รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์

ณ ดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก

ดินแดนที่ไม่ใช่ทั้งโลกมนุษย์และสรวงสวรรค์ ไม่ใช่ความฝัน และไม่อาจเรียกได้เต็มปากว่าเป็นความจริง หากเป็นสถานที่เร้นลับราวกับโลกอีกใบ โลกที่เงียบงามเกินกว่าจะมีอยู่จริง และสามารถเนรมิตทุกสิ่งได้ดั่งใจปรารถนา

ทุ่งกว้างตรงหน้าปกคลุมไปด้วยดอกเดซี่สีขาวบานสะพรั่ง ไกลสุดสายตาราวกับไม่มีวันสิ้นสุด กลีบดอกเล็ก ๆ พลิ้วไหวไปตามแรงลมอ่อน สีขาวสะอาดของมันตัดกับท้องฟ้าสีครามที่ทอดยาวเหนือศีรษะ เบื้องไกลมีภูเขาน้อยใหญ่ตั้งตระหง่านสลับซับซ้อน ดุจเส้นขอบฟ้าที่ถูกวาดขึ้นอย่างประณีต

ที่แห่งนี้ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีเสียงรถ ไม่มีความวุ่นวายใด ๆ มีเพียงสายลม แสงแดด และกลิ่นหอมบางเบาของดอกไม้ที่ลอยคลออยู่ในอากาศ ราวกับเวลาทั้งหมดถูกหยุดไว้ให้คงอยู่ในช่วงเวลาที่งดงามที่สุดตลอดกาล

กลางทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่ ร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งนอนฟุบอยู่ท่ามกลางดอกเดซี่สีขาว ผิวของเธอขาวนวลราวกับไม่เคยต้องแสงแดดจัด แก้มสองข้างมีสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ เส้นผมสีแดงเชอร์รี่สยายกระจายบนกลีบดอกไม้ สะท้อนแสงอ่อน ๆ จนดูโดดเด่นท่ามกลางสีขาวสะอาดรอบตัว

ใบหน้ารูปไข่ของเธอดูอ่อนหวาน คิ้วเรียวสวยได้รูป ขนตายาวเรียงตัวเป็นแพเหนือเปลือกตาที่ปิดสนิท ริมฝีปากอวบอิ่มขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังพึมพำอะไรบางอย่างในความฝัน และไม่นานนัก รอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก คงเป็นฝันดี

สายลมอ่อนพัดผ่าน กลีบดอกเดซี่บางกลีบปลิวขึ้นจากพื้น ก่อนจะตกลงบนเส้นผมของเธออย่างแผ่วเบา ขนตายาวของหญิงสาวไหวระริกนิดหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะค่อย ๆ เปิดขึ้น

แสงแดดอบอุ่นที่ส่องลอดลงมาทำให้เธอต้องหลับตาลงอีกครั้ง เธอกะพริบตาถี่ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ราวกับพยายามปรับสายตาให้คุ้นกับความสว่างตรงหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ มือเล็กแตะขมับเบา ๆ ขณะกวาดสายตามองไปรอบตัว

“งืม...”

เสียงงัวเงียดังขึ้นในลำคอ แต่ทันทีที่สติเริ่มกลับมาเต็มที่ ดวงตากลมโตของเธอก็เบิกกว้าง

ภาพตรงหน้าทำให้เธอนิ่งค้างไปทันที

ทุ่งดอกไม้สีขาว ท้องฟ้ากว้างใหญ่ ภูเขาไกลลิบ และสายลมเย็นสบาย ทุกอย่างงดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ไม่มีอะไรสักอย่างที่เหมือนสถานที่ที่เธอรู้จัก

“(•ิ_•ิ)? Σ(⊙▽⊙ )!! นะ...นี่มันที่ไหนกัน”

เธอกระซิบเสียงเบา ก่อนจะค่อย ๆ หันมองรอบตัวอีกครั้ง

“สวย...สวยเหมือนสวรรค์เลย”

ความงดงามตรงหน้าทำให้เธอเผลอนั่งอึ้งอยู่พักใหญ่ ทว่าความสงบงามนั้นอยู่ได้ไม่นาน ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวอย่างฉับพลัน

เสียงแตรรถ

เสียงเบรกดังสนั่น

ลูกแมวตัวเล็กกลางถนน

แสงไฟหน้ารถที่พุ่งเข้ามา

และความเจ็บปวดในเสี้ยววินาทีก่อนทุกอย่างจะดับวูบ

ลมหายใจของเธอสะดุด

ภาพความทรงจำเหล่านั้นถาโถมกลับมาอย่างรวดเร็ว จนหัวใจที่เพิ่งสงบเมื่อครู่เริ่มเต้นแรงขึ้น เธอก้มมองมือตัวเอง ก่อนจะยกขึ้นแตะใบหน้าเหมือนต้องการยืนยันว่าตัวเองยังมีตัวตนอยู่

‘ไม่จริง...นี่ฉันตายแล้วเหรอ’

ความคิดนั้นทำให้เธอหน้าซีดทันที

‘ไม่สิ ฉันจะตายง่าย ๆ แบบนั้นได้ยังไง บางทีฉันอาจจะแค่ฝันอยู่ก็ได้ ใช่ ต้องเป็นความฝันแน่ ๆ’

เพื่อพิสูจน์ความคิดของตัวเอง เธอยกมือตบแก้มเบา ๆ หนึ่งที

แปะ

ไม่เจ็บ

หญิงสาวชะงัก ก่อนจะลองหยิกแขนตัวเองอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าเดิม

ก็ยังไม่เจ็บ เธอก้มมองแขนตัวเองด้วยสีหน้าสับสน ความหวังเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาในใจ

“ฝันสินะ ฉันคงกำลังฝันอยู่แน่ ๆ”

เธอพยายามปลอบตัวเองแบบนั้น แต่ภาพอุบัติเหตุกลับย้อนเข้ามาอีกครั้ง ชัดเจนเสียจนไม่อาจหลอกตัวเองได้ทั้งหมด เสียงรถ เสียงผู้คน และความรู้สึกสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะดับลงยังติดอยู่ในความทรงจำ

ความเงียบงันของทุ่งดอกไม้รอบตัวเริ่มไม่อบอุ่นเหมือนเดิม

‘ไม่ใช่ฝัน...ใช่ไหม’

ริมฝีปากของเธอสั่นน้อย ๆ

‘ฉันคงตายไปแล้วจริง ๆ’

ความคิดนั้นทำให้ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา เธอยังมีหลายอย่างที่อยากทำ ยังมีชีวิตที่เพิ่งเริ่มต้น ยังมีเรื่องมากมายที่ยังไม่ทันได้ลอง และที่สำคัญที่สุด...

‘ฉันยังไม่มีแฟนเลยนะ’

น้ำตาหยดแรกกลิ้งลงมาบนแก้ม

“ช่วยด้วยค่ะ!” เธอตะโกนออกไปสุดเสียง “มีใครอยู่ไหมคะ ท่านเทวดา...ไม่สิ ท่านยมทูต ได้ยินฉันไหมคะ”

เสียงของเธอก้องไปในทุ่งกว้าง ก่อนจะจางหายไปกับสายลม

ไม่มีใครตอบกลับมา

“ฉันยังไม่อยากตายนะคะ ฮือ...ฉันยังสาวอยู่เลย ยังมีอะไรอีกตั้งหลายอย่างที่อยากทำ”

เธอตะโกนไป ร้องไห้ไปอยู่แบบนั้นพักใหญ่ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบ ทุ่งดอกเดซี่ยังคงไหวเอนอย่างอ่อนโยน ราวกับไม่รับรู้ความตื่นตระหนกของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

เวลาผ่านไปนานเท่าไร เธอเองก็ไม่รู้

ที่แห่งนี้ไม่มีนาฬิกา ไม่มีเงาของดวงอาทิตย์ที่เปลี่ยนไปให้พอคาดเดาเวลาได้ แสงแดดยังคงอบอุ่นเท่าเดิม สายลมยังพัดด้วยจังหวะเดิม ทุกอย่างนิ่งงันเหมือนเวลาไม่เคยเดินหน้า

หลังจากฟูมฟายจนเหนื่อย หญิงสาวจึงค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติอีกครั้ง เธอปาดน้ำตาบนแก้มอย่างลวก ๆ ก่อนจะมองไปรอบตัวด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น

“เดี๋ยวนะ...ถ้าฉันตายแล้ว ที่นี่ก็คือดินแดนหลังความตายงั้นเหรอ”

เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ

“แล้วทำไมยังไม่มียมทูตมารับฉันไปนรกสักทีล่ะ หรือถ้าไม่ใช่นรก ที่นี่ก็อาจจะเป็นสวรรค์”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้ว

“แต่คนอย่างฉันเนี่ยนะจะได้ขึ้นสวรรค์ เป็นไปไม่ได้มั้ง อย่างน้อยก็น่าจะต้องไปนรกก่อนสิ”

ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผล