13 นึกถึงคนในฝัน

ดินยังจำคำสอนของแม่ได้ หากเราจะเอาชนะคนที่ใจร้อน คนเสียงดังโวยวายให้ได้ เราต้องใจเย็นเข้าสู้ คนเสียงดังโวยวายกลัวที่สุดคือคนนิ่ง ใจเย็น พูดจามีเหตุผล

“พี่รีบน่ะ แล้วเป็นไงกันบ้างกล้าพาดูถึงไหนแล้ว” คุณรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“พี่คุณครับ เราเพิ่งแยกกันสักห้านาทีได้มั้งครับ เวลาแค่นี้จะให้ไปได้ไกลแค่ไหนครับ แค่แนะนำให้รู้จักคนในทีมยังไม่ถึงไหนพี่ก็เข้ามาแล้ว” กลิ่นดินค่อย ๆ บอกอย่างใจเย็น

“อ้อ... ก็จริง” เป็นครั้งแรกที่คุณหน้าเจื่อนลง วางหน้าไม่ถูกต่อหน้าลูกน้อง เอาว่าตั้งแต่เกิดมาก็เป็นคนนิ่งขรึม ไม่สนใจใครมาตลอด

แต่กับดินที่เพียงเจอครั้งแรกในฝัน เขาก็รู้สึกได้เลยว่าต้องยอมคนคนนี้ทุกอย่าง ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะเป็นตามที่ฝัน กระทั่งได้เจอกันเมื่อวาน

ยิ่งพบ ยิ่งเจอ ยิ่งได้พูดคุยกันก็ยิ่งรู้สึกรักทั้งที่ตัวจริงไม่มีความหวาน ความน่ารักอย่างในฝันสักนิด

“พี่คุณกลับห้องทำงานก่อนเถอะครับ นะ” ดินฉีกยิ้มหวานช้อนสายตาขึ้นมองอ้อนเขาตรงคำว่านะ

ทุกการกระทำของทั้งสองคนอยู่ในสายตาคนสนิทอย่างกล้า เป็นครั้งแรกที่กล้าเห็นว่าเจ้านายโดนน็อคจนนิ่งสนิทไป เหมือนเห็น KO. ตัวใหญ่แปะอยู่เต็มหน้าของเฮียเหวิน

อยากยกมือถือขึ้นมาถ่ายไว้อวดไอ้สองตัวที่ถูกลงโทษให้ไปวิ่งเหลือเกิน ทว่ากล้าทำได้แค่เม้มปากกลั้นยิ้มอยู่อย่างนั้น รอดูการตอบสนองของเจ้านาย

“ครับ พอถึงเวลาพักแล้วเข้ามาที่ห้องพี่นะครับ” คุณรับคำทันทีอย่างว่าง่าย ราวกับต้องมนต์ พูดกับน้องจบก็เดินออกจากห้องไป

“คุณดิน สุดยอดมากเลยครับ ผมเพิ่งเคยเห็นเจ้านายโหมดซอฟท์หวานแบบนี้ครั้งแรก” กล้าเดินเข้าไปกระซิบ

“ทำไมครับ ปกติเจ้านายพี่เขี้ยวงอกตลอดเหรอครับ” ดินถามทั้งยิ้มขำ

“ไม่ใช่ครับ แต่จะนิ่งเงียบดูเย็นชามากกว่า” กล้าบอก

กลิ่นดินมองตามหลังเจ้านายจอมเย็นชาที่ถึงแม้จะเดินพ้นสายตาไปแล้วก็ตาม สำหรับเขาแล้วคุณในฝันเป็นคนใจดี อัธยาศัยดีไม่ต่างจากเขาในตอนนี้นัก แต่ถ้าเป็นคุณในวัยเด็กก่อนที่จะเจอกับดินนั่นก็ใช่ ทั้งเงียบขรึมและเย็นชา

ในฝันดินเป็นเพื่อนเล่นกับคุณตั้งแต่เด็ก

เจ้าคุณหลวงพ่อของคุณรับเลี้ยงดินเอาไว้ให้เป็นเพื่อนเล่นกับลูกชายคนกลางที่ไม่ยอมพูดกับใครกระทั่งวันหนึ่งมีโอกาสไปเจอกับดินที่วัด

กลิ่นดินจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่เป็นใคร ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตั้งแต่จำความได้เขาก็อยู่ที่วัดแล้ว

หลังจากวันนั้นท่านก็สั่งให้คนมาขอรับดินมาอยู่ด้วย คุณเริ่มพูด เริ่มยิ้ม เริ่มอัธยาศัยดีและเป็นกันเองมากขึ้น เจ้าคุณหลวงขอให้ดินนอนห้องเดียวกับคุณตั้งแต่ตอนนั้น

คุณจะนอนบนเตียงส่วนดินจะมีฟูกบาง ๆ กับหมอนและผ้าห่มเอาไว้ให้ แต่พอโตขึ้นคุณเริ่มไม่ยอม งอแงกับดินดึงดันจะให้นอนด้วยกันบนเตียง สุดท้ายพวกเขาก็ลงเอยกันบนที่นอนอย่างในฝัน

ถ้าคุณคนนี้เหมือนคุณในฝัน หมายความว่าเขาคือคนที่จะทำให้คุณอารมณ์ดีขึ้น ‘เหรอวะ’

“คุณดิน ว่าไงนะครับ” กล้าถาม เขาเห็นกลิ่นดินยืนคิดอะไรคนเดียวแล้วก็พึมพำออกมา

“ครับ? อ๋อ เปล่าครับ เราไปต่อกันเถอะครับ เดี๋ยวเจ้านายพี่จะหาว่าผมอู้งานตั้งแต่วันแรก” กลิ่นดินบอก

เมื่อมาถึงร้านเขตแดนก็ตรงไปที่ห้องของเพื่อนรักทันที เขาทิ้งตัวลงที่โซฟาข้างกันกับคเณศส่วนคุณนั่งอยู่โซฟาเดี่ยวหัวโต๊ะ ก่อนที่ทั้งสามคนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพร้อม ๆ กัน

“พวกมึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย มานั่งหายใจทิ้งที่ห้องทำงานกูทำไม” คุณถาม

“แล้วมึงล่ะเป็นไร ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะเก็บเรื่องอะไรมาใส่ใจ ไหงวันนี้ถึงมานั่งถอนหายใจกับพวกกูได้” เขตแดนหันไปถามคุณ เหวินที่เอาแต่ขมวดคิ้วอยู่อย่างนั้น

คเณศมองไปรอบ ๆ ห้อง วันนี้ห้องพี่ชายเขาดูเงียบผิดปกติ ทุกทีเขาจะต้องเห็นกล้าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากพี่ชายเขา แต่วันนี้กลับไม่เห็น “พี่กล้าไปไหน”

พวกเขาสามพี่น้องต่างมีบอดี้การ์ดส่วนตัวอย่างน้อยสามคน ที่พ่อของพวกเขาจัดไว้ให้ คเณศเองก็มีแต่เขาไม่ค่อยชอบให้เดินตามเท่าไร แม้ว่าพวกนั้นจะยังรั้นแอบตามอยู่ห่าง ๆ ก็เถอะ

ต่างจากพี่คณิน คนนั้นนี่บอดี้การ์ดไม่ห่างตัวเลยทั้งสามคน เพราะพี่ชายเขาต่อสู้ไม่เป็น ไหนจะยังช่วยธุรกิจของพ่อด้วยก็ต้องระวังเป็นพิเศษ ส่วนไอ้คุณมันยอมให้แค่พี่กล้าคนเดียวที่จะอยู่ติดตัวมันได้

“ไปเป็นพี่เลี้ยงให้ดินน่ะ” คุณตอบ ท่าทีสบาย ๆ แต่คนที่ไม่สบายกลับเป็นเพื่อนสนิทและน้องชายเขา

“ดิน น้องที่มาสมัครการ์ดเมื่อวานคนที่เอาชนะมึงได้ด้วยท่าวาบหวิวที่มึงนั่งแทบจะสิงเขาเมื่อคืนอะนะ” คณิณยิ้มล้อใส่น้องชาย ที่ตอนนี้หน้าเริ่มขึ้นริ้วสีนิด ๆ

“ตัดเหลือแค่ คนที่มาสมัครการ์ดเมื่อวานได้ปะ” คุณเอ่ย

“กับคนนี้นี่มึงยังไงวะ ปกติกูไม่เห็นมึงสนใจใคร” เขตแดนถามพลางยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“เฮ้อออ นี่แหละที่กูกลุ้มใจ กูรู้สึกว่ากูไม่เป็นตัวของตัวเองเลยเวลาที่กูเจอดิน” คุณบอกไปตามตรง ในกลุ่มพวกเขาไม่มีอะไรที่เป็นความลับ

“ทำไมวะ” เขตแดนถามจี้ไปอีกเมื่อเห็นใบหน้ากลุ้มอกกลุ้มใจของเพื่อน

“นั่นแหละปัญหาไอ้เขต กูไม่รู้ว่าทำไม รู้แค่กูจะยอมอ่อนข้อให้เขาตลอด ยอมฟังเขาไปหมด ขนาดว่าปากดีกับกูแท้ ๆ แต่กูก็ไม่โกรธ แถมน้องมันยังมีผลกับอารมณ์กูด้วย” คุณบอก

“อันหลังนี่กูคิดดีไม่ได้เลย” คเณศเลียริมฝีปาก หรี่ตามองพี่ชาย

“สัด กูไม่ได้หมายถึงแบบนั้น” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่คุณก็อดเห็นด้วยกับน้องชายไม่ได้ แต่เขาจะไม่พูดมันออกไปหรอก

“แล้วมึงหมายถึงอะไรล่ะ” คเณศรีบถามต่อ

“ก็แบบ กูโมโห ๆ อยู่ใช่ปะ แต่พอน้องมันหันมาคุยด้วยกูก็อารมณ์ดี” คุณเล่าทั้งถอนหายใจไปพลาง

“ทันทีเลยเหรอ” เขตแดนดันตัวออกจากพนักพิงโซฟา

“เออ แต่อารมณ์ดีแค่กับดินนะ กับคนอื่นกูยังแยกเขี้ยวใส่เหมือนเดิม” คุณว่า

“ในสถานการณ์เดียวกันงี้” คเณศยื่นหน้าเข้ามาใกล้

คุณเม้มปากแล้วพยักหน้าแทนคำตอบ ทำเอาคเณศและเขตแดนตาโตไปตาม ๆ กันกับสิ่งที่ได้รู้

“มึงรักเขาเหรอ” ทั้งสองคนถามออกมาพร้อมกัน

“ไม่รู้ว่ะ แต่กูเพิ่งเจอเขาครั้งแรกเมื่อวานนะ” คุณคิดไปถึงเรื่องที่เขาฝันมาสองคืนติด ความรู้สึกต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับเขาเหมือนกันกับเขาคนในฝัน

เขารู้ว่าผู้ชายคนในฝันนั้นไม่ใช่เขาในตอนนี้ ทั้งห้องนอน เตียงนอน เฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ รวมถึงเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นบ่งบอกว่าพวกเขาอยู่ในยุคโบราณ

แต่คุณไม่รู้อะไรมากไปกว่าเรื่องที่ตัวเขาคนในฝันทั้งรักทั้งหลงดินมาก เป็นห่วงและหวงแหนที่สุด ทั้งยังติดกลิ่น ติดสกินชิพกันน่าดู

ออกไปข้างนอกไม่นานก็รีบกลับ เอะอะก็ลากเอาดินเข้าห้อง ในฝันเขาเอาแต่ซุกไซร้คลอเคลียหาเศษหาเลยกับเนื้อตัวดินอยู่ตลอดโดยเฉพาะเม็ดมะยมอมชมพูนั่น ที่ถูกเขาดูดเลียจนสีเริ่มจะช้ำแล้ว

คุณแลบลิ้นออกมาเลียปากตัวเองอย่างลืมตัวเมื่อหัวเขาเอาแต่คิดถึงเม็ดมะยมทั้งสอง

“มึงแลบลิ้นแบบนั้นทำไม คิดเหี้ยไรอยู่” เขตแดนเอ่ย

คุณรีบเก็บลิ้นทันทีที่เพื่อนทัก เขาตัดสินใจเล่าเรื่องที่ฝันให้ทั้งสองคนฟัง บอกแค่ฝันว่ามีอะไรกับดินตั้งแต่คืนก่อนที่จะเจอกัน และเมื่อคืนก็ฝันแบบเดียวกันอีก

“หรือว่ากูจะจำความรู้สึกของคนในฝันมาวะ” คุณบอกข้อสันนิษฐานของตัวเอง