บทที่3 ไม่ใช่ของตายของเธอ

คริษฐาไม่ใช่ผู้หญิงบอบบางที่ถูกบอกเลิกแล้วจะเสียใจร้องไห้ฟูมฟาย โอเค! ในตอนแรกเธออาจจะตกใจ รู้สึกคิดอะไรไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่บ้าง แต่โน๊ตที่คีรินทร์ทิ้งไว้ก็ทำให้ทุกอย่างจางหายไป

ในความคิดของคริษฐาสิ่งที่คีรินทร์ต้องการจะสื่อทั้งหมดก็คือยกบ้านให้เธอ ให้เธออยู่ที่นี่เพื่อรอเขากลับมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันในสักวันหนึ่ง...ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

แต่ถ้าเธอทำตามนั้นเธอก็ไม่ต่างจากของตายที่เขาหันมาเมื่อไหร่ก็ยังวางอยู่ที่เดิมน่ะสิ...ฝันไปเถอะ

นั่นไม่ใช่สไตล์ของเธอ คีรินทร์จะต้องสำนึกกับการคิดว่าเธอเป็นของตาย และต้องเสียดายจนแทบบ้าที่กล้าบอกเลิกเธอด้วยความคิดบ้า ๆ บอ ๆ

และสิ่งที่หญิงสาวทำสิ่งแรกหลังจากเห็นโน๊ตของอดีตสามีก็คือการตัดสินใจเก็บกระเป๋าและออกไปจากอะไรเดิม ๆ และที่เดิม ๆ ที่เคยอยู่

เขาจะให้เธอรออยู่ที่นี่เธอก็จะไม่รอ...แล้วเขาจะได้รู้ ว่าไม่ควรสิ้นคิดขอเลิกเธอ

1สัปดาห์ต่อมา

ว่ากันว่าอยากทำให้ใครเสียดายก็ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูดีขึ้น ยิ่งถ้าอยากให้แฟนเก่า สามีเก่า หรือคนสิ้นคิดเสียดายเล่นเพื่อความสะใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ต้องทำให้ตัวเองสวยขึ้น ดูดีขึ้น

“อุแม่!!! เกิดอะไรขึ้นคะชะนี ผมยาวสลวยจนตุ๊ดอิจฉาของหล่อนทำไมเหลือแค่นี้ แล้วดูซินี่ แต่งหน้าด้วย ปกติเบา ๆ ไม่ใช่เหรอลูกสาว ทำไมตอนนี้หล่อนเปรี้ยวจี๊ดเบอร์นี้ได้ล่ะ” เสียงทักที่ดัดให้ดูอ่อนกว่าน้ำเสียงจริงของชายหนุ่มที่ค่อนไปทางสาวมากกว่าหนุ่มเอ่ยทักพร้อมกับมองพิจารณาร่างที่ปรากฏกายขึ้นต่อหน้าอย่างพิจารณา

วันนี้คริษฐาแตกต่างไปจากคริษฐาคนเดิมมาก ผมที่ยาวสลวยที่หญิงสาวมักจะมัดเป็นทรงดังโงะครึ่งหัวถูกซอยสั้นสไลด์ปลายผมไล่ระดับ ผมด้านหน้าถูกตัดเป็นหน้าม้ายาวปาดข้าง

ใบหน้าที่ไม่ค่อยจะเติมแต่งมากนักวันนี้ถูกแต่งแต้มเสียจนแปลกตา ไม่ต้องพิจารณาอย่างถี่ถ้วนก็มองออกว่าคริษฐาคนนี้แตกต่างไปจากปกติ จากลุคหวานซ่อนเปรี้ยวกลายเป็นลุคสาวเท่ ๆ ลุย ๆ จนสังเกตได้...เกิดอะไรขึ้นกับคริษฐาเพื่อนรักของเขา

“เกิดอะไรขึ้นกับหล่อนคะชะนี ตอบ!!!”

“จะเอาตรง ๆ?” คริษฐาถามกลับพร้อมกับแสดงสีหน้าขบขันเมื่อเห็นว่าเพื่อนหนุ่มใจสาวคนสนิทของตนอย่างกรินทร์หรือเกรทมีสีหน้าตกตะลึงกับความเปลี่ยนแปลงของตนขนาดไหน

“ก็ตรง ๆ สิยะ เดี๋ยวแม่ฟาดซะนี่”

“ตรง ๆ ก็คือ...ผัว-ทิ้ง” คริษฐาเอ่ยช้า ๆ ชัด ๆ ก่อนจะพูดย้ำอีกครั้ง “อ่านปากคริษฐานะคะนังตุ๊ด ผัว-ทิ้ง-ค่ะ”

“ยัยเคท! อย่ามาล่อเล่นนะแก มันไม่ขำนะเว้ย”

“ก็ไม่ได้พูดให้ขำ พูดความจริงชัด ๆ เลยอีเจ้” หญิงสาวบอกแล้วก็ยักไหล่ “แต่ฉันไม่แคร์เว้ย แกไม่ต้องตกใจ”

“จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงวะ เล่ามายัยเคท แกต้องเล่ามาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะอกแตกตาย เดี๋ยวนี้!!!”

“ไม่เล่า...รอยัยลูกเจี๊ยบ กับไอ้ปรานมาก่อนจะได้ไม่ต้องเล่าหลายที โอเค๊?”

“ยะ แล้วแต่หล่อนเลยย่ะ” กรินทร์ตอบรับอย่างประชดประชันแต่ก็ไม่เซ้าซี้ต่อ ด้วยรู้ว่าเซ้าซี้แค่ไหนคริษฐาก็จะไม่ตอบจนกว่าเพื่อนอีกสองคนจะมาถึง คริษฐาเป็นอย่างนี้เสมอ

“แล้วนี่ไอ้ปรานกับนังลูกเจี๊ยบไปไหนเนี่ย นัดกันซะดิบดี ออกจากบริษัทมาก็พร้อมกัน แต่ทำไมมันยังไม่พากันมาเนี่ย”

“อย่าบ่นเยอะนาเกรทซี่”

“ก็ฉันอยากจะรีบ ๆ ฟังให้เคลียร์ไง ถ้าสองตัวนั้นยังไม่มาแกก็ไม่บอก ฉันจะทำอะไรได้ นอกจากบ่น” กรินทร์ว่าแล้วก็สั่งของมาเพิ่ม ส่วนคนต้นเรื่องอย่างคริษฐานั้นได้แต่ส่ายหน้าและนั่งชวนคุยเรื่องอื่นเพื่อรอเพื่อนสนิทอีกสองคนที่ยังมาไม่ถึง

แต่เล็กจนโตคริษฐามีเพื่อนที่สนิทมาก ๆ เกาะกลุ่มกันมาด้วยกัน3คน คือกรินทร์ สถาปนิกหนุ่มใจสาวที่มีฝีมือการออกแบบไม่เป็นสองรองใคร จิรชาหรือลูกเจี๊ยบ สถาปนิกสาวห้าวที่หลายคนหลงเข้าใจว่าเป็นสาวหล่อ และปวินหรือปราน สถาปนิกเพื่อนหนุ่มแท้หนึ่งเดียวในกลุ่ม

หญิงสาวและเพื่อนทั้ง3คนเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ เรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่อนุบาลจนกระทั่งจบปริญญาตรี แม้แต่ตอนนี้เองกรินทร์ ปวิน และจิรชาก็ยังคงเกาะกลุ่มทำงานอยู่ที่บริษัทเดียวกันจะมีก็แต่คริษฐาที่ลาออกจากบริษัทมาเพื่อทำหน้าที่ดูแลเด็กชายคีรกูรเต็มตัวหลังจากที่เพิ่งทำงานที่บริษัทได้เพียงแค่ครึ่งปี

สำหรับคริษฐาแล้วเพื่อนทั้ง3คือเพื่อนที่เธอไว้ใจที่สุด ไม่ว่ามีเรื่องอะไรเธอก็กล้าที่จะพูดให้อีก3คนฟังโดยไม่ต้องกลัวว่าทั้ง3คนจะปากโป้งไปบอกใคร ในเวลาที่มีเรื่องให้คิดหรืออัดอั้นไม่รู้จะพูดกับใครคริษฐาจึงคิดถึงทั้ง3คนก่อนใคร...ดั่งเช่นวันนี้ที่เธอมีเรื่องให้คิดจนต้องเรียกเพื่อน ๆ มาทานข้าวเย็นด้วยกัน

รอไม่นานปวินและจิรชาก็มาถึง กรินทร์รีบเปิดประเด็นทันทีก่อนที่คริษฐาจะยอมบอกเล่าให้เพื่อนสนิททั้ง3คนได้ฟังถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น กรินทร์ซักไซ้อยู่หลายข้อก่อนจะมีสีหน้าหมองลงราวกับว่าตนเป็นคนที่ต้องเป็นหม้าย

“ไม่ต้องตีหน้าเศร้า ฉันไม่เป็นอะไร และที่เล่าให้ฟังเนี่ยไม่ได้จะมาปรึกษาว่าทำยังไงถึงจะมูฟออน หรือทำยังไงสามีถึงจะกลับมา ฉันเรียกพวกแกมาช่วยฉันคิด ฉันควรทำยังไง บอสถึงจะรับฉันกลับเข้าไปทำงานต่างหาก”

“อ้าว แกไม่ได้เรียกพวกฉันมาปลอบหรอกเหรอ?”

“ก็ไม่น่ะสิ” คริษฐาตอบรับโดยไม่แสดงออกว่าโกหกแต่อย่างใดก่อนจะยักไหล่ “ฉันไม่ได้เศร้า ฉันมูฟออนได้เป็นอาทิตย์แล้วย่ะ เรื่องหลัวน่ะฉันจัดการได้ พวกแกไม่ต้องยุ่ง เรื่องที่พวกแกต้องทำคือคิด คิด คิด ว่าฉันต้องทำยังไงเรื่องบอส”

“แกจะไปคิดมากอะไร ไอ้ปรานมันคุยได้” กรินทร์เสนอแนะพลางกระทุ้งศอกปวินที่เป็นน้องชายภรรยาเจ้าของบริษัทออกแบบที่ทำงานอยู่

“เดี๋ยวฉันลองคุยกับพี่นิคให้ แต่อาจจะช่วยอะไรมากไม่ได้นะ ตอนนี้บริษัทกำลังจะเปลี่ยนมือ พี่นิคจะให้น้องชายต่างแม่ที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกามารับช่วงต่อ” ปวินไม่ปฏิเสธที่จะช่วยพูดให้แต่ก็ให้หญิงสาวได้เผื่อใจไว้ด้วยเนื่องจากบริษัทที่เขาและอีกสองคนทำงานอยู่นั้นกำลังจะเปลี่ยนมือผู้บริหาร ถ้าเขาพูดให้ไม่ทันผู้บริหารคนใหม่อาจจะไม่รับเพราะเขาไม่ได้สนิทกับฝ่ายนั้นเท่ากับคนเป็นพี่เขย

“ขอบใจแกนะปราน แต่ที่ฉันกังวลคือบอสจะรับเหรอ ฉันเคยฉีกสัญญากับเขานะเว้ย”

“พี่นิคไม่คิดมากหรอก พี่ปริมก็รักแกอย่างกับน้อง ถ้าพี่นิคไม่โอเคฉันจะให้พี่ปริมช่วยพูด เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล กังวลเรื่องแกจะได้เซนต์สัญญากับบริษัทก่อนบริษัทจะเปลี่ยนผู้บริหารมั้ยเถอะ ฉันไม่สนิทกับน้องชายพี่นิคคนนี้เลย” เพื่อนหนุ่มคนเดียวในกลุ่มบอกก่อนจะมีสีหน้าครุ่นคิดจากนั้นไม่นานจึงเอ่ยต่อ “เออ ระหว่างนี้แกก็มาช่วยฉันคุมงานก็แล้วกัน มีผลงานฉันจะได้พูดกับพี่นิคได้ง่ายขึ้น”

“โอเค ไม่มีปัญหา เริ่มงานพรุ่งนี้เลยก็ได้”

“เรื่องงานไม่น่ามีปัญหาแล้วนะ วนกลับมาเรื่องผัวอีกทีดิเคท ตกลงเลิกจริง เลิกขาดมั้ย?” จิรชาแทรกถามหลังจากที่เห็นวี่แววว่าเรื่องงานจะไม่มีปัญหาอะไร

คำถามนี้พุ่งตรงจนคริษฐาแทบจะสำลักน้ำที่ยกขึ้นมาจิบแก้กระหาย หญิงสาวถอนใจก่อนจะยักไหล่ “ตอนนี้เลิก อนาคตอาจจะรีเทิร์นตอบได้แค่นี้”

“แล้วตอนนี้แกกำลังทำอะไรอยู่ หางานทำ ทำตัวสวย คือจะเรียกร้องความสนใจ? หรือว่ามูฟออนจริง ๆ จัง ๆ”

“ฉันหางานทำก็เพื่อหาเงินเพราะคีย์คงไม่ได้ส่งให้แล้ว ส่วนที่ทำตัวสวย เท่ เปลี่ยนลุคเนี่ยก็แค่...สวยให้คนเสียดายเลย ขำ ๆ เท่านั้น”

“สวยให้คนเสียดายเล่น?” ไม่เพียงแค่จิรชาที่ไม่เข้าใจ ปวินและกรินทร์เองก็ถามขึ้นมาเสียงพร้อมเพรียงด้วยไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคริษฐากำลังทำอะไร

“พวกแกเคยได้ยินคำว่า สวยให้ผู้เสียดายเล่นมั้ย ฉันก็กำลังทำอยู่ ฉันจะสวย จะเท่ เสน่ห์แรงให้ไอ้คนที่มันกล้าขอหย่าฉันรู้สึกเสียดายและหึงจนเลือดขึ้นหน้าให้ได้”

“เฮียคีย์น่าจะมีเหตุผลของเขา เดี๋ยวจบเรื่องเขาก็มา แกจะมาสวยให้เขาเสียดายให้เขาหึงทำไมวะ ในเมื่อโน๊ตก็น่าจะสื่ออยู่แล้วว่าเขาจะกลับมา” ปวินที่ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเพื่อนสาวจะทำแบบนี้ไปทำไมถามบ้างอย่างเอือมระอา

“เอาอาจมีเหตุผล มีภารกิจหรือมีอะไรที่สำคัญสักอย่างทำให้ต้องไป อันนั้นเข้าใจ แต่เขาควรบอกเหตุผลฉันสิ นี่เขาไม่บอก เขาขอหย่าเลย แล้วสื่อว่าให้ฉันรอ...แกไม่คิดว่าเขามองฉันเป็นของตายเหรอ? รักมั้ยก็ไม่เคยพูด แล้วจะมาให้รอ เหอะ มันไม่ง่ายหรอก ฉันไม่ใช่ของตาย ฉันมีหัวใจ” คริษฐาตอบกลับตามความคิดของตัวเองก่อนจะชี้หน้าห้ามปวินที่จะอ้าปากพูดต่อ “หยุดเลยปราน แกไม่ต้องเข้าข้างเฮียคีย์ของแก ถ้าคราวนี้จะกลับมาเริ่มต้นใหม่กัน ฉันต้องกำราบเฮียคีย์ของแกให้อยู่หมัด แกไม่ต้องมาเปลี่ยนความคิดฉัน ถ้าฉันไม่ให้บทเรียนเขาซะบ้าง กลับมาเริ่มกันใหม่ฉันก็เสียเปรียบอีกซิ”

ปวินฟังจนจบก็พยักหน้าเสียไม่ได้ “เออ จะทำอะไรแล้วแต่แกเลยคุณนาย แต่ก็อย่าเยอะเกินไป ฝากไว้แค่นี้”

“ช่างไอ้ปรานมันเถอะแก แต่ฉันเชียร์แกเต็มที่ เฮียคีย์ทำไม่ถูกที่อยู่ดี ๆ ก็ขอหย่าแบบนี้ มันต้องสอนให้สำนึก”

“ใช่แล้วชะนี ฉันก็จะช่วย” กรินทร์และจิรชาที่เห็นด้วยกับความคิดของคริษฐาพากันสนับสนุนก่อนที่จะช่วยคิดวิธีทำให้ข่าวคราวการเปลี่ยนแปลงของคริษฐาไปถึงหูคีรินทร์ ขณะที่ปวินที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของคีรินทร์ได้แต่นั่งถอนหายใจกับความคิดของเพื่อนสาว...ดูท่าไอ้ที่คีรินทร์คิด ๆ จะผิดไปโขเลยล่ะ

‘งานหนักแล้วล่ะเฮียคีย์’