บทที่ 2

เจียงซุ่ยเหยียนหันหลังและไปยังสำนักงานทนายความ

เธอให้ทนายร่างหนังสือหย่าขึ้นมาหนึ่งฉบับ จากนั้นถึงหิ้วโจ๊กกลับไปที่โรงพยาบาล

เพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วย ก็เห็นเสิ่นชิงอีกำลังวุ่นวายกับการดูแลฉีอวิ๋นเจิง

เธอตักซุปหนึ่งชามตั้งใจจะยกไปให้เขา แต่กลับไม่ระวังจนทำหกใส่ตัวเขา เธอขอโทษพร้อมกับจะช่วยเช็ดออกให้ แต่ก็ดันไปทำให้ปากแผลของเขาฉีกขาด เธออยากทำแผลให้เขา แต่ก็หยิบยาผิดอีก...

เมื่อเห็นท่าทางของเขาที่สูดปากด้วยความเจ็บจากการกระทำของเธอ ขอบตาของเสิ่นชิงอีก็แดงก่ำขึ้นมา

“อวิ๋นเจิง ขอโทษนะ ฉันรู้ว่านายเจ็บหนักขนาดนี้เพราะฝ่าไฟเข้าไปเพื่อช่วยฉัน ฉันอยากดูแลนาย แต่กลับทำอะไรก็ไม่ดีเลย ขอโทษนะ”

ในดวงตาที่มักจะเย็นชาของฉีอวิ๋นเจิงมีความอ่อนใจพาดผ่าน “เธอถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยต้องลำบาก จะดูแลคนไม่เป็นก็เรื่องปกติ ฉันก็แค่บาดเจ็บนิดหน่อย พักฟื้นไม่กี่วันก็หายแล้ว เธอไม่ต้องห่วง แล้วก็ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก”

เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น เสิ่นชิงอีก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม

“นายหลอกฉันอีกแล้ว บาดเจ็บนิดหน่อยอะไร หมอบอกฉันหมดแล้วว่านายมีแผลไฟไหม้รุนแรง ต่อไปจะกลับไปเป็นกัปตันไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม”

ทันทีที่เห็นน้ำตาของเธอ สีหน้าของฉีอวิ๋นเจิงก็ฉายแววซับซ้อน

เขาอยากกอดปลอบเธอ แต่พอยื่นมือออกไป ถึงได้ตระหนักว่าการกระทำนี้ไม่เหมาะสมกับสถานะของพวกเขาในตอนนี้

เพราะแบบนั้นเขาจึงดึงกระดาษทิชชูสองสามแผ่นมายื่นให้ “จริง ๆ ฉันร่างใบลาออกไว้แล้ว กะว่าจะลาออกเดือนนี้ เพราะงั้นจะยังเป็นกัปตันต่อไปได้หรือไม่ สำหรับฉันแล้วไม่ได้สำคัญเลยสักนิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ต้องร้อง”

เสิ่นชิงอีนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ มองเขาด้วยดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา

“ลาออกเหรอ ทำไมล่ะ นายเคยบอกว่านักบินคือความฝันของนายไม่ใช่เหรอ”

ฉีอวิ๋นเจิงเงียบไปอึดใจหนึ่ง ตอนเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาก็แฝงไปด้วยความหมายที่ยากจะอธิบาย

“การเป็นนักบินไม่เคยเป็นความฝันของฉันเลย แต่เพราะตอนแปดขวบเธอเคยชมว่ากัปตันคนหนึ่งหล่อมาก บอกว่าโตขึ้นเธอจะแต่งงานกับนักบิน จากนั้นก็จะให้เขาพาเธอนั่งเครื่องบินไปเที่ยวรอบโลก ฉันนึกว่าเธอจะจำได้ซะอีก”

“อวิ๋นเจิง!”

เสิ่นชิงอีคิดไม่ถึงมาก่อนว่าจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ เธออดโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขาไม่ได้

ฉีอวิ๋นเจิงเองก็ชะงักไป สองมือลองหยั่งเชิงแล้วก็หดกลับมา ทว่าในที่สุดก็สวมกอดเธอเอาไว้

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เจียงซุ่ยเหยียนรู้สึกเพียงว่าราวกับถูกมีดแทงเข้ากลางอก เจ็บปวดจนเลือดเนื้อแหลกเหลว

เธอกำมือแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว ริมฝีปากล่างก็ถูกกัดจนเลือดซิบ

เธอพยายามกลืนความรู้สึกเจ็บปวดเหล่านั้นลงไปอย่างสุดความสามารถ วางข้าวของไว้ที่หน้าประตู แล้วหันหลังเดินจากไป

เพิ่งจะเดินลงมาถึงชั้นล่าง เธอก็เจอกับเพื่อนร่วมงานที่เป็นลูกเรือของฉีอวิ๋นเจิงสองสามคน

พวกเขามาเยี่ยม ทักทายกันสองสามประโยคก็ถามไถ่อาการป่วยของเขา

เจียงซุ่ยเหยียนเล่าอาการให้ฟังคร่าว ๆ พร้อมกับบอกเลขห้องพักผู้ป่วยให้พวกเขาทราบ

พวกเขากำลังจะขึ้นไปชั้นบน แต่จู่ ๆ ก็ได้รับมอบหมายภารกิจบินด่วน จึงต้องกลับไปกะทันหัน

“พี่สะใภ้ครับ ตอนนี้เราต้องกลับไปสนามบินแล้ว รบกวนช่วยฝากความเป็นห่วงของพวกเราไปให้กัปตันฉีด้วยนะครับ อ้อ นี่ใบลาออกของเขา เบื้องบนอนุมัติแล้ว รบกวนช่วยส่งต่อให้เขาด้วยนะครับ”

หลังจากรับใบลาออกและกระเช้าผลไม้ที่พวกเขาส่งมาให้ เจียงซุ่ยเหยียนก็เห็นเหตุผลในการลาออกของฉีอวิ๋นเจิง ซึ่งระบุเอาไว้เพียงข้อเดียว

“หลังจากเริ่มงาน ผมบินในเส้นทางจีน-ออสเตรเลียมาสามปี ทุกครั้งที่ล้อแตะลงบนผืนแผ่นดินอันแปลกตาของออสเตรเลีย ผมมักจะรู้สึกอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก และในยามที่ล่องลอยอยู่เหนือมวลเมฆ ภายในใจก็มักจะเกิดความรู้สึกเลื่อนลอยราวกับไม่ได้เหยียบอยู่บนพื้นดินที่มั่นคง มักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองได้สูญเสียทิศทางไป กระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ได้ทราบข่าวของเพื่อนเก่าคนหนึ่ง ถึงได้ตื่นรู้ขึ้นมาว่าบางทีสิ่งที่ผมวิ่งตามหามาตลอดชีวิตอาจไม่ใช่ท้องฟ้าสีคราม แต่เป็นแผ่นหลังของใครบางคน ในตอนนี้เธอกลับมาแล้ว ผมหาทิศทางของตัวเองเจอแล้ว จึงอยากจะลงหลักปักฐานสักที”

เจียงซุ่ยเหยียนคิดอยู่เสมอว่าความศรัทธาของฉีอวิ๋นเจิง คือท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่ไพศาลและอิสระในการโบยบินไปทุกหนแห่ง

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า สิ่งที่เขาศรัทธามาโดยตลอดก็คือเสิ่นชิงอีคนนี้

เขามาเป็นนักบินเพื่อเอาใจเธอ เป็นกัปตันก็เพื่อจะได้ไปหาเธอที่ออสเตรเลียได้ตลอดเวลา แม้กระทั่งการลาออกก็เป็นเพราะเธอกลับมาแล้ว

ส่วนเจียงซุ่ยเหยียนก็เป็นเพียงคนที่ยึดครองสถานะภรรยาของเขาเอาไว้อย่างเปล่าประโยชน์ ไม่เคยได้เดินเข้าไปในหัวใจของเขาเลย

เธอหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง พลันนึกไปถึงภาพเมื่อห้าปีก่อนตอนที่ฉีอวิ๋นเจิงขึ้นบรรยายในหอประชุม ท่าทางกระตือรือร้นและคำพูดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตอนนั้น

นั่นคือช่วงเวลาที่เธอหวั่นไหว และก็เป็นช่วงเวลาที่เขาพยายามอย่างหนักเพื่อจะได้เข้าใกล้เสิ่นชิงอีให้มากขึ้น

ช่างน่าสมเพช และช่างน่าขำสิ้นดี

ในวันนี้ คนที่เขารอคอยกลับมาแล้ว ก็ถึงเวลาที่เธอจะต้องหลีกทางให้เสียที

หลังกลับถึงบ้าน เจียงซุ่ยเหยียนก็โทรศัพท์หารุ่นพี่ที่อยากชวนเธอร่วมงานด้วยมาตลอด เพื่อตอบตกลงที่จะก่อตั้งสตูดิโอออกแบบด้วยกัน

หลังเรียนจบ เพราะฉีอวิ๋นเจิงมีตารางบินแทบจะทุกสัปดาห์ เธอจึงผันตัวมาเป็นแม่บ้านเพื่อที่จะดูแลครอบครัวให้ดีขึ้น

ตอนนี้เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะจากไป จึงตั้งใจที่จะเดินตามความฝันของตัวเองต่อไป

ส่วนอีกฝ่ายเมื่อได้ยินดังนั้น น้ำเสียงก็เจือไปด้วยความดีใจอย่างไม่ปิดบัง

“ซุ่ยเหยียน ตอนยังเรียนอยู่ อาจารย์ก็เคยบอกไว้ว่าเธอเกิดมาเพื่อทำงานสายออกแบบ ทุกคนต่างก็รอคอยให้เธอเจิดจรัสในวงการนี้ เธอคิดได้แบบนี้ก็ดีมากเลย! พรุ่งนี้ฉันจะบินกลับไปคุยเรื่องสัญญากับเธอนะ ที่ตั้งของสตูดิโอเอาเป็นที่เมืองเป่ยเฉิงก็แล้วกัน ยังไงเธอก็แต่งงานแล้ว ทำแบบนี้จะได้สะดวกต่อการดูแลครอบครัวด้วย”