บททั้งหมดของ รักสุดท้ายของนายซุป'ตาร์: บทที่ 1 - บทที่ 10

สถานที่แห่งนี้สวยงามเกินกว่าจะเป็นนรก แต่เธอก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองดีพอจะได้ขึ้นสวรรค์เหมือนกัน ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เธอก็แค่ใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาทั่วไป ไม่ได้ทำความดีใหญ่โตอะไรให้ต้องจารึกไว้บนฟ้าแล้วอยู่ ๆ ความทรงจำสุดท้ายก่อนอุบัติเหตุก็ผุดขึ้นมาอีกครั้งลูกแมวตัวเล็กกลางถนน“หรือว่า...เป็นเพราะฉันช่วยเจ้าเหมียวนั่นไว้”เธอพึมพำ ดวงตาอ่อนลงเล็กน้อย“นั่นคงเป็นความดีอย่างเดียวก่อนตายของฉันสินะ”คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ“แล้วเจ้าเหมียวจะเป็นยังไงบ้างนะ รอดไหมนะ”แม้ตัวเองจะยังไม่รู้ชะตากรรม แต่เธอกลับอดเป็นห่วงลูกแมวตัวนั้นไม่ได้ ความคิดนั้นทำให้ความกลัวในใจเบาลงเล็กน้อย อย่างน้อยถ้าการตายของเธอช่วยชีวิตเล็ก ๆ ชีวิตหนึ่งไว้ได้ มันก็คงไม่ไร้ความหมายเสียทีเดียวเมื่อร้องไห้จนพอใจและเริ่มตั้งสติได้ เธอจึงลุกขึ้นยืน เท้าเปล่าสัมผัสพื้นหญ้านุ่มเย็น กลีบดอกเดซี่แตะปลายเท้าเบา ๆ ขณะเธอค่อย ๆ เดินสำรวจไปรอบ ๆโลกแห่งนี้เงียบเกินไปไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงแมลง ไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิตอื่น มีเพียงเสียงลมหายใจของเธอกับเสียงดอกไม้ไหวตามลม ทุกอย่างงดงาม แต่ในความงดงามนั้นกลับมีความว่างเป

“คุณคะ...”เสียงหวาน ๆ ตรงหน้าดึงผมออกจากภวังค์ ผมกะพริบตาเบา ๆ ก่อนจะมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอยังทำหน้าเหมือนคนถูกจับได้ว่าแอบทำอะไรผิด แก้มขาวนวลขึ้นสีแดงเรื่อ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันนิด ๆ ราวกับกำลังลังเลว่าควรพูดต่อดีไหม“ไม่สิ...” เธอรีบแก้คำพูด แล้วก้มหน้าลงเล็กน้อย “ท่านค่ะ ท่านเทวดา”ผมชะงักไปครู่หนึ่ง“คะ...ครับ?”“ฉันทำให้ท่านตื่นใช่ไหมคะ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ”เธอพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนผมเกือบหลุดยิ้มออกมาอีกครั้ง สีหน้าของเธอดูกังวลจริง ๆ เหมือนกลัวว่าผมจะโมโหที่ถูกปลุก ทั้งที่ความจริงแล้วผมตื่นอยู่ก่อนหน้านั้นนานแล้ว และเป็นฝ่ายแกล้งหลับต่อเองต่างหาก“ไม่หรอกครับ” ผมตอบพลางยกยิ้มนิด ๆ “จริง ๆ ผมตื่นอยู่แล้ว แค่แกล้งหลับน่ะ”ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างทันที“หะ...แกล้งหลับ?”ผมพยักหน้า “ครับ”“เทวดานอนกลางวันก็น่าตกใจพอแล้วนะคะ แต่นี่ยังแกล้งหลับหลอกคนอีก ใช้ได้ที่ไหนกันคะเนี่ย”น้ำเสียงของเธอเหมือนกำลังตำหนิ แต่สีหน้ากลับน่ารักเกินกว่าจะทำให้ผมรู้สึกผิดได้จริง ๆ เธอบ่นได้ไม่กี่คำก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วพลันแดงขึ้นกว่าเดิม“เดี๋

ในทุ่งดอกเดซี่แห่งนั้น เวลาไม่เคยเดินเหมือนโลกใบเดิมไม่มีเช้า ไม่มีค่ำ ไม่มีคืนมืดสนิทให้ต้องหวาดกลัว มีเพียงแสงแดดอ่อน ๆ ที่ทอดลงมาบนกลีบดอกไม้สีขาว สายลมเย็นสบายที่พัดผ่านผิวกาย และท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่ราวกับไม่มีวันสิ้นสุด ทุกอย่างยังคงงดงามเหมือนวันแรกที่เดซี่และแทโอลืมตาขึ้นมาในสถานที่แห่งนี้ เพียงแต่ความรู้สึกของพวกเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วช่วงแรก ทั้งสองยังเฝ้ารอ รอว่าจะมีใครสักคนมารับ รอว่าจะมีประตูสักบานเปิดออก รอว่าอาจมีเสียงของเทวดา ยมทูต หรือใครก็ตามปรากฏขึ้นมาเพื่อบอกพวกเขาว่าควรไปทางไหน แต่ไม่ว่ารอไปนานเพียงใด ทุ่งดอกเดซี่ก็ยังมีเพียงความเงียบตอบกลับมาเสมอพวกเขาเคยเดินไปไกลจนสุดสายตา แต่ทุ่งดอกไม้ก็ยังทอดยาวออกไปไม่รู้จบ เคยลองตะโกนเรียกหาใครบางคน เสียงของพวกเขาก็เพียงสะท้อนกลับมาเบา ๆ ก่อนจะจางหายไปกับสายลม ที่นี่ไม่มีความหิว ไม่มีความเจ็บ ไม่มีความเหนื่อย และไม่มีสิ่งใดทำร้ายพวกเขาได้แรก ๆ มันดูเหมือนความฝันแต่เมื่ออยู่ไปนานเข้า ความฝันที่สวยงามเกินจริงก็เริ่มกลายเป็นชีวิตประจำวันตอนแรกเดซี่พยายามนับวันอย่างจริงจัง เธอเก็บก้อนหินเล็ก ๆ ไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ทุกครั้

เดซี่ไม่ได้ตอบทันที เธอเพียงหันกลับไปมองเขา ใบหน้าของแทโอยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแบบเมื่อครู่ ดวงตาของเขาเหมือนกำลังมองผ่านหน้าต่างออกไปไกลกว่าทุ่งเดซี่ ไกลไปถึงห้องซ้อมที่เต็มไปด้วยเสียงเพลง เพื่อน ๆ ที่เคยหัวเราะและเหนื่อยไปด้วยกัน และเวทีที่เขายังไม่เคยได้ยืนในฐานะศิลปินเต็มตัว“ถ้าที่รักยังอยู่บนโลกจริง” เดซี่พูดเบา ๆ “ป่านนี้คงได้เป็นศิลปินดังไปแล้วแน่ ๆ”แทโอหัวเราะออกมานิดหนึ่ง แต่เสียงนั้นไม่สดใสเท่าเดิม“อาจจะได้เป็นศิลปินก็ได้ แต่จะดังหรือเปล่า ผมก็ไม่รู้หรอก”เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วแตะอยู่บนขอบสมุดอย่างเลื่อนลอย“ป่านนี้พวกนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ”เดซี่รู้ว่า “พวกนั้น” หมายถึงใครเพื่อน ๆ ของเขา คนที่ซ้อมมาด้วยกัน ฝันมาด้วยกัน และอาจยังอยู่บนโลกจริงในวันที่แทโอหายไปโดยไม่มีคำลา เธอไม่เคยเห็นคนเหล่านั้น แต่เธอรู้จากเรื่องเล่าของแทโอว่าเขาผูกพันกับพวกเขามากแค่ไหน และรู้ด้วยว่าแม้เขาจะบอกว่ามีความสุขกับเธอ แต่บางส่วนในหัวใจของเขายังหันกลับไปมองโลกใบนั้นเสมอเธอวางมือลงบนมือของเขา“ทุกคนคงคิดถึงที่รักมากค่ะ” เธอบอกอย่างอ่อนโยน “เหมือนที่ที่รักคิดถึงพวกเขาตอนนี้

ขณะเดียวกันนั้น ณ โลกหลังความตายใต้ต้นไม้ใหญ่กลางทุ่งดอกเดซี่ สถานที่ที่เดซี่และแทโอ ได้พบกันครั้งแรกยังคงงดงามเหมือนวันเดิม ท้องฟ้าสีครามทอดกว้างอยู่เหนือศีรษะ กลีบดอกไม้สีขาวไหวเอนไปตามสายลมอ่อน ๆ แสงแดดอบอุ่นตกกระทบพื้นหญ้าอย่างอ่อนโยน ราวกับโลกทั้งใบไม่เคยมีความเจ็บปวดใด ๆ เกิดขึ้นเดซี่นั่งอยู่ข้างแทโอ ใต้ร่มไม้ใหญ่ ศีรษะเอนพิงไหล่เขาอย่างแผ่วเบา เรือนผมสีแดงเชอร์รี่ทอดยาวคลอเคลียอยู่บนอกเสื้อสีขาวของเขา ใบหน้าแสนหวานหลับตาพริ้ม ราวกับหัวใจของเธอรู้ดีว่า ที่ตรงนี้คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดเขายังคงนั่งแต่งเพลงเหมือนเช่นเคย ปลายปากกาขยับไปตามทำนองที่ผุดขึ้นในหัว ก่อนจะเผลอหันไปมองใบหน้าแสนหวานของหญิงสาวที่หลับพิงไหล่อยู่ข้างกาย... คนที่เขาหวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใด และรักเสียจนไม่อาจจินตนาการถึงวันที่ไม่มีเธอเดซี่หลับตาอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ปล่อยให้ไออุ่นจากร่างของแทโอ กลิ่นแดดอ่อน ๆ บนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา และกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกเดซี่โอบล้อมหัวใจที่เหนื่อยล้าเอาไว้ปลายปากกาของแทโอ ยังคงขยับอยู่บนหน้ากระดาษ เสียงขีดเขียนแผ่วเบาดังคลอไปกับสายลม จนคนที่ซบไหล่เขาอยู่ค่อย ๆ ขยับเปลือกตา ขนตา