LOGINรถตู้เลี้ยวเข้ามาจอดหน้าคอนโดมิเนียมใจกลางเมือง มินนี่พยายามซับน้ำตาและแต่งหน้าเพื่อปกปิดร่องรอยความอ่อนแอ
“คุณหนูครับ เอ่อ...” ลุงดำที่รู้เหตุการณ์ทุกอย่างก็ได้แต่กล้ำกลืน จะพูดอะไรมากก็ไม่ได้เพราะตัวเองก็เป็นแค่คนขับรถ “ไม่เป็นไรค่ะลุงดำ มินนี่โอเค” “แล้วคุณหนูจะให้ผมรอไหมครับ” “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเพื่อนมินนี่ไปส่งที่บ้าน ลุงดำไม่ต้องห่วง” “เอ่อ...ครับคุณหนู หรือถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงยังไง คุณหนูโทรหาผมได้ตลอดเวลาเลยนะครับ” “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” มินนี่ก็ได้แต่ฝืนยิ้มให้กับคนขับรถเก่าแก่ ที่ทำงานให้ที่บ้านมาหลายปี ตอนนี้ขนาดคนอื่น ยังเป็นห่วงเธอมากกว่าพ่อแท้ ๆ อีก พูดจบมินนี่ก็เดินลงจากรถ ด้วยท่าทางที่สดใสร่าเริงแบบที่เธอแสดงอยู่ตลอด แล้วก็ก้าวฉับ ๆ ขึ้นไปยังห้องพักของ ‘มิเกล เกลวลิน’ เพื่อนสนิทอีกคนที่เธอไว้ใจที่สุดในตอนนี้ ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก และได้สบตากับเพื่อนรัก มินนี่ก็โผเข้ากอดมิเกลแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “มินนี่!” “ฮึก ๆ ๆ มิเกล” “ไม่ร้องนะ ใครทำอะไรแก “ฮึก ๆ ๆ” “ฉันอยู่นี่แล้วแกไม่ต้องร้อง” “ฉันเกลียดพวกมัน พ่อด่าฉันเพราะนังเมียน้อยนั่นเสแสร้ง ส่วนไอ้ไม้เอกมันก็มองฉันด้วยสายตาแทะโลม ฉันเกลียดพวกมัน” มินนี่สะอื้นเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอมาอย่างอัดอั้น มิเกลลูบหลังเพื่อนเบา ๆ อย่างปลอบโยนและให้กำลังใจ ก่อนจะพามานั่งที่โซฟา “มินนี่ แกฟังฉันนะ ถ้าอยู่ตรงนั้นแล้วมัน ไม่มีความสุข แกก็ออกมาอยู่กับฉันที่คอนโดเถอะ ห้องฉันมีว่าง แกจะมาอยู่ถาวรเลยก็ได้ จะได้ไม่ต้องไปทนเห็นหน้าพวกนั้นให้เสียสุขภาพจิต” มินนี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าทั้งน้ำตา เพราะเธอเองก็ไม่อยากทิ้งบ้าน ไม่อยากทิ้งพ่อให้คนพวกนี้ล้างสมองด้วย “ฉันไม่อยากทิ้งบ้านที่เป็นของแม่ไป ยิ่งตอนนี้สองพี่น้องนั่นกำลังปั่นหัวพ่อ พยายามทำตัวเป็นลูกรักเมียประเสริฐ ถ้าฉันออกมา พ่อคงลืมฉันไปจริง ๆ และบ้านหลังนั้นคงตกเป็นของพวกมันสมใจแน่ ๆ” “แต่แกอยู่ไปแกก็ไม่มีความสุข” “ฉัน...” “โอเค ๆ แต่แกต้องไม่ร้องก่อนอันดับแรก หยุดคิดถึงเรื่องครอบครัว ยังไงคืนนี้เรามีนัดปลดปล่อยกันนะ แล้วชุดแกวันนี้ก็สวยเซ็กซี่มาก แกรีบพาฉันไปเลือกชุดดีกว่า เดี๋ยวจะแพ้แก” มิเกลพยายามเปลี่ยนบรรยากาศ “อือ ขอบใจแกมาก งั้นรีบเลยสิ อย่าน้อยกว่าฉันกับยัยวันใหม่เชียวนะ” “อืม” จนทั้งสองสาวเริ่มร่าเริงขึ้นมาอีกครั้ง ณ PWJem คลับ แสงสีและเสียงดนตรีบีทหนัก ๆ ดังกระหึ่มไปทั่วพื้นที่ มินนี่ในชุดเดรสสีขาวรัดรูปโชว์แผ่นหลังขาวเนียน เดินเข้ามาพร้อมมิเกลที่แต่งตัวด้วยชุดสีขาวสวยไม่แพ้กัน ทั้งคู่ตรงไปยังโต๊ะที่นัดกับ ‘วันใหม่ กัญญากร’ ไว้ แต่วันใหม่ยังมาไม่ถึง ระหว่างที่รอ มินนี่กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร้านเพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสงสลัว จนกระทั่งสายตาของเธอไปปะทะกับร่างสูงใหญ่ ที่นั่งอยู่ในโซนโซฟากลางคลับ ผู้ชายคนนั้น นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนที่ดูอันตรายพอ ๆ กัน ในมือหนาคีบบุหรี่ไฟฟ้าพลางถือแก้วบรั่นดีจิบ แสงไฟสลัวตกกระทบจิวที่ริมฝีปากและหางคิ้วของเขาจนดูดุดัน ทำเอามินนี่รู้สึกเย็นวาบที่สันหลังอย่างบอกไม่ถูก สายตาของเขาที่มองมามันดูนิ่งสงบแต่กลับมีแรงกดดันมหาศาล จนเธอคิดได้เองว่าผู้ชายแบบนี้คือบุคคลที่อันตราย “น่ากลัวชะมัด” มินนี่พึมพำกับตัวเอง ก่อนที่จะรู้ตัวว่าผู้ชายคนนั้นก็หันมามองหน้าเธอแล้ว เมื่อเป็นแบบนั้นก็รีบหลบสายตา และทำทีเป็นสนใจเครื่องดื่มตรงหน้าแทน “พวกแกฉันมาแล้ว โทษทีรถติดมาก” วันใหม่เดินเข้ามาสมทบในชุดเกาะอกสีแดงแรงฤทธิ์สุดเซ็กซี่ ไม่ต่างจากเพื่อนทั้งสอง “อือ พวกฉันก็เพิ่งมาถึงไม่นานเหมือนกัน” มิเกลตอบพลางยื่นเครื่องดื่มให้ “งั้นเราก็รีบไปเต้นกันดีกว่า คืนนี้ฉันอยากแดนซ์ให้ลืมโลก” “แกจะรีบไปไหนเนี่ยผู้ชายของแกมาแล้วเหรอ” “หึ ไม่นานหรอก หรือไม่เขาอาจจะจับตาดูฉันอยู่ก็ได้” วันใหม่กระซิบเพื่อนทั้งสอง เพราะวันนี้เธอตั้งใจมาเพื่อประชดผู้ชายที่กำลังจีบเธอ อย่าง พอร์ช พชร ชายหนุ่มเจ้าชู้ ที่เธอกำลังจะเล่นงานเขาอยู่ตอนนี้ “อือ ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเถอะ เพลงนี้กำลังสนุกเลย” มินนี่ที่อารมณ์ดีขึ้นก็เป็นคนชวน ก่อนจะดึงมือเพื่อนทั้งสองเพื่อไปเต้นกัน ไม่นานนัก สามสาวดาวเด่นของคืนนี้ก็ขยับตัวออกไปที่เต้นสุดเหวี่ยง ความสวยระดับพรีเมียมบวกกับอารมณ์ที่อยากระบายความแค้นของมินนี่ ทำให้เธอสะบัดความเศร้าทิ้ง แล้ววาดลวดลายอย่างเร่าร้อน ท่วงท่าการขยับกายที่พริ้วไหวตามจังหวะเพลง EDM ทำให้คนทั้งคลับต้องเหลียวมองเป็นตาเดียว ด้านเธียรที่นั่งนิ่งมาตลอด ก็ค่อย ๆ วางแก้วคริสตัลในมือลง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยว จ้องมองไปยังร่างบางที่กำลังโยกย้ายอยู่กลางแสงไฟ เขาไล่สายตามองตามแผ่นหลังเนียน และเรียวขาเพรียวสวยของมินนี่อย่างไม่วางตา ริมฝีปากที่ประดับจิวสีเงินกระตุกยิ้มบางอย่างคนที่สนใจ “สาว ๆ กลุ่มนั้นใครวะเธียร โคตรเด็ด” ธีโอเพื่อนสนิทถามพลางมองตาม เธียรไม่ตอบ แต่ความเงียบของเขามีความหมายมากกว่าเดิม สายตาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความต้องการแบบทั่วไป แต่มันคือสายตาของนักล่า ที่เจอของเล่นชิ้นที่น่าสนใจที่สุดในรอบปี “นั่นสินะ ใครกันวะ” แทนเพื่อนสนิทอีกคนก็พึมพำเสียงต่ำในลำคอ “อืม น่าสนใจ” ขณะที่ดวงตาของเธียร ยังคงจับจ้องมินนี่อย่างมั่นคง ราวกับจะจองเธอไว้ตั้งแต่วินาทีนี้ แต่สายตาคมของเขาดันเหลือบไปเห็น อดีตเพื่อนสนิทข้างบ้าน อย่างวันใหม่ ที่เขาและเธอไม่เจอกันหลายปี แล้วก็ต้องอึ้งกับความสวย และลวดลายการเต้นสุดเซ็กซี่เย้ายวน ซึ่งมันขัดกับภาพเด็กผู้หญิง ที่เขาและเธอเคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก เป็นแบบนั้นชายหนุ่มก็ยิ้มมุมปาก เมื่อนึกอะไรได้ ก็อยากเข้าไปแกล้งอดีตเพื่อนรักคนนี้สักหน่อย มินนี่ยืนกอดอก มองผู้ชายหน้าหล่อที่มีจิวประดับบนใบหน้าใบหูเยอะแยะไปหมด ด้วยสายตาว่างเปล่า ถ้าว่าคนตรงหน้าหล่อไหม ก็ยอมรับว่าหล่ออยู่หรอก แต่ไอ้ท่าทางที่เดินเข้ามาทักวันใหม่แล้วถือวิสาสะวิจารณ์การแต่งตัวคนอื่นเนี่ย บอกเลยว่าสำหรับเธอคือ มองผู้ชายคนนี้ติดลบไปแล้ว “ชนแก้วด้วยได้ป่ะ” มันเป็นประโยคคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ เพราะหมอนี่เล่นขยับเข้าประชิดตัววันใหม่ทันที แถมยังกล้าวิจารณ์ว่าเพื่อนของเธอแต่งตัวโป๊ ทั้งที่ลุคตัวเองก็ดูแบดบอยมาก จนน่าจะเรียกตำรวจมาตรวจซะให้เข็ด “เธียร!” วันใหม่ที่เห็นหน้าเขาก็ถึงกับชะงักไปหนึ่งปีผ่านไปด้วยความรักที่มีให้กันอย่างมากมาย ทันทีที่ใบปริญญาอยู่ในมือ ทั้งเธียรและมินนี่ก็ไม่รอช้า ต่างฝ่ายต่างเดินหน้าเข้าไปคุยกับพ่อแม่ของตัวเองอย่างจริงจังเรื่องแพลนแต่งงานทันทีณ บ้านวาธาณรัตน์“มินนี่แน่ใจแล้วใช่ไหมลูก?” ท่านสุนทรถามลูกสาวจริงจัง ขณะนั่งอยู่ในห้องรับแขก“ค่ะคุณพ่อ มินนี่อยากแต่งงาน มินนี่มั่นใจแล้ว และผู้ชายคนนั้นต้องเป็นเธียรคนเดียวเท่านั้นด้วย” มินนี่ตอบเสียงหนักแน่น ด้วยท่าทางที่เอาแต่ใจเหมือนเดิม“พ่อเห็นด้วยนะสุนทร ตลอดปีที่ผ่านมา เจ้าเธียรมันพิสูจน์ตัวเองให้เห็นแล้วว่ามันดีขนาดไหน” เจ้าสัววีระที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยิ้มกว้างออกมาอย่างเห็นด้วยสุนพรถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู“พ่อไม่ได้จะคัดค้านอะไรหรอก... พ่อแค่คิดว่าถ้าแม่ของหนูยังอยู่ เขาก็คงจะเห็นด้วยกับการตัดสินใจของหนูแน่ ๆ แต่ในฐานะพ่อ พ่อแค่อยากถามให้ชัวร์ แต่งงานตอนนี้ อิสระหลายอย่างของหนูจะหมดไปเลยนะมินนี่ มันไม่เหมือนตอนเป็นแฟนกัน ลูกรู้ใช่ไหม”“มินนี่ทราบค่ะคุณพ่อ แต่เราสองคนรักกัน อยากอยู่ด้วยกันจะแย่แล้ว ทุกวันนี้ต้องแอบพากันเข้าโรงแรมบ่อย ๆ อย่างกับพวกลักลอบคบกันแน่ะ...” มินนี่พูดรัวเ
หลายวันต่อมาณ ห้างสรรพสินค้าเธียรพามินนี่มาเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าหรูที่แม่เขาเป็นเจ้าของ เธอเดินเชิดหน้าอย่างมั่นใจ ไม่ได้รู้สึกประหม่าเหมือนแต่ก่อน โดยเฉพาะเมื่อเดินเข้ามาในแบรนด์เนมร้านเดิม พนักงานที่เคยแสดงท่าทีดูถูกเธอในวันนั้น ตอนนี้กลับรีบวิ่งกรูเข้ามาต้อนรับ ก้มหัวให้แทบจะติดพื้น พร้อมกับเอ่ยแนะนำคอลเลคชั่นใหม่ อย่างเอาอกเอาใจ“คุณลูกค้าสนใจรับกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดไหมคะ เดี๋ยวทางเราหยิบชิ้นใหม่จากสโตร์มาให้ชมค่ะ” พนักงานเอ่ยเสียงหวานหยดย้อยมินนี่ที่ตอนนี้ไม่คิดจะถือสาหาความใครอีกแล้ว เพียงแต่ปรายตามองเรียบ ๆ ก่อนจะชี้ไปที่กระเป๋าใบที่เธอถูกใจ“เอาใบนี้ค่ะ แล้วก็รองเท้าคู่นั้นด้วย”“ได้ค่ะ! รอสักครู่นะคะ”เธียรที่เดินตามหลังมา หยิบบัตรเครดิตส่งให้พนักงานอย่างไม่ต้องคิด พร้อมกับเสื้อของตัวเองในมือ“คิดเงินรวมกันเลยครับ”หลังจากพนักงานนำถุงสินค้ามาส่งให้พร้อมก้มหัวขอบคุณซ้ำ ๆ ทั้งคู่ก็เดินเลี่ยงออกมากินข้าวที่ร้านอาหารหรูอีกฝั่งมินนี่นั่งมองวิวเมืองพลางยิ้มละไม หน้าตาเบิกบานจนเธียรที่นั่งฝั่งตรงข้ามต้องเอ่ยทัก“เป็นอะไร ยิ้มจนแก้มจะปริแล้ววันนี้ อารมณ์ดีแปลก ๆ นะเรา”“ไม
หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาปิดเทอมสุดหวานชื่น ทั้งคู่ก็ยังคงเป็นคู่รักที่น่ารัก และคอยดูแลกันและกันเป็นอย่างดีในทุก ๆ วันเช้าวันนี้ มินนี่นั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่ที่โซฟาในบ้านตามปกติ หลังจากเธียรโทรมานัดว่าวันนี้จะมารับเธอเข้าไปที่บริษัทของครอบครัวเขาด้วยกัน แต่แล้วเมื่อเสียงเครื่องยนต์รถคุ้นหูจอดสนิทที่หน้าบ้าน และประตูด้านคนขับเปิดออก มินนี่ถึงกับอึ้งจนอ้าปากค้างเธียรลงมาจากรถด้วยลุคชุดสูทสากลเต็มยศ คัตติ้งเนี้ยบกริบ สีหน้าและท่าทางดูภูมิฐาน และเป็นผู้ใหญ่จนแทบไม่เหลือคราบ ไอ้หนุ่มวิศวะคนเถื่อนคนเดิม“มองอะไรขนาดนั้น ตาโตปากค้างแล้วรู้ตัวไหม” เธียรเอ่ยทักพลางเดินเข้ามาเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ รอยยิ้มมุมปากแฝงความเอ็นดู“เธียร... นี่เธียรจริง ๆ เหรอ แอบไปสลับตัวกับใครมาหรือเปล่าเนี่ย” มินนี่ก้าวขาออกไปหาเขา สายตายังคงจับจ้องชุดสูทไม่วางตา“หึม” เธียรก็ยังคงยิ้มให้เหมือนเดิม เพราะเขาคิดไว้แล้วว่าเธอต้องแปลกใจ“ปกติเห็นแต่กางเกงยีนส์กับเสื้อมอมแมมอยู่ที่อู่ พอแต่งตัวแบบนี้แล้ว... ดูดีจนน่าหมั่นไส้เลยนะเนี่ย ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเป็นกองเลย” มินนี่ยังคงมองเขาตาไม่กระพริบ เธอไม่เชื่อจริง ๆ ว่าเ
เช้าวันต่อมากิจกรรมค่ายอาสาสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ นักศึกษาทุกคนต่างช่วยกันเก็บข้าวของ เตรียมตัวขึ้นรถบัสเพื่อเดินทางกลับมหาวิทยาลัยมินนี่ตัดสินใจไม่นั่งเครื่องบินกลับตามแผนเดิม แต่เลือกที่จะนั่งรถบัสเคียงข้างไปกับเธียร ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมรุ่น และรุ่นน้องที่มองมาด้วยความชื่นชม ตลอดเวลาที่ผ่านมา มินนี่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงคุณหนูที่รักสบาย แต่เธอยังมีน้ำใจและเข้ากับคนอื่นได้ดี จนตอนนี้ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่ามินนี่น่ารักและนิสัยดีมากน้ำหวานตอนนี้นั่งอยู่เบาะหลังเยื้องไปเล็กน้อย เธอมองดูมินนี่ด้วยความรู้สึกของผู้พ่ายแพ้ ก่อนหน้านี้เธอคือดาวเด่นที่ใคร ๆ ก็ต้องสนใจ แต่ตอนนี้แม้แต่เพื่อนที่มาด้วยกัน ยังเปลี่ยนไปชื่นชมมินนี่แทน“พี่เธียรดูสดใสขึ้นเยอะเลยเนอะ ตั้งแต่มีแฟนมาด้วย” เสียงรุ่นน้องคนหนึ่งกระซิบกระซาบ “ใช่ ปกติพี่เธียรจะหน้าดุ ๆ อึมครึมตลอด แต่พออยู่กับพี่มินนี่แล้วดูเป็นคนละคนเลย พี่มินนี่เขาน่ารักจริง ๆ”คำชมเหล่านั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจน้ำหวาน ยิ่งเห็นเธียรหัวเราะ และคอยดูแลมินนี่อย่างใกล้ชิด เธอก็ยิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองเทียบมินนี่ไม่ได้เ
กิจกรรมรับน้องและงานอาสาในวันที่สอง เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางอากาศเย็นสบาย เหล่านักศึกษาปี 3 ต่างพากันคุมงานด้วยความขยันขันแข็ง รวมถึงเธียรที่คอยจัดระเบียบและตรวจเช็กงาน สร้างฝายอย่างเข้มงวดน้ำหวานที่ตั้งเป้าไว้แล้ว ว่าจะต้องพิชิตใจเธียรให้ได้ในค่ายนี้ ก็พยายามเข้ามาวอแวอยู่ไม่ห่าง เธอทำทีเป็นขยันขันแข็งเกินเหตุ ทั้งช่วยแบกหินชิ้นเล็ก ๆ ส่งน้ำ ส่งผ้าเย็นให้เธียรทุกครั้งที่มีโอกาส พร้อมด้วยรอยยิ้มที่เธอคิดว่าดูอ่อนหวานที่สุด“พี่เธียรคะ พักดื่มน้ำก่อนค่ะ หวานเตรียมมาให้เย็น ๆ เลย” เธอยื่นขวดน้ำให้พร้อมใช้สายตาอ้อนวอนเธียรรับมาตามมารยาทรุ่นพี่รุ่นน้อง เขาไม่ได้พูดอะไรมากเพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศงานอาสา แต่จังหวะหนึ่งที่เขามองดูน้ำหวาน พยายามหยิบจับน็อตและอุปกรณ์ทำฝายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เธียรก็เผลอยิ้มออกมามุมปาก“...” น้ำหวานที่เห็นรอยยิ้มนั้นถึงกับใจชื้น เธอเขินจนหน้าแดงพาลคิดไปเองว่า ‘พี่เธียรเริ่มมีใจให้ฉันแล้วแน่ ๆ’แต่ในความจริง เธียรไม่ได้ยิ้มให้น้ำหวานเลยสักนิด เขาแค่นึกถึงคนรักอย่างมินนี่นึกย้อนไปถึงวันที่มินนี่ก้าวเข้ามาในอู่ครั้งแรก ผู้หญิงที่เคยรักสวยรักงามรังเกียจทุกอย่างคนนั้
น้ำหวานหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เธอพยายามหันไปหาคนอื่น ๆ ในกลุ่ม แต่ละคนกลับให้คำตอบที่เหมือนกันคือไม่รู้ บางคนถึงกับแกล้งทำเป็นก้มหน้าดูโทรศัพท์ ไม่สนใจจะคุยกับเธอด้วยซ้ำ“อะไรกันคะ! พี่เธียรเป็นเฮดว้ากนะ จะหายไปเฉย ๆ แบบนี้ได้ยังไง” น้ำหวานเริ่มขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงความนิ่งเฉย ที่ดูเหมือนการกันท่าจากคนรอบข้าง“มันหายไปไหนก็เรื่องของมันไหม มันก็ต้องพักผ่อนบ้าง” แทนพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แล้วอีกอย่าง งานพรุ่งนี้กำหนดการมันก็อยู่ในกลุ่มไลน์น้องปี 1 อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องถามไอ้เธียรคนเดียวหรอก” เครปพูดต่อคำพูดนั้นทำให้น้ำหวานกำหมัดแน่น ด้วยความโกรธ เธอเกือบจะหลุดกิริยาเหวี่ยงวีนออกมาใส่พวกรุ่นพี่ แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้เพราะรู้ดีว่าถ้าเธออาละวาดตอนนี้ คะแนนนิยมที่เธอพยายามสร้างมาจะติดลบทันที“งั้น...น้ำหวานขอตัวนะคะ” ด้วยความไม่พอใจ ก็สะบัดหน้าแล้วเดินกระแทกส้นเท้า กลับไปยังห้องพักของตัวเองด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มน้ำหวานไม่มีทางรู้เลยว่า ในขณะที่เธอเดินตามหาเธียรจนทั่ว เขาได้เดินออกไปยังรีสอร์ตสุดหรู ที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรเรียบร้อยแล้ว ที่นั่นมีของขวัญชิ







