รักล้นใจนายมาเฟีย

พระเอก

ซาโนะ มิซาโนะ ซานโต้ อายุ30ปี

มาเฟียรูปหล่อ ผู้สืบทอดตระกูลซานโต้ ผู้ชายที่ครองตัวเป็นโสด หลายปีเพื่อรอหญิงคนรักกลับมา

เขาทั้งหล่อ ทั้งรวย และมีความเป็นสุภาพบุรุษมาก แต่เสียดาย โหดไปนิด ดุไปหน่อย^_^

“อย่างี่เง่าให้มาก ผมเป็นคนคอยดูแลความปลอดภัยให้คุณ ไม่ใช่คนรับใช้ของคุณ!”

นางเอก

โยโกะจัง ซาโยโกะ มิยาชิตะ(ชื่อไทย ต้นฝน นางสาว หฤทัยนาศ พิมพ์ฤชัย)อายุ20ปี

ึ

ผู้หญิงที่ร่ำรวยและเพียบพร้อมไปด้วยความสามารถมากมาย รูปร่างหน้าตา และการเรียน เธอไม่ชอบประเทศญี่ปุ่น เธอไม่ชอบพ่อของเธอ แต่ทำไงได้ล่ะ ในเมื่อแม่กับพ่อของเธอเลิกรากันและเธอก็ใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศไทยมาตลอดจนอายุครบ20ปีบริบูรณ์คุณแม่ของเธอก็ขายเธอให้กับคุณพ่อของเธอซะงั้น ทำให้เธอต้องมาอยู่กับพ่อที่ประเทศญี่ปุ่นตามคำสั่งของแม่

“พาฉันกลับเมืืองไทยได้ไหม ฉันไม่ชอบที่นี้ ไม่ชอบพ่อ และก็ไม่ชอบคุณด้วย!”

ตอนที่1

15:30น.

ประเทศญี่ปุ่น

คฤหาสน์ ซานโต้...

ซาโนะ มิซาโนะ....

“นายครับ”เสียงอ่อนน้อมและเต็มไปด้วยความเคารพของลูกน้องคนสนิทฝั่งขวาของผมเอ่ยขึ้นทำให้ผมละสายตาจากชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังช่วยกันเลี้ยงทารกน้อยสองคนอยู่กันอย่างขะมักเขม้นโดยที่ไอ้ริวมันกำลังใส่แพมเพิร์สให้ลูกมันอย่างเก้ๆกังๆสีหน้าที่เคร่งเครียดแต่เต็มไปด้วยสายตาที่สะท้อนไปถึงความสุข ภาพของครอบครัวนี้ทำให้ผมยิ้มกว้างขึ้นด้วยความตื้นตันใจที่อยู่ในเต็มอกเพราะน้องสาวผู้เป็นที่รักของผมได้มีผู้ชายที่รักเธอมากและคอยดูแลปรนนิบัติน้องสาวผมเป็นอย่างดี คุณพ่อคุณแม่ผมเองก็ผลัดกันอุ้มหลานฝาแฝดชายหญิงกันด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูลูกเขยของพวกเขาทำให้ผมละสายตาจากความสุขเบื้องหน้านี้ไปไม่ได้จริงๆ

“มีอะไร?”ผมถามลูกน้องคนสนิทผมไปทั้งๆที่สายตาผมยังไม่ได้ละไปจากภาพตรงหน้า ผมไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้วันที่สองตระกูลใหญ่อย่างซานโต้และโกมะมารวมตัวและสร้างความชุลมุนวุ่ยวายกันได้มากขนาดนี้ จากที่ทั้งสองตระกูลตั้งตัวเป็นศัตรูกันมาตั้งแต่รุ่นคุณปู่ของผมจนถึงรุ่นของผม

“ท่านนายกรัฐมนตรีคนใหม่กำลังจะขึ้นรับตำแหน่งในอีกสองวันข้างหน้าครับนาย”คิวะโค้งลำตัวให้ผมพลางเอามือข้างซ้ายไปทาบทับไว้ที่หน้าอกอย่างเคารพท่าทางที่เขาเป็นแบบนี้คือเขาสื่อให้ผมรู้ว่าเขาเคารพผมเพราะต้นตระกูลของคิวะตั้งแต่รุ่นพ่อของเขาก็คอยดูแลความปลอดภัยให้พ่อผมมาตลอดการปกครองตระกูลของผม ด้วยความซื่อสัตย์และความจงรักภักดี

“อืม เขาเชิญเรารึเปล่า?”ผมถามไปพลางค่อยๆย่างขาเดินออกมาจากตรงนั้นมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของผม โดยมีคิวะเดินตามผมมาอย่างช้าๆ

“เชิญครับนาย นี่ครับ”คิวะตอบผมพลางยื่นซองเอกสารสีนำ้ตาลส่งมาให้ผมในขณะที่ผมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องทำงานของผมแล้ว ผมหยิบซองเอกสารมาและเปิดอ่านข้อความในจดหมาย

“นั้นสิ ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร?”ผมพูดขึ้นพลางถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อปีก่อนที่พวกนายกรัฐมนตรีและตำรวจทหารต่างพากันทรยศต่อประเทศและจะโค่นล้มล้างตระกูลของผมให้สิ้นไปจากแผ่นดินนี้

“ท่านนายกคนนี้ เป็นคนดีครับนาย”คิวะตอบรายงานผมอย่างรู้ใจและรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่หลังจากที่อ่านข้อความของนายกรัฐมนตรีคนใหม่เสร็จแล้ว เขาจะขอให้ผมช่วยดูแลเขาและลูกสาวของเขาอย่างงั้นเหรอ? ทำไมกัน?