รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์

ณ ดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก

ดินแดนที่ไม่ใช่ทั้งโลกมนุษย์และสรวงสวรรค์ ไม่ใช่ความฝัน และไม่อาจเรียกได้เต็มปากว่าเป็นความจริง หากเป็นสถานที่เร้นลับราวกับโลกอีกใบ โลกที่เงียบงามเกินกว่าจะมีอยู่จริง และสามารถเนรมิตทุกสิ่งได้ดั่งใจปรารถนา

ทุ่งกว้างตรงหน้าปกคลุมไปด้วยดอกเดซี่สีขาวบานสะพรั่ง ไกลสุดสายตาราวกับไม่มีวันสิ้นสุด กลีบดอกเล็ก ๆ พลิ้วไหวไปตามแรงลมอ่อน สีขาวสะอาดของมันตัดกับท้องฟ้าสีครามที่ทอดยาวเหนือศีรษะ เบื้องไกลมีภูเขาน้อยใหญ่ตั้งตระหง่านสลับซับซ้อน ดุจเส้นขอบฟ้าที่ถูกวาดขึ้นอย่างประณีต

ที่แห่งนี้ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีเสียงรถ ไม่มีความวุ่นวายใด ๆ มีเพียงสายลม แสงแดด และกลิ่นหอมบางเบาของดอกไม้ที่ลอยคลออยู่ในอากาศ ราวกับเวลาทั้งหมดถูกหยุดไว้ให้คงอยู่ในช่วงเวลาที่งดงามที่สุดตลอดกาล

กลางทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ ร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งนอนฟุบอยู่ท่ามกลางดอกเดซี่สีขาว ผิวของเธอขาวนวลราวกับไม่เคยต้องแสงแดดจัด แก้มสองข้างมีสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ เส้นผมสีแดงเชอร์รี่สยายกระจายบนกลีบดอกไม้ สะท้อนแสงอ่อน ๆ จนดูโดดเด่นท่ามกลางสีขาวสะอาดรอบตัว

ใบหน้ารูปไข่ของเธอดูอ่อนหวาน คิ้วเรียวสวยได้รูป ขนตายาวเรียงตัวเป็นแพเหนือเปลือกตาที่ปิดสนิท ริมฝีปากอวบอิ่มขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังพึมพำอะไรบางอย่างในความฝัน และไม่นานนัก รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก คงเป็นฝันดี

สายลมอ่อนพัดผ่าน กลีบดอกเดซี่บางกลีบปลิวขึ้นจากพื้น ก่อนจะตกลงบนเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา ขนตายาวของหญิงสาวไหวระริกนิดหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะค่อย ๆ เปิดขึ้น

แสงแดดอบอุ่นที่ส่องลอดลงมาทำให้เธอต้องหลับตาลงอีกครั้ง เธอกะพริบตาถี่ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ราวกับพยายามปรับสายตาให้คุ้นกับความสว่างตรงหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ มือเล็กแตะขมับเบา ๆ ขณะกวาดสายตามองไปรอบตัว

“งืม...”

เสียงงัวเงียดังขึ้นในลำคอ แต่ทันทีที่สติเริ่มกลับมาเต็มที่ ดวงตากลมโตของเธอก็เบิกกว้าง

ภาพตรงหน้าทำให้เธอนิ่งค้างไปทันที

ทุ่งดอกไม้สีขาว ท้องฟ้ากว้างใหญ่ ภูเขาไกลลิบ และสายลมเย็นสบาย ทุกอย่างงดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ไม่มีอะไรสักอย่างที่เหมือนสถานที่ที่เธอรู้จัก

“(•ิ_•ิ)? Σ(⊙▽⊙ )!! นะ...นี่มันที่ไหนกัน”

เธอกระซิบเสียงเบา ก่อนจะค่อย ๆ หันมองรอบตัวอีกครั้ง

“สวย...สวยเหมือนสวรรค์เลย”

ความงดงามตรงหน้าทำให้เธอเผลอนั่งอึ้งอยู่พักใหญ่ ทว่าความสงบงามนั้นอยู่ได้ไม่นาน ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวอย่างฉับพลัน

เสียงแตรรถ

เสียงเบรกดังสนั่น

ลูกแมวตัวเล็กกลางถนน

แสงไฟหน้ารถที่พุ่งเข้ามา

และความเจ็บปวดในเสี้ยววินาทีก่อนทุกอย่างจะดับวูบ

ลมหายใจของเธอสะดุด

ภาพความทรงจำเหล่านั้นถาโถมกลับมาอย่างรวดเร็ว จนหัวใจที่เพิ่งสงบเมื่อครู่เริ่มเต้นแรงขึ้น เธอก้มมองมือตัวเอง ก่อนจะยกขึ้นแตะใบหน้าเหมือนต้องการยืนยันว่าตัวเองยังมีตัวตนอยู่

‘ไม่จริง...นี่ฉันตายแล้วเหรอ’

ความคิดนั้นทำให้เธอหน้าซีดทันที

‘ไม่สิ ฉันจะตายง่าย ๆ แบบนั้นได้ยังไง บางทีฉันอาจจะแค่ฝันอยู่ก็ได้ ใช่ ต้องเป็นความฝันแน่ ๆ’

เพื่อพิสูจน์ความคิดของตัวเอง เธอยกมือตบแก้มเบา ๆ หนึ่งที

แปะ

ไม่เจ็บ

หญิงสาวชะงัก ก่อนจะลองหยิกแขนตัวเองอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม

ก็ยังไม่เจ็บ เธอก้มมองแขนตัวเองด้วยสีหน้าสับสน ความหวังเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาในใจ

“ฝันสินะ ฉันคงกำลังฝันอยู่แน่ ๆ”

เธอพยายามปลอบตัวเองแบบนั้น แต่ภาพอุบัติเหตุกลับย้อนเข้ามาอีกครั้ง ชัดเจนเสียจนไม่อาจหลอกตัวเองได้ทั้งหมด เสียงรถ เสียงผู้คน และความรู้สึกสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะดับลงยังติดอยู่ในความทรงจำ

ความเงียบงันของทุ่งดอกไม้รอบตัวเริ่มไม่อบอุ่นเหมือนเดิม

‘ไม่ใช่ฝัน...ใช่ไหม’

ริมฝีปากของเธอสั่นน้อย ๆ

‘ฉันคงตายไปแล้วจริง ๆ’

ความคิดนั้นทำให้ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา เธอยังมีหลายอย่างที่อยากทำ ยังมีชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้น ยังมีเรื่องมากมายที่ยังไม่ทันได้ลอง และที่สำคัญที่สุด...

‘ฉันยังไม่มีแฟนเลยนะ’

น้ำตาหยดแรกกลิ้งลงมาบนแก้ม

“ช่วยด้วยค่ะ!” เธอตะโกนออกไปสุดเสียง “มีใครอยู่ไหมคะ ท่านเทวดา...ไม่สิ ท่านยมทูต ได้ยินฉันไหมคะ”

เสียงของเธอก้องไปในทุ่งกว้าง ก่อนจะจางหายไปกับสายลม

ไม่มีใครตอบกลับมา

“ฉันยังไม่อยากตายนะคะ ฮือ...ฉันยังสาวอยู่เลย ยังมีอะไรอีกตั้งหลายอย่างที่อยากทำ”

เธอตะโกนไป ร้องไห้ไปอยู่แบบนั้นพักใหญ่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบ ทุ่งดอกเดซี่ยังคงไหวเอนอย่างอ่อนโยน ราวกับไม่รับรู้ความตื่นตระหนกของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปนานเท่าไร เธอเองก็ไม่รู้

ที่แห่งนี้ไม่มีนาฬิกา ไม่มีเงาของดวงอาทิตย์ที่เปลี่ยนไปให้พอคาดเดาเวลาได้ แสงแดดยังคงอบอุ่นเท่าเดิม สายลมยังพัดด้วยจังหวะเดิม ทุกอย่างนิ่งงันเหมือนเวลาไม่เคยเดินหน้า

หลังจากฟูมฟายจนเหนื่อย หญิงสาวจึงค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติอีกครั้ง เธอปาดน้ำตาบนแก้มอย่างลวก ๆ ก่อนจะมองไปรอบตัวด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น

“เดี๋ยวนะ...ถ้าฉันตายแล้ว ที่นี่ก็คือดินแดนหลังความตายงั้นเหรอ”

เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ

“แล้วทำไมยังไม่มียมทูตมารับฉันไปนรกสักทีล่ะ หรือถ้าไม่ใช่นรก ที่นี่ก็อาจจะเป็นสวรรค์”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้ว

“แต่คนอย่างฉันเนี่ยนะจะได้ขึ้นสวรรค์ เป็นไปไม่ได้มั้ง อย่างน้อยก็น่าจะต้องไปนรกก่อนสิ”

ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผล

สถานที่แห่งนี้สวยงามเกินกว่าจะเป็นนรก แต่เธอก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองดีพอจะได้ขึ้นสวรรค์เหมือนกัน ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอก็แค่ใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ไม่ได้ทำความดีใหญ่โตอะไรให้ต้องจารึกไว้บนฟ้า

แล้วอยู่ ๆ ความทรงจำสุดท้ายก่อนอุบัติเหตุก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

ลูกแมวตัวเล็กกลางถนน

“หรือว่า...เป็นเพราะฉันช่วยเจ้าเหมียวนั่นไว้”

เธอพึมพำ ดวงตาอ่อนลงเล็กน้อย

“นั่นคงเป็นความดีอย่างเดียวก่อนตายของฉันสินะ”

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“แล้วเจ้าเหมียวจะเป็นยังไงบ้างนะ รอดไหมนะ”

แม้ตัวเองจะยังไม่รู้ชะตากรรม แต่เธอกลับอดเป็นห่วงลูกแมวตัวนั้นไม่ได้ ความคิดนั้นทำให้ความกลัวในใจเบาลงเล็กน้อย อย่างน้อยถ้าการตายของเธอช่วยชีวิตเล็ก ๆ ชีวิตหนึ่งไว้ได้ มันก็คงไม่ไร้ความหมายเสียทีเดียว

เมื่อร้องไห้จนพอใจและเริ่มตั้งสติได้ เธอจึงลุกขึ้นยืน เท้าเปล่าสัมผัสพื้นหญ้านุ่มเย็น กลีบดอกเดซี่แตะปลายเท้าเบา ๆ ขณะเธอค่อย ๆ เดินสำรวจไปรอบ ๆ

โลกแห่งนี้เงียบเกินไป

ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงแมลง ไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิตอื่น มีเพียงเสียงลมหายใจของเธอกับเสียงดอกไม้ไหวตามลม ทุกอย่างงดงาม แต่ในความงดงามนั้นกลับมีความว่างเปล่าบางอย่างซ่อนอยู่

เธอเดินไปเรื่อย ๆ จนสายตาเหลือบเห็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งตั้งอยู่บนเนินไม่ไกลนัก

มันเป็นต้นไม้ที่สูงใหญ่ที่สุดในบริเวณนั้น กิ่งก้านแผ่กว้างราวกับอ้อมแขนที่พร้อมโอบกอดใครสักคนไว้ใต้ร่มเงา แสงแดดลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นริ้วบาง ๆ ส่องกระทบพื้นหญ้าและดอกเดซี่โดยรอบจนเกิดประกายอ่อน ๆ

หญิงสาวมองต้นไม้นั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไป

อย่างน้อยใต้ต้นไม้นั่นก็น่าจะเป็นที่พักได้ดี

แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เธอกลับชะงัก

ใต้ต้นไม้ใหญ่ มีใครบางคนนั่งพิงลำต้นอยู่

ชายหนุ่มคนหนึ่ง

เขานั่งหลับตาอยู่เงียบ ๆ ศีรษะเอนพิงเปลือกไม้ ลมหายใจสม่ำเสมอราวกับกำลังหลับลึก เส้นผมสีดำขลับตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ใบหน้าขาวสะอาดรับกับแสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาอย่างพอดี

หญิงสาวเบิกตากว้าง

“อุ๊ย...มีคนอยู่ด้วยเหรอ”

เธอลดเสียงลงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ เท้าเปล่าก้าวผ่านดอกเดซี่อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวแม้แต่เสียงเหยียบหญ้าจะทำให้คนตรงหน้าตื่น

เมื่อเข้าไปใกล้พอ เธอค่อย ๆ นั่งลงข้าง ๆ เขา แล้วก้มมองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างพินิจ

เพียงแค่มองชัด ๆ หัวใจก็เหมือนหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ

“มะ...แม่เจ้า”

เสียงกระซิบหลุดออกจากปากโดยไม่รู้ตัว

“นี่คนจริง ๆ หรือเทวดาที่ดูแลสวรรค์กันแน่”

เธอมองเขาตาค้าง ใบหน้าของชายหนุ่มงดงามจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นมนุษย์ ผิวขาวเกลี้ยงเกลา คิ้วเรียวสวยได้รูป ขนตายาวกว่าที่ผู้ชายทั่วไปควรมี จมูกโด่งรับกับริมฝีปากได้สัดส่วน ทุกอย่างบนใบหน้าของเขาดูลงตัวจนเหมือนถูกวาดขึ้นอย่างตั้งใจ

“ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยเห็นคนหล่อขนาดนี้...นี่แหละมั้ง ที่เขาเรียกว่าเทวดา”

เธอนั่งจ้องเขาอยู่อย่างนั้นนานกว่าที่ควรจะเป็น ทั้งที่รู้ว่าการจ้องคนหลับใกล้ ๆ แบบนี้ไม่ใช่เรื่องสุภาพนัก แต่เธอกลับละสายตาไม่ได้จริง ๆ

‘คนอะไร นอนหลับยังหล่อ’

เธอคิดในใจ ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นทีละนิด

‘หน้าตาสวยได้รูปเหมือนผู้หญิงเลย ผิวก็ขาว คิ้วก็สวย ขนตาก็ยาว...สมบูรณ์แบบเหมือนภาพวาดเกินไปแล้ว’

ระหว่างที่เธอกำลังแอบชื่นชมใบหน้าของเขา สายลมอ่อนก็พัดผ่านเข้ามาพอดี เส้นผมสีดำขลับของชายหนุ่มไหวไปตามแรงลม ขณะเดียวกันแสงแดดที่ลอดผ่านใบไม้ก็ขยับตกลงบนใบหน้าของเขา

โดยไม่ต้องคิด มือเล็กของเธอก็ยกขึ้นบังแดดให้เขาทันที

“เจ้าแดดบ้า”

เธอบ่นเบา ๆ ใส่แสงแดดอย่างจริงจัง

“คนเขากำลังนอน อย่าส่องมาสิ”

เธอพูดเหมือนแสงแดดจะฟังรู้เรื่อง ทั้งยังขยับมือนิด ๆ เพื่อบังแสงไม่ให้ตกกระทบใบหน้าของชายหนุ่มอีก

ในโลกที่เธอยังไม่รู้ว่าตัวเองตายแล้วหรือแค่ฝันไป ในสถานที่ที่ไม่มีคำตอบใด ๆ เลยสักอย่าง เธอกลับกำลังนั่งบังแดดให้ชายแปลกหน้าที่หลับอยู่ใต้ต้นไม้

และน่าแปลกที่การกระทำเล็ก ๆ นั้นทำให้หัวใจของเธอสงบลงอย่างประหลาด

เขายังหลับอยู่

เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้น

ท่ามกลางทุ่งดอกเดซี่สีขาว สายลมอ่อน และแสงแดดที่เหมือนหยุดอยู่ในช่วงเวลางดงามที่สุด

เทวดาองค์นี้จะรู้ไหมนะ

ว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังแอบมองเขาอยู่ใกล้ ๆ

และยังไม่รู้เลยว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่จะเปลี่ยนหัวใจของเธอไปตลอดกาล