6 - อีกรอบ

ริสาตื่นขึ้นมาก่อนจะขยับตัวอย่างช้า ๆ ความจุกเจ็บยังร้าวระบมไปทั่วร่าง เห็นเงินส่วนที่เหลือวางกองไว้ที่โต๊ะข้างหัวนอน น้ำตาก็พลันเอ่อมาอย่างง่ายดาย

- ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ -

เธอค่อย ๆ ลุกประคองตัวไปอาบน้ำ ขยับตัวลงเดินจนแทบจะเดินไม่ไหว ทันทีที่สองเท้าแตะลงที่พื้นห้อง ริสาเห็นถุงยางเกลื่อนกลาดไปทั่วห้อง

- ไอ้บ้านี่ ทำเธอไปกี่ครั้งกันนะ -

ริสารีบคว้าทิชชูหยิบซากถุงยางลงถังขยะอย่างรังเกียจ แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าให้แม่บ้านโรงแรมมาเจอสภาพนี้

วันนี้แล้วสินะที่ต้องจ่ายค่าเทอมวันสุดท้าย แม้ริสาจะรู้สึกไม่ค่อยสบายจากพิษไข้ แต่อย่างไรเสียวันนี้ต้องเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้

@Line กลุ่มเพื่อนรัก

ปลายฟ้า : ริสาอยู่ไหนไม่เข้าเรียนตอนเช้า ไม่สบายเหรอ

นัชชา : ริสาไม่สบายหรือเปล่า เป็นห่วงนะ

ริสาอ่านข้อความจากเพื่อนที่ส่งมาหาเธออย่างเป็นห่วง สีหน้าหม่นลง ถ้าเพื่อนรู้ว่าเธอไปทำอะไรมา จะรังเกียจเธอไหมนะ

ริสา : เค้าลาเช้านะไม่ค่อยสบายน่ะ กำลังจะเข้าไปเรียนในตอนบ่าย

เพื่อนไลน์มาตามด้วยความเป็นห่วง แต่ริสากลับรู้สึกอายจนไม่กล้าแม้แต่จะบอกเรื่องนี้กับเพื่อน เธอหอบร่างอันบอบช้ำกลับเข้าแมนชันก่อนรีบอาบน้ำแต่งตัวไปมหาวิทยาลัยเพื่อไปจ่ายค่าเทอม

- ในที่สุดก็จ่ายทันวันสุดท้ายพอดี -

ที่มหาวิทยาลัย ริสาในใบหน้าอิดโรยเดินเข้ามาหากลุ่มเพื่อนอย่างหมดแรง

“ริสาตัวเองสีหน้าไม่ค่อยดีเลย ถ้าไม่สบาย วันนี้ตัวเองน่าจะไปพักนะ” นัชชาเห็นสีหน้าเพื่อนไม่ค่อยสบายจนทำให้เธอรู้สึกเป็นห่วง

“เค้าไหว ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก” ริสายิ้มเจื่อนแม้ความจริงเธอจะไม่ไหวอย่างที่ปากของเธอบอกเพื่อน

“แล้วตัวเองกินยาหรือยัง” ปลายฟ้าถามขึ้นบ้าง

“อืม เค้ากินพารามาแล้ว ดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ”

“ความจริงตัวเองน่าจะหยุดเรียนไปเลย”

“เค้าไหวจริง ๆ จ๊ะ ว่าแต่เมื่อเช้าเรียนอะไรบ้างอะ”

“นี่ที่เรียนเมื่อเช้า เค้าจดงานสรุปย่อมาให้แล้ว”

“ขอบคุณนะ” ริสายิ้มก่อนจะรีบจดลอกงานจากเพื่อน

ไม่ไกลออกไป สายตาของมาวินยังคงจับจ้องอยู่ที่ริสา เพราะเขาคิดว่าเมื่อคืนเขาจัดการเธอหนักมาก จนไม่คิดว่าเธอจะมาเรียนไหวเลยด้วยซ้ำ

“ไอ้วินมึงจ้องริสาใหญ่เลยว่ะไม่เข็ดไงวะ หรือมึงคิดจะจีบยายนั่นอีกรอบ” เตชินเอ่ยถามเมื่อเห็นมาวินเอาแต่จ้องมองริสาที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเธอ

“แต่กูว่าสีหน้าริสาดูไม่ค่อยดีเหมือนเธอจะไม่สบายเลยว่ะ” กฤชตินเห็นสีหน้าซีดเผือดของริสาท้วงขึ้น

แม้มาวินจะแกล้งทำเหมือนจะไม่สนใจที่ตัวเองเป็นต้นเหตุ แต่พอเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเธอ ก็แอบรู้สึกผิดในใจอยู่ไม่น้อย แต่จะว่าไปเสียงครางหวานของริสาเมื่อคืนมันก็ทำให้เขารู้สึกดีมากเช่นเดียวกัน

ผู้หญิงที่เคยวางตัวเลิศ ๆ เชิด ๆ ทำตัวราวกับพญาหงส์ต่อหน้าทุกคนแต่สุดท้ายแล้วเมื่อคืนก็เป็นแค่ลูกนกตัวน้อยที่สั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดของเขาเท่านั้นเอง

@Line ติ้ง!

แม็กซ์ : อย่าลืมซื้อยาแก้อักเสบกินด้วย กินพาราอย่างเดียวไม่หายนะ

เขาอดไม่ได้ที่จะแอบเอาโทรศัพท์อีกเครื่องส่งหาเธอ เมื่อเห็นสภาพเธอดูอิดโรยขนาดนั้น

ริสากดอ่านอย่างตกใจ เธอมองซ้ายมองขวาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเธอลืมบล็อกไลน์ไอ้หมอนั่น

“เค้าไปห้องน้ำเดี๋ยวมานะ”

เธอรีบเดินหนีเพื่อนทั้งสองคนออกมานอกห้องเรียน เธอกดอ่านข้อความของชายชื่อแม็กซ์อีกครั้ง

แม็กซ์ : ห้ามบล็อกไลน์ผมนะ ไม่งั้นคลิปกับรูปถ่ายโดนส่งไปทั่วคณะแน่

ริสาค้างชะงัก เขารู้ได้ไงเธอกำลังจะบล็อกไลน์ อย่างกับว่าเขาอยู่แถวนี้ แต่นี่เขาถ่ายคลิปเธอไว้ด้วยอย่างนั้นหรือ

ริสา : เลว ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ

แม็กซ์ : มานอนกับผมอีกสิ แล้วจะลบคลิปให้

ริสา : ไม่

แม็กซ์ :ก็ถ้าไม่อยากให้คลิปถูกเผยแพร่ ผมเรียกเมื่อไหร่คุณต้องมา แล้วห้ามบล็อกไลน์หรือไม่รับสายผมเด็ดขาด

ริสา : เลวที่สุด

แม็กซ์ : คืนนี้เลยเป็นไง

ริสา : ไม่ได้นะ

แม็กซ์ : ทำไมไม่ได้

ริสา : ฉันเจ็บอยู่ ไม่สบายด้วย

มาวินอ่านข้อความจากไลน์อดยิ้มที่มุมปากไม่ได้ แทบจะลืมไปเลยว่าเธอไม่สบายอยู่ แต่พอนึกถึงสีหน้าท่าทางที่ร้อนแรงของริสาเมื่อคืน แล้วก็อยาก… อีกแล้ว

แม็กซ์ : ได้ งั้นวันนี้กลับไปพักผ่อนแล้วอย่าลืมกินยาแก้อักเสบด้วย เข้าใจไหม

ริสาก้มอ่านข้อความที่มาวินส่งมาอีกครั้งแต่ไม่นึกอยากตอบแต่อยากจะบล็อกไลน์เขามาก แต่... ถ้าเธอบล็อกไลน์เขาแล้วเขาเผยแพร่คลิปของเธอล่ะ!

เธอเม้มปากด้วยความโมโหที่ทำอะไรเขาไม่ได้ก่อนเดินกลับเข้าห้องมาแล้วเดินสวนจนชนกับกฤชตินที่กำลังเดินออกมาเช่นกัน

“อ๊ะ ขอโทษ” ริสาที่ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงแค่เดินชนไหล่นิดเดียว เธอก็เซถลาแทบจะล้ม ดีว่ากฤชตินคว้าแขนดึงเธอที่เกือบจะล้มไว้ได้ทัน

“ไหวไหม”

“ไม่เป็นไร ขอบใจนะ” ริสายิ้มบางแทนคำขอบคุณ ถ้าเป็นเมื่อก่อน แทบจะไม่เคยมีใครเห็นริสาทำตัวอ่อนแออย่างตอนนี้เลยด้วยซ้ำ

“เราว่าเธอไปห้องพยาบาลก่อนดีกว่าไหม หน้าเธอซีดมาก” กฤชตินเอ่ยขึ้นมาเพราะรู้สึกเป็นห่วง

“เราไม่เป็นไรจริง ๆ ขอบใจนะ”

ภาพของริสาที่ยืนคุยกับกฤชติน ทำให้มาวินมองทั้งคู่คุยกันด้วยความรู้สึกหงุดหงิด แม้ริสาจะแยกกับเพื่อนของเขาแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองแล้วก็ตาม