Romans de LaLyn@ลลิล

ความเดิมตอนที่แล้วหลายปีผ่านไป เดซี่ยังคงเฝ้ามองแทโออยู่ห่าง ๆ ผ่านหน้าจอและข่าวสารต่าง ๆ แม้เธอจะพยายามใช้ชีวิตต่อ เรียนภาษาเกาหลี และเตรียมสอบชิงทุนไปเรียนต่อที่เกาหลี แต่ข่าวความรักของแทโอก็ยังทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดทุกครั้ง เธอรู้ว่าไม่มีสิทธิ์หึง ไม่มีสิทธิ์เสียใจ แต่ก็ยังรักเขาเพียงคนเดียว และหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเพื่อถามว่า เขายังจำเดซี่ของเขาได้ไหมแทโอหลายปีที่ผ่านมา วง VOIDX (วอยด์เอ็กซ์) ของพวกเราผ่านอะไรมามากมาย ผ่านทั้งคำชม คำวิจารณ์ กระแสเพลงที่เปลี่ยนไป ความคาดหวังจากผู้คน และสายตาของโลกที่คอยจับจ้องอยู่เสมอ พวกเราทั้งห้าคนเติบโตขึ้นจากเด็กผู้ชายที่เคยมีเพียงความฝันและความดื้อรั้น กลายเป็นศิลปินที่ผู้คนมากมายรู้จัก จนวันนี้คงพูดได้ว่า VOIDX (วอยด์เอ็กซ์) ยืนอยู่ในจุดสูงสุดจุดหนึ่งของวงการ K-POP แล้วก็ว่าได้

ความเดิมตอนที่แล้วเดซี่เฝ้ามองแทโออยู่ห่าง ๆ ผ่านสื่อต่าง ๆ ขณะที่แทโอเองก็ได้ความทรงจำกลับคืนมาแล้ว ทั้งสองต่างจำความรักในโลกทุ่งดอกเดซี่ได้ แต่ยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีชีวิตอยู่ที่ไหน เดซี่ลังเลที่จะเข้าไปหาเขาเพราะกลัวว่าเขาจะจำไม่ได้ส่วนแทโอก็ยังเชื่อว่าเดซี่อาจถูกทิ้งไว้ในโลกนั้น ทั้งคู่จึงทำได้เพียงใช้ชีวิตต่อไปพร้อมความคิดถึงที่ไม่เคยจางหายหลายปีผ่านไป'เดซี่'ตอนนี้ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว และกำลังเตรียมตัวสอบชิงทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่ประเทศเกาหลี ความจริงแล้วถ้าย้อนกลับไปถามเดซี่ในวันที่เพิ่งฟื้นจากอุบัติเหตุ ฉันคงไม่มีทางคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะจริงจังกับภาษาเกาหลีมากถึงขั้นเอามาเป็นเส้นทางในอนาคตได้ขนาดนี้ แต่ชีวิตคนเราก็แปลกดี บางสิ่งที่เริ่มต้นจากการถูกพี่เนย์ลากไปเป็นเพื่อน กลับกลายเป็นประตูบานเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าอาจได้เข้าใกล้เขามากขึ้นต้องขอบคุณพี่เนย์จริง ๆ ที่ลากฉันไปเรียนภาษาเกาหลีในวันนั้นเพราะตอนนี้การสอบไม่ได้เป็นเรื่องยากสำหรับฉันอย่างที่เคยกังวล ภาษาเกาหลีที่เคยเป็นเพียงคำง่าย ๆ จากซีรีส์ กลายเป็นสิ่งที่ฉันตั้งใจเรียนอย่างจริงจังทุกวัน ฉันท่องศัพท์ ฝึก

ความเดิมตอนที่แล้วเดซี่ได้พบแทโอบนโลกความจริงผ่านการเดบิวต์ของวง VOIDX (วอยด์เอ็กซ์) และรู้ว่า TAO คือฮันแทโอ คนเดียวกับผู้ชายที่เธอรักในโลกทุ่งดอกเดซี่ขณะเดียวกัน หลังงานเดบิวต์ แทโอได้รับช่อดอกเดซี่สีขาวพร้อมการ์ดปริศนา สิ่งนั้นนำความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมาให้เขาเช่นกัน ทั้งสองคนจำกันได้แล้ว แต่ยังไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน และจะได้พบกันอีกครั้งหรือไม่เดซี่หลังจากวันนั้น ฉันได้แต่คอยเฝ้ามองและติดตามเรื่องราวของเขาผ่านสื่อต่าง ๆ ทุกช่องทางเท่าที่คนธรรมดาคนหนึ่งจะทำได้ ฉันค้นหาชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปิดรูปของเขาดูทุกวัน อ่านข่าวของเขา ดูคลิปการแสดงของเขา และคอยเก็บทุกอย่างที่เกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่อ G-Dragon เอาไว้ในสมุดบันทึกลายดอกเดซี่ของฉันมันแปลกมากที่เพียงแค่ได้เห็นหน้าเขาผ่านหน้าจอ หัวใจที่เคยเหมือนแตกสลายก็อบอุ่นขึ้นมาได้เล็กน้อย ฉันได้เห็นเขาเท่าที่อยากจะเห็น ได้ยินเสียงเขาเท่าที่ต้องการ แม้เสียงนั้นจะไม่ได้เรียกชื่อฉันเหมือนในทุ่งดอกเดซี่ แม้รอยยิ้มนั้นจะไม่ได้ส่งมาให้ฉันเพียงคนเดียวเหมือนในโลกของเรา แต่มันก็ยังเป็นรอยยิ้มเดียวกัน รอยยิ้มของเขายังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ย

ความเดิมตอนที่แล้วเดซี่ได้เห็นวงบอยแบนด์น้องใหม่ที่ชื่อ วง VOIDX (วอยด์เอ็กซ์) เปิดตัวผ่านรายการโทรทัศน์ และหนึ่งในสมาชิกวงนั้นทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เขาคือ TAO หรือชื่อจริงว่า ฮันแทโอ ชื่อเดียวกับผู้ชายที่เธอรักในโลกทุ่งดอกเดซี่ เดซี่ดีใจทั้งน้ำตาที่ได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่บนโลกความจริง และเริ่มค้นหาข้อมูลของเขา พร้อมเขียนบันทึกถึงเขาในสมุดลายดอกเดซี่เสมอหลังจากจบงานเดบิวต์ ณ หลังเวทีเสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดจากด้านหน้าเวทียังคงก้องอยู่ในหูของผม แม้พวกเราจะเดินลงมาหลังเวทีแล้วก็ตาม แสงไฟร้อนจัด กลิ่นเหงื่อ กลิ่นเครื่องสำอาง และเสียงทีมงานที่วิ่งวุ่นอยู่รอบตัว ทุกอย่างยังคงหมุนเร็วเหมือนโลกทั้งใบเพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้นพร้อมกันผ่านมาหลายเดือนแล้วหลังจากที่ผมฟื้นขึ้นมา และวันนี้คือวันที่ผมกับเพื่อน ๆ ได้เดบิวต์อย่างเป็นทางการวันนี้คือวันที่ผมเคยกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้มาถึงทุกอย่างออกมาดีกว่าที่พวกเราคิดไว้มาก แฟนคลับจำนวนมากมาร่วมให้กำลังใจ เสียงเรียกชื่อพวกเรา เสียงปรบมือ และสายตาของผู้คนที่มองขึ้นมาบนเวที ทำให้ผมรู้สึกเหมือนความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่ได้สูญเปล่า ผมพอใจ

ความเดิมตอนที่แล้วเดซี่เริ่มใช้สมุดบันทึกลายดอกเดซี่เขียนเรื่องราวทั้งหมดของเธอกับแทโอเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ความทรงจำของพวกเขาหายไปอีก เธอยังคงใช้ชีวิตนักศึกษาต่อไปท่ามกลางเพื่อน ๆ ที่คอยอยู่ข้างกัน และในที่สุด เดซี่ก็ตัดสินใจเล่าเรื่องโลกทุ่งดอกเดซี่ให้ทุกคนฟัง เพื่อน ๆ และพี่เนย์รับฟังอย่างเปิดใจ ไม่หัวเราะ ไม่ตัดสิน และเชื่อในความเจ็บปวดของเธอ15 สิงหาคม 2550เมื่อคืนเป็นคืนแรกที่ฉันนอนหลับได้สนิทโดยไม่สะดุ้งตื่นขึ้นมาร้องไห้กลางดึก อาจเป็นเพราะเมื่อคืนฉันได้ปลดปล่อยทุกอย่างที่เก็บไว้ในใจออกมาแล้ว เรื่องราวของฉันกับแทโอไม่ได้ถูกขังอยู่ในสมุดบันทึกหรือในหัวใจของฉันเพียงคนเดียวอีกต่อไป อย่างน้อยตอนนี้ก็มีพี่เนย์ มีมาย มีบิว มีเอม และมีแยมที่รับฟัง แม้พวกเขาจะไม่อาจเข้าใจทุกอย่างทั้งหมด แต่การที่ไม่มีใครหัวเราะใส่ความรักของฉัน ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หัวใจที่หนักอึ้งเบาลงได้บ้างเช้าวันนี้ ห้องของเราดูวุ่นวายกว่าปกติเล็กน้อย พี่เนย์ตื่นตั้งแต่เช้า โทรศัพท์คุยกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเกี่ยวกับศิลปินเกาหลีอะไรสักอย่าง ฉันได้ยินไม่ชัดนัก เพราะยังนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มครึ่งหลับครึ่งตื

ความเดิมตอนที่แล้วความทรงจำของเดซี่ที่เคยหายไปเริ่มกลับคืนมา หลังจากช่อดอกเดซี่จากคุณยายปริศนาค่อย ๆ คืนภาพทุ่งดอกไม้ ต้นไม้ใหญ่ บ้านหลังเล็ก และแทโอกลับมาในหัวใจของเธอ เดซี่จำได้แล้วว่าเขาคือคนที่เธอรักในโลกอีกใบ แต่การจำได้กลับนำมาซึ่งความเจ็บปวด เพราะเธอยังไม่รู้เลยว่าแทโอมีตัวตนจริงหรือเป็นเพียงความฝันที่เธอไม่มีวันตามหาเจอณ ร้านหนังสือแห่งหนึ่ง15 สิงหาคม 2549วันนี้ฉันมาร้านหนังสือกับพี่เนย์ เพื่อซื้อหนังสือภาษาเกาหลีเบื้องต้นไว้เตรียมตัวก่อนเริ่มเรียนจริง พี่เนย์ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษตั้งแต่ก่อนออกจากห้อง เธอพูดวนไปวนมาว่าต้องซื้อเล่มไหนดี เล่มไหนเหมาะกับคนเริ่มต้น เล่มไหนอ่านง่ายที่สุด และเล่มไหนจะทำให้เธอเข้าใกล้ความฝันในการไปใช้ชีวิตที่เกาหลีได้มากขึ้นอีกนิดฉันเดินตามพี่เนย์เข้าไปในโซนหนังสือภาษาอย่างเงียบ ๆ กลิ่นกระดาษใหม่

คืนนั้น โมทัก Line มาตอนราวๆสามทุ่มไม่เร็วเกินไปจนเหมือนเขานั่งรอเวลา และไม่ช้าเกินไปจนทำให้เดียร์รู้สึกว่าตัวเองถูกลืมMo: ยังไม่ดึกเกินไปใช่ไหมครับเดียร์อ่านข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเหลือบมองห้องของตัวเองบนชั้นสอง แสงไฟสีอุ่นแตะขอบกระจกแต่งหน้า เสื้อผ้าสำหรับกลางคืนแขวนอยู่ด้านหนึ่งของตู้ กลิ่นแป้งหอมจาง ๆ ปะปนกับกลิ่นกาแฟที่ยังติดอยู่ตามผมและปลายแขนของเธอคอฟฟี่ เมโลดี้ปิดไปแล้วชั้นล่างมืดลงแล้วแต่ชีวิตของเดียร์ไม่เคยจบลงพร้อมเวลาปิดร้านDear: ยังค่ะข้อความถูกอ่านทันทีMo: วันนี้เหนื่อยไหมครับDear: นิดหน่อยค่ะ ลูกค้าเยอะMo: ผมเป็นหนึ่งในลูกค้าที่ทำให้เหนื่อยไหมครับDear: คุณโมก็เป็นลูกค้าคนหนึ่งค่ะMo: คนหนึ่งที่หายไปสามวันด้วยใช่ไหมครับเดียร์นิ่งไป ก่อนหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้เขาจำความน้อยใจของเธอได้หรือพูดให้ถูก เขาเก็บมันไว้ใช้ต่ออย่างรู้จังหวะDear: เดียร์ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อยMo: ครับ คุณเดียร์ไม่ได้ว่าMo: แค่บอกว่าผมหายไปตั้งสามวันเองเดียร์เม้มปาก ทั้งที่ในห้องไม่มีใครเห็น เธอควรหงุดหงิดที่เขาหยิบประโยคของเธอมาล้อ แต่กลับรู้สึกเหมือนถูกเอาใจอย่างแปลกประหลา

ช่วงบ่ายของคอฟฟี่ เมโลดี้ดำเนินต่อไปเหมือนเดิมลูกค้าเข้าออกเป็นระยะ เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แสงนอกกระจกเริ่มอ่อนลงเมื่อเวลาขยับเข้าใกล้ตอนเย็น เดียร์ยังทำงานตามปกติ แต่โทรศัพท์ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนกลายเป็นสิ่งที่เธอรับรู้ตลอดเวลาโมไม่ได้ส่งข้อความถี่จนน่ารำคาญเขาหายไปเป็นช่วง ๆ เหมือนยุ่ง ทั้งๆที่เป็นวันเสาร์ แต่แล้วก็กลับมาในเวลาที่พอดีเกินกว่าจะเรียกว่าบังเอิญ บางครั้งเป็นคำถามสั้น ๆ เรื่องร้านบางครั้งเป็นคำตอบสุภาพเรื่องกาแฟ บางครั้งเป็นเพียงประโยคธรรมดาที่ทำให้เดียร์รู้สึกว่าเขายังอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ ของวันนั้นMo: ปกติร้านคนเยอะช่วงไหนครับDear: เที่ยงกับเย็นค่ะMo: งั้นวันนี้ผมไปผิดเวลาสินะครับDear: ผิดยังไงคะMo: ไปตอนคนเยอะ เลยไม่ได้เห็นคุณเดียร์ยิ้มเดียร์กัดริมฝีปากตัวเองเบา ๆ เพื่อไม่ให้ยิ้มมากเกินไป“เดียร์”เสียงแป้งจี่ทำให้เธอเงยหน้าขึ้น“ลูกค้ามา”“อ้อ” เดียร์รีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วหันไปยิ้มให้ลูกค้าตรงหน้า “ขอโทษค่ะ รับอะไรดีคะ”แป้งจี่มองเธอเงียบ ๆ จนลูกค้าจ่ายเงินเสร็จและเดินออกไปอีกด้าน เธอถึงค่อยขยับมายืนใกล้ๆ“กูถามจริง ๆ”เดียร์ไม

' บางอย่างที่ก่อตัว 'ความเดิมตอนที่แล้วปากกาด้ามหนึ่งพาเดียร์ออกไปพบโมนอกคอฟฟี่ เมโลดี้ เขาพาเธอไปกินข้าว เลือกคำพูดอย่างพอดี และวางตัวเหมือนผู้ชายที่มีชีวิตมั่นคงอยู่ไกลจากโลกชั้นสองของเธอ หลังจากได้ช่องทางติดต่อกัน โมกลับไม่ทักมาเลยถึงสามวัน จนกระทั่งเขากลับมาที่ร้านอีกครั้ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะส่งข้อความมาหลังออกจากร้านไปว่า วันนี้เดียร์ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีโทรศัพท์สั่นเบา ๆ อยู่ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนเดียร์ไม่ได้หยิบขึ้นมาทันทีเธอหันไปรับออร์เดอร์ลูกค้าตรงหน้า กดรายการเครื่องดื่ม บอกยอดเงิน และยื่นใบเสร็จให้ด้วยรอยยิ้มสุภาพเหมือนทุกอย่างยังเป็นปกติ ทั้งที่ปลายนิ้วของเธอเย็นลงนิดหนึ่งตั้งแต่รู้ว่าข้อความนั้นมาจากใคร“อเมริกาโน่ร้อนหนึ่งแก้ว รอเรียกคิวนะคะ”ลูกค้าพยักหน้าแล้วเดินหลบไปอีกด้าน เดียร์จึงค่อยล้วงโทรศัพท์ออกมาหน้าจอสว่างขึ้นพร้

หลังมื้ออาหาร โมอาสาขับรถไปส่งเธอ“ให้ผมไปส่งที่พักไหมครับ”เดียร์ชะงักไปเพียงนิดเดียว ก่อนยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจ คุณโมต้องรีบกลับไปทำงานอีก”“ไม่รบกวนหรอกครับ” เขาตอบแทบจะทันที น้ำเสียงยังสุภาพเหมือนเดิม แต่หนักแน่นขึ้นนิดหนึ่ง “ผมชวนคุณเดียร์มากินข้าวเอง จะให้กลับคนเดียวได้ยังไง”คำพูดนั้นไม่ได้หวานเกินไป แต่พอทำให้เดียร์นิ่งไปชั่วขณะ ผู้ชายหลายคนเคยพูดว่าจะดูแลเธอ แต่ส่วนมากพูดเพราะอยากได้อะไรต่อจากนั้น โมกลับพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้ชายคนหนึ่งควรทำ และความธรรมดานั้นเองที่ทำให้เธอเผลอรู้สึกดีขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้“เดียร์กลับเองได้ค่ะ” เธอยังปฏิเสธอย่างสุภาพ “จริง ๆ แค่ขึ้นแท็กซี่ก็ถึงแล้ว”โมมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอ่อน “ผมรู้ว่าคุณเดียร์กลับเองได้ครับ แต่ถ้าผมปล่อยให้คุณกลับเอง ทั้งที่ผมมีรถอยู่ตรงนี้ ผมคงรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่”เดียร์เม้มปากนิดหนึ่ง ไม่ใช่เพราะไม่พอใจ แต่เพราะเขาพูดอย่างคนรู้จังหวะเกินไป เขาไม่ได้บังคับ ไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจ ทว่าเปิดช่องให้การปฏิเสธของเธอดูเหมือนการปฏิเสธน้ำใจมากกว่าการรักษาระยะห่างสุดท้ายเธอจึงยอมถอยครึ่งก้าว“ถ้าอย่างนั้น…ส่งเดีย

เดียร์ควรปฏิเสธเธอรู้แต่ผู้ชายตรงหน้าดูเหมือนคนที่จัดเวลาให้เธอได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที ดูเหมือนคนที่มีลูกน้อง มีประชุม มีตึกสูงอยู่ด้านหลัง และมีรถดี ๆ รออยู่ที่ไหนสักแห่ง เขาไม่ได้พูดว่าเธอพิเศษ แต่การที่เขาเลื่อนบางอย่างเพื่อมื้อข้าวหนึ่งมื้อ กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเลือกโดยไม่ต้องขอและเดียร์ชอบความรู้สึกนั้นชอบเกินกว่าจะปฏิเสธทันที“ถ้าไม่นานมากก็ได้ค่ะ” เธอตอบในที่สุด “เดียร์ต้องกลับก่อนค่ำ”“ได้ครับ” โมยิ้ม “รอผมตรงนี้สักครู่นะครับ เดี๋ยวผมเอารถมารับ”รถของโมเป็นรถสีดำคันหนึ่งที่จอดเทียบหน้าอาคารในอีกไม่กี่นาทีต่อมา มันเงาพอจะสะท้อนเส้นตึกกระจกด้านหลัง เบาะด้านในสะอาด กลิ่นน้ำหอมในรถเป็นกลิ่นเดียวกับที่เดียร์จำได้จากร้านกาแฟ แต่ชัดกว่า ใกล้กว่า และทำให้พื้นที่แคบระหว่างเธอกับเขาดูเงียบลงเล็กน้อยโมเปิดประตูให้เธอขึ้นก่อนเดียร์นั่งลงอย่างระวัง พยายามทำเหมือนตัวเองขึ้นรถผู้ชายแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่หัวใจเต้นผิดจังหวะไปนิดหนึ่งตอนประตูปิดลง และกลิ่นของเขากลายเป็นอากาศรอบตัวเธอรถเคลื่อนออกจากหน้าตึกอย่างนุ่มนวลเดียร์มองถนนด้านหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปมองโม“

วันพุธ คอฟฟี่ เมโลดี้เงียบกว่าทุกวันป้ายหน้าร้านถูกพลิกเป็นคำว่า CLOSED ตั้งแต่เช้า เครื่องชงกาแฟไม่ได้ส่งเสียงฟู่ ๆ เหมือนเคย เก้าอี้ถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนพื้นสะอาด แสงแดดลอดผ่านกระจกเข้ามาแตะโต๊ะริมหน้าต่างที่ไม่มีลูกค้านั่ง ทำให้ร้านทั้งร้านดูเหมือนเวทีที่พักการแสดงชั่วคราวเดียร์ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องตัวเองนานกว่าปกติเธอไม่ได้แต่งตัวจัดเกินไป เสื้อสีครีมเข้ารูปพอดีตัว กระโปรงสีเข้มยาวเหนือเข่าเล็กน้อย รองเท้าส้นไม่สูงจนเดินลำบาก ผมปล่อยลงแต่เก็บปลายให้เรียบร้อย แต่งหน้าอ่อนกว่าคืนที่ต้องขึ้นชั้นบน แต่ประณีตกว่าวันที่ยืนหน้าเครื่องคิดเงินไม่เหมือนตั้งใจไปเจอผู้ชายแต่ตั้งใจพอจะไม่ปล่อยให้ตัวเองดูเหมือนแค่เอาของไปคืนลูกค้าเดียร์หยิบซองกระดาษใส่ปากกาขึ้นมาใส่กระเป๋า ก่อนมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง“แค่เอาของไปคืน”เธอบอกตัวเองเบา ๆคำพูดนั้นฟังดูมีเหตุผลมากพอ แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากกลับไม่ยอมเชื่อฟังเหตุผลเท่าไรนัก12.00 น.เดียร์ไปถึงหน้าตึกที่โมบอกตึกกระจกสูงตัดกับท้องฟ้าสีซีดของกรุงเทพฯ ประตูหมุนด้านหน้าเปิดรับคนเข้าออกไม่ขาด พนักงานออฟฟิศเดินผ่านกันด้วยจังหวะเร่งรีบ บ