(ไตรฉัตร) ตอนที่ 4 เป็นบ้าอะไร 2

ไตรฉัตรมองไปรอบๆ ภายในห้องของเหมือนแพร คอนโดหรูชั้นสี่สิบจากสายตาเขาประเมินว่าชั้นนี้น่าจะมีไม่เกินสี่ห้อง การตกแต่งบ่งบอกถึงเจ้าของห้องได้อย่างดี เรียบหรูแต่บางมุมก็แอบหวาน ต่างจากบุคลิกที่เธอแสดงออกอยู่ตอนนี้กันอย่างสิ้นเชิง ถ้าเป็นเมื่อก่อนใช่ เธอเป็นแบบนั้นแหละ

"ชงกาแฟใส่กาไว้ให้แล้ว รินเอานะ"

คนพูดไม่สนใจคนที่ยังเดินดูรอบๆ ห้องของเธออยู่ เธอเดินหายไปห้องใหญ่หลังห้องรับแขก ไตรฉัตรเดินเลยไปที่เคาน์เตอร์บาร์เห็นโถกาแฟที่ตั้งไว้ เขารินมันใส่แก้ว ไม่แน่ใจคนตัวเล็กจะต้องการหรือเปล่า จึงยังไม่ได้รินเผื่อ เดินมายืนพิงกระจกบานใหญ่มองวิวจากตึกสูง ในมือยังถือแก้วกาแฟเอาไว้

เหมือนแพรเดินออกมาพร้อมถุงกระดาษใบใหญ่ เสื้อเขาน่าจะอยู่ด้านใน เธอเปลี่ยนชุดด้วย เสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงผ้าขาสั้น เขาไม่ได้เห็นเธอแบบนี้มานานมาก คนตัวเล็กมีตะกร้าใบน้อยถือติดมือออกมาด้วย เธอนั่งที่โซฟาเบดตัวใหญ่ วางตะกร้าลงเขาจึงได้เห็นว่ามันเป็นอุปกรณ์ล้างเครื่องสำอาง

"กาแฟไหม"

คนตอบทำเสียงปฏิเสธในลำคอ แล้วก็จัดแจงเอาผ้าคาดผมคาดศีรษะไว้ไม่ให้ผมลงมาเกะกะแล้วก็มัดมวยหลวมๆ ไว้ที่กลางศีรษะ เขาเห็นเธอหลับตาค่อยๆ ดึงขนตาปลอมออก

"อุ๊ย ตกใจหมด" เธอร้องตกใจเพราะเมื่อลืมตาขึ้นมา ก็เห็นไตรฉัตรมายืนอยู่ข้างๆ

"แดงเลย เหมือนจะบวม" เขามองหน้าเธอ แล้วก็เอ่ยออกมา เหมือนแพรทำหน้าไม่เข้าใจ คนตัวใหญ่จึงทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอ วางแก้วกาแฟไว้ที่โต๊ะกลาง แล้วก็จับหน้าเธอให้หันมา

"อะไรของนาย กินเสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้ว" เธอรีบเบือนหน้ากลับมาที่กระจกบานเล็ก แต่เขาก็ใช้มือล็อกปลายคางไว้ให้หันหน้ามา

"ปากเจ่อเลย เจ็บหรือเปล่า"

เหมือนแพรตกใจคำพูดเขาอีกทั้งนึกอายเรื่องที่เกิดขึ้น จนเผลอทำตาโต รีบดันมือใหญ่ออก หันใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเองกลับมา

"กินเสร็จแล้วก็กลับได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน" คนพูดไม่พูดเปล่า รั้งให้คนตัวโตลุกขึ้น เมื่อเขาลุกขึ้นยืนเธอก็ดันให้ไตรฉัตรเดินไปทางประตู ไม่ลืมที่เธอจะคว้าถุงกระดาษใบนั้นติดมือมาด้วย เกือบจะถึงประตูห้องบานใหญ่แล้วเชียว อยู่ๆ ไอ้บ้าฉัตรมันก็หันหน้ามา เพราะแรงที่ยังดันคนตัวใหญ่อยู่ทำให้เธอถลาเข้าไปชนกับอกเขาอย่างจัง

"โอ๊ย"

มือบางรีบยกขึ้นจับจมูกโด่งตัวเอง ถึงแม้จะไม่มีซิลิโคลนแต่มันก็กระแทกอกเขาอย่างจัง ไตรฉัตรจับมือเธอออกแล้วก็สำรวจใบหน้าหวาน ว่าเจ็บตรงไหน

"อะไรอีก กลับไปได้แล้ว" เหมือนแพรยกมือขึ้นดันตัวเขาให้ออกห่าง แต่คนตัวใหญ่ยังกอดเอวไว้

"จะบอกว่าอาทิตย์หน้าที่จะไปหาคุณสาวิตรีน่ะ เดี๋ยวมารับ จะได้ไม่ต้องขับรถไปเอง"

"ไม่ต้อง ชอบขับไปเองสบายกว่า"

"นั่งไปเฉยๆ ไม่สบายกว่าหรือไง"

"ก็บอกว่าไม่เอา"

"โอ๊ย นายปล่อยได้แล้ว วุ่นวายรุ่มร่ามไปหมด" คนถูกว่ากลับหัวเราชอบใจ

"เอาคืนไง ตอนเรียนเธอยังชอบมารุ่มร่ามกับฉัน"

"ฉันไม่เคยไป..." อยู่ๆ เหมือนแพรก็ต้องหน้าแดง เมื่อจะเถียงเขาเรื่องที่เขาทำกับเธอ

"เคยอะไร"

ไตรฉัตรดันคนตัวเล็กถอยหลังไปเพียงก้าว แผ่นหลังของเธอก็แนบผนังห้อง ใบหน้าคมคายก้มลงมาจนเกือบจะแนบชิดริมฝีปากเธออีกครั้ง

"ไตรฉัตร ตอนนั้นนายเป็นคนปฏิเสธฉันนะ เพราะงั้นก็อย่ามาทำดีกับฉัน อย่ามาทำแบบนี้ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับนายอีกแล้ว" พูดจบเธอก็สะบัดหน้าหนีไม่ยอมสบตาคนตรงหน้า แขนแกร่งที่โอบเอวเธอไว้ คลายออก เขาง้างหมัดขึ้นมาแล้วก็ชกไปที่กำแพงข้างๆ ใบหน้าของเธออย่างแรง เหมือนแพรเผลอหลับตาตอนที่หมัดลงกระแทกกับกำแพงจนเธอได้ยินเสียงนิ้วเขาดัง

"ทำบ้าอะไรของนายน่ะ" เพราะความตกใจ เธอรีบไปจับมือเขาดึงออกมาจากกำแพง เพราะเขายังค้างมือไว้อย่างนั้น เขาดึงมือออกไม่ยอมให้เธอจับและก็ไม่ยอมให้เห็น แต่เธอเห็นรอยเลือดเล็กๆ ที่ผนังห้องของเธอ

คนตัวโตกำลังจะเดินออกจากห้อง เธอรีบขวางเขาไว้ แต่เขาใช้มืออีกข้างดันไหลเธอให้หลบทาง เธอได้แต่ยืนงงอยู่ตรงนั้น จนเสียงประตูห้องที่เปิดและถูกปิดลง

"เป็นบ้าอะไร" เหมือนแพรยังบ่นกับตัวเอง พลางยกมือขึ้นมาที่ระดับสายตา เพราะถุงกระดาษที่เธอคว้ามาจากโซฟาเมื่อครู่ยังอยู่ในมือตัวเอง