บทที่2 หย่า

หลายวันต่อมา

ร่างบางกอดอกมองร่างสูงที่นั่งยอง ๆ ให้ตัวเองอยู่ในระดับสายตาของหนูน้อยผู้เคยเป็นลูกชายมาโดยตลอดด้วยความหมั่นไส้ ปากบอกว่าไม่อยู่3วันแต่เอาเข้าจริงแล้วหายไปเป็นสัปดาห์ กว่าจะกลับมาก็วันที่เด็กชายคีรกูล คีรีและภรรยาจะเดินทางแล้ว

“คิล พ่อคีย์ขอโทษนะที่หายไปหลายวัน กว่าจะโผล่มาก็วันคิลจะไปแล้ว”

“พ่อคีย์ชอบเบี้ยวตลอดนั่นล่ะ คิลชินแล้ว ให้อภัยได้ครับ” เด็กชายคีรกูรเอ่ยกับพ่อบุญธรรมที่เพิ่งจะโผล่มาหลังจากหายไปหลายวันก่อนจะยักไหล่ “คิลรู้นา ความจริงแล้วที่หายไปน่ะ หายไปทำใจใช่มั้ยล่า ต่อไปไม่มีคิลอยู่ด้วยแล้ว พ่อคีย์จะต้องไปแอบไปร้องไห้มาแน่ ๆ เลย”

“ทำเป็นรู้ ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้เพราะเรื่องแค่นี้หรอก”

“หึ อย่าให้คิลรู้ก็แล้วกันว่าคิลไม่อยู่แล้วพ่อคีย์ร้องไห้ขี้มูกโป่ง”

“ไม่มีทางหรอกเจ้าหนู” คีรินทร์เอ่ยพลางยกมือยีผมเจ้าหนูน้อยอย่างที่เคยทำมาโดยตลอด รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมก่อนที่ชายหนุ่มจะรวบร่างเล็กเข้ามากอด “ต่อไปไม่มีพ่อคีย์คอยแหย่ แม่เคทคอยปรามแล้ว อย่าดื้อกับพ่อกับแม่นะเจ้าหนู พ่อคีย์รักคิลนะ โทรหาพ่อคีย์กับแม่เคทบ่อย ๆ ด้วยล่ะ”

“ครับ คิลก็รักพ่อคีย์ รักแม่เคท คิลไม่อยู่พ่อคีย์ต้องดูแลแม่เคทดี ๆ นะ”

“ถ้าคิลสัญญาจะเป็นเด็กดีไม่ดื้อ พ่อคีย์ก็สัญญาว่าจะดูแลแม่เคทอย่างดี”

“อือ คิลจะเป็นเด็กดีครับ” หนุ่มน้อยตอบรับก่อนที่สองพ่อลูก (บุญธรรม) จะผละออกจากอ้อมกอดของกันและยกมือขึ้นชนกำปั้นทำสัญญาระหว่างกัน หลังจากทำสัญญาระหว่างลูกผู้ชายหนุ่มน้อยคีรกูลก็ผละไปหาแม่เคทของตน หญิงสาวนั่งลงและกอดลาร่างเล็กที่กำลังจะไปจากอ้อมกอดของเธอไปอยู่กับครอบครัวที่แท้จริงด้วยใบหน้าที่กลั้นความรู้สึกเต็มที่

“แล้วแม่เคทจะไปเยี่ยมนะครับ”

“ฝากความคิดถึงถึงคุณตาด้วยนะมาช่า” ทันทีที่ผละจากร่างเล็กหญิงสาวก็หันไปบอกแก่ญาติผู้น้องและโอบกอดคนเป็นลูกผู้น้องก่อนที่การจากลาจะเกิดขึ้นจริง ๆ ในวินาทีต่อมา

ร่างบางยืนมองจนเครื่องบินที่ทั้งสามคนโดยสารบินห่างไปลับตาจึงได้ตัดใจหันหลังให้ ดวงตาคู่หวานที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตามองใบหน้าคมที่คล้ายกับมีเรื่องครุ่นคิดก่อนจะเช็ดน้ำตาที่ไหลนองหน้า

“เคทนึกว่าคีย์จะร้องไห้ซะอีก อุตส่าห์ปล่อยไปตั้งเยอะนึกว่าจะมีคนร้องไห้เป็นเพื่อน”

“บังเอิญไม่ได้ชอบเป่าปี่”

“เหอะ แล้วนี่เป็นอะไร มีเรื่องที่ต้องกังวลเหรอทำหน้าคิดหนักอยู่ตลอด”

“ก็...นิดหน่อย” เขาตอบก่อนจะยักไหล่ “ช่างเถอะ มันอาจจะไร้สาระไป กลับเถอะ”

คริษฐามองตามแผ่นหลังของคนที่เดินนำออกไปด้วยความแปลกใจ...เขาดูแปลกไปจากเดิม ไม่เหมือนคีรินทร์คนเดิมที่เธอรู้จัก

ร่างสูงก้าวนำร่างบางมาจนถึงลานจอดรถก็หยุดราวกับตัดสินใจในสิ่งที่กำลังคิดอยู่ได้ก่อนจะเอ่ยเรียกโดยไม่หันหน้ามามองคนที่เดินตามหลังมา “เคท”

“อะไร?”

“หย่ากันเถอะ” น้ำเสียงที่ไม่แสดงความรู้สึกเอ่ยออกมาโดนไม่แม้แต่หันมามองคนที่รับฟัง ก่อนจะเอ่ยต่อโดยไม่รีรอให้หญิงสาวได้ตั้งตัว “ไม่มีคิลแล้วไม่มีความจำเป็นต้องฝืนอยู่ด้วยกันอีก”

“คีย์”

“เธอเคยบอกว่าถ้าหมดห่วงเรื่องคิลเธออยากจะทำงานมีชีวิตอิสระไปไหนก็ได้ ทำอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ก็หมดเรื่องคิลแล้ว ถึงเวลาคืนอิสรภาพแล้ว ไม่คิดแบบนั้นเหรอ?”

คริษฐานนิ่งอึ้งราวกับมีคนเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวซ้ำ ๆ เมื่อลองรวบรวมสติและคิดทบทวนกับสิ่งที่ได้ยิน...เขาพูดเรื่องหย่าอย่างนั้นเหรอ?

พูดโดยที่ไม่แสดงความรู้สึกอีกด้วยว่าเป็นการพูดโดยไม่รู้สึกอะไรหรือฝืนพูด...เขาไม่ได้อยากให้เธออยู่ในฐานะภรรยาต่อไปอย่างนั้นใช่มั้ย?

“แรกเริ่มเราแต่งงานกันเพราะคิล ตอนนี้คิลได้กลับไปอยู่กับครอบครัวที่แท้จริงแล้ว เราก็ควรเดินไปตามทางที่แต่ละคนเคยวาดฝันไว้...จริงมั้ย?”

“คะ คีย์ตัดสินใจดีแล้วเหรอ?”

“อื้อ” คำว่าอื้อคำเดียวเป็นการตอบกลับคำถาม หญิงสาวตั้งสติเมื่อได้ยินคำตอบที่ต้องการจะได้ก่อนจะพยักหน้าให้

“โอเค...เราหย่ากัน วันไหนดีล่ะ วันนี้เลยมั้ย?”

“วันนี้เลยก็ดี ถ้าช้าพวกผู้ใหญ่รู้เข้าจะไม่ดี” เขาตอบมาราวกับไม่รู้ถึงความนัยของสิ่งที่หญิงสาวถาม...เธอประชด แต่เขาก็ยังคงตอบราวกับว่าเธอถามจริง ๆ

ได้...ในเมื่อเขาตัดสินใจแล้ว เธอก็จะทำตามที่เขาต้องการ

วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของการเป็นสามีภรรยากัน...นี่คือสิ่งที่ตัวเขาเป็นฝ่ายเลือกเอง

เวลาต่อมา

ใบสำคัญการหย่าถูกวางโชว์หราอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นของบ้านขณะที่ดวงตาคู่หวานนั้นจดจ้องอยู่ไม่ยอมละสายตา

นับจากตอนนี้เธอไม่ใช่นางคริษฐา มาการิต้า อิชยกุลอีกต่อไปแล้วจริง ๆ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วโดยที่ตัวเธอเองไม่สามารถควบคุมได้...เธอเซ็นต์ใบหย่าไปโดนไม่ได้คิดพิจารณาอะไรเลยในสมองมีแต่คำว่าในเมื่อเขาต้องการเธอก็จะจัดให้

ข้างขวาของหญิงสาวตอนนี้มีคุณนายนรินผู้กลายอดีตแม่สามีหมาด ๆ นั่งอยู่ขณะที่ด้านซ้ายเป็นมาดามมารีน่าคุณแม่ชาวรัสเซียของคริษฐา ทั้งสองท่านตรงดิ่งมาที่บ้านทันทีที่เธอโทรไปบอกว่าเธอและคีรินทร์ได้ตัดสินใจหย่ากันแล้ว ทันทีที่มาถึงจนกระทั่ง ณ เวลานี้คุณนายนรินและมาดามมารีน่าก็ยังคงบ่นโวยวายไม่หยุด

“ทำไมถึงได้ตัดสินใจกันปุบปับ ไม่กลัวพ่อแม่หัวใจจะวายรึไงฮะ เด็กพวกนี้นี่ ทำอะไรไม่ปรึกษาพ่อกับแม่ น่าตีจริง ๆ เลย”

แต่แม้ว่าทั้งคู่จะโวยวายแต่คริษฐาก็หาได้เก็บมาใส่ใจไม่ สติและสมาธิเธอยังคงอยู่กับใบหย่าบนโต๊ะจนกระทั่งได้ยินเสียงของพวงกุญแจกระทบกันไปมาดังมาจากบันไดเธอจึงละสายตาไปมอง

เป็นเขานั่นเอง...เขาไม่ได้ลงมาตัวเปล่า มีกระเป๋าเป้ใบโตสะพายมาด้วย

“นั่นแกจะไปไหนตาคีย์?”

“ไปทำงานซิครับ จะให้ไปไหนล่ะ” คีรินทร์ตอบกลับราวกับก่อนหน้านี้ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก่อนจะยักไหล่ไม่ใส่ใจ “ไปนะครับ หวัดดีครับ”

“อ้อ บ้านนี้ผมยกให้เคทนะ แม่ให้ทนายจัดการให้ด้วย” เขาทิ้งท้ายก่อนจะก้าวเดินออกจากบ้านไปโดนไม่หันกลับมาคนที่นั่งมองอยู่ได้แต่พากันงุนงงไปตาม ๆ กันว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“เคท ได้ทะเลาะอะไรกันรึเปล่า?”

“เปล่าค่ะแม่ ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันเลย แต่ช่างเขาเถอะค่ะ เขาจะไปไหน ทำอะไรก็ช่างเขา เคทกับเขาไม่เกี่ยวกันแล้ว หลังจากนี้เคทจะอยู่กับอิสระของเคท แค่เป็นหม้ายเคทไม่ตายหรอก” หญิงสาวตอบกลับก่อนจะหยิบใบหย่าและลุกเดินไปยังบันไดราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรกับการเดินจากไปของคีรินทร์แม้แต่น้อย

คุณนายนรินและมาดามมารีน่าได้แต่ฉงนแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ร่างบางเดินเข้ามาภายในห้องที่ภายนอกยังคงเหมือนเดิมก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นกระดาษโพสอิทแปะอยู่บนกระจก หญิงสาวก้าวเข้าไปใกล้ ๆ และอ่านข้อความที่อยู่ในนั้นก่อนจะนิ่งไป

‘Every ending has a new beginning. ทุก ๆ จุดจบ คือสัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง...สักวันเราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกันด้วยความเต็มใจ’

เธอไม่สามารถพูดได้ว่าชายหนุ่มต้องการจะสื่ออะไร แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่เข้าใจ...แต่สิ่งที่เธอเข้าใจมันจะเป็นความหมายเดียวกับที่เขาสื่อหรือไม่

หญิงสาวเบือนสายตาหนีโดยไม่คิดจะเก็บกวาดกระดาษโน้ตที่คนจากไปทิ้งไว้ให้ หญิงสาวก้าวไปเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะจัดแจงเก็บเสื้อผ้าข้าวของของตนใส่กระเป๋าสัมภาระบ้าง

“สักวันอย่างนั้นเหรอ เหอะ มันไม่ง่ายหรอกตาบ้า”