ตอนที่ 6 : ปาฏิหาริย์ [3]

ในช่วงเวลาที่แพทย์กำลังจะหมดหนทาง และความเงียบอันน่ากลัวกำลังคืบคลานเข้ามาปกคลุมทุกอย่าง เสียงสัญญาณชีพก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ติ๊ด...

เส้นกราฟที่เคยนิ่งสนิทขยับขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

หนึ่งจังหวะ

ติ๊ด...

สองจังหวะ

ติ๊ด...ติ๊ด...

แล้วหัวใจของเดซี่ก็กลับมาเต้นอีกครั้ง

หมอและพยาบาลชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบช่วยเหลือต่อทันที ความตึงเครียดในห้องยังไม่จางหาย แต่แววตาของทุกคนกลับมีความหวังกลับคืนมาอีกครั้ง ราวกับใครบางคนที่เกือบเดินข้ามเส้นแบ่งไปแล้ว เลือกหันหลังกลับมาในวินาทีสุดท้าย

หลังจากเดซี่ถูกดึงกลับมาจากขอบของความตาย สัญญาณชีพของเธอก็ค่อย ๆ ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด ร่างกายที่เคยอ่อนแรงเริ่มตอบสนองดีขึ้นทีละน้อย จนแพทย์เจ้าของไข้ต้องรีบออกมาแจ้งข่าวให้ครอบครัวทราบ

แม่ของเดซี่แทบลุกขึ้นยืนไม่ไหวเมื่อเห็นหมอเดินออกมา

“คุณหมอคะ ลูกฉันเป็นยังไงบ้างคะ”

หมอถอดหน้ากากอนามัยลงเล็กน้อย สีหน้าอ่อนโยนขึ้น

“คุณแม่ครับ ตอนนี้คนไข้กลับเข้าสู่สภาวะปกติแล้วนะครับ และดูเหมือนว่าอาการจะดีขึ้นด้วย”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปชั่ววินาที เหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือไม่

“เมื่อครู่หัวใจของคนไข้หยุดเต้นไปแล้วครับ แต่กลับมาเต้นได้อีกครั้ง นับว่าเป็นปาฏิหาริย์มาก” หมอกล่าวต่อ “แสดงว่าคนไข้เองก็ต้องการมีชีวิตอยู่ต่อ ดีใจด้วยนะครับ”

แม่ของเดซี่ปล่อยโฮออกมาทันที เธอยกมือไหว้หมอทั้งน้ำตา

“คุณหมอคะ ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ที่ช่วยชีวิตลูกสาวฉันไว้ ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับคุณแม่ มันเป็นหน้าที่ของพวกผมอยู่แล้ว” หมอยิ้มบาง ๆ “อีกอย่าง คนไข้เองต่างหากครับที่ช่วยตัวเอง เธอพยายามจะมีชีวิตอยู่ หลังจากนี้ผมจะให้พยาบาลเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดนะครับ”

แม่ บิวตี้ และมายต่างกล่าวขอบคุณหมอและพยาบาลซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหวังที่เกือบดับสนิทกลับคืนมาอีกครั้ง เหมือนมีใครบางคนคืนลูกสาว คืนเพื่อนรัก คืนคนสำคัญให้พวกเธอในวินาทีสุดท้าย

บนเตียงผู้ป่วย เดซี่ยังคงหลับตาอยู่ ทว่าหยาดน้ำตาค่อย ๆ ไหลออกจากหางตาทั้งสองข้างอย่างเงียบงัน

ไม่มีใครรู้ว่าในโลกที่เธอจากมา เธอเพิ่งสูญเสียใครไป

ไม่มีใครรู้ว่าในหัวใจที่กลับมาเต้นอีกครั้งนั้น เจ็บปวดมากแค่ไหน

3 วันผ่านไป

หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายครั้งนั้น อาการของเดซี่ดีขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดแพทย์ก็อนุญาตให้ย้ายเธอออกจากห้อง ICU ไปยังห้องพักฟื้นได้ แม่และเพื่อน ๆ ยังผลัดกันเฝ้าเธอเหมือนเดิม เพียงแต่ครั้งนี้ทุกคนเริ่มกล้าหวังมากขึ้น กล้าเชื่อว่าเดซี่อาจกลับมาได้จริง ๆ

ในห้องพักฟื้นสีขาว กลิ่นยาจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแตะปลายเตียงอย่างเงียบงัน เครื่องมือแพทย์ยังคงส่งเสียงเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหมือนกำลังยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

ความมืดคือสิ่งแรกที่เดซี่รับรู้

// มืดจัง...ที่นี่ที่ไหนนะ //

เธอพยายามขยับตัว แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งราวกับไม่ใช่ของตัวเอง แขนขาไร้เรี่ยวแรงจนแทบไม่ตอบสนอง มีเพียงความรู้สึกเย็นของอากาศรอบกาย กลิ่นยาจาง ๆ และสัมผัสอบอุ่นที่กำลังกุมมือเธอไว้เท่านั้นที่บอกว่าเธอยังมีตัวตนอยู่

เดซี่พยายามรวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อขยับร่างกาย แต่สิ่งที่ทำได้มีเพียงปลายนิ้วที่กระตุกเบา ๆ

// ทำไมขยับไม่ได้เลย...ที่นี่ที่ไหนกันนะ //

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงสว่างทำให้ต้องหลับตาลงอีกครั้งทันที หลังจากหลับใหลไปนาน ดวงตาของเธอยังไม่คุ้นชินกับโลกที่สว่างเกินไป เดซี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างระมัดระวัง ภาพตรงหน้าเลือนรางในตอนแรก ก่อนจะชัดขึ้นทีละน้อย

เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างสับสน

ห้องสีขาว เครื่องมือแพทย์ สายน้ำเกลือ และเสียงเครื่องมือที่ดังเบา ๆ อยู่ใกล้ตัว ทุกอย่างไม่คุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกเหมือนเธอควรจะเข้าใจว่ามันคืออะไร

แล้วสายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือของผู้หญิงคนนั้นกุมมือเธอไว้แน่น

เดซี่มองใบหน้านั้นอยู่นาน ความคุ้นเคยบางอย่างค่อย ๆ ผุดขึ้นในหัว ภาพก่อนเกิดอุบัติเหตุที่เคยพร่าเลือนเริ่มกลับมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เสียงเรียกชื่อ เสียงรถ เสียงใครบางคนร้องตกใจ และใบหน้าของผู้หญิงคนเดียวกันนี้ที่เคยกอดเธอไว้ตั้งแต่เด็ก

// แม่...เหรอ //

หัวใจของเดซี่สั่นไหว

// แม่จริง ๆ เหรอ //

เธอพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีเพื่อเปล่งเสียงออกมา

“มะ...แม่”

เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับอากาศ แม่ของเธอยังคงหลับอยู่ ไม่ได้ยินเสียงเรียกนั้น เดซี่จึงพยายามอีกครั้ง แม้ลำคอจะแห้งผากและเสียงแทบไม่มีแรง

“แม่...แม่คะ”

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดเข้ามา บิวตี้กับมายที่เพิ่งกลับจากซื้อของชะงักอยู่ตรงประตูทันที ของในมือหล่นลงพื้นโดยไม่มีใครสนใจ เมื่อเห็นเดซี่ที่เคยนอนนิ่งมาตลอดหนึ่งเดือนกว่า ตอนนี้ลืมตาขึ้นมาแล้ว และกำลังพยายามขยับตัวอยู่บนเตียง

“เดซี่!”

เสียงของทั้งสองดังขึ้นพร้อมกันจนแม่ของเดซี่สะดุ้งตื่น

“เอะอะอะไรกันเด็ก ๆ”

บิวตี้กับมายพูดแทบไม่เป็นคำ น้ำตาเอ่อขึ้นในดวงตาทันที

“แม่คะ...เดซี่ฟื้นแล้วค่ะ”

แม่ของเดซี่หันกลับมามองช้า ๆ เหมือนกลัวว่าสิ่งที่ได้ยินจะเป็นเพียงความฝัน

แล้วเธอก็เห็นลูกสาวกำลังมองมาที่เธอ

เดซี่น้ำตาไหล แต่ริมฝีปากกลับพยายามยิ้ม

“แม่คะ”

เพียงคำเดียวเท่านั้น ผู้เป็นแม่ก็ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เธอโผเข้ากอดลูกสาวด้วยความคิดถึงทั้งหมดที่เก็บกลั้นมาตลอดหลายสัปดาห์ บิวตี้กับมายรีบเข้ามากอดด้วยอีกคน ทั้งสามคนร้องไห้ปนหัวเราะรอบตัวเดซี่ ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือ เธอจะหายไปอีก

“เดซี่...ลูกแม่” แม่ของเธอสะอื้น “แกฟื้นแล้ว ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แม่คิดว่าจะไม่ได้ลูกกลับคืนมาแล้ว”

เดซี่ร้องไห้ตามอย่างห้ามไม่อยู่ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของแม่และเพื่อน ๆ ทำให้หัวใจที่เหมือนหลงทางมานานค่อย ๆ กลับมารับรู้ว่าเธอยังมีคนรออยู่ตรงนี้

“หนูกลับมาแล้วนะคะแม่” เธอพูดเสียงแหบพร่า “ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ”

แม่กอดเธอแน่นขึ้น ส่วนบิวตี้กับมายก็ร้องไห้จนพูดอะไรไม่ออก ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงสะอื้น ความโล่งใจ และความรักที่ท่วมท้นจนไม่มีใครสนใจจะปาดน้ำตาอีกต่อไป

เดซี่ควรจะมีความสุข

เธอควรจะดีใจที่ตื่นขึ้นมาเจอแม่ เจอเพื่อน และได้กลับมาอยู่ท่ามกลางคนที่รักเธอมากขนาดนี้ แต่ลึกลงไปในใจ กลับมีความเศร้าบางอย่างกดทับอยู่เงียบ ๆ

มันไม่ใช่ความเจ็บจากร่างกาย ไม่ใช่ความกลัวจากอุบัติเหตุ และไม่ใช่ความตกใจที่ฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล หากแต่เป็นความว่างเปล่าที่อธิบายไม่ได้ เหมือนมีบางอย่างสำคัญมากถูกทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่ง

หัวใจของเธอโหยหาอะไรบางอย่าง

รอคอยใครบางคน

และเจ็บปวดราวกับเพิ่งสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป ทั้งที่เธอกลับจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าสิ่งนั้นคืออะไร

เดซี่หลับตาลงช้า ๆ น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งโดยไม่มีเหตุผล

นี่...ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่านะ