บทที่ 9

สีหน้าของเซี่ยเสวียนโจวพลันแข็งค้าง ก่อนความโกรธและความไม่เชื่อจะเอ่อขึ้นในดวงตา“เฉิงรั่วอวี๋! ถึงตอนนี้เจ้ายังคิดใส่ร้ายหว่านซวงอีกหรือ?! นางทั้งอ่อนโยนและจิตใจดี จะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?!”

“หรือเพราะเรื่องบิดาและพี่ชายของเจ้า เจ้าจึงฝังใจแค้น คอยต่อต้านหว่านซวงไปเสียทุกคราว?ข้าเคยบอกแล้ว หากมิใช่พี่ชายเจ้าประพฤติตนไม่เหมาะสม ล่วงเกินหว่านซวงก่อน ตระกูลเฉิงของเจ้าก็คงไม่ต้องพบจุดจบเช่นนั้น!”

เฉิงรั่วอวี๋ฟังทุกถ้อยคำของเขาที่เชือดเฉือนหัวใจ มองการเข้าข้างอย่างไม่ปิดบังนั้น ความหวังริบหรี่สุดท้ายในใจก็ดับมอดลงอย่างสิ้นเชิง

“ฝ่าบาทสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว เป็นหม่อมฉัน...ที่พูดผิดไป”

เซี่ยเสวียนโจวมองท่าทางของนางที่ราวกับยอมรับชะตา แต่ก็คล้ายกำลังเยาะเย้ย ความโกรธในใจพลันลุกโชน ทว่ากลับไร้ที่ระบาย

เขายืดกายขึ้น กล่าวกับองครักษ์ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฮุ่ยเฟยเฉิงซื่อ วาจาและความประพฤติไม่เหมาะสม ล่วงเกินฮองเฮาหลายครั้ง ทั้งยังไม่สำนึกผิด ให้กักตัวไว้ในห้องสงบจิต คัดกฎวังหนึ่งร้อยรอบ ทบทวนความผิดของตน! หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามปล่อยตัว! ให้นางหลาบจำเสียบ้าง!”

เฉิงรั่วอวี๋ถูกองครักษ์ฉุดให้ลุกขึ้น นางไม่ขัดขืน ปล่อยให้พวกเขาพาตัวออกไป

ห้องสงบจิตเย็นเยียบและชื้นแฉะ มีเพียงหน้าต่างเล็กสูงบานหนึ่งที่ปล่อยให้แสงส่องเข้ามาเล็กน้อย

พู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก และตำรากฎวังเล่มหนาถูกโยนเข้ามา ก่อนประตูจะปิดดังโครมและถูกลงกลอนจากด้านนอก

เฉิงรั่วอวี๋นั่งพิงกำแพงเย็นเยียบ นิ่งไม่ขยับ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ภายในห้องสงบจิตราวกับมีเสียงสวบสาบดังขึ้น

นางเงยหน้าขึ้นอย่างเหนื่อยล้า อาศัยแสงริบหรี่มองเห็นงูพิษหลากสีหลายตัว กำลังเลื้อยเข้ามาจากรอยแยกของกำแพงและช่องระบายอากาศ!

รูม่านตาของนางหดวูบ! นางอยากกรีดร้อง แต่ลำคอกลับเหมือนถูกบางสิ่งอุดไว้!

ลำตัวเย็นเฉียบของงูพันรอบข้อเท้านาง เขี้ยวพิษแหลมคมฝังลงในผิวหนัง!

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นปราด ภาพตรงหน้าพลันมืดวูบ ก่อนนางจะหมดสติไปอีกครั้ง

……

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง นางก็ยังคงอยู่ในตำหนักเจาหยาง

เซี่ยเสวียนโจวนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ไกลนัก เมื่อเห็นนางฟื้น สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยอารมณ์อันซับซ้อน

“ห้องสงบจิตทรุดโทรมมานาน ข้า...ก็ไม่คิดว่าข้างในจะมีงูพิษ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบฝืดเล็กน้อย “แต่ถึงอย่างไร ทั้งหมดก็เป็นผลจากการกระทำของเจ้าเอง หากก่อนหน้านี้เจ้ามิได้ประพฤติตนไม่เหมาะสม คอยยั่วยุหว่านซวงครั้งแล้วครั้งเล่า ก็คงไม่ต้องลงเอยเช่นวันนี้”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “เจ้าพักรักษาตัวให้ดี หากขาดยาชนิดใด ก็ให้หมอหลวงไปนำมา ต่อไป...จงสงบเสงี่ยม อย่าได้ทำร้ายหว่านซวงอีก”

กล่าวจบ เขาก็ไม่คิดจะอยู่ต่อนานนัก ลุกขึ้นเดินจากไป

เฉิงรั่วอวี๋นอนอยู่ตรงนั้น ฟังเสียงฝีเท้าของเขาที่ค่อย ๆ ห่างออกไป หัวใจเย็นเยียบดุจเถ้าถ่าน

หาเรื่องใส่ตนเองหรือ? จงสงบเสงี่ยมหรือ? อย่าได้ทำร้ายเย่หว่านซวงอีกหรือ?

นางแค่นยิ้ม ก่อนค่อย ๆ หลับตาลง ฝังทุกอารมณ์ไว้ในความรกร้างไร้สิ้นสุดภายในใจ

วันเวลาที่เหลือ นางเพียงพักรักษาตัวอย่างเงียบงัน ราวกับหุ่นเชิดที่ยังมีลมหายใจ

ในที่สุด เมื่อบาดแผลตกสะเก็ด ร่างกายพอจะลุกจากเตียงเดินได้ งานเลี้ยงฉลองครบเดือนของเด็กคนนั้นก็มาถึง

นี่เป็นงานมงคลครั้งใหญ่ที่วังหลวงไม่ได้จัดมานาน ทั้งในและนอกวังต่างประดับโคมและผ้าแพรหลากสี บรรยากาศเปี่ยมด้วยความยินดี

ในที่สุด หัวใจของเฉิงรั่วอวี๋ก็ไหวกระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย

เพราะวันนี้ ในที่สุดนางก็จะจากไปได้แล้ว

งานเลี้ยงจัดขึ้นที่ตำหนักไท่เหอ หรูหราฟุ่มเฟือยถึงขีดสุด

เฉิงรั่วอวี๋ยังคงนั่งอยู่ในมุมที่ไม่มีผู้ใดสนใจ มองเย่หว่านซวงบนแท่นสูงอุ้มทารกซึ่งห่อด้วยผ้าสีเหลืองสด รับการถวายคำนับและคำแสดงความยินดีจากทุกคน

เซี่ยเสวียนโจวนั่งอยู่ข้างนาง ใบหน้าปรากฏความยินดีที่หาได้ยาก

เมื่อดื่มสุราผ่านไปสามรอบ เสียงเพลงและการร่ายรำดำเนินไปอย่างรื่นเริง บรรยากาศในงานก็คึกคักถึงขีดสุด ทุกคนเริ่มมึนเมา แม้แต่เหล่าทหารยามก็ย่อมหละหลวมลง

เฉิงรั่วอวี๋ลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ พยายามไม่ให้ผู้ใดสังเกต ก่อนลอบออกไปทางประตูด้านข้าง

นอกประตูวัง นางใช้ทรัพย์สินมีค่าชิ้นสุดท้ายที่ซ่อนไว้ติดสินบนขันทีชราผู้ดูแลการจัดซื้อ และจัดคนคอยรับช่วงพานางออกจากวังไว้แล้ว เพียงข้ามสวนหลวงไปถึงประตูเล็กใกล้ประตูซีหัว ที่นั่นจะมีรถม้าคลุมผ้าสีครามคันหนึ่งรอนางอยู่

ราตรีล่วงลึก โคมในวังส่องแสงสลัว นางฝืนทนความเจ็บป่วยของร่างกาย เร่งฝีเท้าไปข้างหน้า

ขอเพียงออกจากที่นี่ได้ นางก็จะเป็นอิสระ

แต่ในเวลานั้นเอง เย่หว่านซวงพานางกำนัลสองคนมาดักขวางอยู่บนเส้นทางเพียงสายเดียวที่นางต้องผ่าน

“เฉิงรั่วอวี๋ เจ้าคิดจะไปที่ใด?”

หัวใจของเฉิงรั่วอวี๋พลันหนักอึ้งลง