บทที่ 6

เฉิงรั่วอวี๋กลับถึงตำหนักเจาหยางได้ไม่นาน เพิ่งเปลี่ยนเสื้อตัวนอกที่เปื้อนฝุ่น ขันทีจากตำหนักฉางชิวก็มาถึง เขาเชิดหน้าประกาศคำสั่งของฮองเฮาว่า “ฮองเฮาตกใจอย่างหนัก กลัดกลุ้มจนกระอักเลือดและหมดสติ ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พระสนมทุกคนไปเฝ้าไข้ที่ตำหนักฉางชิวทันที!”

เฉิงรั่วอวี๋หลับตาลง จัดเรือนผมที่ยุ่งเล็กน้อยให้เรียบร้อย แล้วตามขันทีไปยังตำหนักฉางชิว

ภายในตำหนักฉางชิว เซี่ยเสวียนโจวนั่งอยู่ข้างเตียงของเย่หว่านซวง ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียด

เฉิงรั่วอวี๋เดินไปคุกเข่าท้ายแถวอย่างเงียบ ๆ ก้มหน้าราวกับรูปสลักไร้ชีวิต

หมอหลวงตรวจชีพจรแล้วกราบทูลว่า “กราบทูลฝ่าบาท ฮองเฮาตกใจอย่างหนัก อีกทั้งกลัดกลุ้มจนเลือดลมกำเริบ จึงกระอักเลือดและหมดสติ อาการมิได้ร้ายแรง กระหม่อมได้จัดตำรับยาสงบจิตระงับขวัญไว้แล้ว เมื่อเหนียงเหนียงเสวยยาต้มและพักผ่อนให้ดี ก็จะฟื้นขึ้นเอง”

สีหน้าของเซี่ยเสวียนโจวผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความกังวล “แน่ใจว่าไม่เป็นอะไร?”

“ฝ่าบาทโปรดวางใจ ฮองเฮาเพียงตกใจอย่างหนักชั่วคราว ขอเพียงพักฟื้นและบำรุงร่างกายให้ดีก็พอแล้ว”

เซี่ยเสวียนโจวพยักหน้า โบกมือให้หมอหลวงถอยไป สายตากวาดมองเหล่าพระสนมที่คุกเข่าอยู่ ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “พวกเจ้าถอยไปได้ ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนฮองเฮา”

หัวหน้าขันทีที่ยืนอยู่ด้านข้างก้าวออกมาหนึ่งก้าว แล้วทูลอย่างระมัดระวังว่า “ฝ่าบาท วันนี้ท่านก็ได้รับบาดเจ็บ ร่างกายสำคัญยิ่ง อีกทั้งพรุ่งนี้ยังมีประชุมขุนนางยามเช้า และมีราชกิจมากมายรอให้ทรงจัดการ...เรื่องเฝ้าไข้ โปรดมอบให้เหล่าข้ารับใช้ในวังดูแลเถิด ขอท่านเสด็จกลับไปพักผ่อน”

เซี่ยเสวียนโจวส่ายหน้า สายตาจับจ้องใบหน้าซีดขาวของเย่หว่านซวง น้ำเสียงเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “ไม่ต้องพูดอีก ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าหว่านซวง”

ทุกคนได้ยินดังนั้น ต่างก้มหน้าเงียบเสียง ไม่กล้าเกลี้ยกล่อมอีก พากันคำนับเตรียมลาถอย

เฉิงรั่วอวี๋ก็ลุกขึ้นตามคนอื่น กำลังจะจากไป

“ฝ่าบาท!” แม่นมหลี่ซึ่งยืนรับใช้อยู่ข้างเตียงของเย่หว่านซวงมาตลอด จู่ ๆ ก็ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง “บ่าว...บ่าวมีเรื่องหนึ่งที่จำต้องกราบทูล! สาเหตุที่ฮองเฮาทรงกริ้วจนเลือดลมกำเริบ กระอักเลือดและหมดสติ ล้วนเป็นเพราะ...เพราะฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียง!”

ภายในตำหนักพลันเงียบกริบ ทุกสายตาหันไปมองเฉิงรั่วอวี๋ที่เดินถึงหน้าประตูแล้ว

สีหน้าของเซี่ยเสวียนโจวพลันมืดครึ้ม “เจ้าว่าอะไร?”

แม่นมหลี่ชี้ไปที่เฉิงรั่วอวี๋ พลางร้องไห้กล่าวว่า “ฮุ่ยเฟยเหนียงเหนียงนี่เอง! วันนี้ในงานเลี้ยง ฝ่าบาททรงได้รับบาดเจ็บเพื่อช่วยนาง นางจึงทะนงว่าตนได้รับความโปรดปรานเป็นพิเศษ ระหว่างทางกลับตำหนักยังดักฮองเฮาไว้และกล่าววาจาล่วงเกินฮองเฮา! ถึงกับพูดว่า ‘วันนี้ฝ่าบาทยอมเสี่ยงชีวิตช่วยข้า พรุ่งนี้ก็ย่อมปลดเจ้าจากตำแหน่งฮองเฮาได้’ ทั้งยัง...ยังบอกให้ฮองเฮารู้ตัวเสียบ้าง แล้วรีบสละตำแหน่งด้วยตนเอง! ฮองเฮามีจิตใจบริสุทธิ์ดีงาม ทั้งเมตตาและใจกว้าง จะทรงทนรับความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร? กลับมาจึงกลัดกลุ้ม จน...จนกระอักเลือด!”

นางโขกศีรษะไม่หยุด “บ่าวรู้ว่าฮองเฮาทรงมีเมตตา แม้ได้รับความไม่เป็นธรรมก็ไม่ยอมเอ่ยปาก เพราะไม่อยากให้ฝ่าบาทหนักใจ กระทบความสงบของวังหลัง แต่บ่าวทนเห็นฮองเฮาถูกเหยียดหยามเช่นนี้ไม่ไหว! วันนี้ฮุ่ยเฟยยังกล้าหยามเกียรติฮองเฮาผู้เป็นประมุขแห่งวังหลังถึงเพียงนี้ หากไม่ลงโทษอย่างหนัก ต่อไปในวังหลังแห่งนี้ เกรงว่าทุกคนคงกล้าเอาอย่าง เหยียบย่ำเกียรติของฮองเฮา! ขอฝ่าบาททรงทวงความยุติธรรมให้ฮองเฮาด้วย!”

สีหน้าของเซี่ยเสวียนโจวมืดทะมึนจนน่าหวาดหวั่น เขาค่อย ๆ หันไป สายตาเย็นเยียบดุจลูกศรชุบน้ำแข็ง พุ่งตรงไปยังเฉิงรั่วอวี๋ที่ยืนอยู่หน้าประตู “เฉิงรั่วอวี๋ สิ่งที่แม่นมหลี่พูด เป็นความจริงหรือไม่?”

ริมฝีปากของเฉิงรั่วอวี๋ขยับเล็กน้อย

นางจะพูดอะไรเล่า? จะบอกว่านางไม่ได้ทำเรื่องเหล่านั้นหรือ? หรือจะบอกว่านางเพียงกลับตำหนักของตนอย่างเงียบ ๆ?

แต่เมื่อคำพูดมาถึงริมฝีปาก นางกลับฝืนกลืนถ้อยคำเหล่านั้นกลับลงไป

หลายปีมานี้ เย่หว่านซวงใช้กลอุบายเช่นนี้มาน้อยเสียที่ไหน? ทุกครั้งนางพยายามอธิบาย พยายามทำให้เขามองเห็นความจริง

แต่เขาเคยเชื่อนางสักครั้งหรือ?

ไม่ใช่ตัดบทนางอย่างรำคาญ ก็ไม่ยอมฟังนางเลย สุดท้ายผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง เย่หว่านซวงกลายเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำจนได้รับความคับข้องใจอย่างแสนสาหัส ส่วนเฉิงรั่วอวี๋กลับถูกมองว่าเป็นคนริษยาจนเป็นนิสัย มีจิตใจชั่วร้าย ถูกลงโทษให้คุกเข่า ถูกกักบริเวณ และถูกตัดทอนเบี้ยเลี้ยง...

เขาสนใจเพียงความรู้สึกของเย่หว่านซวง ไม่ยอมให้นางได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย

ส่วนเฉิงรั่วอวี๋จะเป็นผู้ผิดหรือบริสุทธิ์ จะเป็นหรือตาย เขาไม่เคยใส่ใจ

นางหมดความปรารถนาจะอธิบายไปนานแล้ว และยิ่งไม่หลงคิดเข้าข้างตนเองว่า เพียงนางอธิบาย เขาก็จะเชื่อ

นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบสายตาเย็นเยียบที่กำลังจ้องพิจารณาของเซี่ยเสวียนโจว “หม่อมฉัน...ไม่มีอะไรจะพูด”

“ไม่มีอะไรจะพูดอย่างนั้นหรือ?!” เซี่ยเสวียนโจวลุกพรวดขึ้น “เฉิงรั่วอวี๋! เจ้าก่อเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้ ไม่คิดสำนึกผิด แล้วยังกล้าแสดงท่าทีเช่นนี้อีก! ดูท่าที่ผ่านมาข้าจะผ่อนปรนให้เจ้ามากเกินไป จนทำให้เจ้ากำเริบเสิบสาน กล้าทำร้ายหว่านซวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า! วันนี้ข้า...”

คำตำหนิของเขาพลันหยุดชะงัก

เพราะในห้วงโทสะนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองเฉิงรั่วอวี๋อย่างพินิจจริง ๆ

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด นางถึงผอมลงจนเป็นเช่นนี้

อาภรณ์ชาววังที่เดิมเคยพอดีตัว บัดนี้กลับหลวมโพรกอยู่บนร่าง ราวกับลมเพียงวูบเดียวก็พัดนางล้มได้

ดวงตาคู่นั้น ยามมองเขา ไม่เหลือความรักและความคาดหวังที่เคยซ่อนไว้อย่างระมัดระวังเช่นในอดีตอีกแล้ว มีเพียงความด้านชาและว่างเปล่าไร้ขอบเขต

หัวใจของเขาราวกับถูกบางสิ่งทิ่มแทงขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ ส่วนเพลิงโทสะก็ติดค้างอยู่ในลำคอ จะกลืนลงก็ไม่ได้ จะระบายออกมาก็ไม่ออก