียวยาวหยิบมือถือแบรนด์ผลไม้รุ่นล่าสุดตัวท็อปความจุสูงสุดกดรับสาย ไคน์ เจ้าของใบหน้าคมเข้มราวกับงานปั้น สันกรามชัดเป็นเส้นทำให้บุคลิกดูแข็งกร้าวแต่กลับดึงดูดอย่างประหลาด ดวงตาเรียวยาวหางตาคมทอดมองนิ่ง ๆ ก็เหมือนกดอารมณ์คนถูกมองให้หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าพอดี ส่วนริมฝีปากได้รูปมีมุมยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนจะเย้ยโลกอยู่เสมอ ผมสีดำสนิทถูกเซ็ตยุ่งเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ปอยผมด้านหน้าตกลงเหนือคิ้วเสริมให้เขาดูหล่อแบดปนอบอุ่นในคราวเดียวกัน ออร่าของเขาเงียบขรึม เย็นชา แต่กลับมีแรงดึงดูดรุนแรงจนใครก็ตามที่อยู่ใกล้ไม่อาจละสายตาได้เลย เขานั้นเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งไอโซด้วยกัน นักแสดงหญิง รวมทั้งหญิงสาวมากมายที่ได้พบเจอ“ดี มึงรออยู่ที่นั่น เดี๋ยวกูไปจัดการด้วยตัวเอง”ผมยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้เสียงปลายสายซึ่งเป็นมือขวาของผมเองโทรมารายงาน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอแนะนำตัวเลยก็แล้วกัน สวัสดีครับ ผม ไคน์ ชื่อจริง คาลิน ภักดิ์พิทักษ์วงศ์ ตอนนี้อายุ 22 ปี สูง 191 เซนติเมตร น้ำหนัก 67 กิโลกรัม เรียนจ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 : เด็กผู้หญิงข้างถังขยะ
การ์ดหันไปมองยังเจ้านายของตนเองที่เดินเข้ามาหา แล้วเขารู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนี้ หากเอาไปทิ้งไว้ข้างถนนก็กลัวว่าเด็กคนนี้จะถูกรถเหยียบ เพราะค่ำมืดดึกดื่นคงไม่ค่อยมีใครสังเกตหรือใส่ใจระหว่างข้างทางมากนัก“จิ๊”ผมส่งเสียงจิ๊ในลำคออย่างขัดใจและปรายตามองไปยังเด็กตัวเล็กที่ถูกเอามาถึงไว้ ตอนนี้ร้องไห้จนหน้าแดงตัวแดงไปหมด ผมเม้มปากอย่างใช้ความคิดและตัดสินใจอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ ก่อนจะบอกให้ลูกน้องหยิบกระดาษที่อยู่ในผ้าออกมาดู“เอกสารอะไร มึงหยิบมาดูสิ”"ครับเฮีย"การ์ดพยักหน้าและหยิบเอกสารขึ้นมาดู ในใบกระดาษมีตัวอักษรที่ลายมือไม่ได้สวยเลยเขียนเอาไว้ว่า ช่วยรับเลี้ยงลูกฉันด้วย ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่อยากฆ่าลูก ฉันจะไม่ไปยุ่งกับลูกอีกหลังจากนี้ ขอบคุณ การ์ดพยายามอ่านให้เจ้านายฟัง คำบางคำก็เขียนผิดแต่พออ่านจับใจความได้ และส่งใบเกิดอีกหนึ่งใบแนบมาพร้อมกันให้กับเจ้านายไป“สัสเอ๊ย เอากันแม่งก็ไม่รู้จักถุงยางหรือไงวะ”ผมอ่านดูรายละเอียดบนใบเกิดซึ่งมีแต่ชื่อของแม่ ระบุว่าตอนแจ้งเกิดแม่อายุ 15 ปี ช่องบิดาว่างเปล่า ไม่มี น่าจะเป็นวัยรุ่นท้องไม่พร้อมแล้วไม่มีเงินเลี้ยงลูกนั่นแหละ บอกพ่อแม่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ผม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 : บ้านหลังใหญ่ที่มีสิ่งแปลกใหม่เข้ามา
“คุณไคน์ ป้าอาบน้ำให้เจ้าหนูน้อยเรียบร้อยแล้วค่ะ”ผมเคี้ยวบะหมี่อยู่ก่อนจะหันไปมองทางป้าละออที่อุ้มยัยเด็กเสียงดีเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง อืม ดูดีขึ้น หน้าตาก็น่ารัก เพราะไม่สกปรกเหมือนตอนแรกที่เจอกัน ผิวขาวเนียนละเอียด มีผ้าขนหนูห่อตัวเอาไว้เหลือแต่หน้ากลม ๆ ผมมองยัยเด็กตัวเล็กและหันมามองที่ถ้วยบะหมี่ต้มยำรสจัดของตัวเองเลยพูดออกตามที่คิด“กลมยังกับลูกชิ้นปลา”"ฮ่า ๆ""หึหึ คุณไคนล่ะก็"“อาาา อะ อะ”"เฮ้ย อยู่กับป้าละออน้องตัวเล็กพูดได้แล้ว"เหล่าลูกน้องของไคน์ที่นั่งกินบะหมี่อยู่กับเจ้านายหัวเราะออกมาหลังไคน์เปรียบเทียบเจ้าหนูตัวเล็กกับลูกชิ้นปลา มองไปมองมาก็คล้ายอยู่เหมือนกันพวกเขาจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ แต่พอได้ยินเสียงใส ๆ พูดออกเสียงก็พากันหันไปมองด้วยความตื่นเต้น เพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวน้อยนั้นร้องไห้อย่างเดียว"พูดที่ไหนเล่า เขาเรียกฝึกออกเสียง บอกให้มีเมียก็ไม่มีกัน แบบนี้แหละ เลยไม่เข้าใจ"ป้าละออส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับลูกน้องผู้ชาย แล้วถ้าลูกน้องอยู่กันครบ ส่วนมากจะเป็นมื้อเช้า บรรยากาศภายในบ้านจะคล้ายโรงเรียนชายล้วนแบบไม่มีผิดเพี้ยน ผ้าละออนั่งลงที่พรมด้านล่างและวางเด็กน้อยไว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 : ชีวิตของเด็กน้อยที่น่าสงสาร
เวลา 10.06 น.“แงงงง อึก แงงงงง”ผมใช้มือเสยผมก่อนเดินลงบันไดมาจากชั้นสอง แล้วพอเดินลงมาก็ได้ยินเสียงของยัยเด็กเสียงดีขึ้นมาทันที แต่ก่อนบ้านผมเสียงเงียบมาก บ้านเก็บเสียงทั้งหลัง ส่วนลูกน้องผมมันจะพากันนั่งเล่นและพูดคุยข้างนอกเวลาไม่มีงาน แต่ตอนนี้มีเสียงแบบใหม่เพิ่มเข้ามาละ ผมเดินมาหยุดที่บริเวณโซนนั่งเล่นที่ตอนนี้มีแต่ของเด็กอ่อน เลยกอดอกและเอ่ยถามแม่บ้านออกไป“ป้าละออ เป็นอะไรอีกล่ะครับน่ะ”[อ๋อ พอดีหิวนมน่ะค่ะ แล้วป้าชงไม่ทันใจ]ผมมองไปยังป้าสายใจที่อุ้มยัยเด็กตัวเล็กที่ร้องไห้จนหน้าแดง ผมเลยขมวดคิ้ว เพราะเด็กวัยนี้จะรู้จักคำว่าหยุดคำว่าพอที่ไหนล่ะ“แงงงง อึก แงงงง”“ทีหลังป้าก็ชงเตรียมเอาไว้ได้เลยนะครับ นมมันเก็บหลายชั่วโมงอยู่แล้ว ร้องขนาดนั้นเดี๋ยวก็ขาดใจตายพอดี ชงเตรียมไว้มันจะทิ้งก็ปล่อยทิ้งไป ไม่ต้องมาชงในตอนที่หิวขนาดนี้”[ค่ะ ๆ ขออภัยด้วยนะคะ เดี๋ยวต่อไปป้าจะชงเตรียมเอาไว้ จะได้ไม่สะดุดค่ะ]ป้าละออและแม่บ้านต่างรับคำสั่งของเจ้านาย โดยที่ป้าละออนั้นรีบชงนม ส่วนป้าสายใจก็อุ้มเดินไปรอบ ๆ และปลอบประโลมเด็กน้อยในอ้อมแขน“ครับ”ผมเท้าเอวมองไปยังแม่บ้านและยัยเด็กตัวเล็กที่ตอนนี้ร
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 : ม๊ากับป๊ามาหา
[ตาไคน์]คุณหญิงเนตรา เจ้าของร่างอวบอัดขาวเนียนผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าโทนแดง ใบหน้าสวยหวานสมวัย เธอสวมชุดกระโปรงเข้ารูปแขนกุดสีขาวเดินเข้ามาในบ้าน ในมือเรียวสวยเล็บสีแดงถือกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักล้านเดินเข้ามาในบ้านพร้อมสามีที่เป็นคนจีน ตอนนี้เธออายุ 46 ปี แต่งงานเร็วและมีลูกเลย ลูกโตทันใช้ มีไคน์นี่แหละที่เป็นลูกหลง ไม่คิดจะมีแล้วก็ปุ๊บเข้าท้อง เมื่อรับรู้ว่าลูกคนเล็กอย่างไคน์รับเลี้ยงเด็กผู้หญิงวัยแปดเดือนหนึ่งจากการที่ไคน์โทรไปบอกเองเมื่อคืนวันนี้คุณหญิงเนตราจึงเดินทางมาที่บ้านหลังใหญ่ของไคน์พร้อมกันกับสามี“มาม๊า ปาป๊า สวัสดีครับ นั่งทานข้าวก่อนไหมครับ”“อาาาา คิก คิก”ผมยกมือไหว้ปาป๊าและมาม๊าที่เดินเข้ามาในบ้าน ลูกน้องผมทุกคนก็พากันยกมือไหว้ แต่มีคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่รับรู้อะไรกับเขาทั้งสิ้น ตอนนี้นั่งหัวเราะถูกอกถูกใจอยู่กับการเล่นจ๊ะเอ๋แล้วก็ของเล่น[นั่นน่ะเหรอ เด็ดที่พูดถึง ไหน อุ้มมาหาหน่อยสิ]หวัง ห่าวซวน ร่างสูงมีกล้ามเนื้อในชุดกางเกงขายาวสีดำและเสื้อยืดคอกลมสีขาว จากนั้นก็มองไปยังเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าน่ารักตั้งแต่เด็ก ๆ แถมตอนนี้ยังนั่งหัวเราะอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 : ชื่อใหม่ของหนูน้อย
[เอาล่ะ เจ้าหญิงน้อยของเราหลับไปแล้ว] [ว่าแต่ เราตั้งชื่อให้เจ้าหนูน้อยหรือยังล่ะ] ”ยังเลยครับป๊า นี่เป็นชื่อจริงกับนามสกุลในใบเกิดครับ” ผมละสายตาและวางมือถือที่กำลังกดเกมเล่น จากนั้นก็ส่งซองเอกสาร สมบัติชิ้นเดียวที่ติดตัวยัยเด็กตัวเล็กมาไปให้ป๊ากับม๊า [ไม่เอาหรอก มาอยู่กับเราแล้วก็ตั้งใหม่ไปเลยแล้วกัน] คุณหญิงเนตราสั่นศีรษะพร้อมรับซองเอกสารมาเปิดดู แล้วไม่ใช่ว่าชื่อเดิมไม่ดี แต่มาอยู่ด้วยกันกับเธอแล้วเธอก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุด และทุกอย่างต้องใหม่ทั้งหมด อย่างเดิมก็ถือว่าทิ้งไป จากนั้นเธอ สามี และลูกชายจึงช่วยกันตั้งชื่อให้กับเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้กินนมนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว [ชื่ออะไรดีนะ ไคน์ งั้นชื่อ ครีม แล้วกัน] “มาม๊า คนชื่อครีมมีเยอะแล้วนะ ผมอยากได้ชื่อที่ไม่ค่อยซ้ำใคร หรือถูกใช้ไปไม่เยอะ” [ก็ ครีมริน เป็นยังไงล่ะ ไม่ค่อยเหมือนใคร ถ้าเรียกก็รู้เลยว่าคนไหน ไม่ค่อยซ้ำแน่นอน อีกอย่างก็คล้ายชื่อจริงของเราด้วย คาลิน กับ ครีมริน ] “เอาชื่อนี้ก็ได้ครับ” ผมพยักหน้าแล้วก็ค่อนข้างพอใจในชื่อที่มาม๊าตั้งให้ยับเด็กตัวเล็กพอสมควร พอจับมาผสมกันก็เป็นชื่อใหม่ อาจจะซ้ำบ้าง แต่ไม่ค่อยเยอะ ส่ว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 : ครีมรินเก่ง (2 ขวบแล้ว)
2 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก“แดดดี้! แดดดี้!”ฝีเท้าเล็กของครีมรินรีบวิ่งมายังหน้าประตูเมื่อเห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามา พุงและแก้มกลม ๆ กระเพื่อมเล็กน้อย พร้อมชูแขนเป็นปล้องออก ริมฝีปากสีชมพูฉีกยิ้มหวาน ดวงตากลมเป็นสระอิเวลายิ้ม“ว่าไง วันนี้ดื้อหรือเปล่า”ผมนั่งลงจับกระเป๋าสะพายข้างที่อยู่ด้านหน้าไปไว้ด้านหลังแล้วก็อุ้มร่างขาวกลมคล้ายซาลาเปาขึ้นมา จากเด็กที่ออแอ้ในวันนั้น วันนี้วิ่งเร็ว เดินได้ พูดได้ อาจจะยังไม่ชัด และยังเป็นคำ ๆ แต่พัฒนาการก็ไปเร็วมาก ๆ กว่าเด็กในวัยเดียวกัน เพราะผมจ้างผู้เชี่ยวชาญมาดูแล พาไปทำแบบทดสอบด้านพัฒนาการอยู่เสมอ ไปทีไรหมอเขาก็มักจะเอ่ยชมกลับมาทุกครั้ง แล้วตอนแรกผมก็ยังมือใหม่ แต่อยู่ด้วยกันมาสองปีนิด ๆ ตอนนี้ก็ทำได้แทบทุกอย่างแล้ว ซึ่งตอนนี้ก็นอนห้องเดียวกันกับผม เพราะยัยตัวแสบนี่ก็ติดผมมาก พามานอนด้วยตั้งแต่ขวบครึ่ง แต่ถ้าวันไหนผมไม่ว่าง ไปตรวจงาน ไปเคลียร์เรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับธุรกิจก็จะบอกเหตุผลแล้วก็ให้นอนที่ห้องข้าง ๆ ที่ทำเอาไว้ให้ มีพี่เลี้ยงเป็นป้าละออกับป้าสายใจที่จะนอนเฝ้า“ไม่ดื้อ ป้า ดื้อ”ใบหน้ากลมน่ารักส่ายศีรษะไปมาก่อนจะใช้นิ้วกลม ๆ สั้น ๆ ชี้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 : ครีมรินตามกลับบ้าน
เวลา 22.50 น.“เดี๋ยวกูไปข้างนอกนะ พวกมึงไม่ต้องรอ กูออกไปหาพวกไอ้เรย์”“ครับเฮีย มีอะไรเฮียโทรมาได้เลยนะ”“เออ ๆ”ผมพยักหน้าให้ลูกน้องก่อนจะเดินออกมาที่รถซูเปอร์คาร์สีแดงของตัวเอง ที่เพิ่งซื้อได้เพียงแค่สามวัน แล้ววันนี้ผมมีนัดกินเหล้ากับเพื่อนผมที่ผับเลยจะขับรถไปเองวันนี้ก็แต่งตัวแบบสบาย ๆ ใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาวแบบโอเวอร์ไซส์สีขาวเป็นเสื้อวินเทจเสื้อวงอะไรแบบนั้น ที่ผมชอบซื้อมาใส่แล้วก็สะสมคู่กับกางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าผ้าใบสีขาว แล้วก็สะพายกระเป๋าของแบรนด์ที่ลวดลายเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ผมใช้มือกดกุญแจรีโมตเพื่อปลดล็อก คาดเข็มขัด ปิดประตู สตาร์ทรถ แล้วก็ขับออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย คุณพ่อลูกหนึ่งมาแล้วเว้ย”กลุ่มเพื่อนของไคน์ที่สนิทและคบกันมานานตั้งแต่ตอนเรียนพูดขึ้นทำนองล้อ ๆ เมื่อเห็นไคน์เดินเข้ามาในผับที่ชั้นสองที่เป็นห้องกระจกแบบไพรเวท ซึ่งในกลุ่มจะมี กังหัน เจ้าของผับแห่งนี้ แมตซ์ ปลื้ม แล้วก็ธัช “ไม่กวนตีนกูสักครั้งจะตายไหมพวกมึงอะ”ผมเดินมาทรุดตัวนั่งที่โซฟากำมะหยี่สีดำ แล้วห้องนี้ไม่มีใครขึ้นมาหรอก นอกจากพวกผม แล้วสามารถมองไปยังคนด้านล่างได้ เห็นชัดเจน แต่คนข้างล่างมองม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 : ความคิดเห็นไม่ตรงกัน การพนันจึงเกิดขึ้น
เอี๊ยดดดด![หื้อ ไอ้การ์ด ไหนมึงบอกว่าเฮียไปกินเหล้า เฮียเพิ่งออกไปไม่ใช่เหรอวะ นี่เราเพิ่งเล่นเกมแต่เฮียกลับมาแล้ว]เหล่าลูกน้องมองลูกพี่ของตัวเองเป็นตาเดียวเมื่อได้ยินเสียงรถจอดราวจอดในสนามแข่ง และไม่นานก็เห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามาในบ้านเลยพากันนงุนงง เพราะถ้าเฮียบอกว่าจะไปกินเหล้ากับเพื่อน ส่วนมากจะกลับเช้าของอีกวัน แต่นี่เพิ่งออกไปก็หลับมาแล้ว[เฮีย กลับมาแล้วเหรอ]“อืม ยังไม่ทันเจอไอ้เรย์เลย มันยังไม่มา แต่ครีมรินร้องไห้กูเลยกลับมาก่อน”ผมใช้มือเสยผมห่อนจะพยักหน้าและตอบลูกน้องกลับไป เพราะตอนแรกก็จะรอไอ้เรย์นั่นแหละ แต่ยัยเด็กตัวเล็กน้องไห้ แล้วผมไม่ชอบให้ร้องไห้ เพราะผมอดใจอ่อนและอดสงสารไม่ได้มันเลยกลายเป็นความไม่ชอบที่จะเห็นน้ำตาเลยขับรถกลับมาเลย แล้วผมกับเพื่อนก็ไม่ได้ว่าจะเลิกคบกัน ไว้ยัยเด็กตัวเล็กโตมากกว่านี้ค่อยว่ากัน ผมเดินขึ้นบันไดชั้นแรกมองขึ้นไปก็เห็นร่างกลมเล็กใส่ชุดนอนกระโปรงสีขาวยืนกอดตุ๊กตากระตายสีขาวรออยู่กับป้าละออ“แดดดี้ แดดดี้!”ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมรอยยิ้มและชูมือทั้งสองข้างขึ้นพร้อมเอ่ยเรียกไคน์ด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะดีใจ ริมฝีปากอวบอิ่มเล็ก ๆ ฉีกยิ้มกว้าง“ต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 : น้ำผึ้งจับแก้มครีมริน
“แดดดี้ แดดดี้ แดดดี้!”มือเล็ก ๆ ตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหล่าของไคน์พร้อมเอ่ยเรียกชื่อในเวลา 7 โมงเช้า ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำและใช้มือตีตามแขนของไคน์ไปมา“อืม”ผมรู้สึกตัวก่อนจะค่อย ๆ ขมวดคิ้วและลืมตาขึ้นมา มองไปรอบ ๆ ปรับสายตาให้ชินกับแสง พอเห็นผมลืมตาเสียงเล็กใสก็เรียกเสียงดังด้วยน้ำเสียงดีใจ“แดดดี้ แดดดี้!”เมื่อเห็นดวงตาคมของไคน์ลืมตาขึ้นมาเสียงใสก็เรียกไคน์เสียงดังด้วยความดีใจ ก่อนจะตะปืนขึ้นมานอนบนตัวและช่วงท้องของไคน์“อะไร ตื่นแล้วเหรอ”“หม่ำ หม่ำ”“ฮึ ตื่นมาก็หิวเลยนะ ไอ้ลูกหมู”ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะใช้มือเสยผมยาวประบ่าของร่างเล็กไปไว้ด้านหลังจากนั้นก็ใช้มือหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาเลยตัดสินใจลุกขึ้น เพราะตอนนี้ 7 โมงกว่าแล้ว มื้อเช้าโดยปกติครีมรินจะต้องทานเวลา 7.15 น. แต่วันนี้ผมเองแหละที่พาตื่นสาย เลยลุกขึ้นแล้วก็อุ้มเจ้าลูกลิงร้อยเอาไว้แล้วก็เดินมาเปิดประตูห้องนอน เห็นป้าละออกับป้าสายใจยื่นรออยู่พอดี[ตื่นกันแล้วเหรอคะ ป้าว่าจะเคาะเรียกแต่ก็เกรงใจ]“ครับ ครีมรินไปอาบน้ำกับป้านะ แดดดี้ก็จะไปอาบน้ำก่อน จะได้ลงไปหม่ำ ๆ กัน”“ค่ะ”ใบหน้าเล็กพยักหน้าขึ้นลงแบบรัวเร็วก่อนจะโน้มตัวไ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status