แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}

แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-08-12
โดย:  พิมลอริน [Pim.Lorin]ยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
5 การให้คะแนน. 5 ความคิดเห็น
36บท
4.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“แด๊ดดี้ ที่หนูบอกว่ารักแด๊ดดี้ หนูไม่ได้หมายความรักเหมือนพ่อ หนูรักแด๊ดดี้แบบผัว แด๊ดดี้เข้าใจปะ” “เด็กบ้า” ไคน์ มาเฟียที่รู้จักกันโลกนักธุรกิจที่ได้รับการยอมรับ เขารับผิดชอบชีวิตลูกน้องและธุรกิจของตัวเองตั้งแต่อายุ 22 ปี ใครก็ต่างเกรงกลัว มีอำนาจ มีอิทธิพล ใครหักหลัง หรือคิดอยากลองดี คิรัน สั่งเก็บทุกคน จนวันหนึ่ง ในขณะที่มือเปื้อนเลือดเพราะจัดการบางอย่างเสร็จเรียบร้อยกำลังเดินขึ้นรถ ไคน์ ได้พบกับเด็กผู้หญิงวัย 8 เดือน ที่มีผ้าเก่า ๆ ห่อหุ้มและนอนร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่ชีวิตไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ ไคน์ กลับตัดสินใจพาเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับมาด้วย ผู้ชาย อายุ 22 ปี ตั้งตัวเองเป็นพ่อให้กับเด็กตัวน้อยวัย 8 เดือน ที่ยังพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว เด็กน้อยถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีโดยที่ ไคน์ มอบโลกสดใสให้เท่านั้น ส่วนโลกมืดมิดเขาไม่คิดจะให้เธอมารับรู้ เด็กน้อยเติบโตมาอย่างดีและสวยงามจนใครต่างให้ความสนใจ นั่นทำให้ความรู้สึกของ ไคน์ เริ่มเปลี่ยนไป จากแค่เอ็นดูเริ่มรู้สึกหึงหวงแล่นเข้ามาในหัวใจ ความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกต้องห้ามเมื่อศีลธรรมยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหัวใจ ความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร ฝากโปรดติดตาม…

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์

私はリビングのラグに腰を下ろし、日記帳の最後のページを開いた。そこには、少し黄ばんだ一枚の便箋が挟まっている。5年前、この手紙を書いた頃は、湖畔に立つ怜司の姿ばかり思い浮かべていた。

書斎の扉が開き、怜司がコーヒーカップを手に出てくる。長旅の疲れが残っているのか、眉間にはうっすらとしわが寄っていた。

「コーヒーメーカー、水が入ってないけど」

「沸かしてないから」

私は便箋を折り、日記帳へ戻した。近づいてきた怜司はその手元にちらりと目を落とし、「今日はギャラリーに行かなかったのか?」と尋ねる。

「休みを取ったの」

それ以上は聞かず、今度は日記帳を見た。

「5年前のもの、まだ取ってあるんだな」

「うん」

「美月、いつまでも昔のことに浸ってないで、前を向いたほうがいい」

冷たい水をひと口飲み、怜司はキッチンへ向かう。その背中に、私は静かに声をかけた。

「怜司」

足を止めた彼が振り返る。

「前に言ってた、2000ページの条約草案。もう確認は終わったの?」

一瞬、意外そうな顔をしたものの、すぐに「とっくに終わった。去年の案件だ」と返された。

「そう」

私は立ち上がり、スカートについた糸くずを払う。

「去年のバレンタインデーに?」

その瞬間、怜司の目が冷たくなった。

「何が言いたい?」

「別に。ただ、少し気になっただけ」

「美月、俺がこっちにいられるのは半月だけだ。その間も内部会議がいくつも入ってる」

カップをキッチンカウンターへ置く音が、重く響いた。私はソファに置いていたスマホを手に取りながら、何でもないことのように続ける。

「200ページ以上あるフランス語の日記を、あそこまできれいに仕上げるのって、どれくらい時間がかかるのかなって思って」

そこで初めて、怜司の表情が変わった。

「俺の荷物を勝手に見たのか?」

「片づけていたら、防水ケースが落ちたの」

「あれは同僚から預かった仕事だ」

「仕事?」

思わず、乾いた笑いがこぼれた。

「スーパーの駐車場で野良猫を見かけたって書いてある外交文書もあるのね」

怜司の目に苛立ちが浮かぶ。

「あれは宮原瑠奈(みやはら るな)の語学訓練用の資料だ。チームで育てている新人で、フランス語が弱い。主任として、自然な語感を身につけさせるのも俺の仕事なんだ」

「私的な日記で?」

「生活に近い文章ほど、自然な表現は身につきやすい」

まるで、何も分かっていない部下へ説明するような口調だった。

「美月はこの業界の人間じゃない。専門的な訓練方法まで分からなくても仕方ない」

「そうね。私には分からないわ」

頷いてから、私は静かに続けた。

「だから、私の手紙には目を通す時間もなかったのに、バレンタインデーの夜を使って、彼女の日記を一冊の本に仕上げる時間はあったのね」

「あれはプロジェクトの仕上げだった!」

怜司の声が一段強くなる。

「瑠奈は翌日からパリの会議へ出る予定だった。あの資料は必要だったんだ。仕事なんだから仕方ないだろう」

また、その言葉だった。

この5年間、いったい何度聞いただろう。熱を出した夜には、「仕事なんだから、病院くらい一人で行ってくれ」誕生日には、「仕事なんだから、ケーキくらい自分で買えるだろう」

私はずっと、その言葉を信じてきた。

あの217ページの、美しく製本された日記を見るまでは。

スマホが鳴ると、怜司は画面を見てすぐに応答した。

「瑠奈」

ベランダへ移った途端、その声が無意識のうちにやわらぐ。

「例の活用形はメールしてある。そう、発音するときは舌の位置に気をつけて。分かった。じゃあ、今夜の食事会で」

通話を終えて戻ってくるなり、怜司は言った。

「今夜、チームの食事会がある。お前も来い」

「行かない」

「美月、意地を張るな。同僚はみんな、お前がこっちにいるのを知ってる。来なかったら、余計な勘繰りをされるだろ」

「周りからどう見られるかのほうが、私の気持ちより大事なの?」

眉をひそめた怜司は、ため息交じりに言った。

「少しは大人になってくれないか」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Nnnn
Nnnn
รออยู่นะคะะ
2026-05-15 20:14:48
1
1
Nnnn
Nnnn
เริ่ดดดดดดดดๆ
2026-05-14 23:26:43
1
0
Min Thipnapa Sathianram
Min Thipnapa Sathianram
ต่อตอนใหม่หน่อยค่ะ
2026-04-04 22:22:00
4
1
Min Thipnapa Sathianram
Min Thipnapa Sathianram
ต่อตอนใหม่หน่อยค่ะ
2026-03-25 00:38:16
2
0
พิมลอริน [Pim.Lorin]
พิมลอริน [Pim.Lorin]
สวัสดีค่ะ ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ หากชอบฝากกดติดตาม ฝากกดถูกใจ และอย่าลืมเพิ่มลงคลังเพื่อจะได้ไม่พลาดทุกการอัปเดต ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านไว้ล่วงหน้าที่ให้การสนับสนุนค่ะ ......
2026-02-19 00:40:18
4
2
36
ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์
"เฮีย มันหักหลังเราจริง ๆ ครับ ตอนนี้ผมจับมันไว้ที่โกงดังสุดท้าย"นิ้วเรียวยาวหยิบมือถือแบรนด์ผลไม้รุ่นล่าสุดตัวท็อปความจุสูงสุดกดรับสาย ไคน์ เจ้าของใบหน้าคมเข้มราวกับงานปั้น สันกรามชัดเป็นเส้นทำให้บุคลิกดูแข็งกร้าวแต่กลับดึงดูดอย่างประหลาด ดวงตาเรียวยาวหางตาคมทอดมองนิ่ง ๆ ก็เหมือนกดอารมณ์คนถูกมองให้หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าพอดี ส่วนริมฝีปากได้รูปมีมุมยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนจะเย้ยโลกอยู่เสมอ ผมสีดำสนิทถูกเซ็ตยุ่งเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ปอยผมด้านหน้าตกลงเหนือคิ้วเสริมให้เขาดูหล่อแบดปนอบอุ่นในคราวเดียวกัน ออร่าของเขาเงียบขรึม เย็นชา แต่กลับมีแรงดึงดูดรุนแรงจนใครก็ตามที่อยู่ใกล้ไม่อาจละสายตาได้เลย เขานั้นเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งไอโซด้วยกัน นักแสดงหญิง รวมทั้งหญิงสาวมากมายที่ได้พบเจอ“ดี มึงรออยู่ที่นั่น เดี๋ยวกูไปจัดการด้วยตัวเอง”ผมยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้เสียงปลายสายซึ่งเป็นมือขวาของผมเองโทรมารายงาน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอแนะนำตัวเลยก็แล้วกัน สวัสดีครับ ผม ไคน์ ชื่อจริง คาลิน ภักดิ์พิทักษ์วงศ์ ตอนนี้อายุ 22 ปี สูง 191 เซนติเมตร น้ำหนัก 67 กิโลกรัม เรียนจ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 2 : เด็กผู้หญิงข้างถังขยะ
การ์ดหันไปมองยังเจ้านายของตนเองที่เดินเข้ามาหา แล้วเขารู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนี้ หากเอาไปทิ้งไว้ข้างถนนก็กลัวว่าเด็กคนนี้จะถูกรถเหยียบ เพราะค่ำมืดดึกดื่นคงไม่ค่อยมีใครสังเกตหรือใส่ใจระหว่างข้างทางมากนัก“จิ๊”ผมส่งเสียงจิ๊ในลำคออย่างขัดใจและปรายตามองไปยังเด็กตัวเล็กที่ถูกเอามาถึงไว้ ตอนนี้ร้องไห้จนหน้าแดงตัวแดงไปหมด ผมเม้มปากอย่างใช้ความคิดและตัดสินใจอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ ก่อนจะบอกให้ลูกน้องหยิบกระดาษที่อยู่ในผ้าออกมาดู“เอกสารอะไร มึงหยิบมาดูสิ”"ครับเฮีย"การ์ดพยักหน้าและหยิบเอกสารขึ้นมาดู ในใบกระดาษมีตัวอักษรที่ลายมือไม่ได้สวยเลยเขียนเอาไว้ว่า ช่วยรับเลี้ยงลูกฉันด้วย ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่อยากฆ่าลูก ฉันจะไม่ไปยุ่งกับลูกอีกหลังจากนี้ ขอบคุณ การ์ดพยายามอ่านให้เจ้านายฟัง คำบางคำก็เขียนผิดแต่พออ่านจับใจความได้ และส่งใบเกิดอีกหนึ่งใบแนบมาพร้อมกันให้กับเจ้านายไป“สัสเอ๊ย เอากันแม่งก็ไม่รู้จักถุงยางหรือไงวะ”ผมอ่านดูรายละเอียดบนใบเกิดซึ่งมีแต่ชื่อของแม่ ระบุว่าตอนแจ้งเกิดแม่อายุ 15 ปี ช่องบิดาว่างเปล่า ไม่มี น่าจะเป็นวัยรุ่นท้องไม่พร้อมแล้วไม่มีเงินเลี้ยงลูกนั่นแหละ บอกพ่อแม่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ผม
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 3 : บ้านหลังใหญ่ที่มีสิ่งแปลกใหม่เข้ามา
“คุณไคน์ ป้าอาบน้ำให้เจ้าหนูน้อยเรียบร้อยแล้วค่ะ”ผมเคี้ยวบะหมี่อยู่ก่อนจะหันไปมองทางป้าละออที่อุ้มยัยเด็กเสียงดีเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง อืม ดูดีขึ้น หน้าตาก็น่ารัก เพราะไม่สกปรกเหมือนตอนแรกที่เจอกัน ผิวขาวเนียนละเอียด มีผ้าขนหนูห่อตัวเอาไว้เหลือแต่หน้ากลม ๆ ผมมองยัยเด็กตัวเล็กและหันมามองที่ถ้วยบะหมี่ต้มยำรสจัดของตัวเองเลยพูดออกตามที่คิด“กลมยังกับลูกชิ้นปลา”"ฮ่า ๆ""หึหึ คุณไคนล่ะก็"“อาาา อะ อะ”"เฮ้ย อยู่กับป้าละออน้องตัวเล็กพูดได้แล้ว"เหล่าลูกน้องของไคน์ที่นั่งกินบะหมี่อยู่กับเจ้านายหัวเราะออกมาหลังไคน์เปรียบเทียบเจ้าหนูตัวเล็กกับลูกชิ้นปลา มองไปมองมาก็คล้ายอยู่เหมือนกันพวกเขาจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ แต่พอได้ยินเสียงใส ๆ พูดออกเสียงก็พากันหันไปมองด้วยความตื่นเต้น เพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวน้อยนั้นร้องไห้อย่างเดียว"พูดที่ไหนเล่า เขาเรียกฝึกออกเสียง บอกให้มีเมียก็ไม่มีกัน แบบนี้แหละ เลยไม่เข้าใจ"ป้าละออส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับลูกน้องผู้ชาย แล้วถ้าลูกน้องอยู่กันครบ ส่วนมากจะเป็นมื้อเช้า บรรยากาศภายในบ้านจะคล้ายโรงเรียนชายล้วนแบบไม่มีผิดเพี้ยน ผ้าละออนั่งลงที่พรมด้านล่างและวางเด็กน้อยไว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 4 : ชีวิตของเด็กน้อยที่น่าสงสาร
เวลา 10.06 น.“แงงงง อึก แงงงงง”ผมใช้มือเสยผมก่อนเดินลงบันไดมาจากชั้นสอง แล้วพอเดินลงมาก็ได้ยินเสียงของยัยเด็กเสียงดีขึ้นมาทันที แต่ก่อนบ้านผมเสียงเงียบมาก บ้านเก็บเสียงทั้งหลัง ส่วนลูกน้องผมมันจะพากันนั่งเล่นและพูดคุยข้างนอกเวลาไม่มีงาน แต่ตอนนี้มีเสียงแบบใหม่เพิ่มเข้ามาละ ผมเดินมาหยุดที่บริเวณโซนนั่งเล่นที่ตอนนี้มีแต่ของเด็กอ่อน เลยกอดอกและเอ่ยถามแม่บ้านออกไป“ป้าละออ เป็นอะไรอีกล่ะครับน่ะ”[อ๋อ พอดีหิวนมน่ะค่ะ แล้วป้าชงไม่ทันใจ]ผมมองไปยังป้าสายใจที่อุ้มยัยเด็กตัวเล็กที่ร้องไห้จนหน้าแดง ผมเลยขมวดคิ้ว เพราะเด็กวัยนี้จะรู้จักคำว่าหยุดคำว่าพอที่ไหนล่ะ“แงงงง อึก แงงงง”“ทีหลังป้าก็ชงเตรียมเอาไว้ได้เลยนะครับ นมมันเก็บหลายชั่วโมงอยู่แล้ว ร้องขนาดนั้นเดี๋ยวก็ขาดใจตายพอดี ชงเตรียมไว้มันจะทิ้งก็ปล่อยทิ้งไป ไม่ต้องมาชงในตอนที่หิวขนาดนี้”[ค่ะ ๆ ขออภัยด้วยนะคะ เดี๋ยวต่อไปป้าจะชงเตรียมเอาไว้ จะได้ไม่สะดุดค่ะ]ป้าละออและแม่บ้านต่างรับคำสั่งของเจ้านาย โดยที่ป้าละออนั้นรีบชงนม ส่วนป้าสายใจก็อุ้มเดินไปรอบ ๆ และปลอบประโลมเด็กน้อยในอ้อมแขน“ครับ”ผมเท้าเอวมองไปยังแม่บ้านและยัยเด็กตัวเล็กที่ตอนนี้ร
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 5 : ม๊ากับป๊ามาหา
[ตาไคน์]คุณหญิงเนตรา เจ้าของร่างอวบอัดขาวเนียนผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าโทนแดง ใบหน้าสวยหวานสมวัย เธอสวมชุดกระโปรงเข้ารูปแขนกุดสีขาวเดินเข้ามาในบ้าน ในมือเรียวสวยเล็บสีแดงถือกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักล้านเดินเข้ามาในบ้านพร้อมสามีที่เป็นคนจีน ตอนนี้เธออายุ 46 ปี แต่งงานเร็วและมีลูกเลย ลูกโตทันใช้ มีไคน์นี่แหละที่เป็นลูกหลง ไม่คิดจะมีแล้วก็ปุ๊บเข้าท้อง เมื่อรับรู้ว่าลูกคนเล็กอย่างไคน์รับเลี้ยงเด็กผู้หญิงวัยแปดเดือนหนึ่งจากการที่ไคน์โทรไปบอกเองเมื่อคืนวันนี้คุณหญิงเนตราจึงเดินทางมาที่บ้านหลังใหญ่ของไคน์พร้อมกันกับสามี“มาม๊า ปาป๊า สวัสดีครับ นั่งทานข้าวก่อนไหมครับ”“อาาาา คิก คิก”ผมยกมือไหว้ปาป๊าและมาม๊าที่เดินเข้ามาในบ้าน ลูกน้องผมทุกคนก็พากันยกมือไหว้ แต่มีคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่รับรู้อะไรกับเขาทั้งสิ้น ตอนนี้นั่งหัวเราะถูกอกถูกใจอยู่กับการเล่นจ๊ะเอ๋แล้วก็ของเล่น[นั่นน่ะเหรอ เด็ดที่พูดถึง ไหน อุ้มมาหาหน่อยสิ]หวัง ห่าวซวน ร่างสูงมีกล้ามเนื้อในชุดกางเกงขายาวสีดำและเสื้อยืดคอกลมสีขาว จากนั้นก็มองไปยังเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าน่ารักตั้งแต่เด็ก ๆ แถมตอนนี้ยังนั่งหัวเราะอ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 6 : ชื่อใหม่ของหนูน้อย
[เอาล่ะ เจ้าหญิงน้อยของเราหลับไปแล้ว] [ว่าแต่ เราตั้งชื่อให้เจ้าหนูน้อยหรือยังล่ะ] ”ยังเลยครับป๊า นี่เป็นชื่อจริงกับนามสกุลในใบเกิดครับ” ผมละสายตาและวางมือถือที่กำลังกดเกมเล่น จากนั้นก็ส่งซองเอกสาร สมบัติชิ้นเดียวที่ติดตัวยัยเด็กตัวเล็กมาไปให้ป๊ากับม๊า [ไม่เอาหรอก มาอยู่กับเราแล้วก็ตั้งใหม่ไปเลยแล้วกัน] คุณหญิงเนตราสั่นศีรษะพร้อมรับซองเอกสารมาเปิดดู แล้วไม่ใช่ว่าชื่อเดิมไม่ดี แต่มาอยู่ด้วยกันกับเธอแล้วเธอก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุด และทุกอย่างต้องใหม่ทั้งหมด อย่างเดิมก็ถือว่าทิ้งไป จากนั้นเธอ สามี และลูกชายจึงช่วยกันตั้งชื่อให้กับเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้กินนมนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว [ชื่ออะไรดีนะ ไคน์ งั้นชื่อ ครีม แล้วกัน] “มาม๊า คนชื่อครีมมีเยอะแล้วนะ ผมอยากได้ชื่อที่ไม่ค่อยซ้ำใคร หรือถูกใช้ไปไม่เยอะ” [ก็ ครีมริน เป็นยังไงล่ะ ไม่ค่อยเหมือนใคร ถ้าเรียกก็รู้เลยว่าคนไหน ไม่ค่อยซ้ำแน่นอน อีกอย่างก็คล้ายชื่อจริงของเราด้วย คาลิน กับ ครีมริน ] “เอาชื่อนี้ก็ได้ครับ” ผมพยักหน้าแล้วก็ค่อนข้างพอใจในชื่อที่มาม๊าตั้งให้ยับเด็กตัวเล็กพอสมควร พอจับมาผสมกันก็เป็นชื่อใหม่ อาจจะซ้ำบ้าง แต่ไม่ค่อยเยอะ ส่ว
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 7 : ครีมรินเก่ง (2 ขวบแล้ว)
2 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก“แดดดี้! แดดดี้!”ฝีเท้าเล็กของครีมรินรีบวิ่งมายังหน้าประตูเมื่อเห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามา พุงและแก้มกลม ๆ กระเพื่อมเล็กน้อย พร้อมชูแขนเป็นปล้องออก ริมฝีปากสีชมพูฉีกยิ้มหวาน ดวงตากลมเป็นสระอิเวลายิ้ม“ว่าไง วันนี้ดื้อหรือเปล่า”ผมนั่งลงจับกระเป๋าสะพายข้างที่อยู่ด้านหน้าไปไว้ด้านหลังแล้วก็อุ้มร่างขาวกลมคล้ายซาลาเปาขึ้นมา จากเด็กที่ออแอ้ในวันนั้น วันนี้วิ่งเร็ว เดินได้ พูดได้ อาจจะยังไม่ชัด และยังเป็นคำ ๆ แต่พัฒนาการก็ไปเร็วมาก ๆ กว่าเด็กในวัยเดียวกัน เพราะผมจ้างผู้เชี่ยวชาญมาดูแล พาไปทำแบบทดสอบด้านพัฒนาการอยู่เสมอ ไปทีไรหมอเขาก็มักจะเอ่ยชมกลับมาทุกครั้ง แล้วตอนแรกผมก็ยังมือใหม่ แต่อยู่ด้วยกันมาสองปีนิด ๆ ตอนนี้ก็ทำได้แทบทุกอย่างแล้ว ซึ่งตอนนี้ก็นอนห้องเดียวกันกับผม เพราะยัยตัวแสบนี่ก็ติดผมมาก พามานอนด้วยตั้งแต่ขวบครึ่ง แต่ถ้าวันไหนผมไม่ว่าง ไปตรวจงาน ไปเคลียร์เรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับธุรกิจก็จะบอกเหตุผลแล้วก็ให้นอนที่ห้องข้าง ๆ ที่ทำเอาไว้ให้ มีพี่เลี้ยงเป็นป้าละออกับป้าสายใจที่จะนอนเฝ้า“ไม่ดื้อ ป้า ดื้อ”ใบหน้ากลมน่ารักส่ายศีรษะไปมาก่อนจะใช้นิ้วกลม ๆ สั้น ๆ ชี้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 8 : ครีมรินตามกลับบ้าน
เวลา 22.50 น.“เดี๋ยวกูไปข้างนอกนะ พวกมึงไม่ต้องรอ กูออกไปหาพวกไอ้เรย์”“ครับเฮีย มีอะไรเฮียโทรมาได้เลยนะ”“เออ ๆ”ผมพยักหน้าให้ลูกน้องก่อนจะเดินออกมาที่รถซูเปอร์คาร์สีแดงของตัวเอง ที่เพิ่งซื้อได้เพียงแค่สามวัน แล้ววันนี้ผมมีนัดกินเหล้ากับเพื่อนผมที่ผับเลยจะขับรถไปเองวันนี้ก็แต่งตัวแบบสบาย ๆ ใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาวแบบโอเวอร์ไซส์สีขาวเป็นเสื้อวินเทจเสื้อวงอะไรแบบนั้น ที่ผมชอบซื้อมาใส่แล้วก็สะสมคู่กับกางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าผ้าใบสีขาว แล้วก็สะพายกระเป๋าของแบรนด์ที่ลวดลายเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ผมใช้มือกดกุญแจรีโมตเพื่อปลดล็อก คาดเข็มขัด ปิดประตู สตาร์ทรถ แล้วก็ขับออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย คุณพ่อลูกหนึ่งมาแล้วเว้ย”กลุ่มเพื่อนของไคน์ที่สนิทและคบกันมานานตั้งแต่ตอนเรียนพูดขึ้นทำนองล้อ ๆ เมื่อเห็นไคน์เดินเข้ามาในผับที่ชั้นสองที่เป็นห้องกระจกแบบไพรเวท ซึ่งในกลุ่มจะมี กังหัน เจ้าของผับแห่งนี้ แมตซ์ ปลื้ม แล้วก็ธัช “ไม่กวนตีนกูสักครั้งจะตายไหมพวกมึงอะ”ผมเดินมาทรุดตัวนั่งที่โซฟากำมะหยี่สีดำ แล้วห้องนี้ไม่มีใครขึ้นมาหรอก นอกจากพวกผม แล้วสามารถมองไปยังคนด้านล่างได้ เห็นชัดเจน แต่คนข้างล่างมองม
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 9 : ความคิดเห็นไม่ตรงกัน การพนันจึงเกิดขึ้น
เอี๊ยดดดด![หื้อ ไอ้การ์ด ไหนมึงบอกว่าเฮียไปกินเหล้า เฮียเพิ่งออกไปไม่ใช่เหรอวะ นี่เราเพิ่งเล่นเกมแต่เฮียกลับมาแล้ว]เหล่าลูกน้องมองลูกพี่ของตัวเองเป็นตาเดียวเมื่อได้ยินเสียงรถจอดราวจอดในสนามแข่ง และไม่นานก็เห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามาในบ้านเลยพากันนงุนงง เพราะถ้าเฮียบอกว่าจะไปกินเหล้ากับเพื่อน ส่วนมากจะกลับเช้าของอีกวัน แต่นี่เพิ่งออกไปก็หลับมาแล้ว[เฮีย กลับมาแล้วเหรอ]“อืม ยังไม่ทันเจอไอ้เรย์เลย มันยังไม่มา แต่ครีมรินร้องไห้กูเลยกลับมาก่อน”ผมใช้มือเสยผมห่อนจะพยักหน้าและตอบลูกน้องกลับไป เพราะตอนแรกก็จะรอไอ้เรย์นั่นแหละ แต่ยัยเด็กตัวเล็กน้องไห้ แล้วผมไม่ชอบให้ร้องไห้ เพราะผมอดใจอ่อนและอดสงสารไม่ได้มันเลยกลายเป็นความไม่ชอบที่จะเห็นน้ำตาเลยขับรถกลับมาเลย แล้วผมกับเพื่อนก็ไม่ได้ว่าจะเลิกคบกัน ไว้ยัยเด็กตัวเล็กโตมากกว่านี้ค่อยว่ากัน ผมเดินขึ้นบันไดชั้นแรกมองขึ้นไปก็เห็นร่างกลมเล็กใส่ชุดนอนกระโปรงสีขาวยืนกอดตุ๊กตากระตายสีขาวรออยู่กับป้าละออ“แดดดี้ แดดดี้!”ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมรอยยิ้มและชูมือทั้งสองข้างขึ้นพร้อมเอ่ยเรียกไคน์ด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะดีใจ ริมฝีปากอวบอิ่มเล็ก ๆ ฉีกยิ้มกว้าง“ต
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่ 10 : น้ำผึ้งจับแก้มครีมริน
“แดดดี้ แดดดี้ แดดดี้!”มือเล็ก ๆ ตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหล่าของไคน์พร้อมเอ่ยเรียกชื่อในเวลา 7 โมงเช้า ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำและใช้มือตีตามแขนของไคน์ไปมา“อืม”ผมรู้สึกตัวก่อนจะค่อย ๆ ขมวดคิ้วและลืมตาขึ้นมา มองไปรอบ ๆ ปรับสายตาให้ชินกับแสง พอเห็นผมลืมตาเสียงเล็กใสก็เรียกเสียงดังด้วยน้ำเสียงดีใจ“แดดดี้ แดดดี้!”เมื่อเห็นดวงตาคมของไคน์ลืมตาขึ้นมาเสียงใสก็เรียกไคน์เสียงดังด้วยความดีใจ ก่อนจะตะปืนขึ้นมานอนบนตัวและช่วงท้องของไคน์“อะไร ตื่นแล้วเหรอ”“หม่ำ หม่ำ”“ฮึ ตื่นมาก็หิวเลยนะ ไอ้ลูกหมู”ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะใช้มือเสยผมยาวประบ่าของร่างเล็กไปไว้ด้านหลังจากนั้นก็ใช้มือหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาเลยตัดสินใจลุกขึ้น เพราะตอนนี้ 7 โมงกว่าแล้ว มื้อเช้าโดยปกติครีมรินจะต้องทานเวลา 7.15 น. แต่วันนี้ผมเองแหละที่พาตื่นสาย เลยลุกขึ้นแล้วก็อุ้มเจ้าลูกลิงร้อยเอาไว้แล้วก็เดินมาเปิดประตูห้องนอน เห็นป้าละออกับป้าสายใจยื่นรออยู่พอดี[ตื่นกันแล้วเหรอคะ ป้าว่าจะเคาะเรียกแต่ก็เกรงใจ]“ครับ ครีมรินไปอาบน้ำกับป้านะ แดดดี้ก็จะไปอาบน้ำก่อน จะได้ลงไปหม่ำ ๆ กัน”“ค่ะ”ใบหน้าเล็กพยักหน้าขึ้นลงแบบรัวเร็วก่อนจะโน้มตัวไ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status