ตอนที่ 6 : ปาฏิหาริย์ [2]

ขณะเดียวกันนั้น ณ โลกหลังความตาย

เดซี่ยังคงนั่งอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ เธอร้องไห้จนแทบไม่มีเสียง หลังจากแทโอสลายหายไปต่อหน้า อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นเหลือเพียงความว่างเปล่า พื้นที่ข้างกายที่เคยมีเขานั่งอยู่เงียบลงจนเจ็บปวดเกินกว่าจะทนได้

กลีบดอกเดซี่สีขาวยังคงปลิวไปตามสายลมเหมือนเดิม ท้องฟ้ายังคงสดใสเหมือนเดิม บ้านหลังเล็กยังตั้งอยู่ตรงเนินเดิม ทุกอย่างยังงดงามเหมือนเดิม มีเพียงคนคนเดียวที่หายไป และเพียงเท่านั้น โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนแตกสลายลงแล้ว

“แทโอ...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครตอบกลับมา “กลับมาก่อน...ได้โปรด กลับมาหาฉันก่อน”

ไม่มีเสียงใดตอบรับ

ไม่มีมืออุ่น ๆ เอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้

ไม่มีน้ำเสียงอ่อนโยนที่คอยเรียกเธอว่าเดซี่ของผม

เดซี่ยกมือขึ้นปิดหน้า พยายามกลั้นสะอื้นที่บีบแน่นอยู่ในอก แต่แล้วเธอก็ชะงัก

ปลายนิ้วของเธอกำลังเลือนราง

เดซี่ค่อย ๆ ลดมือลง มองร่างกายของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ผิวที่เคยชัดเจนเริ่มโปร่งใสขึ้นทีละน้อย เหมือนที่เกิดขึ้นกับแทโอก่อนหน้านี้ไม่มีผิด

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เสียงของเธอสั่นแผ่ว “ทำไมฉันเอง...ก็กำลังจะหายไปด้วย”

ร่างของเธอค่อย ๆ จางลงทีละนิด เดซี่มองทุกอย่างรอบตัวผ่านม่านน้ำตา ทุ่งดอกเดซี่สีขาว ต้นไม้ใหญ่ บ้านหลังเล็กที่เธอกับแทโอสร้างขึ้นมา และเส้นทางที่เคยเดินเคียงกัน ทุกอย่างยังอยู่ตรงนั้น แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกดึงออกไปจากสถานที่แห่งนี้

บางทีอาจถึงเวลาของเธอแล้ว

บางทีเธออาจกำลังจะไปเกิดใหม่เหมือนแทโอ

ความกลัวแล่นผ่านหัวใจ แต่ไม่นานมันก็ถูกกลืนด้วยความเศร้าที่ใหญ่กว่า หากเธอต้องหายไปจริง ๆ อย่างน้อยเธอก็หวังเพียงอย่างเดียว

หวังว่าจะได้เจอเขาอีกครั้ง

เดซี่หลับตาลงช้า ๆ น้ำตาหยดสุดท้ายไหลผ่านแก้ม ในหัวใจยังเต็มไปด้วยคำพูดที่อยากส่งไปให้คนที่เพิ่งจากไป

// แทโอคะ ฉันรักคุณเหลือเกิน //

เธอกำมือแน่น แม้มือคู่นั้นจะเริ่มจางจนแทบมองไม่เห็น

// ถ้าชาติหน้ามีจริง ถ้าเราได้เกิดในภพชาติเดียวกัน ขอให้เราได้เจอกันอีกครั้ง ขอให้เราได้อยู่ด้วยกัน และอย่าให้มีอะไรมาพรากเราไปจากกันอีกเลย //

สายลมอ่อนพัดผ่านทุ่งดอกไม้ กลีบดอกเดซี่สีขาวปลิวขึ้นรอบตัวเธอราวกับกำลังกล่าวลา เดซี่ค่อย ๆ เงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่ที่ทั้งคู่เคยพบกันครั้งแรก ภาพแทโอนั่งหลับตาพิงลำต้น ภาพเขาหัวเราะตอนเธอดุแดด ภาพมือที่ยื่นมาหาเธอในวันที่ทั้งสองแนะนำตัวกัน ภาพบ้านหลังเล็ก ภาพรอยยิ้มของเขา ทุกอย่างไหลย้อนกลับมาในหัวใจอย่างชัดเจนจนเจ็บปวด

// ฉันจะไม่มีวันลืมคุณ ฉันจะตามหาคุณจนเจอ รอก่อนนะคะ //

แล้วร่างจิตของเดซี่ก็ค่อย ๆ สลายหายไปกับสายลม

บ้านหลังเล็กกลางทุ่งดอกไม้เริ่มแตกร้าวเป็นละอองแสง ห้องทำงานของแทโอ สมุดเพลง โต๊ะไม้ ระเบียงที่เคยนั่งด้วยกัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทั้งสองสร้างขึ้นด้วยความทรงจำค่อย ๆ จางหายไปทีละอย่าง เหลือไว้เพียงทุ่งดอกเดซี่กว้างใหญ่ ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม และความเงียบงันที่เคยมีมาก่อนพวกเขาทั้งสองจะมาถึง

ที่แห่งนี้กลับมาเป็นเหมือนวันแรกอีกครั้ง

ไม่มีเสียงหัวเราะของเดซี่

ไม่มีเสียงเพลงของแทโอ

ไม่มีบ้านของพวกเขา

เหลือเพียงทุ่งดอกเดซี่ของพวกเขา

ลาก่อนนะ

ณ ห้อง ICU โรงพยาบาล X ประเทศไทย

บนเตียงผู้ป่วย ชีวิตของเดซี่แขวนอยู่บนเส้นบาง ๆ ระหว่างความเป็นและความตาย สัญญาณชีพของเธออ่อนแรงลงทุกขณะ หัวใจที่เคยเต้นช้า ๆ ค่อย ๆ ช้าลงอีก ช้าลงจนแทบหยุดนิ่ง

และในที่สุด เส้นกราฟบนจอก็ทอดยาวเป็นเส้นตรง

เสียงสัญญาณเตือนดังยาวขึ้นในห้อง ICU

แม่ของเดซี่กรีดร้องอยู่ด้านนอก บิวตี้กอดเธอไว้แน่นทั้งน้ำตา มายยกมือขึ้นปิดปาก ตัวสั่นจนแทบทรุดตามไปอีกคน แต่ไม่มีใครสามารถเข้าไปหาเดซี่ได้ ไม่มีใครสามารถกอดเธอไว้ได้ มีเพียงกระจกใสที่กั้นระหว่างคนที่กำลังจะจากไปกับคนที่ยังยืนอยู่ตรงนี้

ในห้อง หมอและพยาบาลพยายามยื้อชีวิตเธออย่างสุดความสามารถ การปั๊มหัวใจดำเนินไปครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงคำสั่งของแพทย์ดังสลับกับเสียงเครื่องมือในห้องที่เต็มไปด้วยความกดดัน ทุกคนในห้องรู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ

“เริ่ม CPR”

“เตรียมยา”

“ตรวจชีพจร”

เสียงเหล่านั้นดังขึ้นซ้ำ ๆ แต่สำหรับคนด้านนอก ทุกเสียงเหมือนค่อย ๆ ห่างออกไป แม่ของเดซี่มองภาพลูกสาวบนเตียงด้วยสายตาแตกสลาย ริมฝีปากขยับพร่ำเรียกชื่อลูกสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เดซี่...ลูกแม่ ได้โปรด กลับมาหาแม่นะลูก”

ด้านนอก แม่ของเดซี่กอดบิวตี้ไว้แน่น น้ำตาไหลอาบหน้า ขณะที่มายยังถือโทรศัพท์ค้างอยู่ในมือโดยพูดอะไรไม่ออก ทุกคนมองผ่านกระจกเข้าไปเหมือนหัวใจถูกบีบจนแหลกละเอียด