บทที่ 7

แม่นมหลี่สังเกตเห็นความลังเลเพียงชั่วขณะของเซี่ยเสวียนโจวได้อย่างฉับไว จึงรีบเอ่ยขึ้นทันที “ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ! ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงเพิ่งคลอดบุตรได้ไม่นาน ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว ย่อมไม่เหมาะจะรับโทษทัณฑ์อีก เพียงแต่ความผิดฐานล่วงเกินฮองเฮานั้น จะละเว้นไม่ได้เด็ดขาด! มิฉะนั้นกฎวังจะยังมีความหมายอันใด? แล้วอำนาจของฮองเฮาจะคงอยู่ได้อย่างไร?”

นางหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาฉายประกายอำมหิต “ตามความเห็นอันต่ำต้อยของบ่าว ในเมื่อฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงร่างกายยังไม่แข็งแรง ไม่อาจรับโทษได้ เช่นนั้น...ก็ให้ญาติของนางรับโทษแทนเถิด แม้จะเป็น...ซากกระดูกก็ตาม”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของเซี่ยเสวียนโจวและเฉิงรั่วอวี๋พลันเปลี่ยนไปพร้อมกัน!

เฉิงรั่วอวี๋เงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน ดวงตาที่เคยด้านชาราวผืนน้ำนิ่ง ในที่สุดก็ปะทุด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวอย่างสุดขีด!

นางร้องลั่น “ไม่——!”

เซี่ยเสวียนโจวขมวดคิ้วแน่น

แม่นมหลี่รีบหมอบลงกับพื้น “ฝ่าบาทโปรดทรงพิจารณา! บ่าวเพียงคิดว่า หากให้ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงเห็นกับตาตนเอง บางทีนางอาจหลาบจำอย่างแท้จริง ต่อไปจะได้ไม่กล้าทำผิดอีก นี่ก็เพื่อ...ความสงบของวังหลังเพคะ!”

เฉิงรั่วอวี๋ทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ เสียงสั่นเพราะหวาดกลัวถึงขีดสุด “ฝ่าบาท! หม่อมฉันรู้ความผิดแล้ว! หม่อมฉันยินดีรับโทษ! ไม่ว่าจะเป็นโทษทัณฑ์ใด หม่อมฉันก็ยอมทั้งสิ้น! ขอฝ่าบาทโปรดอย่า...อย่าแตะต้องซากกระดูกของคนในครอบครัวหม่อมฉัน! พวกเขาล้วนล่วงลับไปแล้ว! ขอร้องฝ่าบาท! ฝ่าบาท——!”

เซี่ยเสวียนโจวมองท่าทางที่นางพังทลายและอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง ความรู้สึกประหลาดในใจยิ่งหนักอึ้งขึ้น

เขาสะบัดมืออย่างหงุดหงิด “พอได้แล้ว! ในเมื่อเจ้ารู้ว่าผิด ก็ควรเข้าใจว่าผู้ทำผิดย่อมต้องชดใช้! ตอนนี้เจ้ามีสภาพเช่นนี้ แล้วจะรับโทษได้อย่างไร?”

“ทำตามที่แม่นมกล่าว ตระกูลเฉิงแม้ถูกประหารสิ้นแล้ว แต่บุตรสาวของตระกูลยังไม่สำนึกผิด ล่วงเกินฮองเฮา ความผิดยิ่งหนักขึ้นอีกขั้น สั่งคน...ไปขุดซากศพของบิดาและพี่ชายของนางขึ้นมา แล้วเฆี่ยนด้วยแส้! เฉิงรั่วอวี๋ เจ้าจงดูให้ดี! นี่คือผลของการที่เจ้าท้าทายหว่านซวงครั้งแล้วครั้งเล่า!”

“ไม่——! ฝ่าบาท! อย่า! ขอร้องฝ่าบาท! หม่อมฉันยอมตายเอง! ขอฝ่าบาทโปรดอย่า——!”

เฉิงรั่วอวี๋ดิ้นรนหมายจะพุ่งเข้าไปคว้าชายเสื้อของเซี่ยเสวียนโจว แต่กลับถูกองครักษ์ร่างกำยำสองนายกดตรึงไว้แน่น จนไม่อาจขยับเขยื้อนได้

นางทำได้เพียงเบิกตามองเหล่าขันทีหลายคนรับพระบัญชา แล้วรีบเร่งจากไป

ไม่นานนัก ซากศพหลายร่างที่เน่าเปื่อยไปนานแล้ว เหลือเพียงกระดูกขาวโพลนหรือมีเศษอาภรณ์ขาดวิ่นห่อหุ้มอยู่ ถูกขุดขึ้นมาอย่างหยาบคายแล้วลากมาวางกองไว้บนพื้น

ขันทีผู้ลงทัณฑ์กวัดแกว่งแส้หนังที่แช่น้ำเกลือ ฟาดลงบนกระดูกแห้งกรังที่ไร้ความรู้สึกอย่างแรง!

“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”

เสียงแส้ทุกครั้งที่ดังขึ้น ราวกับฟาดลงบนดวงวิญญาณของเฉิงรั่วอวี๋

ดวงตาของนางแดงก่ำ ดิ้นรนสุดกำลัง แต่กลับถูกกดตรึงไว้แน่น ทำได้เพียงมองดูโศกนาฏกรรมอันโหดร้ายตรงหน้า

นั่นคือบิดาของนาง พี่ชายของนาง พี่สะใภ้และหลานชายผู้บริสุทธิ์ของนาง...

“อ๊า——!!!”

ในที่สุดนางก็ไม่อาจทนรับไหว ภาพตรงหน้าพลันมืดดำ ก่อนจะหมดสติไปโดยสิ้นเชิง

……

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง นางก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงอันเย็นเยียบ

เมื่อหัวหน้าขันทีเห็นนางลืมตา ก็ถ่ายทอดรับสั่งของฮ่องเต้ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียง ฝ่าบาทมีรับสั่งว่า เรื่องในวันนี้ หวังว่าท่านจะรู้จักสำนึกและจดจำเป็นบทเรียน ต่อไปจงอยู่ในกฎเกณฑ์ อย่าได้ไปล่วงเกินฮองเฮาอีก”

กล่าวจบ เขาก็ไม่รอให้เฉิงรั่วอวี๋ตอบ เพียงสะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

เฉิงรั่วอวี๋นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับแม้แต่น้อย

ที่แท้ เมื่อความเจ็บปวดมาถึงขีดสุด...ก็ไร้ซึ่งเสียงใด

การเห็นซากกระดูกของคนในครอบครัวถูกขุดขึ้นมาและเฆี่ยนต่อหน้าต่อตา ความบอบช้ำทั้งกายและใจที่ได้รับนั้น เกินกว่าจะบรรยาย

ร่างกายของเฉิงรั่วอวี๋ทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า

นางเริ่มไอไม่หยุด ทุกครั้งที่ไอจะมีเลือดแดงสดปนออกมา ย้อมผ้าเช็ดหน้าสีขาวจนแดงฉาน

อาหารทุกอย่างที่กินเข้าไป ไม่นานก็อาเจียนออกมาจนหมด สุดท้ายแม้แต่น้ำดีก็ยังอาเจียนออกมา

ข้ารับใช้ในวังต่างร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก วิ่งไปสำนักหมอหลวงครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเชิญหมอหลวง แต่ทุกครั้งก็กลับมามือเปล่า

“เหนียงเหนียง...สำนักหมอหลวงแจ้งว่า...หมอหลวงทุกคนถูกฝ่าบาทเรียกไปยังตำหนักฉางชิว เพื่อร่วมกันตรวจอาการและบำรุงร่างกายของฮองเฮา...ไม่มีผู้ใดปลีกตัวมาได้เลยเจ้าค่ะ...”

เฉิงรั่วอวี๋หลับตาลง นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างเงียบงัน สติค่อย ๆ เลือนราง จมดิ่งสู่ความมืดมิดไร้ขอบเขต

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในความพร่าเลือน นางคล้ายได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบ และเสียงของเซี่ยเสวียนโจวที่กดข่มความโกรธไว้

“สารเลว! ฮุ่ยเฟยป่วยหนักถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดมารายงานให้ข้ารู้?!”

“ฝ่า...ฝ่าบาทโปรดอภัย...เป็น...เป็นเพราะฮองเฮามีรับสั่งว่า ฝ่าบาทกำลังทรงกังวลเรื่องคดีมือสังหาร ไม่อนุญาตให้ผู้ใดนำเรื่องเล็กน้อยมารบกวน...”

“ไสหัวไป!”

จากนั้น นางก็รู้สึกถึงมือข้างหนึ่งที่เย็นเล็กน้อย สั่นไหวแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น วางลงบนหน้าผากของนาง

“หมอหลวงอยู่ที่ไหน?! ให้พวกเขาเข้ามาเดี๋ยวนี้!”

เสียงฝีเท้าอึกทึกดังเข้ามาใกล้ มีคนจับชีพจรนาง พลิกดูเปลือกตา

“ฝ่าบาท ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงโศกเศร้าเกินไปจนความทุกข์อัดแน่นอยู่ในใจ อีกทั้งหลังคลอดไม่ได้รับการบำรุงรักษา ทำให้ลมปราณชั่วแทรกเข้าสู่ร่างกาย ลมปราณเดิมเสียหายอย่างหนัก บัดนี้เกรงว่าจะมีลางแห่งความตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“พูดเหลวไหล! รักษานางให้ข้า! ใช้ยาที่ดีที่สุด! หากรักษานางไม่ได้ ข้าจะเอาหัวพวกเจ้า!”

“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ! หากต้องการประคองชีวิตของเหนียงเหนียงไว้ก่อน ยังพอมีวิธีอยู่พ่ะย่ะค่ะ จำเป็นต้องใช้โสมป่าอายุร้อยปีขึ้นไป หั่นเป็นแผ่นให้อมไว้ แล้วค่อยใช้ยาต้มบำรุงควบคู่กัน...เพียงแต่โสมร้อยปีที่เก็บไว้ในคลังหลวง เกรงว่า...”

“ไปเอามา!”

“ฝ่าบาท...” หัวหน้าขันทีเอ่ยอย่างลังเล “โสมต้นนั้น...เมื่อสองวันก่อน ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พระราชทานแก่ฮองเฮา เพื่อสงบจิตและบำรุงลมปราณ...”

“ข้าบอกให้เจ้าไปเอามา!” น้ำเสียงของเซี่ยเสวียนโจวเฉียบขาดจนไม่อาจโต้แย้ง “ทางหว่านซวง ข้าจะหาของที่ดีกว่านี้ให้นางภายหลัง! ตอนนี้ช่วยรั่วอวี๋ก่อน!”