Todos os capítulos de รักสลักลึก: Capítulo 1 - Capítulo 10

“หักครบหนึ่งร้อยคะแนนจะหย่า”ทว่าสายตาของเขากลับไม่หยุดมองข้อความเหล่านั้นเลยเขาถึงขั้นไม่ปรายตามองด้วยซ้ำ แล้วยื่นกระดาษแผ่นนั้นคืนให้เธออย่างไม่ใส่ใจ “ห้องหนังสือห้องนี้ผมเก็บของสำคัญไว้เยอะ วันหลังอย่าเอาของของคุณเข้ามาไว้ในนี้อีก”บนชั้นหนังสือจัดวางหนังสือที่เสิ่นชิงอีมอบให้เขาในสมัยเรียนไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ในตู้กระจกล็อกจดหมายที่เธอเคยเขียนถึงเขาในอดีตเอาไว้ แม้แต่กรอบรูปบนโต๊ะทำงานของเขา ก็ยังเป็นรูปถ่ายคู่กันตอนเรียนจบมัธยมปลายนี่แหละคือ “ของสำคัญ” ที่เขาพูดถึงเขาเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอม และต้องหยิบขึ้นมาดูนับครั้งไม่ถ้วนทุกวันส่วนของของเธอ เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามองดังนั้นเขาจึงไม่รู้เลยว่าเธอใกล้จะจากเขาไปแล้วเจียงซุ่ยเหยียนกำตารางคะแนนแผ่นนั้นไว้แน่น พยักหน้ารับคำและเพิ่งจะหันหลังเดินจากไป จู่ ๆ โทรศัพท์ของฉีอวิ๋นเจิงก็ดังขึ้น เป็นสายจากเพื่อนสนิทของเขา“อวิ๋นเจิง เกิดเรื่องแล้ว! เหมือนคฤหาสน์ที่อ่าวชิงสุ่ยจะไฟไหม้ เสิ่นชิงอีพักอยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ”เมื่อได้ยินข่าวนี้ สีหน้าของฉีอวิ๋นเจิงก็พลันเปลี่ยนไป เขาคว้ากุญแจรถแล้วพุ่งพรวดออกไปทันทีเจียงซ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนนี้พี่ทำงานอยู่ที่เมืองหนานเฉิง ที่ตั้งสตูดิโอก็เอาไว้ที่ฝั่งพี่เถอะ ฉันกำลังจะหย่าแล้ว ขอเวลาให้ฉันจัดการเรื่องทางนี้หน่อย แล้วฉันจะไปหานะคะ”เจียงซุ่ยเหยียนพูดเรื่องหย่าออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย รุ่นพี่ที่เหมือนจะตกใจมากก็เงียบไปนานแต่ด้วยมารยาท รุ่นพี่จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ และตอบตกลงตามข้อเสนอของเธอหลังจากวางสาย เจียงซุ่ยเหยียนก็สั่งซื้อหนังสือและนิตยสารมากมาย อีกทั้งยังรื้อค้นเอกสารสมัยเรียนออกมาเธอไม่ได้ไปที่โรงพยาบาลและไม่ได้ติดต่อหาฉีอวิ๋นเจิง เธอเอาแต่ทบทวนความรู้อยู่บ้านตามลำพัง เพราะอยากจะรื้อฟื้นความรู้เฉพาะทางที่ห่างหายไปนานหลังจากทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปกับมัน เธอก็ค่อย ๆ เอาตัวเองในวันวานกลับคืนมาตัวเธอที่ไม่ยอมถูกกักขังอยู่ในวังวนของความรัก ในสายตามีเพียงเรื่องการออกแบบ และอยากจะก้าวขึ้นเป็นดีไซเนอร์ระดับแนวหน้าของโลกเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งถึงวันครบรอบแต่งงาน ฉีอวิ๋นเจิงก็กลับมาเมื่อเห็นกระดาษร่างแบบกองพะเนินอยู่เต็มโต๊ะ เขาก็มองเธอด้วยความประหลาดใจ“หลายวันมานี้ คุณหมกตัวออกแบบงานอยู่ที่บ้านตลอดเลยเหรอ”มือที่จับปากกาของเจียงซ

เจียงซุ่ยเหยียนคิดไม่ถึงว่าเขาจะโผล่มาแบบกะทันหัน เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว นางพยาบาลก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมาก่อน“คุณคือสามีของคนไข้ใช่ไหมคะ เมื่อวานคนไข้ถูกส่งตัวแบบฉุกเฉินมาที่โรงพยาบาลและได้รับการช่วยเหลือตลอดทั้งคืน เราปลดล็อกโทรศัพท์ของเธอแล้วโทรหาคุณตั้งหลายสาย ทำไมคุณถึงไม่รับสายล่ะคะ โชคดีที่คนไข้ไม่เป็นอะไรมาก ไม่งั้นคุณคงไม่ได้เห็นแม้แต่หน้าเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ ภรรยาของคุณบาดเจ็บหนักขนาดนี้ คุณก็ช่วยใส่ใจเธอให้มากกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ ไม่งั้นคงได้ถูกหักคะแนนจนหมดเกลี้ยงจริง ๆ”นางพยาบาลบ่นอุบอิบไปพลาง ยื่นรายงานประวัติการรักษาไปให้เขาพลางเมื่อเห็นผลการประเมินอาการบาดเจ็บในมือ แววตาของฉีอวิ๋นเจิงก็หม่นลงเล็กน้อย นาน ๆ ทีเขาถึงจะยอมเอ่ยปากอธิบายยืดยาวขนาดนี้“เมื่อวานตอนที่โคมไฟร่วงลงมาโดนลูกค้าหลายคนจนได้รับบาดเจ็บ สถานการณ์ชุลมุนวุ่นวายมาก ผมกลัวพวกเขากำลังโมโหแล้วจะทำเรื่องไม่ดีกับชิงอี ก็เลยพาเธอออกมาก่อน ตอนนั้นเหตุการณ์มันเกิดขึ้นกะทันหัน ผมไม่รู้ว่าคุณบาดเจ็บ ก็เลยไม่ได้มาส่งคุณที่โรงพยาบาล ขอโทษนะ”เจียงซุ่ยเหยียนรับฟังอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“

เจียงซุ่ยเหยียนนั่งอยู่ในสวนตามลำพังจนฟ้ามืด ในที่สุดถึงสงบสติอารมณ์ลงได้เธอลุกขึ้นเดินเข้าไปในคฤหาสน์ก็เห็นฉีอวิ๋นเจิงนอนอยู่บนโซฟาคนเดียว ส่วนเพื่อน ๆ ของเขากลับไปหมดแล้วเขาเมาหนักมาก ในความฝันก็ยังคงละเมอเรียกชื่อของเสิ่นชิงอีซ้ำแล้วซ้ำเล่าเจียงซุ่ยเหยียนรับฟังแบบเงียบ ๆ ก่อนหยิบตารางคะแนนแผ่นนั้นออกมา แล้วหักออกไปอีกห้าคะแนนเธอไม่ได้เข้าไปดูแลเขาเหมือนอย่างเคย แต่กลับเริ่มเก็บกระเป๋าเดินทางของขวัญที่ฉีอวิ๋นเจิงเคยมอบให้ รูปถ่ายของเขาที่เธอเก็บสะสมไว้ แก้วน้ำคู่รักที่ซื้อมา รองเท้าแตะ...ของอะไรที่เกี่ยวข้องกับเขา เธอรวบรวมออกมาทั้งหมด แล้วโยนทิ้งลงถังขยะเธอเก็บกวาดอยู่ทั้งคืน พอวันรุ่งขึ้นฉีอวิ๋นเจิงตื่นขึ้นมาก็เห็นห้องรับแขกที่ว่างเปล่าไปกว่าครึ่ง“คุณออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมของในบ้านถึงหายไปเยอะขนาดนี้”“เมื่อคืนค่ะ กลางดึกฉันนอนไม่หลับก็เลยเก็บพวกของจุกจิกที่ไม่ได้ใช้แล้วทิ้งไปบ้าง”เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ ฉีอวิ๋นเจิงก็กวาดตามองไปรอบ ๆ รู้สึกทะแม่ง ๆ “ไม่ได้ใช้เหรอ ของเยอะขนาดนี้ ทำไมถึงบอกว่าไม่ได้ใช้แล้วล่ะ”เจียงซุ่ยเหยียนกำลังจะอ้าปากตอบ โทรศัพท์ข

เจียงซุ่ยเหยียนเอากระเป๋าเดินทางรีบไปยังสนามบินวินาทีที่เครื่องบินทะยานผ่านชั้นเมฆขึ้นไป เธอรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่หลังจากถึงเมืองหนานเฉิง เจียงซุ่ยเหยียนก็ไม่ใช่ภรรยาแสนดีที่ไม่มีใครรู้จักซึ่งคอยอยู่เบื้องหลังฉีอวิ๋นเจิงอีกต่อไป แต่เป็นถึงหุ้นส่วนของบริษัทออกแบบที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นใหม่ย้อนเวลากลับไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน ภายในโรงพยาบาลที่เมืองเป่ยเฉิง ฉีอวิ๋นเจิงที่กำลังเฝ้าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยของเสิ่นชิงอี จู่ ๆ ก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอก ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังถูกกระชากหลุดออกจากร่างไปอย่างเลือดเย็น“ซุ่ยเหยียน”ฉีอวิ๋นเจิงเผลอเรียกชื่อนี้ออกมาตามสัญชาตญาณ ภายในใจเกิดความตื่นตระหนกจนไม่อาจควบคุมได้เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่เสียงแผ่วเบานี้ก็ยังคงถูกเสิ่นชิงอีจับสังเกตได้ ขอบตาของเธอแดงรื้นขึ้นมาทันที ก่อนจะเอ่ยปากเสียงสะอื้น “อวิ๋นเจิง ซุ่ยเหยียนสำคัญกว่า นายรีบไปเถอะ ยังไงซะต่อให้ฉันตายไปก็คงไม่มีใครมานั่งปวดใจหรอก”เมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น ฉีอวิ๋นเจิงก็รีบรวบตัวเธอเข้ามากอดปลอบ “อย่าพูดเหลวไหลสิ มีฉันอยู่ทั้งคน เธอไม่มีทางตายหรอก”“งั้นคืน