Se connecter@Line : ติ้ง!
แม็กซ์ : ห้ามมั่วกับผู้ชายคนอื่นโดยที่ผมยังไม่เบื่อเด็ดขาด ถ้าผมรู้ว่าคุณไปมั่ว หรือ ออกไปขายตัวให้ใครอีก ความลับเรื่องที่คุณขายตัวให้ผม ได้รู้กันทั้งมหาวิทยาลัยที่คุณเรียนแน่ ๆ
ริสาก้มอ่านข้อความจากไลน์อย่างโมโห ก่อนจะรีบเก็บโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าไม่พอใจ
- เกลียดไอ้เลวนี่ที่สุด -
หลังจากเลิกเรียนในวันนั้น
ริสาถึงกลับไปนอนซมเพราะพิษไข้ แม้จะกินยาไปแล้วแต่ก็ไม่ดีขึ้น ทำให้เธอถึงกับต้องหยุดเรียนจริง ๆ ในวันถัดมา
นัชชากับปลายฟ้า พากันชวนมาเยี่ยมริสาในตอนเย็นของวันนั้น จนได้พบกับ กลุ่มของมาวินที่เพิ่งย้ายมาพักที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้เช่นกัน
“อ้าว พวกมึงก็อยู่หอนี้เหรอ” เตชินเอ่ยทักสองสาวที่กำลังเดินเข้ามาเยี่ยมริสา
“เปล่า พวกเรามาเยี่ยมริสา ว่าแต่พวกนาย จะย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอ”
“ไอ้มาวินคนเดียว อยู่ดี ๆ มันบอกขี้เกียจขับรถกลับบ้าน เลยขอที่บ้านมาพักหอใกล้ ๆ มหา’ ลัย”
“ริสาก็พักที่นี่เหรอ กูเพิ่งรู้นะเนี่ย” มาวินเดินเข้ามาก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากให้สองสาว เขาทำเหมือนไม่ตั้งใจ แต่ที่จริง…
จะบังเอิญไปไหม ที่ได้ห้องพักอยู่ชั้นเดียวกัน แม้จะห่างกันไม่กี่ห้อง
“บังเอิญจัง อยู่ชั้นเดียวกันด้วย ห้องริสาอยู่ทางโน้น พวกเราไปก่อนนะ”
นัชชากับปลายฟ้า ขอแยกตัวเดินออกมาจากชายหนุ่มทั้งสามคน อันที่จริงพวกเธอก็ไม่ค่อยชอบพวกเขาสักเท่าไร
เพราะนอกจากกลุ่มนี้จะขึ้นชื่อเรื่องรูปหล่อ บ้านรวยแล้ว พวกเขายังจัดว่าเป็นเสือผู้หญิง ที่เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า จะมีก็แต่กฤชตินคนเดียวที่ดูจะไม่เข้าพวกที่สุด เพราะนอกจากจะสุภาพแล้วยังไม่เคยเห็นจะคบใคร แต่ส่วนใหญ่ผู้หญิงที่เข้ามาสารภาพรักกับเขา โดนเขาหักอกมาแล้วไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร
- ยังไงสามคนนี้ก็น่ากลัว สำหรับพวกเธออยู่ดี -
ก๊อก ๆ
ริสาที่นอนซมเพราะพิษไข้อยู่บนเตียง เดินสะโหลสะเหลออกมาเปิดประตู
“ริสาหน้าซีดจัง ไปหาหมอดีกว่าไหม” นัชชาร้องทักเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนแย่มาก
“เค้ากินยาไปแล้ว เดี๋ยวก็หาย”
“เอ๊ะ นี่มันยาแก้อักเสบ” ปลายฟ้าเดินมาที่โต๊ะก่อนหยิบยาขึ้นมาอ่าน เธอทำสีหน้างงนึกว่าเพื่อนไม่สบายกินพาราก็หาย แต่นี่มันยาแก้อักเสบนี่นา
“ริสาเป็นอะไรน่ะ ทำไมต้องกินยาอักเสบ”
“อ่า เอ่อ เค้า เค้าปวดฟันด้วยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
“อ๋อ เออ ถ้าไม่หาย เค้าว่า ตัวเองต้องไปหาหมอดีกว่านะ”
“อืม ขอบใจนะ”
“เอ้านี่โจ๊ก พวกเราซื้อมาฝาก กินก่อนจะได้มีแรง” ปลายฟ้าเตรียมโจ๊กใส่ถ้วย ก่อนจะยกมาให้เพื่อน
“เออ เมื่อกี้เค้าเจอพวกมาวิน มันย้ายมาอยู่ที่หอเดียวกับตัวเองด้วยแหละ”
“มาวิน บ้านหมอนั่นรวยมากไม่ใช่เหรอ จะมาอยู่หอเล็ก ๆ แบบนี้ไปทำไม” ริสาถามอย่างแปลกใจ
“ไม่รู้สิ เห็นว่าขี้เกียจขับรถไกล ๆ มั้ง”
“อยู่ใกล้พวกนี้ต้องระวังตัวอย่าให้มันเข้าใกล้นะ พวกนี้อะ เสือผู้หญิง” นัชชารีบเตือนริสาอย่างเป็นห่วง
- ก็สามคนนั้นอันตรายจริง ๆ นะ- ...
เพื่อนสาวกลับออกไปได้สักพักใหญ่ตอนเกือบจะสองทุ่ม เพียงครู่เสียงเคาะประตูห้องริสาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ลืมอะไรเพื่อน” ริสาในชุดลำลองกางเกงขาสั้นถึงสะโพกกับเสื้อยืดสีชมพู เปิดประตูออกมา ทำเอาผู้ที่มาเยือนยามวิกาลอย่างมาวินถึงกับกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน
“อ๊ะ มาวินเหรอ มีอะไร” สีหน้ายิ้มแย้มของริสาเมื่อสักครู่เมื่อเห็นเป็นมาวินที่เอาแต่จ้องเรียวขาของเธออยู่ เปลี่ยนเป็นชักสีหน้าไม่พอใจทันที
“ก็เห็นอยู่ตึกเดียวกัน เลยจะมาทักทาย”
“เหรอ แล้วมีอะไรอีกไหม เราจะนอนแล้วง่วง” ริสาตัดบทก่อนจะรีบดึงประตูปิดทันที
- แม่ง หยิ่งนักใช่ไหม -
มาวินรู้สึกหงุดหงิด ที่ริสาดันมาปิดประตูใส่หน้าเขา
- คนอุตส่าห์เป็นห่วง เห็นว่าไม่สบายกะจะมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง ดันมาเชิดใส่แบบนี้ -
เขาเดินกลับมาที่ห้องอย่างหัวเสีย ทรุดตัวลงนั่งที่เตียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องกดไลน์ไปหาเธอทันที
แม็กซ์ : พรุ่งนี้มาหาด้วยที่เดิมสามทุ่ม!
เงียบ ไม่มีการตอบกลับจากริสา
มาวินตัดสินใจ ส่งรูปริสา ในสภาพกึ่งเปลือยมีผ้าห่มปิดไว้หมิ่นเหม่ที่หน้าอก ผ้าปิดตาสีดำถูกแกะออกไปแล้ว ภาพที่เธอนอนหลับใหลอยู่ที่เตียงสีขาวที่โรงแรมแห่งนั้น ดูจากสภาพก็รู้ว่าเธอเพิ่งเสร็จภารกิจใหญ่มา
ไม่ถึงนาที ทันทีที่ภาพถูกส่งไปให้ริสา
เสียงไลน์ของมาวินก็ดังขึ้น
ริสา : ไอ้โรคจิตลบรูปเดี๋ยวนี้นะ
แม็กซ์ : นึกว่าบล็อกไลน์ผมไปแล้ว กำลังจะเอารูปลงอินเทอร์เน็ตอยู่พอดี
ริสา : เลวที่สุด คอยดูนะฉันจะแจ้งความ
แม็กซ์ : เอาสิ ลองดู แจ้งความตอนนี้เลยไหมล่ะ จะได้กดเผยแพร่รูปพวกนี้ไปเลยเดี๋ยวนี้
ริสา : อย่านะ
แม็กซ์ : งั้นสามทุ่มพรุ่งนี้ที่เดิม
ริสา : ฉันไม่สบายอยู่ ไปไม่ไหวหรอกนะ
แม็กซ์ : แล้วแต่นะ ไม่มาก็เตรียมใจไว้ได้เลย รู้กันทั้งมหาวิทยาลัยแน่ ลองดู
ที่จริงมาวินแค่ตั้งใจขู่เธอเล่น ๆ เขาไม่ได้คิดจะทำรุนแรงขนาดนั้น แต่แค่อยากแกล้งเธอเท่านั้น ผู้หญิงเข้าหาเขาไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร จะมีก็แต่ริสา ที่บังอาจกล้าเมินเขาอยู่คนเดียว
- จะเอาให้หงอ จนร้องไม่ออกเลยทีเดียว -
มาวินยิ้มร้าย ความจริงเขาเองก็ตั้งใจว่าจะรอให้เธอหายป่วยก่อน ค่อยจัดการเธออีกครั้ง แต่เมื่อกี้ใครใช้ให้เธอปิดประตูเสียมารยาทใส่เขาเมื่อกี้ล่ะ
- ช่วยไม่ได้ -
นัชชาหันไปสบตาซึ้งกับเตชินก่อนที่เขาจะตาแดง ๆ แต่เขาก็ยิ้มกลับให้เธออย่างอ่อนโยนฮิ้วววววววววว เสียงปรบมือชอบใจดังขึ้นอีกระลอก หลายคนยอมรับว่าเตชินดีขึ้นอย่างนัชชาพูดจริง ๆ“งั้น…เจ้าบ่าวละครับ ไปชอบเจ้าสาวตรงไหน ทำไมถึงยอมหยุดเพื่อเธอคนนี้ละครับ”“ผมว่าผมโดนมนต์สะกดของต้นชมพูพันธ์ุทิพย์นี่ละครับ และนี่ก็สาเหตุนี้ ผมถึงให้ออแกไนซ์เซอร์เนรมิตสถานที่แห่งนี้เป็นธีมนี้”โหวววว วิ้ววววว“ยังไงครับ เจ้าบ่าวขยายความหน่อย”“วันที่ผมตกหลุมรักนัชครั้งแรก ก็น่าจะเป็นวันที่ผมขับรถเฉี่ยวเธอ วันนั้นกลีบดอกชมพูพันธ์ุทิพย์หล่นลงมาเยอะมาก ผมไม่ทันมองเธอจริง ๆ พอขับรถเฉี่ยวเธอ แล้วนัชก็เดินเข้ามาด่าผม”เตชินหยุดพูดเพราะเพื่อน ๆ พากันโห่ร้องและหัวเราะชอบใจ“อ่อ…แบบนี้เขาเรียกว่าตกหลุมรักเพราะโดนด่านะครับ เจ้าบ่าว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”“เอาจริง ผมแทบไม่ได้ฟังที่นัชด่าเลยวันนั้น เพราะผมมัวแต่มองปากรั้น ๆ เชิด ๆ ของนัชชาที่ด่าผมอยู่มากกว่า เวลาเธอพูดแล้วปากเธอโคตราน่าจูบเลยครับ แล้วนับตั้งแต่นั้น ผมว่า…ผมก็รู้สึกอยากหยุดจูบนัชชาไม่ได้เลยนับตั้งแต่วันนั้น”ฮิ้วววววววววว“งั้นก็จูบเลยสิครับ รออะไร” เสียงพิธีกรกล่าว ต
ทริปทะเลหวานสิ้นสุดลง ด้วยความสดชื่นของหนุ่ม ๆ ที่ได้มีเวลาชาร์จแบตอย่างเต็มที่ รวมถึงเตชินที่เมื่อคืนก่อนเข้าห้องนอน ยังมีท่าทีที่เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก แต่พอตื่นเช้าเขากลับมามีอารมณ์ดีตามเดิมริสากับปลายฟ้ายังอดแปลกใจไม่ได้ ว่าทำไมท่าทีของเพื่อนชายทำไมแปลกไปเร็วขนาดนั้น ได้ยินแต่พวกผู้ชายคุยกันว่าเขาหนีไปขับรถจนต้องโดนใบสั่ง“งั้นขากลับกูขับเองก็ได้ เพราะขามามึงขับมาแล้ว” มาวินหันไปคุยกับกฤชติน ก่อนเอ่ยปากอาสาเป็นคนขับรถกลับเอง หลังจากที่พวกเขามองดูเตชินที่สภาพเหมือนคนอดหลับอดนอน ประเมินแล้วว่าเตชินคงขับกลับไม่ไหวแน่ ๆ“กูก็ว่างั้น มันไม่ไหวหรอก สภาพนี้ดูก็รู้ว่าเมื่อคืนมันคงขับแบบไม่บันยะบันยัง” กฤชตินหัวเราะหึ หึ ในลำคอ“แล้วไงวะ มึงกับนัชชาไหวปะเนี่ย" มาวินหันไปถามนัชชาที่ดูหน้าซีด ๆ เธอยังรู้สึกปวดท้องเพราะเป็นวันนั้นของเดือนโดยมีเตชินโอบประคองแฟนสาวอย่างเอาใจ“สภาพนี้ สรุปมึงพานัชชาไปขับรถ?” กฤชตินอดที่แซวเพื่อนด้วยอีกคนไม่ได้“กูดูทรงว่าเมื่อคืนท่าจะโดนใบสั่งหลายชุด” มาวินยิ้มก่อนเดินมาขึ้นรถที่ด้านหน้าเตรียมขับรถประจำที่ ริสาได้แต่หันไปมองเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยความเห็นใจ“โดน
เตชินยังพูดชื่อยาไม่จบแต่นัชชากลับเอามือคว้ากล่องถุงยางอนามัยขึ้นมาแล้วพูดแทรกขึ้นมาก่อน“นายซื้อมาด้วยทำไม!”“แค่เผื่อไว้เฉย ๆ” ^__^!“จะเอาไปใช้กับใคร!”“ถามได้ กับเมียดิ แต่ไม่ใช้หรอกปวดท้องอยู่ไม่ใช่ไง”“พูดมาก!”“มา…ตื่นมาแล้วก็ดี จะได้กินยา” เตชินหันไปหยิบขวดน้ำกับส่งยาให้เธอกิน“แล้วก็นอนลง จะได้แปะยาแผ่นเบาเทาปวดให้ดูดิ้ร้องไห้ทำไมวะ ตาบวมไปหมดเลย หึงอะไรไม่เข้าเรื่อง” เขาดีดหน้าผากนัชชาเบา ๆ พลางเลื่อนมือมายีจมูกเธอที่ยังแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อครู่“ดะ เดี๋ยว ใครหึงนาย! ฉันแค่โกรธที่นายไปไหนไม่บอก”“อ๋อ…ไม่หึง แต่เมื่อกี้ใครพูดว่า นายไปหายายพิมมี่มาใช่ไหม นายนี่มันเลว ไม่รู้จักพอ ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุด” เตชินโคฟเวอร์เป็นนัชชาพร้อมทำหน้าล้อเลียน ทำเอานัชชาอายจนต้องหยิบหมอนเข้ามาฟาด“หยุดพูดไปเลยนะ นี่แนะ นี่แนะ ต่อไปจะ ไปไหนก็บอกก่อนสิ อย่ามาทำให้คิดมากแบบนี้!”“หึ ๆ หึงก็บอกว่าหึงดิวะ อย่ามาอาย ฮ่า ฮ่า” เตชินหัวเราะขำที่นัชชาไม่ยอมรับ ก่อนจะยกมือป้องหมอนที่เธอฟาดใส่ พอได้จังหวะเขาก็ดึงหมอนออกจากมือเธอไปโยนทิ้ง เขาคว้าข้อมือของนัชชาก่อนจะจับเธอกดลงแนบกับที่นอน
-เตชินอยู่ไหนคะ? กลับกันหรือยัง? - เสียงหวานจากปลายสายดังขึ้น นัชชาจำเสียงได้ทันทีว่าคือเสียงพิมมี่ คู่คดีของเธอที่มาเช่าบังกะโลไม่ไกลจากบ้านพักตากอากาศของเตชิน“ยัง! ทำไม” เตชินตอบห้วน ๆ ในขณะที่สายตาเหลือบไปมองนัชชาที่กำลังหน้างอเพราะแคร์ความรู้สึก-ทำไมน้ำเสียงเตชินดูห่างเหินจัง เพราะผู้หญิงคนนั้นเหรอ-“มีอะไรรีบพูดมาดีกว่า ไม่งั้นวาง” เตชินตอบอย่างรำคาญ-พิมก็แค่อยากให้เตชินออกมาช่วยพิม-“ไม่ไปไม่ว่าง!” เตชินตอบอย่างไม่คิด แถมยังเตัดบทอย่างรำคาญ “แล้วนี่เอาเบอร์ใครโทรมา”-ก็เตชินบลอคเบอร์เก่าพิมทำไมล่ะ พิมก็เลยแวะซื้อเบอร์ใหม่ที่ร้านสะดวกซื้อแถวนี้แล้วโทรหานี่ละแล้วอีกอย่าง คือตอนนี้พวกพิมกำลังจะกลับกันแต่รถพิมเสียระหว่างทาง แล้วมันก็มืดมาก เตชินมาหาพิมหน่อยได้ไหม-“แล้วเพื่อนพิมไปไหนหมด”-ก็พวกเราเอารถมาสองคัน ยายหวานขับเลยไปตั้งไกลแล้ว ทำไมอ่ะเตชินจะไม่ออกมาช่วยพิมเหรอ ทีเมื่อก่อนพิมโทรหา เตชินแทบจะรีบมาหาพิมเป็นคนแรกเลยนี่นา หรือว่าหลงของใหม่จนลืมของเก่าไปหมดแล้ว-“ไม่ว่าง ไม่ไป โทรหาคนอื่นเถอะ”-ทำไมละคะ พิมไม่ได้ให้ออกมาหาฟรี ๆ สักหน่อย พิมจะตอบเตชินให้ทั้งคืนแบบเมื่อก่อนไงค
ทั้งหมดพาไปหาอะไรกินข้างนอก ก่อนจะกลับมาชวนกันเล่นน้ำในตอนใกล้ ๆ เย็น และเพื่อเป็นการฆ่าเวลาสำหรับอาหารมื้อค่ำ เตชินจึงคะยั้นคะยอให้นัชชาของเขาลงเล่นน้ำพร้อมกับคู่ของเพื่อน ๆ"นัชเล่นน้ำกัน""ไม่เอาอ่ะ...นัชขี้เกียจ"นัชชาในชุดกางเกงยีนขาสั้นสีขาวเดินลงมาจากบ้านพักพร้อมกับทำท่าอิดออด วันนี้เธอเหมือนจะมีอาการปวดท้องเล็กน้อย และไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับกิจกรรมที่หนักหน่วงเมื่อคืนระหว่างเขากับเธอหรือเปล่า ทำให้เธอเลยรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายตัว แถมอารมณ์ก็ดูจะเหวี่ยง ๆ ผิดปกติ"เล่นเหอะน่า...นะ""ก็บอกว่าไม่ไง""มา...ขี่หลังก็ได้"ถึงปากจะบอกว่าไม่ แต่สุดท้ายพอโดนเตชินรบเร้านัชชาก็ยอมกระโดดขึ้นมาขี่หลังของเขาแทนเธอนึกกว่าเขาแค่จะให้เธอขี่หลังธรรมดา ที่ไหนได้เตชินกลับเดินไปในทะเล ก่อนจะก่อนแกล้งทิ้งตัวลงในน้ำพร้อม ๆ กับนัชชาที่โวยวายใส่เพราะสำลักน้ำเค็ม"ไอ้บ้า นี่นายแกล้งกันเหรอ"นัชชายกมือขึ้นตีตัวต้นเรื่องที่แกล้งเธอ เรียกเสียงหัวเราะจากกลุ่มเพื่อนที่แยกหวานกันเป็นคู่ ๆ มีมาวินและริสาพากันนั่งซบไหล่หวานไม่แคร์สื่ออยู่ที่ชายหาดริมทะเล และไม่ไกลออกไปเป็นปลายฟ้ากับกฤชตินที่เพิ่งเปิดตัวว่าคบกันล
รุ่งเช้าปัง ปัง ปัง ปัง!!!เสียงเคาะประตูดังลั่นจากหน้าห้องพร้อมเสียงโวยวายของมาวินดังขึ้น ทำเอาเตชินและนัชชาต้องงัวเงียลุกขึ้นตื่น“ไฟไหม้ โวย ไฟไหม้ ไอ้ชิน ไอ้ติน พวกมึงสองคนเปิดประตูห้องให้กูเร็ว”เงียบ….นิ่ง….เกือบ 5นาทีกริ๊ก!!เตชินเปิดประตูออกไปทั้งสีหน้ายุ่งเหยิง“มึงจะเคาะเหี้ยไรนัก ไอ้วิน”“กูจะเข้ามาเอาเสื้อผ้าในห้องนี้...ถอยไป” มาวินดันร่างเตชินที่ขวางไว้ที่หน้าห้องเพื่อจะเข้าไปภายในห้องที่พวกเขาสามคนตกลงว่าจะนอนในห้องนี้ด้วยกันตอนแรก แต่เมื่อคืนเขากลับพาริสาไปนอนอีกห้องหนึ่งแทน แต่ทว่าเตชินกลับรีบขวางพร้อมกับดันร่างมาวินให้ออกห่างประตู“เฮ้ย มึงยังเข้าห้องนี้ไม่ได้” เตชินรีบดันตัวมาวินอีกครั้ง“ทำไมกูจะเข้าไม่ได้”“เมียกูเพิ่งตื่น”“ห๊า! ไอ้ติน! มึง กับ ไอ้ตินนนน!!!” มาวินอ้าปากค้างเพราะนี่เป็นห้องนอนของพวกเขาสามคนเพราะงั้นคำว่าเมียจะหมายถึงเป็นอย่างอื่นไม่ได้ ในเมื่อเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนห้องนี้เพราะฉะนั้นคนที่นอนอยู่ในห้องนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจากเตชินกับกฤชตินหรือว่า...!!!“เห้ยยย!!! จริงดิ มึงกับไอ้ติน!”“ตินพ่องงง! นัชเว้ย! นัชชา มึงคิดได้ไงวะ ว่าเป็นไอ้ติน! สัส!” ว่า
“ป่ะ หนูนัชแม่จะพาไปดูของบนห้อง แม่มีความลับของเตชินตอนเด็ก ๆ เยอะเลย ไม่ต้องไปสนใจหมอนี่นักหรอก”“คะ คุณแม่ เดี๋ยว เดี๋ยวสิครับ!”“ว่าไงลูก ลูกจะรีบย้ายของออกจากบ้านวันนี้เลยไหม”เตชินยิ้มกว้าง ก่อนรีบเข้ามาสวมกอดเอวคุณแม่ของเขาไว้ราวกับเป็นเด็กน้อย พลางหอมลงไปที่แก้มของคุณแม่เขาฟอดใหญ่“ผมรักคุณแ
ความเงียบก่อตัวขึ้นครู่ใหญ่เพราะเตชินกำลังรู้สึกผิดมหัตน์ แต่…ในที่สุดนัชชาก็ตัดสินใจพูดขึ้นมา“คือ…นัชขอโทษที่ทำให้นายหึงนะ แล้วก็…ขอโทษที่หึงนายจนไปตบยายแนนนั่น” นัชชาพูดเสียงอ้อมแอ้มอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ เธอรู้ว่าที่เตชินต่อยกับทอยก็เพราะเขาหึงเธอ“วะ ว่าไงนะ” เตชินถามกลับเพราะไม่อยากเชื่อหู เธอก
ร่างเล็กของนัชชาที่อาบน้ำแต่งตัวใหม่ เดินกุมท้องน้อยลงมาที่ชั้นล่างเพื่อหาอะไรกินและกะว่าจะหาโทรศัพท์ของตัวเองเพื่อโทรหาเพื่อนๆก่อนจะต้องผงะอีกครั้ง!“ตะ เตชิน!อะ…ไอ้บ้า ฉันไล่นายออกจากบ้านไปแล้วทำไมนายยังมานอนอยู่ตรงนี้!”ภาพเตชินที่นอนเหยียดยาวดูทีวีในห้องรับแขกของเธออย่างสบายอารมณ์ แถมไถมือถือข
เตชินเดินกลับมาภายในร้านเห็นมาวินนั่งยกแก้วเหล้าดื่มไม่ยั้ง ท่าทางของมันดูเซ็ง ๆ แบบสุดฤิทธิ์ ต้นเหตุที่มันอยู่ในสภาพนี้ก็เพราะริสาที่มาวินตามจีบไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนของเธอ แต่มาวินกลับไม่รู้ว่าริสาไปเที่ยวไหน“กูรู้ว่าพวกมันอยู่ร้านไหน ถ้ามึงห่วงมัน กูจะพาไป” เตชินได้ทีนึกหาข้ออ้างไปตามนัชชา แต่ก







