บทที่ 1

“หักครบหนึ่งร้อยคะแนนจะหย่า”

ทว่าสายตาของเขากลับไม่หยุดมองข้อความเหล่านั้นเลย

เขาถึงขั้นไม่ปรายตามองด้วยซ้ำ แล้วยื่นกระดาษแผ่นนั้นคืนให้เธออย่างไม่ใส่ใจ “ห้องหนังสือห้องนี้ผมเก็บของสำคัญไว้เยอะ วันหลังอย่าเอาของของคุณเข้ามาไว้ในนี้อีก”

บนชั้นหนังสือจัดวางหนังสือที่เสิ่นชิงอีมอบให้เขาในสมัยเรียนไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ในตู้กระจกล็อกจดหมายที่เธอเคยเขียนถึงเขาในอดีตเอาไว้ แม้แต่กรอบรูปบนโต๊ะทำงานของเขา ก็ยังเป็นรูปถ่ายคู่กันตอนเรียนจบมัธยมปลาย

นี่แหละคือ “ของสำคัญ” ที่เขาพูดถึง

เขาเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม และต้องหยิบขึ้นมาดูนับครั้งไม่ถ้วนทุกวัน

ส่วนของของเธอ เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ดังนั้นเขาจึงไม่รู้เลยว่าเธอใกล้จะจากเขาไปแล้ว

เจียงซุ่ยเหยียนกำตารางคะแนนแผ่นนั้นไว้แน่น พยักหน้ารับคำและเพิ่งจะหันหลังเดินจากไป จู่ ๆ โทรศัพท์ของฉีอวิ๋นเจิงก็ดังขึ้น เป็นสายจากเพื่อนสนิทของเขา

“อวิ๋นเจิง เกิดเรื่องแล้ว! เหมือนคฤหาสน์ที่อ่าวชิงสุ่ยจะไฟไหม้ เสิ่นชิงอีพักอยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ”

เมื่อได้ยินข่าวนี้ สีหน้าของฉีอวิ๋นเจิงก็พลันเปลี่ยนไป เขาคว้ากุญแจรถแล้วพุ่งพรวดออกไปทันที

เจียงซุ่ยเหยียนมองตามแผ่นหลังของเขาไป เธอนิ่งอึ้งไปสองสามวินาที ก่อนจะเรียกแท็กซี่ตามไป

เขาเหยียบคันฝ่าไฟแดงนับสิบกว่าแยกตลอดทาง จนคนขับแท็กซี่เกือบจะคลาดสายตา

เมื่อไปถึงจุดเกิดเหตุ และได้เห็นเปลวเพลิงกับควันดำทะมึนพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เจียงซุ่ยเหยียนก็ตกตะลึงไปเช่นกัน

เมื่อรู้ว่าเสิ่นชิงอียังไม่ได้รับการช่วยเหลือออกมา ฉีอวิ๋นเจิงก็ทำท่าจะพุ่งเข้าไปช่วยราวกับไม่กลัวตาย

นักดับเพลิงและเพื่อนของเขาอีกสองสามคนรีบเข้ามาขวางเอาไว้ “คุณผู้ชายครับ ไฟในโซนคฤหาสน์โหมแรงมาก ถ้าคุณบุ่มบ่ามบุกเข้าไปแบบนี้ จะเป็นอันตรายถึงชีวิตได้นะครับ”

“อวิ๋นเจิง นายใจเย็น ๆ ก่อนนะ นักบินเป็นความฝันทั้งชีวิตของนายเลยนะ ถ้านายเข้าไปแล้วเกิดอุบัติเหตุจนบาดเจ็บขึ้นมา อาชีพของนายจะพังหมดเลยนะ!”

ฉีอวิ๋นเจิงไม่ฟังคำเตือนเลยสักนิด เขาทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียว ก่อนออกแรงผลักพวกเขากระเด็นแล้วพุ่งเข้าไปในกองเพลิง

“พังก็พังไปสิ ขอแค่ชิงอีปลอดภัย ตำแหน่งกัปตันนี่ฉันไม่เป็นแล้วก็ได้”

เมื่อเห็นร่างของเขาถูกควันดำกลืนกินไป เพื่อนสองสามคนก็ยืนอึ้งอยู่กับที่ แล้วเริ่มต่อว่ากันเองด้วยความหงุดหงิด

“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกอวิ๋นเจิง พวกนายก็ไม่ยอมฟัง! เสิ่นชิงอีมีเรื่องทีไร อารมณ์เขาก็จะเตลิดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ตลอด!”

“นายไม่เรียกเขามา ถ้าเสิ่นชิงอีเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ เขาได้พลิกเมืองหาแน่ เชื่อไหมล่ะ นายจำตอนเรียนที่เสิ่นชิงอีถูกครูลวนลามไม่ได้หรือไง เขาพุ่งตรงไปที่ห้องพักครูแล้วอัดจนน่วมไปเลยนะ ไหนจะยังมีก่อนหน้านี้ที่เสิ่นชิงอีขาดการติดต่อไปสิบชั่วโมง เขาก็ร้อนใจจนต้องสั่งให้บอดี้การ์ดพลิกแผ่นดินหาทั่วเมือง...”

เมื่อได้ยินเรื่องราวเหล่านั้น เจียงซุ่ยเหยียนถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้วคนที่มักจะเย็นชาและสงบนิ่งอยู่ต่อหน้าเธอเสมอ เมื่อถึงคราวที่ตกหลุมรักใครสักคนก็สูญเสียสติสัมปชัญญะไปได้เช่นกัน

ชั่วขณะนั้น ในใจของเธอสับสนไปหมด ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นปลาบขึ้นมาเป็นระลอก

พวกเพื่อนของเขาเถียงกันไปมาจนกระทั่งหันมาเห็นเธอจึงดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย

“พี่สะใภ้ พี่ พี่ตามอวิ๋นเจิงมาด้วยเหรอ เขาเข้าไป เข้าไปช่วยเพื่อนร่วมชั้นน่ะ พี่อย่าเข้าใจผิดนะ”

“ใช่ ๆ ๆ เขารู้จักเสิ่นชิงอีมาตั้งแต่เด็ก คบหากันมาเป็นสิบปี สนิทกันเหมือนพี่น้องแท้ ๆ ถึงได้เป็นห่วงขนาดนั้นน่ะครับ”

เจียงซุ่ยเหยียนรู้ดีว่าพวกเขากำลังช่วยแก้ตัวให้ เธอฝืนยิ้มมุมปาก ก่อนจะได้กลิ่นคาวเลือด จึงเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอกัดริมฝีปากตัวเองจนแตกไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉีอวิ๋นเจิงก็อุ้มเสิ่นชิงอีที่สลบไม่ได้สติออกมา ทุกคนต่างพากันกรูเข้าไปรับ

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเขม่าควันดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกไฟไหม้เกรียมไปแถบหนึ่ง ทว่าเขากลับปกป้องเสิ่นชิงอีเอาไว้ได้อย่างไร้รอยขีดข่วน

ตอนที่เจ้าหน้าที่กู้ชีพรับตัวเสิ่นชิงอีไป ในที่สุดฉีอวิ๋นเจิงก็ทนฝืนร่างกายต่อไปไม่ไหวและสลบไป

รถพยาบาลแล่นด้วยความเร็วสูงตลอดทางเพื่อพาคนเจ็บไปส่งโรงพยาบาล เจียงซุ่ยเหยียนนั่งอยู่บนม้านั่งยาว มองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่กำลังสั่นเทา พลางนึกถึงเหตุการณ์ตอนเจอฉีอวิ๋นเจิงเป็นครั้งแรก

ปีนั้นเธออยู่ปีสอง พ่อของเธอเป็นศาสตราจารย์อยู่ในสถาบันการบิน และฉีอวิ๋นเจิงก็คือลูกศิษย์คนที่เขาภาคภูมิใจที่สุด ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบที่ตัดเย็บอย่างประณีต ดูหล่อเหลาสง่างาม ตอนเขายืนอธิบายหลักการบินอยู่บนแท่นบรรยาย แม้แต่แสงแดดก็ยังลำเอียงสาดส่องลงมาที่เขา

เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น และเอาแต่เดินตามหลังเขาอยู่ทั้งวัน

มีผู้หญิงตามจีบเขามากมาย แต่เขาก็เอาแต่รักษาระยะห่างจากเพศตรงข้ามมาตลอด และปฏิเสธทุกคน

กระทั่งก่อนเรียนจบ พ่อของเจียงซุ่ยเหยียนป่วยหนัก ก่อนสิ้นใจได้ฝากฝังให้เขาช่วยดูแลลูกสาวเพียงคนเดียวของตัวเองให้ดี

เขารับปาก

หลังจบงานศพ เขาก็ขอเธอแต่งงานทันที

เธอถามเขาว่า “คุณยอมแต่งงานกับฉันเพราะพ่อของฉันหรือเปล่าคะ จริง ๆ คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้นะ...”

เขามองหน้าเธอ แล้วตอบว่า “เปล่า ผมอยากแต่งงานกับคุณเอง”

เจียงซุ่ยเหยียนคิดว่าในที่สุดตัวเองก็เอาชนะใจเขาได้แล้ว

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเมาหนัก เธอไปรับเขา แต่กลับบังเอิญได้ยินบทสนทนาในวงเหล้าของกลุ่มเพื่อนเขาเข้า

“พี่สะใภ้นี่ซื่อบื้อจริง ๆ ถูกอวิ๋นเจิงหลอกให้อยู่ในความมืดมนมาตั้งหลายปี คิดว่าในใจเขามีเธอ ถึงได้ทุ่มเททำดีกับเขาหมดหน้าตัก ที่ไหนได้ อวิ๋นเจิงแค่แต่งงานกับเธอเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เพราะทนรับความเจ็บปวดที่รักแรกหนีไปแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้ต่างหาก”

วินาทีนั้น เจียงซุ่ยเหยียนรู้สึกราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง

ที่แท้ตลอดหลายปีมานี้ที่เขาปฏิเสธไม่ให้ใครเข้าใกล้ ไม่ใช่เพราะนิสัยเย็นชา แต่เป็นเพราะในใจของเขามีรักแรกที่เลิกรากันไปอยู่ต่างหาก

เขาทำตัวราวกับคนเฝ้าสุสานที่ดื้อรั้น คอยเฝ้าทะนุถนอมความรู้สึกที่ตายจากไปนานแล้ว

ความเย่อหยิ่งทำให้เขาวางฟอร์มไม่ยอมไปตามกลับมา ศักดิ์ศรีค้ำคอทำให้เขาเอ่ยปากบอกคิดถึงไม่ได้

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงยืนอยู่กับที่ เพื่อรอให้เธอหันหลังกลับมา

ทว่าสิ่งที่เขาได้กลับมากลับกลายเป็นข่าวการแต่งงานของเธอ

เสิ่นชิงอี ชื่อที่สลักลึกอยู่กลางใจของเขา พ่วงมาด้วยความอดกลั้นและการรอคอยทั้งหมดตลอดหลายปีของเขา นับแต่นั้นมาก็ได้กลายเป็นหนามที่ทิ่มแทงหัวใจของเธอ

แต่เธอชอบฉีอวิ๋นเจิงมากเกินไป จึงตัดใจปล่อยมือไม่ลง

เธอจึงแอบทำตารางคะแนนขึ้นมา หากถูกหักจนครบหนึ่งร้อยคะแนนเมื่อไหร่ เธอก็จะไปจากเขา

หลายปีมานี้ คะแนนถูกหักไปอย่างต่อเนื่อง

บางครั้งเป็นวันเกิดของเธอ แต่เขากลับบินไปหาเสิ่นชิงอี เพียงเพราะโพสต์ในโซเชียลของอีกฝ่าย

บางครั้งเป็นวันครบรอบแต่งงานของพวกเขา แต่เขากลับอยู่คุยเป็นเพื่อนเสิ่นชิงอีตลอดทั้งคืน

และหลังจากที่เสิ่นชิงอีหย่าร้างแล้วกลับมาที่ประเทศ...

คะแนนก็ยิ่งถูกหักบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ

หัวใจของเจียงซุ่ยเหยียนก็ค่อย ๆ เย็นชาลงเรื่อย ๆ เช่นกัน

เมื่อการผ่าตัดสิ้นสุดลง หมอก็เดินออกมาแจ้งอาการของฉีอวิ๋นเจิง

“ผู้ป่วยพยายามเข้าไปช่วยคน แขน บ่า ไหล่ และแผ่นหลังมีรอยไหม้หลายจุด คงจะทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้แน่นอนครับ แต่ผู้หญิงอีกคนที่ส่งตัวมาด้วยกลับปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แค่สลบไปเพราะตกใจสุดขีด พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”

กลุ่มเพื่อนของเขาฟังจบก็หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยกมือขึ้นเกาหัว แล้วรีบพูดแก้สถานการณ์

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พี่สะใภ้ พี่อย่ากังวลไปเลยนะครับ เป็นกัปตันไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย บ้านอวิ๋นเจิงเป็นถึงตระกูลเศรษฐีแห่งเมืองเป่ยเฉิง เขารอให้อวิ๋นเจิงกลับไปสืบทอดธุรกิจตั้งนานแล้ว เราเข้าไปดูอวิ๋นเจิงกันเถอะ”

เจียงซุ่ยเหยียนหลุบตาลง เพื่อบดบังความขื่นขมที่เอ่อล้นอยู่ในแววตา

“ฉันยังมีธุระต้องไปจัดการ พวกคุณเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนเขาก่อนเถอะ”

พูดจบ เธอก็หันหลังเดินกลับบ้านไปเงียบ ๆ แล้วหยิบตารางคะแนนแผ่นนั้นขึ้นมา

หลังจากหักออกไปอีกห้าคะแนน เธอมองคะแนนที่เหลืออยู่ ก่อนแค่นยิ้มมุมปาก

ขอแค่หักยี่สิบคะแนนสุดท้ายนี้ออกไป เธอกับฉีอวิ๋นเจิงก็จะจบสิ้นกันอย่างสมบูรณ์