แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}

แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}

last updateLast Updated : 2026-08-12
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
10
5 ratings. 5 reviews
36Chapters
4.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“แด๊ดดี้ ที่หนูบอกว่ารักแด๊ดดี้ หนูไม่ได้หมายความรักเหมือนพ่อ หนูรักแด๊ดดี้แบบผัว แด๊ดดี้เข้าใจปะ” “เด็กบ้า” ไคน์ มาเฟียที่รู้จักกันโลกนักธุรกิจที่ได้รับการยอมรับ เขารับผิดชอบชีวิตลูกน้องและธุรกิจของตัวเองตั้งแต่อายุ 22 ปี ใครก็ต่างเกรงกลัว มีอำนาจ มีอิทธิพล ใครหักหลัง หรือคิดอยากลองดี คิรัน สั่งเก็บทุกคน จนวันหนึ่ง ในขณะที่มือเปื้อนเลือดเพราะจัดการบางอย่างเสร็จเรียบร้อยกำลังเดินขึ้นรถ ไคน์ ได้พบกับเด็กผู้หญิงวัย 8 เดือน ที่มีผ้าเก่า ๆ ห่อหุ้มและนอนร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่ชีวิตไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ ไคน์ กลับตัดสินใจพาเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับมาด้วย ผู้ชาย อายุ 22 ปี ตั้งตัวเองเป็นพ่อให้กับเด็กตัวน้อยวัย 8 เดือน ที่ยังพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว เด็กน้อยถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีโดยที่ ไคน์ มอบโลกสดใสให้เท่านั้น ส่วนโลกมืดมิดเขาไม่คิดจะให้เธอมารับรู้ เด็กน้อยเติบโตมาอย่างดีและสวยงามจนใครต่างให้ความสนใจ นั่นทำให้ความรู้สึกของ ไคน์ เริ่มเปลี่ยนไป จากแค่เอ็นดูเริ่มรู้สึกหึงหวงแล่นเข้ามาในหัวใจ ความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกต้องห้ามเมื่อศีลธรรมยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหัวใจ ความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร ฝากโปรดติดตาม…

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์

By the time I finished cleaning up the mess, it was already noon the next day.

Exhausted, I dragged myself home, only to hear Sarah Clarkson's pained screams when I reached the door. She and my husband, Dominic Kane, were childhood sweethearts.

"God, my head is spinning! My stomach hurts so bad! I'm in so much pain! Please, help me! Do something!"

Mixed in with her cries was Dominic's panicked voice. "What happened, Sarah? You were fine just minutes ago!"

A bad feeling instantly crept up on me. My heart skipped a beat as I shoved the door open and rushed inside.

Sarah's face was deathly pale, and she was leaning weakly against Dominic.

He had an arm around her and looked utterly concerned for her well-being. The second he saw me, he exploded. "Look what you've done, Hazel Brown!"

Sarah was breathing hard, her eyes full of resentment. "Hazel, why would you do this to me?"

I was confused—stunned, even. The next second, I caught sight of the plate of fried mushrooms on the table. "What did I do?"

"Quit pretending!" Dominic barked, sweeping the mushrooms off the table in one violent motion.

The plate shattered on impact, breaking into pieces. Fragments splashed against the top of my foot, and the sharp sting made me realize I had truly been reborn—and my mushroom greenhouse had already been burned to the ground.

"What does any of this have to do with me?" I asked, confused.

Sarah forced herself to speak between ragged breaths. "Hazel, it's just the three of us here. Can you stop playing innocent? I know you haven't always been a fan of my friendship with Dom, but how could you poison me with those mushrooms?"

As if to prove her point, a thick, white foam even seeped from the corner of her mouth. That sight made Dominic's heart ache, but his concern quickly turned into anger toward me.

"After all these years of being your husband, I never knew you could be this vicious!"

I almost found the way they coordinated their performance ridiculous. "Are you sure I was the one who grew those mushrooms?"

The second I asked that, Sarah suddenly gagged and dry-heaved. "Well, who else could it be?"

Dominic flew into a rage, his voice nearly cracking. "You complained about how close Sarah and I are! You even said that if we kept in touch, you'd poison her to death!

"You said you found some cheap mushrooms. Were they poisonous all along? I thought you were just saying it out of anger! I never thought you'd actually do it, Hazel!"

Sarah lowered her head in resignation and began to apologize to me in shaky voice. "Hazel, I know my friendship with Dom makes you uncomfortable, but there's nothing between us! I just don't get why you keep doubting us!"

I stared at them in disbelief. Then, I noticed a camera in the corner, its tiny red light blinking faintly as it recorded everything. Immediately, it all clicked.

In my previous life, Sarah was poisoned after eating the mushrooms she got from me. Without my knowledge, she uploaded the whole incident online.

She was a somewhat popular online influencer to begin with. Since the situation involved agricultural products, the story exploded almost instantly and became a viral topic.

I broke down back then. I went to Sarah, hoping she would help clear my name. Instead, she turned on me without hesitation.

"No, you deliberately fed me poisonous mushrooms to harm me. Now, you want me to clear your name? In your dreams, Hazel!"

Every explanation I made became an excuse in her mouth.

"You grew poisonous mushrooms just to save money! People like you deserve to rot! Good thing I was the one who ate them first. What if you'd sold them to other people instead?"

With that, Sarah pinned the accusation on me.

When the police came to arrest me, I placed my last bit of hope in Dominic. Yet when he showed up, it was to testify against me.

"Officer, my wife's just a poor woman who's always trying to save a buck. She mentioned growing poisonous mushrooms before when she was farming mushrooms.

"I thought she was joking, but I didn't expect she'd actually do it! And not only that, but she also gave Sarah about 30 pounds of poisonous mushrooms! That's attempted murder, isn't it?"

With Sarah's statement and Dominic's accusation, as well as the toxic substances found in the mushrooms, none of my explanations mattered anymore. No matter what I said, nobody believed me.

Thankfully, with help from a friend later on, I was released on bail pending trial. The moment I got out, I went straight to find Dominic and Sarah.

What I got in return was a slammed door in my face. Not only was I thrown out, but he even informed me that he wanted a divorce. Even the savings I had spent years building up had been drained.

Those memories sent a tidal wave of hatred through me.

The most ironic part of all was that I had already destroyed every single mushroom I had grown. So, where exactly did the mushrooms that poisoned Sarah come from?

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nnnn
Nnnn
รออยู่นะคะะ
2026-05-15 20:14:48
1
1
Nnnn
Nnnn
เริ่ดดดดดดดดๆ
2026-05-14 23:26:43
1
0
Min Thipnapa Sathianram
Min Thipnapa Sathianram
ต่อตอนใหม่หน่อยค่ะ
2026-04-04 22:22:00
4
1
Min Thipnapa Sathianram
Min Thipnapa Sathianram
ต่อตอนใหม่หน่อยค่ะ
2026-03-25 00:38:16
2
0
พิมลอริน [Pim.Lorin]
พิมลอริน [Pim.Lorin]
สวัสดีค่ะ ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ หากชอบฝากกดติดตาม ฝากกดถูกใจ และอย่าลืมเพิ่มลงคลังเพื่อจะได้ไม่พลาดทุกการอัปเดต ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านไว้ล่วงหน้าที่ให้การสนับสนุนค่ะ ......
2026-02-19 00:40:18
4
2
36 Chapters
ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์
"เฮีย มันหักหลังเราจริง ๆ ครับ ตอนนี้ผมจับมันไว้ที่โกงดังสุดท้าย"นิ้วเรียวยาวหยิบมือถือแบรนด์ผลไม้รุ่นล่าสุดตัวท็อปความจุสูงสุดกดรับสาย ไคน์ เจ้าของใบหน้าคมเข้มราวกับงานปั้น สันกรามชัดเป็นเส้นทำให้บุคลิกดูแข็งกร้าวแต่กลับดึงดูดอย่างประหลาด ดวงตาเรียวยาวหางตาคมทอดมองนิ่ง ๆ ก็เหมือนกดอารมณ์คนถูกมองให้หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าพอดี ส่วนริมฝีปากได้รูปมีมุมยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนจะเย้ยโลกอยู่เสมอ ผมสีดำสนิทถูกเซ็ตยุ่งเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ปอยผมด้านหน้าตกลงเหนือคิ้วเสริมให้เขาดูหล่อแบดปนอบอุ่นในคราวเดียวกัน ออร่าของเขาเงียบขรึม เย็นชา แต่กลับมีแรงดึงดูดรุนแรงจนใครก็ตามที่อยู่ใกล้ไม่อาจละสายตาได้เลย เขานั้นเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งไอโซด้วยกัน นักแสดงหญิง รวมทั้งหญิงสาวมากมายที่ได้พบเจอ“ดี มึงรออยู่ที่นั่น เดี๋ยวกูไปจัดการด้วยตัวเอง”ผมยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้เสียงปลายสายซึ่งเป็นมือขวาของผมเองโทรมารายงาน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอแนะนำตัวเลยก็แล้วกัน สวัสดีครับ ผม ไคน์ ชื่อจริง คาลิน ภักดิ์พิทักษ์วงศ์ ตอนนี้อายุ 22 ปี สูง 191 เซนติเมตร น้ำหนัก 67 กิโลกรัม เรียนจ
Read more
ตอนที่ 2 : เด็กผู้หญิงข้างถังขยะ
การ์ดหันไปมองยังเจ้านายของตนเองที่เดินเข้ามาหา แล้วเขารู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนี้ หากเอาไปทิ้งไว้ข้างถนนก็กลัวว่าเด็กคนนี้จะถูกรถเหยียบ เพราะค่ำมืดดึกดื่นคงไม่ค่อยมีใครสังเกตหรือใส่ใจระหว่างข้างทางมากนัก“จิ๊”ผมส่งเสียงจิ๊ในลำคออย่างขัดใจและปรายตามองไปยังเด็กตัวเล็กที่ถูกเอามาถึงไว้ ตอนนี้ร้องไห้จนหน้าแดงตัวแดงไปหมด ผมเม้มปากอย่างใช้ความคิดและตัดสินใจอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ ก่อนจะบอกให้ลูกน้องหยิบกระดาษที่อยู่ในผ้าออกมาดู“เอกสารอะไร มึงหยิบมาดูสิ”"ครับเฮีย"การ์ดพยักหน้าและหยิบเอกสารขึ้นมาดู ในใบกระดาษมีตัวอักษรที่ลายมือไม่ได้สวยเลยเขียนเอาไว้ว่า ช่วยรับเลี้ยงลูกฉันด้วย ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่อยากฆ่าลูก ฉันจะไม่ไปยุ่งกับลูกอีกหลังจากนี้ ขอบคุณ การ์ดพยายามอ่านให้เจ้านายฟัง คำบางคำก็เขียนผิดแต่พออ่านจับใจความได้ และส่งใบเกิดอีกหนึ่งใบแนบมาพร้อมกันให้กับเจ้านายไป“สัสเอ๊ย เอากันแม่งก็ไม่รู้จักถุงยางหรือไงวะ”ผมอ่านดูรายละเอียดบนใบเกิดซึ่งมีแต่ชื่อของแม่ ระบุว่าตอนแจ้งเกิดแม่อายุ 15 ปี ช่องบิดาว่างเปล่า ไม่มี น่าจะเป็นวัยรุ่นท้องไม่พร้อมแล้วไม่มีเงินเลี้ยงลูกนั่นแหละ บอกพ่อแม่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ผม
Read more
ตอนที่ 3 : บ้านหลังใหญ่ที่มีสิ่งแปลกใหม่เข้ามา
“คุณไคน์ ป้าอาบน้ำให้เจ้าหนูน้อยเรียบร้อยแล้วค่ะ”ผมเคี้ยวบะหมี่อยู่ก่อนจะหันไปมองทางป้าละออที่อุ้มยัยเด็กเสียงดีเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง อืม ดูดีขึ้น หน้าตาก็น่ารัก เพราะไม่สกปรกเหมือนตอนแรกที่เจอกัน ผิวขาวเนียนละเอียด มีผ้าขนหนูห่อตัวเอาไว้เหลือแต่หน้ากลม ๆ ผมมองยัยเด็กตัวเล็กและหันมามองที่ถ้วยบะหมี่ต้มยำรสจัดของตัวเองเลยพูดออกตามที่คิด“กลมยังกับลูกชิ้นปลา”"ฮ่า ๆ""หึหึ คุณไคนล่ะก็"“อาาา อะ อะ”"เฮ้ย อยู่กับป้าละออน้องตัวเล็กพูดได้แล้ว"เหล่าลูกน้องของไคน์ที่นั่งกินบะหมี่อยู่กับเจ้านายหัวเราะออกมาหลังไคน์เปรียบเทียบเจ้าหนูตัวเล็กกับลูกชิ้นปลา มองไปมองมาก็คล้ายอยู่เหมือนกันพวกเขาจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ แต่พอได้ยินเสียงใส ๆ พูดออกเสียงก็พากันหันไปมองด้วยความตื่นเต้น เพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวน้อยนั้นร้องไห้อย่างเดียว"พูดที่ไหนเล่า เขาเรียกฝึกออกเสียง บอกให้มีเมียก็ไม่มีกัน แบบนี้แหละ เลยไม่เข้าใจ"ป้าละออส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับลูกน้องผู้ชาย แล้วถ้าลูกน้องอยู่กันครบ ส่วนมากจะเป็นมื้อเช้า บรรยากาศภายในบ้านจะคล้ายโรงเรียนชายล้วนแบบไม่มีผิดเพี้ยน ผ้าละออนั่งลงที่พรมด้านล่างและวางเด็กน้อยไว
Read more
ตอนที่ 4 : ชีวิตของเด็กน้อยที่น่าสงสาร
เวลา 10.06 น.“แงงงง อึก แงงงงง”ผมใช้มือเสยผมก่อนเดินลงบันไดมาจากชั้นสอง แล้วพอเดินลงมาก็ได้ยินเสียงของยัยเด็กเสียงดีขึ้นมาทันที แต่ก่อนบ้านผมเสียงเงียบมาก บ้านเก็บเสียงทั้งหลัง ส่วนลูกน้องผมมันจะพากันนั่งเล่นและพูดคุยข้างนอกเวลาไม่มีงาน แต่ตอนนี้มีเสียงแบบใหม่เพิ่มเข้ามาละ ผมเดินมาหยุดที่บริเวณโซนนั่งเล่นที่ตอนนี้มีแต่ของเด็กอ่อน เลยกอดอกและเอ่ยถามแม่บ้านออกไป“ป้าละออ เป็นอะไรอีกล่ะครับน่ะ”[อ๋อ พอดีหิวนมน่ะค่ะ แล้วป้าชงไม่ทันใจ]ผมมองไปยังป้าสายใจที่อุ้มยัยเด็กตัวเล็กที่ร้องไห้จนหน้าแดง ผมเลยขมวดคิ้ว เพราะเด็กวัยนี้จะรู้จักคำว่าหยุดคำว่าพอที่ไหนล่ะ“แงงงง อึก แงงงง”“ทีหลังป้าก็ชงเตรียมเอาไว้ได้เลยนะครับ นมมันเก็บหลายชั่วโมงอยู่แล้ว ร้องขนาดนั้นเดี๋ยวก็ขาดใจตายพอดี ชงเตรียมไว้มันจะทิ้งก็ปล่อยทิ้งไป ไม่ต้องมาชงในตอนที่หิวขนาดนี้”[ค่ะ ๆ ขออภัยด้วยนะคะ เดี๋ยวต่อไปป้าจะชงเตรียมเอาไว้ จะได้ไม่สะดุดค่ะ]ป้าละออและแม่บ้านต่างรับคำสั่งของเจ้านาย โดยที่ป้าละออนั้นรีบชงนม ส่วนป้าสายใจก็อุ้มเดินไปรอบ ๆ และปลอบประโลมเด็กน้อยในอ้อมแขน“ครับ”ผมเท้าเอวมองไปยังแม่บ้านและยัยเด็กตัวเล็กที่ตอนนี้ร
Read more
ตอนที่ 5 : ม๊ากับป๊ามาหา
[ตาไคน์]คุณหญิงเนตรา เจ้าของร่างอวบอัดขาวเนียนผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าโทนแดง ใบหน้าสวยหวานสมวัย เธอสวมชุดกระโปรงเข้ารูปแขนกุดสีขาวเดินเข้ามาในบ้าน ในมือเรียวสวยเล็บสีแดงถือกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักล้านเดินเข้ามาในบ้านพร้อมสามีที่เป็นคนจีน ตอนนี้เธออายุ 46 ปี แต่งงานเร็วและมีลูกเลย ลูกโตทันใช้ มีไคน์นี่แหละที่เป็นลูกหลง ไม่คิดจะมีแล้วก็ปุ๊บเข้าท้อง เมื่อรับรู้ว่าลูกคนเล็กอย่างไคน์รับเลี้ยงเด็กผู้หญิงวัยแปดเดือนหนึ่งจากการที่ไคน์โทรไปบอกเองเมื่อคืนวันนี้คุณหญิงเนตราจึงเดินทางมาที่บ้านหลังใหญ่ของไคน์พร้อมกันกับสามี“มาม๊า ปาป๊า สวัสดีครับ นั่งทานข้าวก่อนไหมครับ”“อาาาา คิก คิก”ผมยกมือไหว้ปาป๊าและมาม๊าที่เดินเข้ามาในบ้าน ลูกน้องผมทุกคนก็พากันยกมือไหว้ แต่มีคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่รับรู้อะไรกับเขาทั้งสิ้น ตอนนี้นั่งหัวเราะถูกอกถูกใจอยู่กับการเล่นจ๊ะเอ๋แล้วก็ของเล่น[นั่นน่ะเหรอ เด็ดที่พูดถึง ไหน อุ้มมาหาหน่อยสิ]หวัง ห่าวซวน ร่างสูงมีกล้ามเนื้อในชุดกางเกงขายาวสีดำและเสื้อยืดคอกลมสีขาว จากนั้นก็มองไปยังเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าน่ารักตั้งแต่เด็ก ๆ แถมตอนนี้ยังนั่งหัวเราะอ
Read more
ตอนที่ 6 : ชื่อใหม่ของหนูน้อย
[เอาล่ะ เจ้าหญิงน้อยของเราหลับไปแล้ว] [ว่าแต่ เราตั้งชื่อให้เจ้าหนูน้อยหรือยังล่ะ] ”ยังเลยครับป๊า นี่เป็นชื่อจริงกับนามสกุลในใบเกิดครับ” ผมละสายตาและวางมือถือที่กำลังกดเกมเล่น จากนั้นก็ส่งซองเอกสาร สมบัติชิ้นเดียวที่ติดตัวยัยเด็กตัวเล็กมาไปให้ป๊ากับม๊า [ไม่เอาหรอก มาอยู่กับเราแล้วก็ตั้งใหม่ไปเลยแล้วกัน] คุณหญิงเนตราสั่นศีรษะพร้อมรับซองเอกสารมาเปิดดู แล้วไม่ใช่ว่าชื่อเดิมไม่ดี แต่มาอยู่ด้วยกันกับเธอแล้วเธอก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุด และทุกอย่างต้องใหม่ทั้งหมด อย่างเดิมก็ถือว่าทิ้งไป จากนั้นเธอ สามี และลูกชายจึงช่วยกันตั้งชื่อให้กับเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้กินนมนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว [ชื่ออะไรดีนะ ไคน์ งั้นชื่อ ครีม แล้วกัน] “มาม๊า คนชื่อครีมมีเยอะแล้วนะ ผมอยากได้ชื่อที่ไม่ค่อยซ้ำใคร หรือถูกใช้ไปไม่เยอะ” [ก็ ครีมริน เป็นยังไงล่ะ ไม่ค่อยเหมือนใคร ถ้าเรียกก็รู้เลยว่าคนไหน ไม่ค่อยซ้ำแน่นอน อีกอย่างก็คล้ายชื่อจริงของเราด้วย คาลิน กับ ครีมริน ] “เอาชื่อนี้ก็ได้ครับ” ผมพยักหน้าแล้วก็ค่อนข้างพอใจในชื่อที่มาม๊าตั้งให้ยับเด็กตัวเล็กพอสมควร พอจับมาผสมกันก็เป็นชื่อใหม่ อาจจะซ้ำบ้าง แต่ไม่ค่อยเยอะ ส่ว
Read more
ตอนที่ 7 : ครีมรินเก่ง (2 ขวบแล้ว)
2 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก“แดดดี้! แดดดี้!”ฝีเท้าเล็กของครีมรินรีบวิ่งมายังหน้าประตูเมื่อเห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามา พุงและแก้มกลม ๆ กระเพื่อมเล็กน้อย พร้อมชูแขนเป็นปล้องออก ริมฝีปากสีชมพูฉีกยิ้มหวาน ดวงตากลมเป็นสระอิเวลายิ้ม“ว่าไง วันนี้ดื้อหรือเปล่า”ผมนั่งลงจับกระเป๋าสะพายข้างที่อยู่ด้านหน้าไปไว้ด้านหลังแล้วก็อุ้มร่างขาวกลมคล้ายซาลาเปาขึ้นมา จากเด็กที่ออแอ้ในวันนั้น วันนี้วิ่งเร็ว เดินได้ พูดได้ อาจจะยังไม่ชัด และยังเป็นคำ ๆ แต่พัฒนาการก็ไปเร็วมาก ๆ กว่าเด็กในวัยเดียวกัน เพราะผมจ้างผู้เชี่ยวชาญมาดูแล พาไปทำแบบทดสอบด้านพัฒนาการอยู่เสมอ ไปทีไรหมอเขาก็มักจะเอ่ยชมกลับมาทุกครั้ง แล้วตอนแรกผมก็ยังมือใหม่ แต่อยู่ด้วยกันมาสองปีนิด ๆ ตอนนี้ก็ทำได้แทบทุกอย่างแล้ว ซึ่งตอนนี้ก็นอนห้องเดียวกันกับผม เพราะยัยตัวแสบนี่ก็ติดผมมาก พามานอนด้วยตั้งแต่ขวบครึ่ง แต่ถ้าวันไหนผมไม่ว่าง ไปตรวจงาน ไปเคลียร์เรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับธุรกิจก็จะบอกเหตุผลแล้วก็ให้นอนที่ห้องข้าง ๆ ที่ทำเอาไว้ให้ มีพี่เลี้ยงเป็นป้าละออกับป้าสายใจที่จะนอนเฝ้า“ไม่ดื้อ ป้า ดื้อ”ใบหน้ากลมน่ารักส่ายศีรษะไปมาก่อนจะใช้นิ้วกลม ๆ สั้น ๆ ชี้
Read more
ตอนที่ 8 : ครีมรินตามกลับบ้าน
เวลา 22.50 น.“เดี๋ยวกูไปข้างนอกนะ พวกมึงไม่ต้องรอ กูออกไปหาพวกไอ้เรย์”“ครับเฮีย มีอะไรเฮียโทรมาได้เลยนะ”“เออ ๆ”ผมพยักหน้าให้ลูกน้องก่อนจะเดินออกมาที่รถซูเปอร์คาร์สีแดงของตัวเอง ที่เพิ่งซื้อได้เพียงแค่สามวัน แล้ววันนี้ผมมีนัดกินเหล้ากับเพื่อนผมที่ผับเลยจะขับรถไปเองวันนี้ก็แต่งตัวแบบสบาย ๆ ใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาวแบบโอเวอร์ไซส์สีขาวเป็นเสื้อวินเทจเสื้อวงอะไรแบบนั้น ที่ผมชอบซื้อมาใส่แล้วก็สะสมคู่กับกางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าผ้าใบสีขาว แล้วก็สะพายกระเป๋าของแบรนด์ที่ลวดลายเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ผมใช้มือกดกุญแจรีโมตเพื่อปลดล็อก คาดเข็มขัด ปิดประตู สตาร์ทรถ แล้วก็ขับออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย คุณพ่อลูกหนึ่งมาแล้วเว้ย”กลุ่มเพื่อนของไคน์ที่สนิทและคบกันมานานตั้งแต่ตอนเรียนพูดขึ้นทำนองล้อ ๆ เมื่อเห็นไคน์เดินเข้ามาในผับที่ชั้นสองที่เป็นห้องกระจกแบบไพรเวท ซึ่งในกลุ่มจะมี กังหัน เจ้าของผับแห่งนี้ แมตซ์ ปลื้ม แล้วก็ธัช “ไม่กวนตีนกูสักครั้งจะตายไหมพวกมึงอะ”ผมเดินมาทรุดตัวนั่งที่โซฟากำมะหยี่สีดำ แล้วห้องนี้ไม่มีใครขึ้นมาหรอก นอกจากพวกผม แล้วสามารถมองไปยังคนด้านล่างได้ เห็นชัดเจน แต่คนข้างล่างมองม
Read more
ตอนที่ 9 : ความคิดเห็นไม่ตรงกัน การพนันจึงเกิดขึ้น
เอี๊ยดดดด![หื้อ ไอ้การ์ด ไหนมึงบอกว่าเฮียไปกินเหล้า เฮียเพิ่งออกไปไม่ใช่เหรอวะ นี่เราเพิ่งเล่นเกมแต่เฮียกลับมาแล้ว]เหล่าลูกน้องมองลูกพี่ของตัวเองเป็นตาเดียวเมื่อได้ยินเสียงรถจอดราวจอดในสนามแข่ง และไม่นานก็เห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามาในบ้านเลยพากันนงุนงง เพราะถ้าเฮียบอกว่าจะไปกินเหล้ากับเพื่อน ส่วนมากจะกลับเช้าของอีกวัน แต่นี่เพิ่งออกไปก็หลับมาแล้ว[เฮีย กลับมาแล้วเหรอ]“อืม ยังไม่ทันเจอไอ้เรย์เลย มันยังไม่มา แต่ครีมรินร้องไห้กูเลยกลับมาก่อน”ผมใช้มือเสยผมห่อนจะพยักหน้าและตอบลูกน้องกลับไป เพราะตอนแรกก็จะรอไอ้เรย์นั่นแหละ แต่ยัยเด็กตัวเล็กน้องไห้ แล้วผมไม่ชอบให้ร้องไห้ เพราะผมอดใจอ่อนและอดสงสารไม่ได้มันเลยกลายเป็นความไม่ชอบที่จะเห็นน้ำตาเลยขับรถกลับมาเลย แล้วผมกับเพื่อนก็ไม่ได้ว่าจะเลิกคบกัน ไว้ยัยเด็กตัวเล็กโตมากกว่านี้ค่อยว่ากัน ผมเดินขึ้นบันไดชั้นแรกมองขึ้นไปก็เห็นร่างกลมเล็กใส่ชุดนอนกระโปรงสีขาวยืนกอดตุ๊กตากระตายสีขาวรออยู่กับป้าละออ“แดดดี้ แดดดี้!”ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมรอยยิ้มและชูมือทั้งสองข้างขึ้นพร้อมเอ่ยเรียกไคน์ด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะดีใจ ริมฝีปากอวบอิ่มเล็ก ๆ ฉีกยิ้มกว้าง“ต
Read more
ตอนที่ 10 : น้ำผึ้งจับแก้มครีมริน
“แดดดี้ แดดดี้ แดดดี้!”มือเล็ก ๆ ตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหล่าของไคน์พร้อมเอ่ยเรียกชื่อในเวลา 7 โมงเช้า ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำและใช้มือตีตามแขนของไคน์ไปมา“อืม”ผมรู้สึกตัวก่อนจะค่อย ๆ ขมวดคิ้วและลืมตาขึ้นมา มองไปรอบ ๆ ปรับสายตาให้ชินกับแสง พอเห็นผมลืมตาเสียงเล็กใสก็เรียกเสียงดังด้วยน้ำเสียงดีใจ“แดดดี้ แดดดี้!”เมื่อเห็นดวงตาคมของไคน์ลืมตาขึ้นมาเสียงใสก็เรียกไคน์เสียงดังด้วยความดีใจ ก่อนจะตะปืนขึ้นมานอนบนตัวและช่วงท้องของไคน์“อะไร ตื่นแล้วเหรอ”“หม่ำ หม่ำ”“ฮึ ตื่นมาก็หิวเลยนะ ไอ้ลูกหมู”ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะใช้มือเสยผมยาวประบ่าของร่างเล็กไปไว้ด้านหลังจากนั้นก็ใช้มือหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาเลยตัดสินใจลุกขึ้น เพราะตอนนี้ 7 โมงกว่าแล้ว มื้อเช้าโดยปกติครีมรินจะต้องทานเวลา 7.15 น. แต่วันนี้ผมเองแหละที่พาตื่นสาย เลยลุกขึ้นแล้วก็อุ้มเจ้าลูกลิงร้อยเอาไว้แล้วก็เดินมาเปิดประตูห้องนอน เห็นป้าละออกับป้าสายใจยื่นรออยู่พอดี[ตื่นกันแล้วเหรอคะ ป้าว่าจะเคาะเรียกแต่ก็เกรงใจ]“ครับ ครีมรินไปอาบน้ำกับป้านะ แดดดี้ก็จะไปอาบน้ำก่อน จะได้ลงไปหม่ำ ๆ กัน”“ค่ะ”ใบหน้าเล็กพยักหน้าขึ้นลงแบบรัวเร็วก่อนจะโน้มตัวไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status