Nobela ni LaLyn@ลลิล

“เขาไม่เหมือนคนอื่นนะคะ”ดีดี้มองเธอนิ่ง“ทุกคนก็พูดแบบนี้ตอนที่ความรักมันบังตา”ประโยคนั้นเงียบลงกลางห้องเดียร์กำแก้วน้ำแน่นขึ้น“แต่เขาเคยยืมเงินหนูไป แล้วก็คืนเงินหนูแล้วค่ะ” เธอรีบพูด เหมือนกำลังคว้าหลักฐานชิ้นสำคัญขึ้นมาปกป้องโม“รอบแรกหนูช่วยเขาไปหนึ่งแสน เขาคืนครบทุกบาท เขาไม่ได้เอาไปแล้วหายนะคะพี่ดี้ เขาแค่มีปัญหาจริง ๆ”ดีดี้เงียบไปครู่หนึ่งสายตาของเธอไม่ได้อ่อนลง แต่มันลึกขึ้น เหมือนเธอกำลังมองอะไรบางอย่างที่เดียร์ยังมองไม่เห็น“คืนรอบแรก”คำของดีดี้เบามากแต่ทำให้เดียร์รู้สึกเย็นวาบอย่างไม่มีเหตุผล“แล้วรอบนี้ล่ะ”เดียร์หลบตา“หนูยังไม่ได้ให้เขาค่ะ”“แต่กำลังจะให้”เดียร์ตอบไม่ได้ดีดี้ลุกขึ้นเดินไปหยิบบุหรี่จากโต๊ะเครื่องแป้ง แต่ไม่ได้จุด เธอเพียงคีบมันไว้ระหว่างนิ้ว เหมือนต้องการอะไรสักอย่างให้มือได้จับแทนความหงุดหงิดที่พยายามกดไว้“เดียร์”เสียงของดีดี้เบาลงกว่าเดิม“แกแน่ใจเหรอว่าเงินก้อนนี้จะทำให้ปัญหาของหมอนั่นจบไป”คำถามนั้นแทงตรงเกินไปเดียร์เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ดวงตาสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่“พี่ดี้หมายความว่ายังไงคะ”ดีดี้หัวเราะเบา ๆไม่ใช่เพราะขำ แต่เหมือนเหน

หลังจากมื้อกลางวันวันนั้น เดียร์ไม่ได้บอกโมว่าเธอจะช่วยเธอเพียงนั่งกินข้าวกับเขาต่อ พยายามยิ้ม พยายามทำให้มื้อนั้นเป็นมื้อธรรมดาอย่างที่โมอยากให้เป็น แต่ตัวเลขสองแสนห้าหมื่นบาทกลับติดอยู่ในใจเหมือนคราบบางอย่างที่ล้างเท่าไรก็ไม่ออกเงินหนึ่งแสนบาทที่โมเคยคืนให้เธอยังอยู่เดียร์ไม่ได้ลืมมันแต่เธอไม่อยากแตะต้องเงินก้อนนั้นไม่ใช่เพราะเสียดายเงินมากกว่ารักโม แต่เพราะเงินก้อนนั้นเป็นเงินก้อนแรกที่เธอตั้งใจแยกเก็บไว้ให้ชีวิตของตัวเองจริง ๆ เป็นเงินที่เธอเคยบอกตัวเองว่าจะไม่ใช้พร่ำเพรื่อ เป็นเงินสำหรับวันที่เธออาจพาตัวเองออกไปจากที่นี่ได้สักวันมันคือทางรอดเล็ก ๆ ที่เธอพยายามซ่อนไว้ใต้หมอน ใต้ความฝัน และใต้ความหวังว่าอนาคตของเธออาจไม่ได้จบอยู่หลังสองทุ่มเสมอไปแต่สองแสนห้าหมื่นบาทของโมก็ยังติดอยู่ในใจหนักพอจะทำให้เดียร์รู้สึกผิดทุกครั้งที่คิดถึงเงินเก็บของตัวเองสุดท้าย เธอจึงบอกตัวเองว่าเธอจะหาใหม่หาเพิ่มอีกครั้ง โดยไม่แตะต้องเงินก้อนนั้น เย็นวันเดียวกันเดียร์ขึ้นไปหาปรานศรีปรานศรีนั่งอยู่ในห้องทำงานเหมือนทุกครั้ง สมุดคิวเปิดอยู่ตรงหน้า ปากกาสีทองวางทับบนกระดาษที่มีรายชื่อหลายบรรทัดเ

เที่ยงวันพุธนั้น โมนัดเดียร์ออกไปกินข้าวที่ร้านอาหารเล็ก ๆ ใกล้คอนโดของเขาเป็นร้านเดิมที่เคยทำให้เดียร์รู้สึกเหมือนตัวเองได้ใช้ชีวิตธรรมดาสักช่วงเวลาหนึ่ง แค่นั่งกินข้าวกับคนที่รัก มีจานอาหารอุ่น ๆ วางอยู่ตรงหน้า และมีโมอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะเขายังคงพยายามยิ้มให้เธอเหมือนเดิม ถามว่าเธอเหนื่อยไหม ตักอาหารใส่จานให้ และทำเหมือนทุกอย่างระหว่างพวกเขายังดีอยู่แต่เดียร์มองเห็นความผิดปกติเล็ก ๆ ได้ชัดกว่าทุกครั้งนิ้วของเขาเคาะขอบแก้วเบา ๆโทรศัพท์ของเขาคว่ำอยู่บนโต๊ะ แต่หน้าจอสว่างขึ้นหลายครั้งและทุกครั้งที่มันสว่าง โมจะเหลือบมองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนทำเหมือนไม่เห็น“โม”“ครับ”“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”มือของโมชะงักอยู่เหนือแก้วน้ำเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเขาจะยิ้มให้เธอ“ไม่มีอะไรหรอกครับ”คำตอบนั้นยังนุ่มเหมือนเดิมแต่เดียร์กลับยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ“ถ้าไม่มีอะไร ทำไมวันนี้โมดูเหนื่อยขนาดนี้คะ”โมเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วที่เคาะขอบแก้วหยุดลงช้า ๆ ก่อนเขาจะถอนหายใจเบา ๆ เหมือนยอมแพ้ต่อสายตาเป็นห่วงของเธอ“เรื่องงานครับ”เดียร์ไม่ได้ถามแทรก เพียงนั่งนิ่งรอฟังต่อ“มีงานหนึ่งที่ต้องเดินต่อให้ทันก

คืนนั้น โมโทรหาเดียร์จริง ๆไม่ได้นานมากนัก เพราะเขาบอกว่ายังมีงานต้องเคลียร์ต่อ แต่เสียงของเขานุ่มกว่าหลายวันที่ผ่านมา และก่อนวางสาย เขายังบอกฝันดีด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เดียร์ยิ้มอยู่กับหมอนนานกว่าปกติสองสามวันหลังจากนั้น โมกลับมาตอบข้อความเร็วขึ้นบางครั้งเธอเพิ่งส่งไปไม่ถึงห้านาที เขาก็อ่านแล้วตอบกลับมา บางคืนโทรมาหาก่อนนอน แม้จะคุยได้ไม่นาน แต่ก็พอให้เดียร์รู้สึกว่าเขายังอยู่ตรงนั้น ยังคิดถึงเธอ และยังเป็นโมคนเดิมที่เธอรักเงินหนึ่งแสนที่เขาคืนมา จึงไม่ได้ทำให้เดียร์เชื่อเขาแค่เรื่องเงินแต่มันทำให้เธอเชื่อมากขึ้นว่า ความรักของเขาก็จริงเหมือนกันหลังจากโมคืนเงินก้อนนั้นให้เธอ เดียร์คิดว่าทุกอย่างคงค่อย ๆ กลับไปอยู่ในที่ทางของมันอีกครั้ง อย่างน้อย เธอก็อยากเชื่อแบบนั้นกลางวัน เธอยังเป็นเดียร์ที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ชงกาแฟ รับออเดอร์ และยิ้มให้ลูกค้าเหมือนผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งแต่หลังสองทุ่ม ชื่อฟ้าใสไม่ได้จบลงพร้อมซองเงินสีขาวที่โมคืนให้เธอตรงกันข้าม มันกลับถูกเรียกบ่อยขึ้นกว่าที่เดียร์คิดเพียงแค่เห็นรายชื่อในตารางงาน เดียร์ก็รู้สึกเหนื่อยตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งหน้าเธอเริ่มเข้าใจแ

เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา โมลุกขึ้นจากโต๊ะเดียร์เห็นเขาเดินไปที่ประตูเหมือนจะกลับ ใจเธอวูบลงเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่ แม้รู้ดีว่าเขานั่งอยู่ในร้านมานานแล้ว และคงต้องกลับไปทำงานต่อเสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเขาเปิดออกก่อนประตูจะปิดสนิท โมยังหันมายิ้มให้เธออีกครั้งเดียร์ยิ้มตอบ แล้วบังคับตัวเองให้หันกลับมาจัดแก้วต่อแต่ยังไม่ทันถึงนาที โทรศัพท์ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนก็สั่นขึ้นเธอหยิบออกมาดูชื่อของโมปรากฏอยู่บนหน้าจอMo: ถ้าเดียร์ว่าง ออกมาหาผมที่ลานจอดรถที่เดิมได้ไหมครับหัวใจของเดียร์เต้นผิดจังหวะทันทีลานจอดรถที่เดิมเพียงแค่อ่านคำนั้น ภาพบางอย่างจากครั้งก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจนเกินไป ทั้งเงาสลัวหลังร้าน อ้อมแขนของโม สัมผัสเร่งร้อน และเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังจนแทบกลบทุกอย่างรอบตัวแก้มของเดียร์ร้อนวาบเดียร์รีบกดล็อกหน้าจอทันที ราวกับกลัวว่าจะมีใครทันเห็นข้อความนั้น ทั้งที่รอบตัวไม่มีใครยืนอยู่ใกล้เลยสักคน“เป็นอะไร หน้าแดงเชียว”เสียงของแป้งจี่ดังมาจากอีกฝั่งของเคาน์เตอร์แทบจะทันทีเดียร์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าผ้ากันเปื้อนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ

ความเดิมตอนที่แล้วเดียร์ยอมกลับไปเป็น “ฟ้าใส” หลังสองทุ่ม เพื่อหาเงินหนึ่งแสนบาทให้โม แม้เงินก้อนนั้นจะแลกมาจากหลายคืนที่เธอต้องกลืนความเหนื่อยไว้ใต้รอยยิ้ม แต่เมื่อโมรับมันไปพร้อมคำสัญญาว่าจะคืน เดียร์ก็ยังบอกตัวเองได้ว่า ทั้งหมดนี้คือความรัก หลังโมกลับไป ปรานศรีโทรตามเธอขึ้นไปพบเสี่ยมนตรีที่ห้องรับรองชั้นสาม เดียร์จึงต้องรีบเช็ดร่องรอยของโมออก ถอดสร้อยข้อมือของเขาเก็บไว้ และกลับไปยิ้มในแบบที่เสี่ยมนตรีชอบอีกครั้งหลังจากคืนนั้น หนึ่งสัปดาห์ค่อย ๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับเดียร์โมไม่ได้มาที่คอฟฟี่ เมโลดี้อีกแต่เขาก็ไม่ได้หายไปจากชีวิตเธอเขายังอยู่ในข้อความที่ส่งมาเป็นระยะ อยู่ในสายโทรศัพท์สั้น ๆ ก่อนนอน และอยู่ในประโยคคิดถึงที่ยังทำให้หัวใจของเดียร์อ่อนลงได้เหมือนเดิม เพียงแต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่ได้มายืนอยู่ตรงหน้าให้เธอมองเห็นด้วยตาตัวเองเท่านั้นโมบอกว่างานยุ่งลูกค้าหลายเจ้าต้องตาม ต้องคุย ต้องแก้ปัญหา บางวันมีประชุมยาวจนแทบไม่มีเวลาพัก เดียร์ฟังแล้วไม่ได้สงสัยอะไร เธอเพียงตอบกลับไปด้วยความเป็นห่วง บอกให้เขากินข้าวให้ตรงเวลา ดูแลตัวเองดี ๆ และอย่านอนดึกเกินไปบางข้อควา

พี่เนย์ถอนหายใจยาว ก่อนน้ำเสียงจะอ่อนลงเล็กน้อย“ถ้าเธอฟื้นขึ้นมา คุณก็ทำดีกับเธอซะ รักเธอให้มาก ๆ เหมือนที่เธอรักและรอแค่คุณ”ผมพยักหน้าอย่างสิ้นแรง“ผมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ ผมจะใช้เวลาทั้งหมดของผมที่เหลือเพื่อเธอ”พี่เนย์เดินเข้ามาแตะไหล่ผมเบา ๆ แม้แววตาของเธอยังเจ็บ แต่ในนั้นมีความเข้าใจปะปนอยู่ด้วย“ตอนนี้มาภาวนาให้เธอปลอดภัยกันดีกว่าค่ะ เรื่องอื่นค่อยคิด”ผมหลับตาลงและภาวนาอีกครั้งภาวนาให้ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักกลับมาหาผมเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในความเงียบผมไม่คิดจะรับ จนพี่เนย์หันมามอง“เสียงโทรศัพท์คุณดัง ไม่รับหน่อยเหรอคะ มันรบกวนคนอื่น”ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นชื่อจีฮุนปรากฏบนหน้าจอ จึงกดรับ“ว่าไง”เสียงจีฮุนดังขึ้นอย่างร้อนรน“ฮยอง อยู่ไหนครับ ตอนนี้ในโซเชียลลงข่าวฮยองเต็มไปหมด ฮยองไปทำอะไรที่โรงพยาบาลกับอีจุน รีบกลับมาเลยนะครับ นักข่าวกำลังไปที่นั่น”“ฉันยังกลับไม่ได้”“ฮยอง ต้องกลับโซลด่วนเลยนะครับ ตอนนี้นัมกุกฮยองกำลังไปที่นั่น!”ผมกดวางสายก่อนที่ตัวเองจะระเบิดอารมณ์ออกมาในตอนที่คนที่ผมรักกำลังเป็นตายเท่ากัน ผมกลับถูกโลกทั้งใบบีบให้ต้องคิดเรื่องข่าว เรื่องชื่อเสียง เรื

เสียงรถพยาบาลดังขึ้นในที่สุด เจ้าหน้าที่รีบเข้ามารับตัวเดซี่ออกจากอ้อมแขนผม ผมไม่อยากปล่อย ไม่อยากให้ใครพรากเธอไปจากผมอีก แต่มือของพยาบาลและเสียงของเพื่อน ๆ เธอทำให้ผมต้องยอมถอยออกมาอย่างสิ้นแรงรถพยาบาลรีบนำร่างของเธอขึ้นไป พี่เนย์ มาย และบิวตามขึ้นไปด้วย พวกเธอไม่ยอมให้ผมขึ้นรถพยาบาลไปด้วย สายตาของพวกเธอยังเต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บ และความกลัวผมเข้าใจถ้าเป็นผม ผมก็คงไม่ให้อภัยตัวเองเหมือนกันรถพยาบาลเคลื่อนออกไป ทิ้งผมไว้กลางสายฝนกับหัวใจที่แตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี“ขอโทษนะครับ...” เสียงของคนขับรถดังขึ้นอย่างสั่น ๆ “ใช่แทโอฮยองหรือเปล่าครับ”ผมหันไปมองตามเสียงนั้น ดวงตายังพร่าเลือนด้วยน้ำตา แต่เมื่อมองหน้าเขาชัด ๆ ผมก็ชะงัก“อีจุน?”เขาหน้าซีดมาก สภาพเปียกโชกไม่ต่างจากผม ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและรู้สึกผิด“หมายความว่ายังไง” ผมถามเสียงสั่น “นายคือคนที่ขับรถชนเธอ?”“ผะ...ผมขอโทษครับฮยอง ผมไม่ทันได้มอง ฝนตกหนักมาก ผม...ผมขอโทษจริง ๆ”ความโกรธแล่นขึ้นมาในอก ผมคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่ทันคิด“นายรู้ไหมว่านายทำอะไรลงไป” เสียงของผมแตกพร่า “เธอ...เธอเป็นคนรักของฉัน ฉันเพิ่งจะเจอเธอ

อีกนิดเดียวผมก็จะคว้าตัวเธอไว้ได้เธอกำลังจะวิ่งข้ามถนนใหญ่โดยไม่มองทางทันใดนั้น แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งก็พุ่งฝ่าสายฝนเข้ามาหัวใจของผมหยุดเต้น“เดซี่!!!”เสียงแตรรถดังลั่นถนนปรี๊นนนน!เอี๊ยดดดด!เสียงเบรกกรีดผ่านสายฝนจนเหมือนโลกทั้งใบฉีกขาดเธอหันกลับมามองผมในเสี้ยววินาทีนั้นและเธอยิ้มรอยยิ้มทั้งน้ำตาที่ทำให้ผมเจ็บปวดที่สุดในชีวิตโครมมมม!ร่างของเธอกระเด็นออกไปต่อหน้าต่อตาผมทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่งเสียงฝนหายไปเสียงฟ้าร้องหายไปเสียงหัวใจของผมก็เหมือนหายไปด้วยผมยืนตะลึงอยู่กลางถนน มองร่างของเธอที่ล้มฟุบลงบนพื้น เลือดสีแดงค่อย ๆ ไหลออกมาปะปนกับน้ำฝน กลีบดอกเดซี่บนปกสมุดที่เธอกอดไว้แนบอกเปียกชุ่มและเปื้อนคราบสีแดงจาง ๆไม่จริงไม่ใช่เรื่องนี้ต้องไม่เกิดขึ้น“เดซี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”เสียงของผมแตกพร่าเหมือนหัวใจถูกฉีกออกจากอก หลังจากได้สติ ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเธอ ทรุดตัวลงข้างร่างบางที่นอนอยู่บนถนน แล้วประคองเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวังที่สุด มือของผมสั่นจนแทบจับเธอไม่อยู่เธอเบามากเบาจนน่ากลัว“ไม่นะ ไม่...เดซี่! ที่รัก คุณต้องไม่เป็นอะไร ตื่นมาคุยกับผมสิ ได้โปรด!”พี่เนย์ มาย

ถึงที่ผ่านมาผมจะเคยคิดว่าเธอไม่มีตัวตน แต่ผมไม่เคยลืมเธอเลยสักวัน เธอยังคงอยู่ในใจของผม อยู่ในทุกเพลง อยู่ในทุกภาพวาด อยู่ในทุกครั้งที่ผมมองดอกเดซี่ อยู่ในทุกความเงียบหลังประตูห้องปิดลงและผมยังรักเธอรักเหมือนวันนั้นรักเหมือนตอนที่เธอจับมือผมในโลกที่ไม่มีใครอื่น รักเหมือนตอนที่เราคิดว่าความตายอาจพรากทุกอย่างไปจากเรา แต่สุดท้ายหัวใจก็ยังไม่ยอมลืม ถ้าผมรู้สักนิดถ้าผมเอะใจสักนิดว่าเธอมีตัวตนอยู่จริง ผมคงทำทุกอย่างเพื่อตามหาเธอ ผมคงไม่ปล่อยให้เธอต้องพยายามอยู่คนเดียว ไม่ปล่อยให้เธอเขียนสมุดเล่มนั้นด้วยน้ำตา ไม่ปล่อยให้เธอนั่งฉลองวันเกิดให้ผมเพียงลำพัง ไม่ปล่อยให้เธอเจ็บกับข่าวของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีใครกอดปลอบหลังจากนี้ ผมจะใช้ทุกเวลาในชีวิตเพื่อเธอผมจะทำทุกอย่างให้เธอมีความสุข ในวันนี้ที่ผมมีพร้อมทุกอย่าง ผมจะไม่ยอมให้เธอไปไหนจากผมอีก และผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธออีกเป็นครั้งที่สองผมตั้งใจไว้แบบนั้นตั้งแต่ได้อ่านสมุดบันทึกของเธอตั้งแต่รู้ว่าเธอมีตัวตนเพราะสุดท้ายแล้ว หัวใจของผมมันโหยหาแค่เธอเท่านั้น ยอดดวงใจของผม ในที่สุดเราก็ได้พบกันผมสวมกอดเธอไว้แน่น เราสองคนร้องไห้ด้วยความคิ

แทโอผมเฝ้ารอเธออยู่ในคาเฟ่อีกไม่กี่นาทีเท่านั้น ผมก็จะได้เจอเธอ'เดซี่'ผู้หญิงที่ผมเคยคิดว่าตัวเองอาจสร้างขึ้นมาในความฝัน ผู้หญิงที่อยู่ในภาพวาด อยู่ในเพลง อยู่ในความทรงจำ และอยู่ในทุกความเงียบของผมมาตลอดหลายปี ตอนนี้เธอกำลังจะกลับมาที่นี่ กลับมาหาผมจริง ๆครืนนนครืนนนเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไกล ๆ เหมือนท้องฟ้ากำลังเก็บงำบางอย่างไว้ ก่อนจะปล่อยมันตกลงมาเป็นสายฝนในอีกไม่ช้า ผมหันไปมองนอกกระจก เมฆสีเทาเข้มกดต่ำลงเหนือท้องทะเล ลมพัดแรงจนต้นไม้หน้าคาเฟ่ไหวเอน แต่สิ่งที่ทำให้ผมกระวนกระวายไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง ไม่ใช่ฝนที่กำลังจะตกเป็นหัวใจของผมเองต่างหากหัวใจที่เต้นแรงจนเจ็บผมกำสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ไว้ในมือแน่น จนขอบปกกดลงบนฝ่ามือ สมุดเล่มนี้ยังมีรอยน้ำตาของเธออยู่บนหลายหน้า ทุกตัวอักษรในนั้นเหมือนบอกผมซ้ำ ๆ ว่า เธออยู่บนโลกใบนี้จริง ๆ เธอรักผมจริง ๆ และเธอเจ็บปวดเพราะผมมาตลอดจริง ๆยิ่งคิด หัวใจผมก็ยิ่งบีบรัดแน่นผมอยากเจอเธอ อยากขอโทษ อยากกอดเธออยากบอกว่าเธอไม่ได้รออยู่ฝ่ายเดียว ผมเองก็เฝ้าคิดถึงเธอเหมือนกัน ถึงแม้จะโง่เกินกว่าจะรู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่บนโลกนี้มาตลอดก็ตามผ่านไปไม่ถึงสิบนา

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเจ็บกับข่าวของเขามามากพอแล้ว แต่ครั้งนี้ฉันเห็นมันด้วยตาของตัวเองน้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้ง ทั้งที่เมื่อครู่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นน้ำตาของความเจ็บปวดที่ลึกจนหายใจไม่ออกมินอาตะโกนขึ้นอีก“ปล่อยเธอนะ นี่คุณทำอะไร ไม่ไว้หน้าฉันเลยเหรอ” เธอหันมาจ้องฉัน “เธอเองก็เหมือนกัน มายืนกอดกับแฟนชาวบ้าน หน้าไม่อายจริง ๆ”คำพูดนั้นเหมือนฟาดลงกลางใจฉันแฟนชาวบ้านมือของฉันเย็นเฉียบลงทันทีมินอาพยายามดึงมือแทโอออกจากมือฉัน แล้วเข้ามาผลักไหล่ฉันอย่างแรง แทโอโมโหมาก เขารีบจับตัวมินอาออกห่างจากฉัน ก่อนจะหันไปสั่งพนักงานในร้านให้ช่วยกันเธอไว้ พี่เนย์ มาย และบิวเองก็รีบเข้ามาช่วยกันมินอาออกไปอีกแรง“อะไรเนี่ย! ปล่อยฉันนะ แทโอนายจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ นังนั่นมันเป็นใคร ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้ ปล่อยนะ! ปล่อย!”เสียงมินอาดังลั่นอยู่ด้านข้าง แต่แทโอไม่ได้สนใจเธอเลย เขารีบเดินกลับมาหาฉันและดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้งแต่ครั้งนี้ ฉันไม่สามารถกอดตอบเขาได้ร่างกายของฉันแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของ