แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}

แดดดี้ไม่ใช่พ่อเท่ากับผัว {NC25+}

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-12
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
10
5 Peringkat. 5 Ulasan-ulasan
36Bab
4.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

“แด๊ดดี้ ที่หนูบอกว่ารักแด๊ดดี้ หนูไม่ได้หมายความรักเหมือนพ่อ หนูรักแด๊ดดี้แบบผัว แด๊ดดี้เข้าใจปะ” “เด็กบ้า” ไคน์ มาเฟียที่รู้จักกันโลกนักธุรกิจที่ได้รับการยอมรับ เขารับผิดชอบชีวิตลูกน้องและธุรกิจของตัวเองตั้งแต่อายุ 22 ปี ใครก็ต่างเกรงกลัว มีอำนาจ มีอิทธิพล ใครหักหลัง หรือคิดอยากลองดี คิรัน สั่งเก็บทุกคน จนวันหนึ่ง ในขณะที่มือเปื้อนเลือดเพราะจัดการบางอย่างเสร็จเรียบร้อยกำลังเดินขึ้นรถ ไคน์ ได้พบกับเด็กผู้หญิงวัย 8 เดือน ที่มีผ้าเก่า ๆ ห่อหุ้มและนอนร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่ชีวิตไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ ไคน์ กลับตัดสินใจพาเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับมาด้วย ผู้ชาย อายุ 22 ปี ตั้งตัวเองเป็นพ่อให้กับเด็กตัวน้อยวัย 8 เดือน ที่ยังพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว เด็กน้อยถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีโดยที่ ไคน์ มอบโลกสดใสให้เท่านั้น ส่วนโลกมืดมิดเขาไม่คิดจะให้เธอมารับรู้ เด็กน้อยเติบโตมาอย่างดีและสวยงามจนใครต่างให้ความสนใจ นั่นทำให้ความรู้สึกของ ไคน์ เริ่มเปลี่ยนไป จากแค่เอ็นดูเริ่มรู้สึกหึงหวงแล่นเข้ามาในหัวใจ ความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกต้องห้ามเมื่อศีลธรรมยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหัวใจ ความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร ฝากโปรดติดตาม…

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์

結婚して三年になるはずの東雲一澄(しののめ いずみ)から、稲葉慈乃(いなば しの)は突然、彼の結婚式の招待状を受け取った。

慈乃は一瞬頭が真っ白になった。最初は誰かの悪ふざけだと思った。

しかし、その招待状を送ってきたのは彼女の姪である稲葉寧々(いなば ねね)で、しかも新婦の名も寧々と書かれていた。

胸が重く押しつぶされるような不安と疑念に駆られた慈乃は、そのまま国外へ飛び、招待状に記された場所を訪ねた。

そこでは本当に結婚式が行われている。夫である一澄が寧々の腰に手を回し、笑顔で賓客たちに杯を差し出していた。

時間が止まったように感じ、ほんの一瞬、慈乃は自分の見間違いかと疑った。

その男がたまたま夫に似ているだけかもしれないと思った。

しかし夜空に打ち上がった花火が、その最後の幻想を打ち砕いた。異国の地で、青い花火が空中に標準的な文字を描いた。

【東雲一澄と稲葉寧々、新婚おめでとう】

慈乃の脳は真っ白になった。耳に鋭い耳鳴りが響き渡り、胃の中はむかむかとした。

強い感情が体の苦痛に変わり、彼女は口を押さえて洗面所へ駆け込むと、吐いてしまった。

ちょうどその時、一澄と介添人たちが洗面所へ入ってきた。

壁一枚隔てた向こうで、介添人たちの笑い声が響く。

「一澄、お前のやり方は本当にすごいよ。国内で慈乃さんと結婚して、国外で寧々さんと結婚する。どちらにも結婚という体面を与えてやった。二兎を追う者は一兎をも得ずって嘘だな?一澄は両方手に入れたんだ!」

「でも確かに、ずっと一澄に迫ってたのは寧々さんの方だろ。一澄は全然興味なさそうだったけどな?」

その言葉に、一澄の真っ黒な瞳が、一瞬暗くなった。

「最初は確かに何の興味もなかった。あいつは子供にしか見えなかった。

だが俺が車椅子生活になったあの二年間、どんなに殴っても、出て行けと突き放しても……彼女はずっとそばにいて、決して離れなかった。

あんなに真っ直ぐで熱い想いに、冷酷無情な自分でも動かされずにはいられない」

壁のこちら側で、慈乃はすでに涙が止まらなかった。二人は三年前からすでに一緒になっていたのだ。

一澄と慈乃は幼馴染だ。

少年の頃から彼は慈乃に強烈な独占欲を示していた。学校で男子が少しでも慈乃と話し込めば、その相手を殴り飛ばすほどだった。

だが、彼は慈乃にだけは極めて優しかった。

慈乃が肉まんを好むと知れば、毎日二時間早起きして、街の反対側まで買いに行った。それを小学校から大学まで、十数年続けた。

彼女が十八歳になった誕生日に、彼は千もの花火を夜空に打ち上げながら告白した。

「慈乃、俺の彼女になれ。否定の答えは受け付けない。もし断るなら、力ずくででも連れて帰る」

慈乃の二十二歳の誕生日に、彼は再び千を超える天灯を灯した。空一面に漂う天灯のひとつひとつに、彼自身の願い事が手書きされていた。

【慈乃、俺と結婚してくれ!】

彼は傲慢で押し通す性格で、プロポーズも断る余地を与えず、否定の答えを受け入れなかった。

慈乃は彼にずっと守られてきたことを思い、だから拒絶するつもりはなかった。彼女は一澄のその強引さも優しさも、すべて愛していた。

だが不幸にも、結婚して間もなく一澄は敵の策略による事故に遭い、両足に障害を負った。

傲慢で誰よりも誇り高かった男は、一夜にして車椅子に縛られる廃人となってしまった。

一澄はその大きすぎる落差を受け入れられず、次第に怒りっぽく、苛立ちやすくなり、自虐や自死の念さえ抱くようになった。三か月も経たぬうちに、彼は自分を無様なほどまでに苦しめてしまった。

「慈乃、今の俺はただの廃人だ。もうお前と一緒にいる資格なんてない。だが、他の男がお前を奪うなんて絶対に受け入れられない。お前が他の誰かに抱かれると思うだけで、世界を壊してやりたくなるほど嫉妬に狂うんだ。

慈乃、俺はお前を傷つけたくない。離婚協議書はもう作って署名もした。だが俺が生きている限り、お前が俺から離れることは許せない……だから俺を死なせてくれ。俺が死ねば、お前は自由になれる」

もちろん、慈乃は承知できなかった。彼女は一澄を愛していた。たとえ彼が障害を抱えようとも、その愛に変わりはなかった。

しかし、その頃の一澄はただ死を望んでいた。彼女がいくら泣き、いくら説得しても心は動かなかった。

絶望の最中、慈乃は突然、指導教員である大山(おおやま)教授から脊髄神経細胞を活性化する薬の研究プロジェクトに参加するよう誘われた。

一澄の下半身不随は脊髄の損傷が原因だった。もし薬が完成すれば、彼は再び立ち上がれるかもしれない。

希望の光を見出した慈乃は、迷わず参加を決めた。

しかし研究は国外で行われた。一澄は彼女が遠くへ行ってしまうことに耐えられなかった。すると、純金で作られたハート型のネックレスを用意し、その中に自ら小型カメラを仕込んだ。

「慈乃、俺は病気かもしれない」彼は言った。

「だが俺はお前のすべてを掌握していないと狂ってしまう。お前は俺の命だ。視界から外れるなんて耐えられない」

彼の偏執的な執着を知っていた慈乃は、安心させるために自らそのペンダントを身に着け、国外へと旅立った。

二年後、彼女は新薬を手に帰国した。

薬は驚くほどの効果を発揮した。わずかなリハビリの後、一澄は本当に再び立ち上がることができた。

慈乃は感動のあまり涙を流した。彼女は、自分が結婚生活を救ったと思った。彼女はかつて何でも思いのままに操っていた一澄が、再び自分のそばに戻ってきたと思った。

だが、まさかその二年間の間に、自分の姪がその隙を突き、本来自分のものであるはずの全てを奪っていたなど、どうして想像できただろう。

彼女はバカのように、何も知らなかった。時にはその姪を家に泊めさえしていたのだから。

涙に濡れながら回想に浸っていた慈乃は、現実へ引き戻されると、一澄の冷たい命令が耳に突き刺さった。

「このことは絶対に慈乃に知られるな。口を滑らせた者がいれば、俺が容赦しない」

介添人たちは笑いながら応じた。

「安心しろよ、一澄。俺たちがそんなことできるわけないだろ?慈乃さんの性格を知らないわけじゃない。

あの女は、一度の裏切りも決して許さない。もしお前と寧々さんのことを知ったら、間違いなくお前から去る。

そうなったら、俺たちは命をもって償うしかないな」

慈乃は微かに笑った。朦朧としたまま結婚式を後にし、放心状態で飛行機に乗り帰国した。

道中、彼女はずっと半覚醒状態に包まれ、すべてが夢のように現実離れしていた。

帰宅すると、彼女は金庫から一通の離婚協議書を取り出した。

それは一澄が障害を負った時、自ら署名して用意したものだ。あの時、慈乃はサインをしなかった。

だが今、彼女は迷うことなく、自分の名を記した。

一澄、まさか私たちを離婚に追い込んだのが、あなたの障害ではなく、たった二年の別離だとは思わなかった。

障害を負った二年間、寧々はあなたを見捨てなかった。

ならば、私は?新薬を手に入れるために、あなたの監視下で、砂漠にまで飛び、寝食を忘れて研究に没頭していた私は何だった?

あなたが忠誠を尽くせないのなら、私はもうあなたを要らない。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

Nnnn
Nnnn
รออยู่นะคะะ
2026-05-15 20:14:48
1
1
Nnnn
Nnnn
เริ่ดดดดดดดดๆ
2026-05-14 23:26:43
1
0
Min Thipnapa Sathianram
Min Thipnapa Sathianram
ต่อตอนใหม่หน่อยค่ะ
2026-04-04 22:22:00
4
1
Min Thipnapa Sathianram
Min Thipnapa Sathianram
ต่อตอนใหม่หน่อยค่ะ
2026-03-25 00:38:16
2
0
พิมลอริน [Pim.Lorin]
พิมลอริน [Pim.Lorin]
สวัสดีค่ะ ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ หากชอบฝากกดติดตาม ฝากกดถูกใจ และอย่าลืมเพิ่มลงคลังเพื่อจะได้ไม่พลาดทุกการอัปเดต ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านไว้ล่วงหน้าที่ให้การสนับสนุนค่ะ ......
2026-02-19 00:40:18
4
2
36 Bab
ตอนที่ 1 : จัดการแบบไคน์
"เฮีย มันหักหลังเราจริง ๆ ครับ ตอนนี้ผมจับมันไว้ที่โกงดังสุดท้าย"นิ้วเรียวยาวหยิบมือถือแบรนด์ผลไม้รุ่นล่าสุดตัวท็อปความจุสูงสุดกดรับสาย ไคน์ เจ้าของใบหน้าคมเข้มราวกับงานปั้น สันกรามชัดเป็นเส้นทำให้บุคลิกดูแข็งกร้าวแต่กลับดึงดูดอย่างประหลาด ดวงตาเรียวยาวหางตาคมทอดมองนิ่ง ๆ ก็เหมือนกดอารมณ์คนถูกมองให้หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว จมูกโด่งเป็นสันรับกับโครงหน้าพอดี ส่วนริมฝีปากได้รูปมีมุมยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนจะเย้ยโลกอยู่เสมอ ผมสีดำสนิทถูกเซ็ตยุ่งเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจ ปอยผมด้านหน้าตกลงเหนือคิ้วเสริมให้เขาดูหล่อแบดปนอบอุ่นในคราวเดียวกัน ออร่าของเขาเงียบขรึม เย็นชา แต่กลับมีแรงดึงดูดรุนแรงจนใครก็ตามที่อยู่ใกล้ไม่อาจละสายตาได้เลย เขานั้นเป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั้งไอโซด้วยกัน นักแสดงหญิง รวมทั้งหญิงสาวมากมายที่ได้พบเจอ“ดี มึงรออยู่ที่นั่น เดี๋ยวกูไปจัดการด้วยตัวเอง”ผมยกยิ้มที่มุมปากเมื่อได้เสียงปลายสายซึ่งเป็นมือขวาของผมเองโทรมารายงาน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอแนะนำตัวเลยก็แล้วกัน สวัสดีครับ ผม ไคน์ ชื่อจริง คาลิน ภักดิ์พิทักษ์วงศ์ ตอนนี้อายุ 22 ปี สูง 191 เซนติเมตร น้ำหนัก 67 กิโลกรัม เรียนจ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 : เด็กผู้หญิงข้างถังขยะ
การ์ดหันไปมองยังเจ้านายของตนเองที่เดินเข้ามาหา แล้วเขารู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนี้ หากเอาไปทิ้งไว้ข้างถนนก็กลัวว่าเด็กคนนี้จะถูกรถเหยียบ เพราะค่ำมืดดึกดื่นคงไม่ค่อยมีใครสังเกตหรือใส่ใจระหว่างข้างทางมากนัก“จิ๊”ผมส่งเสียงจิ๊ในลำคออย่างขัดใจและปรายตามองไปยังเด็กตัวเล็กที่ถูกเอามาถึงไว้ ตอนนี้ร้องไห้จนหน้าแดงตัวแดงไปหมด ผมเม้มปากอย่างใช้ความคิดและตัดสินใจอยู่กับตัวเองเงียบ ๆ ก่อนจะบอกให้ลูกน้องหยิบกระดาษที่อยู่ในผ้าออกมาดู“เอกสารอะไร มึงหยิบมาดูสิ”"ครับเฮีย"การ์ดพยักหน้าและหยิบเอกสารขึ้นมาดู ในใบกระดาษมีตัวอักษรที่ลายมือไม่ได้สวยเลยเขียนเอาไว้ว่า ช่วยรับเลี้ยงลูกฉันด้วย ฉันไม่มีเงิน ฉันไม่อยากฆ่าลูก ฉันจะไม่ไปยุ่งกับลูกอีกหลังจากนี้ ขอบคุณ การ์ดพยายามอ่านให้เจ้านายฟัง คำบางคำก็เขียนผิดแต่พออ่านจับใจความได้ และส่งใบเกิดอีกหนึ่งใบแนบมาพร้อมกันให้กับเจ้านายไป“สัสเอ๊ย เอากันแม่งก็ไม่รู้จักถุงยางหรือไงวะ”ผมอ่านดูรายละเอียดบนใบเกิดซึ่งมีแต่ชื่อของแม่ ระบุว่าตอนแจ้งเกิดแม่อายุ 15 ปี ช่องบิดาว่างเปล่า ไม่มี น่าจะเป็นวัยรุ่นท้องไม่พร้อมแล้วไม่มีเงินเลี้ยงลูกนั่นแหละ บอกพ่อแม่หรือเปล่าก็ไม่รู้ ผม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 : บ้านหลังใหญ่ที่มีสิ่งแปลกใหม่เข้ามา
“คุณไคน์ ป้าอาบน้ำให้เจ้าหนูน้อยเรียบร้อยแล้วค่ะ”ผมเคี้ยวบะหมี่อยู่ก่อนจะหันไปมองทางป้าละออที่อุ้มยัยเด็กเสียงดีเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้ง อืม ดูดีขึ้น หน้าตาก็น่ารัก เพราะไม่สกปรกเหมือนตอนแรกที่เจอกัน ผิวขาวเนียนละเอียด มีผ้าขนหนูห่อตัวเอาไว้เหลือแต่หน้ากลม ๆ ผมมองยัยเด็กตัวเล็กและหันมามองที่ถ้วยบะหมี่ต้มยำรสจัดของตัวเองเลยพูดออกตามที่คิด“กลมยังกับลูกชิ้นปลา”"ฮ่า ๆ""หึหึ คุณไคนล่ะก็"“อาาา อะ อะ”"เฮ้ย อยู่กับป้าละออน้องตัวเล็กพูดได้แล้ว"เหล่าลูกน้องของไคน์ที่นั่งกินบะหมี่อยู่กับเจ้านายหัวเราะออกมาหลังไคน์เปรียบเทียบเจ้าหนูตัวเล็กกับลูกชิ้นปลา มองไปมองมาก็คล้ายอยู่เหมือนกันพวกเขาจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ แต่พอได้ยินเสียงใส ๆ พูดออกเสียงก็พากันหันไปมองด้วยความตื่นเต้น เพราะก่อนหน้านี้เจ้าตัวน้อยนั้นร้องไห้อย่างเดียว"พูดที่ไหนเล่า เขาเรียกฝึกออกเสียง บอกให้มีเมียก็ไม่มีกัน แบบนี้แหละ เลยไม่เข้าใจ"ป้าละออส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับลูกน้องผู้ชาย แล้วถ้าลูกน้องอยู่กันครบ ส่วนมากจะเป็นมื้อเช้า บรรยากาศภายในบ้านจะคล้ายโรงเรียนชายล้วนแบบไม่มีผิดเพี้ยน ผ้าละออนั่งลงที่พรมด้านล่างและวางเด็กน้อยไว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 : ชีวิตของเด็กน้อยที่น่าสงสาร
เวลา 10.06 น.“แงงงง อึก แงงงงง”ผมใช้มือเสยผมก่อนเดินลงบันไดมาจากชั้นสอง แล้วพอเดินลงมาก็ได้ยินเสียงของยัยเด็กเสียงดีขึ้นมาทันที แต่ก่อนบ้านผมเสียงเงียบมาก บ้านเก็บเสียงทั้งหลัง ส่วนลูกน้องผมมันจะพากันนั่งเล่นและพูดคุยข้างนอกเวลาไม่มีงาน แต่ตอนนี้มีเสียงแบบใหม่เพิ่มเข้ามาละ ผมเดินมาหยุดที่บริเวณโซนนั่งเล่นที่ตอนนี้มีแต่ของเด็กอ่อน เลยกอดอกและเอ่ยถามแม่บ้านออกไป“ป้าละออ เป็นอะไรอีกล่ะครับน่ะ”[อ๋อ พอดีหิวนมน่ะค่ะ แล้วป้าชงไม่ทันใจ]ผมมองไปยังป้าสายใจที่อุ้มยัยเด็กตัวเล็กที่ร้องไห้จนหน้าแดง ผมเลยขมวดคิ้ว เพราะเด็กวัยนี้จะรู้จักคำว่าหยุดคำว่าพอที่ไหนล่ะ“แงงงง อึก แงงงง”“ทีหลังป้าก็ชงเตรียมเอาไว้ได้เลยนะครับ นมมันเก็บหลายชั่วโมงอยู่แล้ว ร้องขนาดนั้นเดี๋ยวก็ขาดใจตายพอดี ชงเตรียมไว้มันจะทิ้งก็ปล่อยทิ้งไป ไม่ต้องมาชงในตอนที่หิวขนาดนี้”[ค่ะ ๆ ขออภัยด้วยนะคะ เดี๋ยวต่อไปป้าจะชงเตรียมเอาไว้ จะได้ไม่สะดุดค่ะ]ป้าละออและแม่บ้านต่างรับคำสั่งของเจ้านาย โดยที่ป้าละออนั้นรีบชงนม ส่วนป้าสายใจก็อุ้มเดินไปรอบ ๆ และปลอบประโลมเด็กน้อยในอ้อมแขน“ครับ”ผมเท้าเอวมองไปยังแม่บ้านและยัยเด็กตัวเล็กที่ตอนนี้ร
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 : ม๊ากับป๊ามาหา
[ตาไคน์]คุณหญิงเนตรา เจ้าของร่างอวบอัดขาวเนียนผมยาวสลวยสีน้ำตาลอ่อนดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าโทนแดง ใบหน้าสวยหวานสมวัย เธอสวมชุดกระโปรงเข้ารูปแขนกุดสีขาวเดินเข้ามาในบ้าน ในมือเรียวสวยเล็บสีแดงถือกระเป๋าแบรนด์เนมราคาหลักล้านเดินเข้ามาในบ้านพร้อมสามีที่เป็นคนจีน ตอนนี้เธออายุ 46 ปี แต่งงานเร็วและมีลูกเลย ลูกโตทันใช้ มีไคน์นี่แหละที่เป็นลูกหลง ไม่คิดจะมีแล้วก็ปุ๊บเข้าท้อง เมื่อรับรู้ว่าลูกคนเล็กอย่างไคน์รับเลี้ยงเด็กผู้หญิงวัยแปดเดือนหนึ่งจากการที่ไคน์โทรไปบอกเองเมื่อคืนวันนี้คุณหญิงเนตราจึงเดินทางมาที่บ้านหลังใหญ่ของไคน์พร้อมกันกับสามี“มาม๊า ปาป๊า สวัสดีครับ นั่งทานข้าวก่อนไหมครับ”“อาาาา คิก คิก”ผมยกมือไหว้ปาป๊าและมาม๊าที่เดินเข้ามาในบ้าน ลูกน้องผมทุกคนก็พากันยกมือไหว้ แต่มีคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่รับรู้อะไรกับเขาทั้งสิ้น ตอนนี้นั่งหัวเราะถูกอกถูกใจอยู่กับการเล่นจ๊ะเอ๋แล้วก็ของเล่น[นั่นน่ะเหรอ เด็ดที่พูดถึง ไหน อุ้มมาหาหน่อยสิ]หวัง ห่าวซวน ร่างสูงมีกล้ามเนื้อในชุดกางเกงขายาวสีดำและเสื้อยืดคอกลมสีขาว จากนั้นก็มองไปยังเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าน่ารักตั้งแต่เด็ก ๆ แถมตอนนี้ยังนั่งหัวเราะอ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 : ชื่อใหม่ของหนูน้อย
[เอาล่ะ เจ้าหญิงน้อยของเราหลับไปแล้ว] [ว่าแต่ เราตั้งชื่อให้เจ้าหนูน้อยหรือยังล่ะ] ”ยังเลยครับป๊า นี่เป็นชื่อจริงกับนามสกุลในใบเกิดครับ” ผมละสายตาและวางมือถือที่กำลังกดเกมเล่น จากนั้นก็ส่งซองเอกสาร สมบัติชิ้นเดียวที่ติดตัวยัยเด็กตัวเล็กมาไปให้ป๊ากับม๊า [ไม่เอาหรอก มาอยู่กับเราแล้วก็ตั้งใหม่ไปเลยแล้วกัน] คุณหญิงเนตราสั่นศีรษะพร้อมรับซองเอกสารมาเปิดดู แล้วไม่ใช่ว่าชื่อเดิมไม่ดี แต่มาอยู่ด้วยกันกับเธอแล้วเธอก็อยากให้สิ่งที่ดีที่สุด และทุกอย่างต้องใหม่ทั้งหมด อย่างเดิมก็ถือว่าทิ้งไป จากนั้นเธอ สามี และลูกชายจึงช่วยกันตั้งชื่อให้กับเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้กินนมนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว [ชื่ออะไรดีนะ ไคน์ งั้นชื่อ ครีม แล้วกัน] “มาม๊า คนชื่อครีมมีเยอะแล้วนะ ผมอยากได้ชื่อที่ไม่ค่อยซ้ำใคร หรือถูกใช้ไปไม่เยอะ” [ก็ ครีมริน เป็นยังไงล่ะ ไม่ค่อยเหมือนใคร ถ้าเรียกก็รู้เลยว่าคนไหน ไม่ค่อยซ้ำแน่นอน อีกอย่างก็คล้ายชื่อจริงของเราด้วย คาลิน กับ ครีมริน ] “เอาชื่อนี้ก็ได้ครับ” ผมพยักหน้าแล้วก็ค่อนข้างพอใจในชื่อที่มาม๊าตั้งให้ยับเด็กตัวเล็กพอสมควร พอจับมาผสมกันก็เป็นชื่อใหม่ อาจจะซ้ำบ้าง แต่ไม่ค่อยเยอะ ส่ว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 : ครีมรินเก่ง (2 ขวบแล้ว)
2 ปีผ่านไป ไวเหมือนโกหก“แดดดี้! แดดดี้!”ฝีเท้าเล็กของครีมรินรีบวิ่งมายังหน้าประตูเมื่อเห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามา พุงและแก้มกลม ๆ กระเพื่อมเล็กน้อย พร้อมชูแขนเป็นปล้องออก ริมฝีปากสีชมพูฉีกยิ้มหวาน ดวงตากลมเป็นสระอิเวลายิ้ม“ว่าไง วันนี้ดื้อหรือเปล่า”ผมนั่งลงจับกระเป๋าสะพายข้างที่อยู่ด้านหน้าไปไว้ด้านหลังแล้วก็อุ้มร่างขาวกลมคล้ายซาลาเปาขึ้นมา จากเด็กที่ออแอ้ในวันนั้น วันนี้วิ่งเร็ว เดินได้ พูดได้ อาจจะยังไม่ชัด และยังเป็นคำ ๆ แต่พัฒนาการก็ไปเร็วมาก ๆ กว่าเด็กในวัยเดียวกัน เพราะผมจ้างผู้เชี่ยวชาญมาดูแล พาไปทำแบบทดสอบด้านพัฒนาการอยู่เสมอ ไปทีไรหมอเขาก็มักจะเอ่ยชมกลับมาทุกครั้ง แล้วตอนแรกผมก็ยังมือใหม่ แต่อยู่ด้วยกันมาสองปีนิด ๆ ตอนนี้ก็ทำได้แทบทุกอย่างแล้ว ซึ่งตอนนี้ก็นอนห้องเดียวกันกับผม เพราะยัยตัวแสบนี่ก็ติดผมมาก พามานอนด้วยตั้งแต่ขวบครึ่ง แต่ถ้าวันไหนผมไม่ว่าง ไปตรวจงาน ไปเคลียร์เรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับธุรกิจก็จะบอกเหตุผลแล้วก็ให้นอนที่ห้องข้าง ๆ ที่ทำเอาไว้ให้ มีพี่เลี้ยงเป็นป้าละออกับป้าสายใจที่จะนอนเฝ้า“ไม่ดื้อ ป้า ดื้อ”ใบหน้ากลมน่ารักส่ายศีรษะไปมาก่อนจะใช้นิ้วกลม ๆ สั้น ๆ ชี้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 : ครีมรินตามกลับบ้าน
เวลา 22.50 น.“เดี๋ยวกูไปข้างนอกนะ พวกมึงไม่ต้องรอ กูออกไปหาพวกไอ้เรย์”“ครับเฮีย มีอะไรเฮียโทรมาได้เลยนะ”“เออ ๆ”ผมพยักหน้าให้ลูกน้องก่อนจะเดินออกมาที่รถซูเปอร์คาร์สีแดงของตัวเอง ที่เพิ่งซื้อได้เพียงแค่สามวัน แล้ววันนี้ผมมีนัดกินเหล้ากับเพื่อนผมที่ผับเลยจะขับรถไปเองวันนี้ก็แต่งตัวแบบสบาย ๆ ใส่เสื้อยืดคอกลมสีขาวแบบโอเวอร์ไซส์สีขาวเป็นเสื้อวินเทจเสื้อวงอะไรแบบนั้น ที่ผมชอบซื้อมาใส่แล้วก็สะสมคู่กับกางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าผ้าใบสีขาว แล้วก็สะพายกระเป๋าของแบรนด์ที่ลวดลายเป็นเอกลักษณ์ของแบรนด์ผมใช้มือกดกุญแจรีโมตเพื่อปลดล็อก คาดเข็มขัด ปิดประตู สตาร์ทรถ แล้วก็ขับออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย คุณพ่อลูกหนึ่งมาแล้วเว้ย”กลุ่มเพื่อนของไคน์ที่สนิทและคบกันมานานตั้งแต่ตอนเรียนพูดขึ้นทำนองล้อ ๆ เมื่อเห็นไคน์เดินเข้ามาในผับที่ชั้นสองที่เป็นห้องกระจกแบบไพรเวท ซึ่งในกลุ่มจะมี กังหัน เจ้าของผับแห่งนี้ แมตซ์ ปลื้ม แล้วก็ธัช “ไม่กวนตีนกูสักครั้งจะตายไหมพวกมึงอะ”ผมเดินมาทรุดตัวนั่งที่โซฟากำมะหยี่สีดำ แล้วห้องนี้ไม่มีใครขึ้นมาหรอก นอกจากพวกผม แล้วสามารถมองไปยังคนด้านล่างได้ เห็นชัดเจน แต่คนข้างล่างมองม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 : ความคิดเห็นไม่ตรงกัน การพนันจึงเกิดขึ้น
เอี๊ยดดดด![หื้อ ไอ้การ์ด ไหนมึงบอกว่าเฮียไปกินเหล้า เฮียเพิ่งออกไปไม่ใช่เหรอวะ นี่เราเพิ่งเล่นเกมแต่เฮียกลับมาแล้ว]เหล่าลูกน้องมองลูกพี่ของตัวเองเป็นตาเดียวเมื่อได้ยินเสียงรถจอดราวจอดในสนามแข่ง และไม่นานก็เห็นร่างสูงของไคน์เดินเข้ามาในบ้านเลยพากันนงุนงง เพราะถ้าเฮียบอกว่าจะไปกินเหล้ากับเพื่อน ส่วนมากจะกลับเช้าของอีกวัน แต่นี่เพิ่งออกไปก็หลับมาแล้ว[เฮีย กลับมาแล้วเหรอ]“อืม ยังไม่ทันเจอไอ้เรย์เลย มันยังไม่มา แต่ครีมรินร้องไห้กูเลยกลับมาก่อน”ผมใช้มือเสยผมห่อนจะพยักหน้าและตอบลูกน้องกลับไป เพราะตอนแรกก็จะรอไอ้เรย์นั่นแหละ แต่ยัยเด็กตัวเล็กน้องไห้ แล้วผมไม่ชอบให้ร้องไห้ เพราะผมอดใจอ่อนและอดสงสารไม่ได้มันเลยกลายเป็นความไม่ชอบที่จะเห็นน้ำตาเลยขับรถกลับมาเลย แล้วผมกับเพื่อนก็ไม่ได้ว่าจะเลิกคบกัน ไว้ยัยเด็กตัวเล็กโตมากกว่านี้ค่อยว่ากัน ผมเดินขึ้นบันไดชั้นแรกมองขึ้นไปก็เห็นร่างกลมเล็กใส่ชุดนอนกระโปรงสีขาวยืนกอดตุ๊กตากระตายสีขาวรออยู่กับป้าละออ“แดดดี้ แดดดี้!”ดวงตากลมเบิกกว้างพร้อมรอยยิ้มและชูมือทั้งสองข้างขึ้นพร้อมเอ่ยเรียกไคน์ด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะดีใจ ริมฝีปากอวบอิ่มเล็ก ๆ ฉีกยิ้มกว้าง“ต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 : น้ำผึ้งจับแก้มครีมริน
“แดดดี้ แดดดี้ แดดดี้!”มือเล็ก ๆ ตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหล่าของไคน์พร้อมเอ่ยเรียกชื่อในเวลา 7 โมงเช้า ก่อนจะพลิกตัวนอนคว่ำและใช้มือตีตามแขนของไคน์ไปมา“อืม”ผมรู้สึกตัวก่อนจะค่อย ๆ ขมวดคิ้วและลืมตาขึ้นมา มองไปรอบ ๆ ปรับสายตาให้ชินกับแสง พอเห็นผมลืมตาเสียงเล็กใสก็เรียกเสียงดังด้วยน้ำเสียงดีใจ“แดดดี้ แดดดี้!”เมื่อเห็นดวงตาคมของไคน์ลืมตาขึ้นมาเสียงใสก็เรียกไคน์เสียงดังด้วยความดีใจ ก่อนจะตะปืนขึ้นมานอนบนตัวและช่วงท้องของไคน์“อะไร ตื่นแล้วเหรอ”“หม่ำ หม่ำ”“ฮึ ตื่นมาก็หิวเลยนะ ไอ้ลูกหมู”ผมหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะใช้มือเสยผมยาวประบ่าของร่างเล็กไปไว้ด้านหลังจากนั้นก็ใช้มือหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาเลยตัดสินใจลุกขึ้น เพราะตอนนี้ 7 โมงกว่าแล้ว มื้อเช้าโดยปกติครีมรินจะต้องทานเวลา 7.15 น. แต่วันนี้ผมเองแหละที่พาตื่นสาย เลยลุกขึ้นแล้วก็อุ้มเจ้าลูกลิงร้อยเอาไว้แล้วก็เดินมาเปิดประตูห้องนอน เห็นป้าละออกับป้าสายใจยื่นรออยู่พอดี[ตื่นกันแล้วเหรอคะ ป้าว่าจะเคาะเรียกแต่ก็เกรงใจ]“ครับ ครีมรินไปอาบน้ำกับป้านะ แดดดี้ก็จะไปอาบน้ำก่อน จะได้ลงไปหม่ำ ๆ กัน”“ค่ะ”ใบหน้าเล็กพยักหน้าขึ้นลงแบบรัวเร็วก่อนจะโน้มตัวไ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status