(ไตรพัฒน์) ตอนที่ 4 นายเป็นใคร

มธุรินกลับมานั่งทำงานที่ต้องแก้ไขนั้นต่อ หัวใจของเธอแทบจะด้านชา อยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ สักครั้งก็ยังไม่สามารถทำได้ ได้แต่เก็บกลืนก้อนแข็งๆ ที่ปวดร้าวไปทั้งคอนั้นกลับลงไปอย่างยากลำบาก และเพียงครู่เดียวบอสของเธอก็เดินกลับมาที่ห้องทำงาน แต่ยังไร้วี่แววของเลขาคนสนิท

เกือบครึ่งชั่วโมงกว่าที่คุณประไพรผู้เป็นแม่ของบอสจะกลับออกไป เธอแก้ไขรายงานนั้นจนเกือบจะเสร็จ เสียงนาฬิกาดังขึ้นในตอนเที่ยงพอดี มิลินจึงเลือกที่จะทานคุกกี้ที่เพิ่งได้มากับน้ำผลไม้เป็นอาหารเที่ยง พนักงานหลายคนเริ่มลุกจากโต๊ะทยอยกันลงไปทานข้าว ยกเว้นของบอสที่จะมีพนักงานของโรงแรมนำอาหารมาเสิร์ฟให้ถึงห้อง หรือบางครั้งเขาก็จะลงไปทานที่ห้องอาหารด้านล่าง

เสียงโทรศัพท์ภายในดังขึ้นอีกครั้ง เธอมองเบอร์ว่าเป็นหมายเลขของประชาสัมพันธ์ในส่วนของออฟฟิศไม่ใช่ส่วนของลูกค้าโรงแรม เธอรีบรับสาย

"สวัสดีค่ะ"

"น้องลินหรือ มีแขกมาหาบอสน่ะค่ะ เอ่อ..เอ่อ...คะ...คุณคะรอก่อนค่ะ" เสียงละล่ำละลักมาตามสาย แล้วเหมือนปลายสายจะยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ ฟังดูแล้วเหมือนจะวุ่นวายอยู่สักหน่อย มธุรินจึงยังถือสายไว้รอฟังเรื่องที่ทางนั้นต้องการบอก

"น้องลินๆ