LOGINวันต่อมา
ณ บ้านวาธาณรัตน์ บรรยากาศในบ้านเช้าวันต่อมา เต็มไปด้วยความอึดอัด ทันทีที่มินนี่ก้าวเท้าลงมาจากชั้นสองของบ้าน เธอก็สังเกตเห็นมัดหมี่แม่เลี้ยงวัยละอ่อน กับไม้เอกไอ้น้องชายตัวแสบของหล่อน ยืนมองรถสปอร์ตหรูที่จอดตระหง่านอยู่หน้าบ้าน ทั้งคู่ซุบซิบกันด้วยสายตาประสงค์ร้าย แต่กลับเงียบกริบทันทีที่เห็นมินนี่เดินเลี่ยงไปทางห้องอาหาร เมื่อกลับมาบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศมาคุเริ่มก่อตัวขึ้น เพราะมัดหมี่เป็นคนเปิดประเด็นอีกเช่นเคย “เอ่อ เมื่อคืนน้องมินนี่กลับดึกจังเลยนะคะ แถมรถที่ขับมาก็ดูแพงมากเลยนะนั่น เพื่อนที่ไหนเขาให้ยืมรถราคาเหยียบสิบล้านแบบนี้มาใช้กันคะเนี่ย” มัดหมี่จีบปากจีบคอพูดพลางปรายตา ไปทางท่านสุนทรพ่อของมินนี่ ที่เริ่มมองลูกสาวแล้วขมวดคิ้ว “นั่นสิครับ รถรุ่นนี้ใหม่ล่าสุดเพิ่งออกมาไม่กี่เดือนนี่เอง เจ้าของรถทำไมใจดีขนาดนี้” ไม้เอกสำทับด้วยรอยยิ้มกวนประสาท “ก็น่าจะไม่ใช่รถของผู้หญิงด้วยใช่ไหมคะ แต่งมากขนาดนี้ เอ่อ ขอโทษค่ะ พี่แค่เป็นห่วง” มัดหมี่ก็เริ่มยุยงผู้เป็นสามี ให้เข้าใจว่ารถคันนี้เป็นรถผู้ชายของมินนี่ “มันไม่ใช่เรื่องของพวกเธอ เพราะฉะนั้นอย่าแส่เรื่องของฉัน” มินนี่ตอบเสียงเรียบ “มินนี่ ทำไมลูกพูดจาแบบนี้” สุนทรรีบปรามเมื่อเห็นกิริยาที่ไม่น่ารักนั้นของลูกสาว “คุณคะ...” “ทำไมคะคุณพ่อ หนูจะพูดอะไรแล้วมันทำไม” มินนี่เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ทั้งยังมองทุกคนด้วยหางตา มือบางก็ยังคงหั่นไข่ดาวที่อยู่บนจาน แบบไม่สนใจ ความจริงไม่อยากร่วมโต๊ะเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะยังเห็นแก่พ่ออยู่เธอก็เลยมานั่งหน้าส่อนลอนอยู่ด้วยแบบนี้ “มินนี่!” คนเป็นพ่อก็เริ่มหมดความอดทนเต็มที เพราะตอนนี้เขาบอกเขาสอนอะไรลูกไม่ได้เลย มินนี่ทุกวันนี้ก็ทำตัวสะเปะสะปะ แล้วยังมีพ่อตาเขาให้ท้ายอีกต่างหาก คนเป็นพ่ออย่างเขาเลยพูดอะไรได้ไม่เต็มปาก “คุณพ่ออยากชมใครก็ชมไป แต่อย่ามาขึ้นเสียงใส่หนูแบบนี้ หนูไม่ชอบ!” มินนี่เองก็ตะคอกกลับเช่นกัน “เราเป็นผู้หญิงนะ หัดทำตัวน่ารัก หรือทำตัวให้ดี เหมือนไม้เอกบ้าง เรียนรุ่นเดียวกันแท้ ๆ อายุก็เท่ากัน แต่ดูสิไม้เอกทั้งตั้งใจเรียน เป็นเด็กดี เชื่อฟังผู้ใหญ่ ไม่เหมือนเราที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ แถมยังขับรถใครก็ไม่รู้เข้าบ้านแบบนี้ มันใช้ได้ที่ไหน!” คนเป็นพ่อก็พูดอย่างหมดความอดทน เพราะเขาคิดว่าตัวเองคงเลี้ยงลูกดีที่สุดแล้ว แต่พอต้องมีชีวิตรักใหม่ แล้วลูกไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของเขา เรื่องราวระหว่างพ่อลูกก็เลยกลายเป็นแบบนี้ “ถ้าคุณพ่อคิดว่าคนอื่นดีกว่าลูกตัวเองนัก งั้นให้หนูออกไปอยู่ข้างนอกไหมล่ะคะ คุณพ่อจะได้เลี้ยงลูกคนอื่นที่คุณพ่อคิดว่าดีแทนให้เต็มที่ไปเลย” มินนี่แค่นหัวเราะออกมาด้วยความสมเพช บรรยากาศในโต๊ะอาหารก็เริ่มจะแปลเปลี่ยนเป็นความอึดอัด มัดหมี่ตาเป็นประกาย รีบออเซาะสามีแก่ทันที เมื่อทุกอย่างกำลังจะเข้าทางตัวเองที่คิดไว้ “อย่าประชดคุณพ่อแบบนั้นสิคะ” “หุบปาก!” “มินนี่!” “เอ่อ พี่ก็แค่จะเตือนสติ แต่ถ้าจะไปก็ต้องเอาตัวให้รอดนะคะน้องมินนี่ อย่าให้คุณพ่อต้องเป็นห่วง อีกอย่างพี่ว่าหาเงินใช้เองให้ได้ก่อนดีกว่าค่อยดื้อกับคุณพ่อ” “...” คนเป็นพ่อก็ถึงกับหนักอึ้งในใจ เขาไม่ได้ต้องการให้ลูกสาวคนเดียวไปอยู่ที่อื่น แต่มินนี่ตอนนี้ก็ดื้อรั้นมาก จนเขาเอาไม่อยู่แล้ว เขาก็คิดอยู่ว่าต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว “ได้!” พูดจบมินนี่ก็เดินออกจากโต๊ะอาหารไปทันที ก่อนจะเดินขึ้นไปบนบ้านด้วยความรู้สึกที่หงุดหงิด “มินนี่!” “คุณคะ อย่า” “แต่...” “คุณฟังมัดหมี่นะคะ น้องมินนี่เขาคิดว่าเขาโตแล้ว ก็เลยจะดื้อและทำปฏิกิริยาแบบนี้ คุณลองปล่อยดูซักพัก ถ้าไม่มีเงินน้องมินนี่ก็กลับมาเองค่ะ ถ้าคุณอยากให้ลูกกลายเป็นเด็กที่น่ารักเหมือนเดิม คุณต้องฟังมัดหมี่นะคะ” “...” ท่านสุนทรก็ได้แต่ถอนหายใจ ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้จริง ๆ ความดื้อรั้นและความร้ายกาจของลูกสาว ก็มีให้เห็นไม่เว้นแต่ละวัน จนเขาคิดว่าต้องทำอะไรซักอย่างจริงจังแล้วเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นคงจะแย่กันไปกว่านี้ หลายวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มินนี่พยายามโทรหาเธียรหลายครั้งเพื่อจะคืนรถให้จบ ๆ ไป แต่เขากลับรับสายบ้างไม่รับบ้าง หรืออ้างว่ายุ่งอยู่ตลอด จนสุดท้ายเธอต้องเป็นฝ่ายรุกนัดเขามาที่มหาวิทยาลัยของเขาเองเพื่อที่จะคืนรถ เพราะเธอไม่อยากให้เธียรโผล่ไปที่มหาวิทยาลัยของเธอ จึงต้องการขีดเส้นกั้นและไม่ต้องการให้เขา รู้เรื่องส่วนตัวของเธอไปมากกว่านี้ คนตัวบางยืนกะพริบตา ไล่ความหงุดหงิดอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหรู แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรถยนต์คันคุ้นตา ที่พ่อเธอเพิ่งซื้อให้เมียเด็กเพราะโดนอ้อนวอน แต่คนที่ก้าวลงมากลับเป็นไม้เอกที่ขับมาอวดสาวถึงถิ่นวิศวะ ไม้เอกที่มองเห็นมินนี่พอดี ก็ได้จังหวะรีบเดินตรงดิ่งเข้ามาทันที ท่าทางเหนือกว่าอย่างเต็มที่ เพราะเขามีรถขับไปไหนมาไหนเองอย่างอิสระ ต่างจากมินนี่ที่พ่อคอยสั่งคนขับรถไปรับไปส่งตลอด โดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่าผู้หญิงเดินทางคนเดียวมันอันตราย ทั้งที่ความจริงคือการจำกัดอิสรภาพ “อ้าว...มินนี่ มาทำอะไรที่นี่” “เรื่องของฉัน” “ขับรถหรูคันนี้มาคณะวิศวะ?” ไม้เอกหรี่ตาถามอย่างไม่พอใจ ไม่คิดว่าคุณหนูอย่างมินนี่จะมาพัวพันกับผู้ชายวิศวะถึงคณะ “อืม! รถหรูที่คนอย่างแกไม่มีปัญญามีไง” “มินนี่!” ไม้เอกไม่พอใจเดินเข้ามารุ่มร่าม พยายามจะคว้าไหล่เธอพลางมองด้วยสายตาแทะโลม “ไอ้บ้า! เอามือสกปรกของแกออกไปจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ ฉันขยะแขยง” “ถ้ายังปากเก่งอยู่แบบนี้ ก็ระวังตัวหน่อยนะ” “คนอย่างแกมีปัญญาทำอะไรฉันได้ แกกับพี่สาวแกก็แค่ปลิงเท่านั้นแหละ” “ถ้ายังพูดจาไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ สักวันฉันจะเปลี่ยนสถานะจากปลิงที่เธอว่า ไปเป็นผัวให้ดู!” ไม้เอกพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง ไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย มินนี่ตัวสั่นด้วยความโกรธ และขยะแขยงจนพูดไม่ออก ถึงแม้ภายนอกเธอจะแสดงตัวเองแกร่งแค่ไหน แต่ภายในใจก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อ่อนแอไม่มีที่พึงพิงคนนึง โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัวว่ามีอีกคน ที่ยืนพิงกำแพงฟังอยู่ไม่ไกล เธียรได้ยินทุกคำพูดและเห็นสายตาแข็งกร้าวของไอ้หมอนั่น ทั้งมินนี่ก็ดูรังเกียจเข้าไส้ ความไม่พอใจปะทุขึ้นในใจเธียรจนคิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เขาอยากจะพุ่งเข้าไปซัดหน้ามันให้หงายหลัง แต่ภาพวันที่เธอบ่นเขาเรื่องใช้กำลังยังติดตาเพราะเธอไม่ชอบคนอันธพาล เขาจึงต้องสะกดอารมณ์ไว้ก่อน เมื่อไม้เอกเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ย มินนี่ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป เธอทรุดตัวพิงรถอย่างคนหมดแรง ทั้งโกรธ ทั้งขยะแขยง และน้อยใจพ่อ ที่ทำให้ชีวิตเธอต้องมาเจอกับเรื่องแย่ ๆ แบบนี้ ภาพนั้นทำให้กำแพงสูงในใจเธียรพังลง เขารีบเดินเข้าไปหาเธอด้วยท่าทีที่เห็นใจ อย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน “ไอ้หมอนั่นเป็นใคร ทำไมเธอต้องร้องไห้ขนาดนี้” มินนี่สะดุ้งรีบปาดน้ำตาทิ้งทันที เธอไม่อยากให้เขาเห็นมุมที่อ่อนแอ และไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาสมเพชชีวิตเธอทั้งนั้น “เรื่องของฉัน” “ไอ้หมอนั่น...” “ไม่ใช่เรื่องของนาย!” มินนี่ตวาดใส่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มินนี่...” “อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!” “ฉันแค่จะช่วย...” “ฉันไม่ต้องการ” พูดจบก็ยัดกุญแจรถใส่มือเขาอย่างแรง “...” เขาได้แต่มองตามแล้วขมวดคิ้ว “เอากุญแจรถนายคืนไป แล้วนี่รถอยู่ดีไม่มีรอย” “ฉันไปส่ง” “ไม่ต้อง ฉันไม่อยากเจอนายอีก!” พูดจบมินนี่ก็หันหลังเดินหนีไปทันที “มินนี่” เธียรพยายามจะคว้าแขนเธอไว้และตะโกนเรียกชื่อ แต่เธอกลับไม่สนใจแม้แต่จะหันกลับมามอง ทิ้งให้เขายืนนิ่งอยู่กับกุญแจรถในมือ และความรู้สึกที่อยากจะปกป้องเธอมากหนึ่งปีผ่านไปด้วยความรักที่มีให้กันอย่างมากมาย ทันทีที่ใบปริญญาอยู่ในมือ ทั้งเธียรและมินนี่ก็ไม่รอช้า ต่างฝ่ายต่างเดินหน้าเข้าไปคุยกับพ่อแม่ของตัวเองอย่างจริงจังเรื่องแพลนแต่งงานทันทีณ บ้านวาธาณรัตน์“มินนี่แน่ใจแล้วใช่ไหมลูก?” ท่านสุนทรถามลูกสาวจริงจัง ขณะนั่งอยู่ในห้องรับแขก“ค่ะคุณพ่อ มินนี่อยากแต่งงาน มินนี่มั่นใจแล้ว และผู้ชายคนนั้นต้องเป็นเธียรคนเดียวเท่านั้นด้วย” มินนี่ตอบเสียงหนักแน่น ด้วยท่าทางที่เอาแต่ใจเหมือนเดิม“พ่อเห็นด้วยนะสุนทร ตลอดปีที่ผ่านมา เจ้าเธียรมันพิสูจน์ตัวเองให้เห็นแล้วว่ามันดีขนาดไหน” เจ้าสัววีระที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยิ้มกว้างออกมาอย่างเห็นด้วยสุนพรถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู“พ่อไม่ได้จะคัดค้านอะไรหรอก... พ่อแค่คิดว่าถ้าแม่ของหนูยังอยู่ เขาก็คงจะเห็นด้วยกับการตัดสินใจของหนูแน่ ๆ แต่ในฐานะพ่อ พ่อแค่อยากถามให้ชัวร์ แต่งงานตอนนี้ อิสระหลายอย่างของหนูจะหมดไปเลยนะมินนี่ มันไม่เหมือนตอนเป็นแฟนกัน ลูกรู้ใช่ไหม”“มินนี่ทราบค่ะคุณพ่อ แต่เราสองคนรักกัน อยากอยู่ด้วยกันจะแย่แล้ว ทุกวันนี้ต้องแอบพากันเข้าโรงแรมบ่อย ๆ อย่างกับพวกลักลอบคบกันแน่ะ...” มินนี่พูดรัวเ
หลายวันต่อมาณ ห้างสรรพสินค้าเธียรพามินนี่มาเดินซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าหรูที่แม่เขาเป็นเจ้าของ เธอเดินเชิดหน้าอย่างมั่นใจ ไม่ได้รู้สึกประหม่าเหมือนแต่ก่อน โดยเฉพาะเมื่อเดินเข้ามาในแบรนด์เนมร้านเดิม พนักงานที่เคยแสดงท่าทีดูถูกเธอในวันนั้น ตอนนี้กลับรีบวิ่งกรูเข้ามาต้อนรับ ก้มหัวให้แทบจะติดพื้น พร้อมกับเอ่ยแนะนำคอลเลคชั่นใหม่ อย่างเอาอกเอาใจ“คุณลูกค้าสนใจรับกระเป๋ารุ่นใหม่ล่าสุดไหมคะ เดี๋ยวทางเราหยิบชิ้นใหม่จากสโตร์มาให้ชมค่ะ” พนักงานเอ่ยเสียงหวานหยดย้อยมินนี่ที่ตอนนี้ไม่คิดจะถือสาหาความใครอีกแล้ว เพียงแต่ปรายตามองเรียบ ๆ ก่อนจะชี้ไปที่กระเป๋าใบที่เธอถูกใจ“เอาใบนี้ค่ะ แล้วก็รองเท้าคู่นั้นด้วย”“ได้ค่ะ! รอสักครู่นะคะ”เธียรที่เดินตามหลังมา หยิบบัตรเครดิตส่งให้พนักงานอย่างไม่ต้องคิด พร้อมกับเสื้อของตัวเองในมือ“คิดเงินรวมกันเลยครับ”หลังจากพนักงานนำถุงสินค้ามาส่งให้พร้อมก้มหัวขอบคุณซ้ำ ๆ ทั้งคู่ก็เดินเลี่ยงออกมากินข้าวที่ร้านอาหารหรูอีกฝั่งมินนี่นั่งมองวิวเมืองพลางยิ้มละไม หน้าตาเบิกบานจนเธียรที่นั่งฝั่งตรงข้ามต้องเอ่ยทัก“เป็นอะไร ยิ้มจนแก้มจะปริแล้ววันนี้ อารมณ์ดีแปลก ๆ นะเรา”“ไม
หลังจากผ่านพ้นช่วงเวลาปิดเทอมสุดหวานชื่น ทั้งคู่ก็ยังคงเป็นคู่รักที่น่ารัก และคอยดูแลกันและกันเป็นอย่างดีในทุก ๆ วันเช้าวันนี้ มินนี่นั่งเล่นโทรศัพท์รออยู่ที่โซฟาในบ้านตามปกติ หลังจากเธียรโทรมานัดว่าวันนี้จะมารับเธอเข้าไปที่บริษัทของครอบครัวเขาด้วยกัน แต่แล้วเมื่อเสียงเครื่องยนต์รถคุ้นหูจอดสนิทที่หน้าบ้าน และประตูด้านคนขับเปิดออก มินนี่ถึงกับอึ้งจนอ้าปากค้างเธียรลงมาจากรถด้วยลุคชุดสูทสากลเต็มยศ คัตติ้งเนี้ยบกริบ สีหน้าและท่าทางดูภูมิฐาน และเป็นผู้ใหญ่จนแทบไม่เหลือคราบ ไอ้หนุ่มวิศวะคนเถื่อนคนเดิม“มองอะไรขนาดนั้น ตาโตปากค้างแล้วรู้ตัวไหม” เธียรเอ่ยทักพลางเดินเข้ามาเปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ รอยยิ้มมุมปากแฝงความเอ็นดู“เธียร... นี่เธียรจริง ๆ เหรอ แอบไปสลับตัวกับใครมาหรือเปล่าเนี่ย” มินนี่ก้าวขาออกไปหาเขา สายตายังคงจับจ้องชุดสูทไม่วางตา“หึม” เธียรก็ยังคงยิ้มให้เหมือนเดิม เพราะเขาคิดไว้แล้วว่าเธอต้องแปลกใจ“ปกติเห็นแต่กางเกงยีนส์กับเสื้อมอมแมมอยู่ที่อู่ พอแต่งตัวแบบนี้แล้ว... ดูดีจนน่าหมั่นไส้เลยนะเนี่ย ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเป็นกองเลย” มินนี่ยังคงมองเขาตาไม่กระพริบ เธอไม่เชื่อจริง ๆ ว่าเ
เช้าวันต่อมากิจกรรมค่ายอาสาสิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ นักศึกษาทุกคนต่างช่วยกันเก็บข้าวของ เตรียมตัวขึ้นรถบัสเพื่อเดินทางกลับมหาวิทยาลัยมินนี่ตัดสินใจไม่นั่งเครื่องบินกลับตามแผนเดิม แต่เลือกที่จะนั่งรถบัสเคียงข้างไปกับเธียร ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมรุ่น และรุ่นน้องที่มองมาด้วยความชื่นชม ตลอดเวลาที่ผ่านมา มินนี่พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงคุณหนูที่รักสบาย แต่เธอยังมีน้ำใจและเข้ากับคนอื่นได้ดี จนตอนนี้ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่ามินนี่น่ารักและนิสัยดีมากน้ำหวานตอนนี้นั่งอยู่เบาะหลังเยื้องไปเล็กน้อย เธอมองดูมินนี่ด้วยความรู้สึกของผู้พ่ายแพ้ ก่อนหน้านี้เธอคือดาวเด่นที่ใคร ๆ ก็ต้องสนใจ แต่ตอนนี้แม้แต่เพื่อนที่มาด้วยกัน ยังเปลี่ยนไปชื่นชมมินนี่แทน“พี่เธียรดูสดใสขึ้นเยอะเลยเนอะ ตั้งแต่มีแฟนมาด้วย” เสียงรุ่นน้องคนหนึ่งกระซิบกระซาบ “ใช่ ปกติพี่เธียรจะหน้าดุ ๆ อึมครึมตลอด แต่พออยู่กับพี่มินนี่แล้วดูเป็นคนละคนเลย พี่มินนี่เขาน่ารักจริง ๆ”คำชมเหล่านั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจน้ำหวาน ยิ่งเห็นเธียรหัวเราะ และคอยดูแลมินนี่อย่างใกล้ชิด เธอก็ยิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองเทียบมินนี่ไม่ได้เ
กิจกรรมรับน้องและงานอาสาในวันที่สอง เริ่มต้นขึ้นท่ามกลางอากาศเย็นสบาย เหล่านักศึกษาปี 3 ต่างพากันคุมงานด้วยความขยันขันแข็ง รวมถึงเธียรที่คอยจัดระเบียบและตรวจเช็กงาน สร้างฝายอย่างเข้มงวดน้ำหวานที่ตั้งเป้าไว้แล้ว ว่าจะต้องพิชิตใจเธียรให้ได้ในค่ายนี้ ก็พยายามเข้ามาวอแวอยู่ไม่ห่าง เธอทำทีเป็นขยันขันแข็งเกินเหตุ ทั้งช่วยแบกหินชิ้นเล็ก ๆ ส่งน้ำ ส่งผ้าเย็นให้เธียรทุกครั้งที่มีโอกาส พร้อมด้วยรอยยิ้มที่เธอคิดว่าดูอ่อนหวานที่สุด“พี่เธียรคะ พักดื่มน้ำก่อนค่ะ หวานเตรียมมาให้เย็น ๆ เลย” เธอยื่นขวดน้ำให้พร้อมใช้สายตาอ้อนวอนเธียรรับมาตามมารยาทรุ่นพี่รุ่นน้อง เขาไม่ได้พูดอะไรมากเพราะไม่อยากให้เสียบรรยากาศงานอาสา แต่จังหวะหนึ่งที่เขามองดูน้ำหวาน พยายามหยิบจับน็อตและอุปกรณ์ทำฝายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เธียรก็เผลอยิ้มออกมามุมปาก“...” น้ำหวานที่เห็นรอยยิ้มนั้นถึงกับใจชื้น เธอเขินจนหน้าแดงพาลคิดไปเองว่า ‘พี่เธียรเริ่มมีใจให้ฉันแล้วแน่ ๆ’แต่ในความจริง เธียรไม่ได้ยิ้มให้น้ำหวานเลยสักนิด เขาแค่นึกถึงคนรักอย่างมินนี่นึกย้อนไปถึงวันที่มินนี่ก้าวเข้ามาในอู่ครั้งแรก ผู้หญิงที่เคยรักสวยรักงามรังเกียจทุกอย่างคนนั้
น้ำหวานหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เธอพยายามหันไปหาคนอื่น ๆ ในกลุ่ม แต่ละคนกลับให้คำตอบที่เหมือนกันคือไม่รู้ บางคนถึงกับแกล้งทำเป็นก้มหน้าดูโทรศัพท์ ไม่สนใจจะคุยกับเธอด้วยซ้ำ“อะไรกันคะ! พี่เธียรเป็นเฮดว้ากนะ จะหายไปเฉย ๆ แบบนี้ได้ยังไง” น้ำหวานเริ่มขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงความนิ่งเฉย ที่ดูเหมือนการกันท่าจากคนรอบข้าง“มันหายไปไหนก็เรื่องของมันไหม มันก็ต้องพักผ่อนบ้าง” แทนพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แล้วอีกอย่าง งานพรุ่งนี้กำหนดการมันก็อยู่ในกลุ่มไลน์น้องปี 1 อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องถามไอ้เธียรคนเดียวหรอก” เครปพูดต่อคำพูดนั้นทำให้น้ำหวานกำหมัดแน่น ด้วยความโกรธ เธอเกือบจะหลุดกิริยาเหวี่ยงวีนออกมาใส่พวกรุ่นพี่ แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ไว้เพราะรู้ดีว่าถ้าเธออาละวาดตอนนี้ คะแนนนิยมที่เธอพยายามสร้างมาจะติดลบทันที“งั้น...น้ำหวานขอตัวนะคะ” ด้วยความไม่พอใจ ก็สะบัดหน้าแล้วเดินกระแทกส้นเท้า กลับไปยังห้องพักของตัวเองด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มน้ำหวานไม่มีทางรู้เลยว่า ในขณะที่เธอเดินตามหาเธียรจนทั่ว เขาได้เดินออกไปยังรีสอร์ตสุดหรู ที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรเรียบร้อยแล้ว ที่นั่นมีของขวัญชิ




![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


