14 ว้าวุ่นกันเลยทีนี้

“มึงไม่คิดว่าเป็นตัวมึงเมื่อในอดีตมั่งเหรอ” เขตแดนถามออกมาหลังจากที่ฟังเรื่องราวจากเพื่อน เขาไม่ใช่คนสายมูหรือชอบดูหมออะไร แต่เรื่องกรรมเก่าการเวียนว่ายตายเกิดอะไรแบบนี้เขาพอจะเชื่ออยู่

“มึง เชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ” คเณศถาม

“ก็นะ ของแบบนี้มันก็อยู่คู่คนไทยมานมนานไม่ใช่เหรอวะ” เขตแดนหันไปตอบเพื่อน

“แล้วถ้าไม่เอาความรู้สึกของมึงคนในฝันล่ะ มึงในตอนนี้รู้สึกไงกับน้องมัน” คเณศเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้น เมื่อเห็นว่าพี่ชายดูท่าจะอาการหนัก

“ก็นี่แหละที่กูคิด ที่กูเครียดอยู่ตอนนี้” เขาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะหันไปที่เขตแดน “แล้วมึงล่ะเป็นอะไร เมื่อคืนกูเห็นมึงหิ้วแฟนคลับนัมเบอร์วัน ที่มาเฝ้ามึงร้องเพลงทุกคืนไปนี่”

“เออ” เขตแดนตอบสั้น ๆ

“แล้วยังไง ไม่เด็ดเหรอวะ หรือว่าน้องมันคิดจะแบล็คเมลล์” คเณศเบนเข็มไปต่อที่เพื่อนรักอีกคนทันที “หรือน้องมันจับมึงกด”

“พ่องสิ” เขตแดนยกมือขึ้นอยากจะฟาดเพื่อนสักปาบ ติดที่มันอยู่ไกลมือไปหน่อย

“ไอ้สัด นั่นพ่อกูด้วย” คุณขยับตัวลุกจากพนักพิงโซฟา มานั่งคุยกันดี ๆ “แล้วไง มันต่างจากทุกทีตรงไหนมึงถึงต้องมานั่งถอนหายใจกับกูเนี่ย”

“เล่าไปมันก็ฟังดูเหี้ยยังไงชอบกล” เขตแดนถอนหายใจอีกครั้ง

“เล่ามาเถอะ มันไม่ทำให้มึงดูเหี้ยน้อยไปกว่านี้หรอก” คเณศสวนกลับทันทีแบบไม่ต้องคิด

เขตแดนตวัดสายตาไปหาคเณศครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาคุยกับคุณต่อ “คือ พอกูอะไร ๆ กับน้องเสร็จรอบแรก กูก็รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นครั้งแรกของน้องมัน”

“ขีดเส้นใต้คำว่ารอบแรก” คเณศขัดขึ้นอีกครั้ง

“ไอ้เณศ” คุณหันไปทำหน้าดุใส่น้องชาย

“โทษ ๆ ๆ ต่อเลย” คเณศยกมือขึ้นยอมแพ้

“นั่นแหละ กูแน่ใจแล้วกัน จูบยังจูบไม่เป็นเลย” เขตแดนบ่นทั้งที่ปากกลับเจือรอยยิ้มน้อย ๆ อยู่

“ที่มาของรอยแตกที่ปากมึงสินะ” คเณศยังอดแทรกไม่ได้ “อะ ๆ ต่อ ๆ”

“ทีนี้พอกูตื่น แล้วน้องนอนอยู่ข้าง ๆ กูก็อยากอะไร ๆ กับน้องมันอีก” เขตแดนเล่าต่อ

“จัดมั้ย” คำถามนี้ของคเณศเขตแดนไม่ได้ตอบ เพียงแค่เม้มปากเป็นเส้นตรง หลับตาลงแล้วถอนหายใจ ทว่าในกลุ่มเพื่อนพวกเขาเข้าใจดี

“คือ มึงจะบอกว่าที่มึงรู้สึกไม่ดี เพราะเป็นครั้งแรกของน้อง แล้วมึงก็ดันเอาแต่ใจซ้ำ ๆ หลายรอบงี้” คุณถามจี้เข้าไปอีก จะได้รู้สักทีว่าเพื่อนเป็นอะไร

“ก็ด้วย แต่มึงก็รู้ว่ากูถือคติไม่ยุ่งกับพวกเวอร์จิ้นไง กูขี้เกียจรับผิดชอบ” เขตแดนบ่นออกมาอีก

“แล้วไง มึงน่าจะดูออกตั้งแต่จูบไม่เป็นจนปากมึงได้เลือดแล้วปะ แต่มึงก็ยังเสือกเอาจนเสร็จแถมยังซ้ำน้องมันอีก” คเณศบ่นให้เพื่อนบ้าง

“ก็นั่นไง กูพลาดเองแหละ เกิดน้องมันขอให้รับผิดชอบกูจะทำไงดีวะ เฮ้ออออออ” เขตแดนถอนหายใจยาว ๆ ทิ้งท้าย ทั้งที่ใบหน้ายังห่อเหี่ยว

“เรื่องนี้กูว่ารอดูท่าทีน้องมันไปก่อน บางทีอาจไม่มีอะไรก็ได้ น้องมันก็ดูไม่น่าจะใช่คนแบบนั้น” คุณพูดสรุปเรื่องไป ก่อนจะเริ่มเรื่องใหม่แล้วหันหน้ามาหาน้องชาย “อ่ะ ตามึงแล้ว”

“อ่าาาาาาาาา...” คเณศลากเสียงครวญครางยาวจนสุดลมหายใจ “กูไม่อยากชอบเขาแล้วอ่ะ ตอนแรกกูคิดว่ากูแค่โกรธแล้วอยากเอาคืนอ่ะ แต่พอเอาคืนแล้วกูกลับยิ่งชอบเขามากขึ้นอีก”

“มึงหมายถึงเพื่อนน้องเพียงอีกคนน่ะเหรอ” เขตแดนพุ่งเป้าไปยังคนที่คิดทันที “มึงเอาเวลาตอนไหนไปชอบเขาวะ กูเห็นมึงเปลี่ยนผู้หญิงไปเรื่อย ไม่มีทีท่าว่ามึงจะชอบผู้ชายเลย”

“ใช่ แล้วน้องแบบนั่นก็ดูจะไม่ชอบมึงด้วย ถ้าเอวบางร่างน้อยอกสามสิบแปดคัพซีกูว่ายังพอมีสิทธิ์” คุณเสริม เขามองดูแล้วถ้าต้นแบบจะชอบผู้ชาย น่าจะโพผัวมากกว่าจะมาเป็นเมียให้น้องเขาได้

“เออ กูรู้แล้วน่า” คเณศจะไม่รู้ได้ยังไง ในเมื่อผู้หญิงแทบทุกคนที่เขาแย่งมาก็ทรงนี้ทั้งนั้น “เจอน้องมันตั้งแต่งานโอเพ่นเฮ้าส์ที่กูไปเฝ้าไอ้เขตร้องเพลงแล้ว”

“ที่ไอ้คุณเทกูอะนะ” เขตแดนย้ำ

“ลืมได้แล้วมั้ง เรื่องนั้นน่ะ” คุณแทบสำลักน้ำเมื่อเพื่อนพูดย้ำเป็นรอบที่ร้อย

“เออ หลังจากนั้นกูก็เจอน้องมันอีกที่มอ แต่น้องแม่งชอบทำเหมือนเกลียดขี้หน้ากูอ่ะ เบะปากใส่กูตลอด กูก็เลยแกล้งไปแย่งแฟนน้องมัน ทีนี้แม่งยิ่งเมินกูเข้าไปใหญ่ กูก็เลยหาทางเอาคืน” คเณศเล่าต่อ

“สม วิธีตั้งร้อยแปดเสือกไปแย่งแฟนเขา เขาไม่กระทืบมึงด้วยก็บุญแล้ว” คุณ เหวินอดด่าให้น้องชายไม่ได้

“แต่ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่จริงใจนี่หว่า ถ้ารักน้องมันจริง ๆ มีใครเข้ามาก็ต้องไม่สนดิ นี่กูช่วยคัดคนให้นะเนี่ย” คเณศยังคงแถ

“เหมือนมึงอยากได้คำขอบคุณ ฮ่า ๆ ๆ ๆ” เขตแดนว่าพลางหัวเราะเสียงดัง

“แล้วไง มึงเอาคืนเขาเมื่อไหร่ แล้วเอาคืนยังไงถึงได้ชอบเขามากกว่าเดิม” คุณถาม

“เมื่อคืน” คเณศตอบเสียงอ่อย

“อย่าบอกนะว่าที่ออกไปห้องน้ำตามน้องมันน่ะ สัด ถึงว่าไปซะนานเลย” เขตแดนถามจี้บ้าง

“แต่มึงบอกน้องเขามีแฟน แถมเป็นแฟนผู้หญิงทั้งนั้น แล้วทำไมถึงยอม... กับมึง” คุณนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผลักหัวน้องชายแรง ๆ

“ไอ้เณศมึงข่มขืนเขาเหรอ อันนี้เหี้ยมากนะ กูไม่โอเคกับเรื่องนี้ถ้าเขาไม่ชอบมึงก็ไม่ควรบังคับเขา” คุณยีหัวตัวเองแรง ๆ ในหัวเขาตอนนี้เอาแต่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากรู้ถึงหูดิน

รู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ คุณส่ายหัวไปมาแรง ๆ

“เดี๋ยว ๆ พวกมึงอย่าเพิ่งด่ากูไม่ได้ข่มขืน น้องเขาก็เอาด้วยกับกูเอง” คเณศรีบอธิบายก่อนที่จะโดนด่าเยอะไปกว่านี้

“หา!” / “ถามจริง?” เขตแดน / คุณ เหวิน

“เออ แต่แค่ใช้ปากนะ ยอมทำให้กูทุกอย่างเลยด้วย น่ารักฉิบหาย” ตอนท้ายคเณศพูดไปยิ้มไป แก้มขึ้นริ้วสีอย่างช่วยไม่ได้

“ก็ฟังดูดีนี่ แล้วมีอะไรที่มึงต้องเครียด” เขตแดนถามอีก

“ดีกับผีสิไอ้เขต มันมาเครียดตอนเสร็จแล้วนี่ดิ เขาบอกกูว่าเขารับผิดชอบให้จนกูเสร็จแล้วนะ หลังจากนี้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก”

หน้าของต้นแบบที่แลบลิ้นที่เต็มไปด้วยน้ำรักคาอยู่เต็มปากให้เขาดูเป็นหลักฐาน แถมยังยิ้มหวานให้ส่งท้ายยังติดตาคเณศอยู่เลย “แล้วน้องก็กลับมาพาน้องดินของมึงกลับไปด้วยไง”

“ก็ยังดีที่จบแค่ปาก ถ้าคนเขาไม่ชอบแล้วมึงยังบังคับเอาเขาอีกมันจะเป็นตราบาปในชีวิตเขานะมึง” คุณเตือนสติน้องไปอีก

“แต่มันไม่แฟร์กับกูนี่ เขาทำให้กูชอบอ่ะ ทำให้กูติดใจแล้วก็จะมาบอกว่าไม่มีอะไรติดค้างกันอีกได้ไง กูไม่ยอมหรอกนะกูจะให้เขารับผิดชอบกู” คเณศดีดดิ้นราวกับเด็ก

“เอาแต่ใจกว่าที่กูคิดนะมึง ไอ้สัด” เขตแดนว่าทั้งหัวเราะออกมา

“กูอยากได้จริง ๆ นะคุณ ช่วยกูหน่อยสิ” เขาหันไปหาพี่ชายฝาแฝดเพื่อขอให้ช่วยทันที

“กูยังเอาตัวไม่รอดเลยไอ้เณศ จะเอาไรไปช่วยมึง” คุณบอก

“เฮ้ออออออออ” ทั้งสามหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พร้อม ๆ กัน ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ตัวเอง

คุณ เหวิน เดินตรวจดูความเรียบร้อยไปรอบ ๆ ร้าน สายตาเอาแต่สอดส่องหาหนุ่มร้อยแปดสิบปัดเศษที่มีใบหน้าสวยกว่าผู้หญิงที่เขาเคยเจอแต่ก็ไม่เจอสักที “ไปอยู่ไหนของเขานะ”

เมื่อหาด้านในไม่เจอ คุณจึงเดินออกตรวจที่ด้านนอกร้าน เขาเดินส่องไปตามซอกตามซอยกระทั่งเห็นกลุ่มคนประมาณสามสี่คนที่ดูเหมือนจะมีเรื่องกันอยู่