15 งานเฝ้าไข้ก็มา

“ต่อไปก็อย่าคิดเอายาเข้ามาในร้านอีก ไม่งั้นกูจะบอกให้เขาแปะรูปพวกมึงไว้ว่าห้ามเข้า” ดินยืนชี้หน้าใส่กลุ่มวัยรุ่นอีกสามคน

“ถุ้ยยย เป็นแค่ลูกกระจ๊อกทำไมกูต้องกลัวมึงด้วย” วัยรุ่นคนหนึ่งเอ่ย

ดินเห็นว่าคนหนึ่งในพวกมันลุกขึ้นยืน ทำท่าจะเข้ามาสู้ต่อ “พอเถอะ มึงก็รู้ว่าสู้กูไม่ได้จะรั้นให้เหนื่อยทำไม”

“เก่งแค่ไหน มึงก็สู้ไอ้นี่กูไม่ได้หรอก” ดินมัวแต่สนใจจะสู้กับคนตรงหน้า จนไม่เห็นว่าอีกคนแอบลอบมาทางข้างหลังพร้อมกับมีดพก

ฉึก!

ความยาวส่วนปลายมีดราวสองนิ้วปักเข้าไปที่ต้นแขนแกร่งข้างซ้าย สายตาคมเหลือบขึ้นมองเจ้าของมีดที่ตอนนี้ตกใจกลัวจนหน้าซีด

“ฮะ เฮียเหวิน” เจ้าของมีดลนลานวิ่งไปรวมกลุ่มกับเพื่อน

“รู้จักกูด้วยเหรอ” คุณเอาแขนที่ว่างอีกข้างจับข้อมือดินไว้แล้วดึงให้มายืนหลบหลังเขา

“ผะ ผม ผมไม่ได้ตั้งใจนะเฮีย ไอ้เหี้ยนี่มันกวนตีนผมก่อน” ไอ้คนที่เอามีดปักแขนคุณชี้ไปที่ดิน

“มึงเรียกใครไอ้เหี้ย” คุณเดินเข้าไปหาเจ้าของมีด ใช้มือข้างที่ไม่เจ็บยกขึ้นฟาดใส่ปากมันจนเลือดกบปาก “คุณดิน ต่อไปมึงเจอเขาที่ไหนก็ให้เรียกแบบนี้”

เสียงเข้มดุทรงอำนาจตวาดเสียงกร้าวด้วยความโกรธ ทำเอานักเลงกลุ่มนั้นปากสั่นมือสั่นเป็นลูกนก

“ข่ะ ครับ ครับเฮีย” พวกมันละล่ำละลั่กรับคำ

คุณเห็นพวกการ์ดพากันวิ่งหน้าตื่นมา “จัดการต่อด้วย พวกมันเอายาเข้ามาในร้าน” คุณมองมีดที่ปักอยู่บนแขนตัวเองตามสายตาของลูกน้อง “เรื่องนี้ปิดให้เงียบ อย่าให้เฮียใหญ่กับป๊าม๊ารู้”

“ครับเฮีย” พวกการ์ดรับคำแล้วจึงลากพวกนักเลงสามคนออกไป

“โอ๊ะ โอ้ยยย เจ็บ ซี๊ดดด” คุณปล่อยตัวเซไปซบบ่าหนุ่มร้อยแปดสิบปัดเศษ โอดโอยคร่ำครวญเรียกคะแนนสงสาร “เหมือนพี่จะหน้ามืดอ่ะเลือดออกเยอะเลยเนี่ย”

เขาเจ็บนั่นมันก็จริง แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอถึงขั้นจะประคองตัวไม่ไหว

กลิ่นดินเองก็ดูออกว่ามันคือการแสดง แต่มีดปักแขนแบบนี้ยังไงก็ต้องเจ็บมั่งแหล่ะ “พี่คุณ ไปโรงพยาบาลกันนะครับ นะ” เขารู้ว่าเวลาแบบนี้ต้องอ้อนเท่านั้นคุณถึงยอมทำตาม

กลิ่นดินหยิบวอร์ขึ้นมาเรียกหากล้าบอกให้เตรียมรถ เขาประคองคุณเดินไปที่ลานจอดซึ่งอยู่ไม่ไกล

ตลอดเวลาที่คุณทำแผลดินเอาแต่นั่งโทษตัวเองที่ระวังไม่มากพอจนทำให้เจ้านายต้องบาดเจ็บ อดคิดไม่ได้ว่าถ้าคุณไม่มารับไว้แทนก็คงเป็นเขาที่ต้องรับมีดนั้นเอง

จู่ ๆ ภาพของคนสองคนที่ยืดกอดกันแล้วมีดาบแทงทะลุทั้งสองร่างก็แว่บขึ้นมาในหัว ดินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะมีคำพูดหนึ่งแว่วขึ้นมาอีก ‘ถ้าจะตายก็ตายพร้อมกันเถอะนะ’

ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกแล่นเปรี๊ยะเข้ามา ดินยกมือขึ้นจับอกข้างซ้ายตัวเองไว้ “ซี๊ดดดด”

“คุณดินเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” กล้าเห็นว่าดินมีท่าทางแปลก ๆ จึงรีบเดินเข้ามาดู ขืนปล่อยให้เกิดเรื่องกับดินอีกคราวนี้เขาคงต้องตกงานแน่ ๆ

ก่อนหน้านี้ดินสั่งให้เขาเดินตามคนที่มาส่งยาให้ลูกค้าในร้านไป ส่วนตัวดินจะตามเด็กวัยรุ่นพวกนั้นไปเองเพราะเมฆกับดลไปช่วยตรวจค้นห้องน้ำอยู่ เขาเห็นว่าเด็กพวกนั้นไม่น่าจะมีพิษภัยอะไรจึงปล่อยให้ดินไป

“ไม่เป็นไรครับ แค่จู่ ๆ มันก็แปล๊บขึ้นมาตามกล้ามเนื้อน่ะครับ พี่กล้าก็น่าจะเคยเป็น” ดินตอบ

“อ้อ ครับ แต่คุณดินครับ ต่อไปไม่ไปไหนคนเดียวแล้วนะครับ” กล้าเสียงหนักแน่นขึ้น บอกให้รู้ว่าเขาเองก็จริงจัง

“อะไรกันพี่กล้า ผมก็เป็นการ์ดเหมือนพี่นะ อีกอย่างตอนนี้คนที่เจ็บไม่ใช่ผมสักหน่อยแต่เป็นเจ้านายพี่ต่างหาก” ถึงจะแค่ทำงานด้วยกันไม่นาน แต่ดินรู้สึกได้ว่ากล้าปฏิบัติกับเขาราวกับเป็นเจ้านายอีกคน

“ถึงงั้นก็เถอะครับ”

“กล้า เอานี่ไปจัดการให้ทีสิ” คุณยื่นเอกสารของทางโรงพยาบาลให้กล้าไปจัดการเรื่องยาและค่าใช้จ่าย เขาตรวจเสร็จสักครู่แล้ว แต่เห็นกล้ากับดินคุยกันอยู่จึงแอบฟังเงียบ ๆ

“ทำไมพี่ยังอยู่ชุดนี้ละครับ” กลิ่นดินถามพลางเดินเข้าไปประคอง

“แล้วน้องดินจะให้พี่ใส่ชุดไหนครับ”

คำพูดไม่เท่าไหร่ แต่สีหน้าท่าทางคุณกระลิ้มกระเหลี่ยเหลือเกิน ถ้าไม่ติดว่าเขาต้องมาเจ็บเพราะตัวเอง ดินอยากจะทุบเน้น ๆ ที่แผลสักที “พี่ต้องแอดมิดสิ แผลมันลึกมากเลยไม่ใช่เหรอครับ”

“ไม่เอาอ่ะ ถ้าแอดมิดก็คงไม่มีใครเฝ้า” คุณทำหน้าทำตาน่าสงสาร แล้วก็สำเร็จ

“ผมเฝ้าให้ก็ได้” อย่างน้อยดินก็ถือว่าได้ตอบแทนที่เขาช่วย

“เปลี่ยนไปเฝ้าที่คอนโดพี่ได้มั้ย พี่ไม่ชอบโรงพยาบาล กลัวป๊าม๊ารู้ด้วย” คุณพยายามหาเหตุผลมากระตุ้นการตัดสินใจ

“แต่...”

“นะ ดิน แผลมันเริ่มอักเสบแล้วด้วย โอ๊ยยย เนี่ย แขนพี่มันเริ่มไม่มีแรงแล้ว” คุณทิ้งแขนลงอย่างคนไร้เรี่ยวแรง

“ครับ ๆ ผมเฝ้าเอง แต่ได้แค่เที่ยงพรุ่งนี้นะครับ เพราะตอนบ่ายผมมีเรียน” ดินตอบตกลงอย่างเลี่ยงไม่ได้

“…” คุณพยักหน้ายิ้มรับแทนคำตอบ

ดินประคองคุณไปที่รถ ระหว่างทางเขาเจอกล้านั่งรอรับยาอยู่ จึงขอให้คุณหยุดยืนรอครู่หนึ่ง เขาวิ่งเข้าไปหากล้าเพื่อขอกุญแจรถแล้วพาคนป่วยไปรอที่รถก่อน

เมื่อขับมาส่งเจ้านายถึงคอนโดแล้วกล้าก็รีบกลับไปทันทีระหว่างที่ดินพาคุณลงจากรถ ก็นะสายตาของเจ้านายเขาชัดเจนเสียขนาดนั้น ไหนจะออดอ้อนคุณดินขอให้พยุงขึ้นห้องอีก เขามีหรือจะกล้าอยู่ช่วย

ทิ้งให้คนตัวโตสองคนกอดประคองกันมาจนถึงห้องสวีตชั้นบนสุดตามที่คุณบอกทางให้

“พี่กล้านะพี่กล้า ทิ้งกันเฉยเลย” ดินออกแรงฮึบอีกครั้งเพื่อแบกร่างหนักอึ้งที่ราวกับคนไร้เรี่ยว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะเป็นอะไร

โดนแทงที่ต้นแขนแท้ ๆ ไหงพิษบาดแผลมันลามไปที่ขาได้

ดินพาคุณไปนั่งพักที่โซฟา วางถุงยาและข้าวของต่าง ๆ ไว้บนโต๊ะ ก่อนจะเดินหากะละมังกับผ้า ทว่าเขาไม่เคยมาที่นี่มาก่อน

“พี่คุณ กะละมังกับผ้าผืนเล็ก ๆ มีมั้ยครับ ดินจะเช็ดตัวให้” ดินหันไปถามคนตัวโตที่นอนมองเขาอยู่

“ผ้าขนหนูอยู่ในตู้เสื้อผ้าพี่ในห้องนอนครับน้องดิน ฝั่งซ้ายมือนะ ส่วนกะละมังพี่ไม่น่ามี เอาเป็นถ้วยใหญ่ ๆ แทนได้มั้ยครับ” คุณบอก

“ได้ครับ”

“งั้นก็อยู่ในครัว น้องดินเปิดตู้ฝั่งขวาของอ่างล้างจานนะครับ”

กลิ่นดินเดินไปหยิบของตามที่คุณบอก เข้าห้องนอนไปก่อนพอหาผ้าเจอแล้ว จึงเดินต่อไปทางครัว ‘ถ้าถ้วยจะใหญ่ขนาดนี้ ก็เรียกกะละมังเหมือนกันปะ’

ถึงปากจะบ่นแต่ในใจก็อดทึ่งไม่ได้ ปกติเรื่องพวกนี้ผู้ชายเขาจำแม่นขนาดนี้เลยหรือไง ดินเองก็มีแต่กลิ่นฝนเป็นคนจัดการเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ให้ตลอด

กลิ่นดินเติมน้ำใส่ถ้วยเสร็จก็เดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น พอเห็นสภาพคนป่วยก็ต้องตาโตมือไม้อ่อนจนกะละมังในมือแทบล่วง “พี่ ถอดเสื้อผ้าทำไม”

แค่เช็ดตัวเองมั้ยล่ะ แต่เขากลับถอดเสื้อถอดกางเกงออกแบบนี้ดินคิดดีไม่ได้เลย

ร่างกำยำสมส่วนดั่งชายชาตรี อกแน่นไปด้วยมัดกล้ามจนเนินเนื้อนูนเด่น สายตาของดินไล่ลงที่กล้ามท้องลอนสวย คนคนนี้ทำยังไงนะถึงมีหน้าท้องขึ้นลูกชัดแบบนี้ได้

ไหนจะวีไลน์ที่หายไปในขอบกางเกงบ็อกเซอร์นั่นอีก ทำเอากลิ่นดินลอบกลืนน้ำลายอย่างลืมตัว ทั้งหมดนี่ใช่ว่าดินไม่เคยเห็น เขาเคยลูบเคยเลียมาแล้วด้วยซ้ำในฝันนั่น

ดินหลับตาปี๋ส่ายหัวไปมาเร็ว ๆ เมื่อคิดถึงคุณในฝันอีกแล้ว

“น้องดินจะได้เช็ดตัวพี่ได้สะดวกไง” เขาพยักหน้าน้อย ๆ เอามือตบเบาะเรียกให้น้องเดินเข้าไปหา “มาสิ”