Share

EP36 เอาเลือดร่านออก

last update Tanggal publikasi: 2026-10-14 06:16:50

หญิงสาวยกมือขึ้นคว้าข้อมือเขาโดยสัญชาตญาณ พยายามดึงมือที่กำลังบีบคอออก แต่แรงของผู้ชายคนนี้มากเกินก
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน   EP39 Nc18+เบาๆ

    สายตาของชายหนุ่มเลื่อนจากใบหน้าเธอลงไปยังบริเวณที่มีดโกนบาดอย่างไม่สะทกสะท้าน จนหญิงสาวแทบอยากจะถ่มน้ำลายใส่หน้าหน้าด้านกว่าถนนลาดยางก็คงมีแต่ผู้ชายคนนี้นี่แหละ “เลือดก็ออกไม่เยอะ เนินคุณโดนบาดนิดเดียว ร้องเหมือนคนโดนแทงเข้าไส้” “นิดเดียวมันก็เจ็บปะวะ นายลองเอาไปเชือดไส้กรอกรมควันของนายดูสิ จะได้รู้ว่ามันเจ็บหรือว่าด้านเหมือนหนังหน้า!” วายุชะงักไปเล็กน้อยก่อนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองเธอ “นี่คุณกำลังด่าผมว่าหน้าด้าน?” “ไม่ได้กำลังด่า แต่ด่าเลยต่างหาก!” “เรอะ!” ชายหนุ่มแสยะยิ้มมุมปาก น้ำเสียงที่ลากยาวฟังดูสุภาพอย่างน่าหมั่นไส้ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาวางอุปกรณ์ทุกอย่างในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนหันกลับมาหาภรรยา “ปากดีจริงๆ” วายุขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นแตะบริเวณบาดแผลอย่างแผ่วเบา ร่างบางสะดุ้งเมื่อโดนสัมผัสนั้นเธอพยายามเบี่ยงตัวหนีแต่ติดตรงที่ยังถูกยึดไว้กับโต๊ะ “นะ…นายจะทำอะไร?” “ขี้เกียจฟังคุณบ่นเหมือนยายแก่ ผมอยากฟังคุณร้องอย่างอื่นดีกว่า”เขาก้มลงกระซิบใกล้ใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความกวนประสาท "ในหัวของนายมีแต่เรื่องสกปรก" “เรื่องสกปรก ที่ร้องว่า อ่ะ…ผ

  • รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน   EP38 ดื้อจนได้เลือด

    วายุหัวเราะในลำคอ “หน้ากูเหมือนคนกำลังล้อเล่นตรงไหน?” เขาก้าวเข้าไปใกล้ทีละนิด ก่อนยื่นมือไปจับกรามของเธอให้หันมาสบตากัน “มองหน้ากูเวลาคุยด้วย อย่าหลบตา!” “ปล่อย! ฉันเกลียดนาย!” คำพูดนั้นทำให้มือของชายหนุ่มชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที เกลียดงั้นเหรอ? วายุสบตาเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเย็นชา เขาไม่ยอมแสดงให้เห็นว่าคำนั้นกระแทกเข้าใส่ความรู้สึกของตัวเองมากแค่ไหน แต่กลับเลือกตอบโต้ด้วยการโน้มลงจูบเธออย่างหนักหน่วง “อื้มส์!” หญิงสาวพยายามเบือนหน้าหนี ทว่าเขายังรั้งใบหน้าเธอไว้ชั่วขณะ ก่อนจะยอมผละออก วายุมองริมฝีปากของเธอแล้วเลื่อนสายตาขึ้นสบตากันอีกครั้ง ความหึงหวงและความโกรธยังคงวนเวียนอยู่ในแววตาคู่นั้น “เกลียดกูก็เก็บไว้เกลียดทีหลัง ตอนนี้ฟังกูพูดให้จบก่อน!” “ฉันไม่อยากฟัง!” “แต่กูอยากพูด!” น้ำเสียงของเขากระแทกขึ้นทันที บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนหญิงสาวนิ่งไปชั่วขณะ วายุสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับพยายามรวบรวมความอดทนที่กำลังแตกกระจาย ก่อนจะยิ้มเยาะออกมาอีกครั้ง “สักชื่อผมตรงนี้ เนินสวย ๆ ของคุณจะได้มีระดับขึ้นมาทันที” “ถึงนายไม่สัก ฉันก็มีระดับ

  • รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน   EP37 รอยสักบนเนินล่าง

    “นายมีปัญญาทำฉันได้แค่นี้?” วายุกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินคำพูดท้าทายจากภรรยาสาว แววตาคมกริบทอดมองคนตรงหน้าอย่างเย็นชา ทั้งที่ภายในอกกำลังเดือดพล่านด้วยอารมณ์ที่ยากจะควบคุม “แน่จริงก็ฆ่าเลยสิ! เอาเลย แน่จริงก็ฆ่าฉันเลยสิวายุ ถ้าจะทำกันขนาดนี้!” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาแรง ๆ ความอดทนที่เหลืออยู่แทบขาดสะบั้น ผู้หญิงคนนี้รู้ดีว่าจะพูดอย่างไรให้เขาโมโห และดูเหมือนเธอจะจงใจทำมันทุกครั้งที่มีโอกาส ยิ่งเธอท้าทาย เขาก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี ทั้งที่สิ่งที่ทำให้เขาเดือดดาลยิ่งกว่าคำพูดเหล่านั้น คือความหึงหวงที่สุมอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง วายุใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่บนแผ่นหลังขาวเนียนของเธอ ก่อนความคิดบางอย่างจะผุดขึ้นมา หมับ! “เฮ้ย! จะทำอะไรของนาย ปล่อยนะ!” เพียงแค่เขาคว้าแขน หญิงสาวก็สะดุ้งเฮือก หันขวับกลับมามองด้วยดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าตื่นตระหนกเหมือนเพิ่งเห็นผี วายุเลิกคิ้วขึ้น มองท่าทีของเธอแล้วแค่นหัวเราะ “เมื่อกี้ยังท้ากูให้ฆ่าอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทีตอนนี้ทำหน้าเหมือนกูจะจับมึงโยนลงหลุมฝังทั้งเป็น” “ไอ้วายุ!” “เออ กูนี่แหละวายุ จำชื่อผัวให้แม่

  • รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน   EP36 เอาเลือดร่านออก

    หญิงสาวยกมือขึ้นคว้าข้อมือเขาโดยสัญชาตญาณ พยายามดึงมือที่กำลังบีบคอออก แต่แรงของผู้ชายคนนี้มากเกินกว่าที่เธอจะต้านไหว “หะ... หายใจไม่ออก... วายุ... ฉันหายใจไม่ออก!” น้ำพยายามสูดอากาศเข้าปอด แต่กลับทำได้เพียงหอบหายใจอย่างติดขัด ความเจ็บและความหวาดกลัวทำให้ดวงตาเริ่มพร่ามัว “หายใจไม่ออกก็ตายสิครับ” วายุก้มหน้าลงมามองเธอ รอยยิ้มเย็นเยียบยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้า “ถ้าไม่มีปัญญาเอาตัวรอดอย่างที่ปากชอบพูด ก็อย่ามาอวดเก่ง” “วะ... วายุ...” หญิงสาวเรียกชื่อเขาอีกครั้ง พยายามส่งสายตาขอร้องผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้า “เรียกทำไม!” เสียงตวาดดังขึ้นจนเธอสะดุ้ง “ใกล้จะตายห่าถึงจะรู้จักเรียกชื่อผัวตัวเองว่างั้น?” น้ำกัดริมฝีปากแน่น พยายามสูดหายใจทั้งที่ลำคอยังถูกบีบอยู่ ความเจ็บทำให้น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ ก่อนจะไหลลงมาตามแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ “อึก... นายมันโรคจิต!” เธอเค้นเสียงออกมาอย่างเหลืออด ทั้งที่แทบไม่มีแรงพูด “อึก... ทั้งจิต ทั้งบ้า ทั้งประสาท!” วายุมองเธอผ่านกระจกด้วยสายตาแข็งกร้าว ความโกรธในแววตาไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย “เพิ่งรู้..ก็รู้ไว้ซะ!” เขากระชากเสียงใส่ ก่อนพูดต่อด้ว

  • รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน   EP35 บังคับเลือกวิธีตาย

    วายุเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆจนเรียวขายาวหยุดอยู่ห่างจากหญิงสาวเพียงไม่กี่ก้าว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเมื่อเห็นเธอพยายามเบียดตัวเข้ากับผนัง หวังว่าจะสามารถหายเข้าไปในนั้นเพื่อหนีจากเขาได้ ก่อนหน้านี้น้ำยังกล้าเถียงกับเขาไม่หยุดหย่อน ที่สำคัญทั้งยังกล้าประกาศขอหย่ากับเขาต่อหน้าคนอื่นอีก แต่ตอนนี้เธอกลับยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า ท่าทางหวาดกลัวของร่างบางดูเหมือนจะยิ่งกระตุ้นอารมณ์บางอย่างในตัววายุให้รุนแรงขึ้น เขาจ้องเธอนิ่งพร้อมรอยยิ้มตรงมุมปากค่อยๆเปลี่ยนเป็นความเย็นชาแทน เขาอยากให้เธอรู้ว่าการท้าทายเขามันมีผลตามมาอย่างไร อยากทำให้เธอจดจำความรู้สึกนี้เอาไว้ให้ขึ้นใจ หมับ! “!!!” ทันทีที่มือหนาคว้าต้นแขน น้ำก็สะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอพยายามดึงแขนกลับ แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้ทำเช่นนั้น วายุจับร่างเธอหมุนกลับไปทางผนังอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้มือบังคับให้หันหน้าไปทางเดียวกับเขา “คุณดูรูปสวย ๆ พวกนี้สิ” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังชวนเธอชมภาพวาดในห้องจัดแสดงศิลปะ “มันช่างเป็นสีแดงบาดใจฉิบหาย คุณว่าไหม?” "__"น้ำไม่ตอบ เพียงแ

  • รักเถื่อนเถื่อนของนายซาตาน   EP34 ควรรู้ในสิ่งไม่ควรท้า

    น้ำตะโกนใส่หน้าเขาอย่างไม่คิดเก็บความรู้สึกอีกต่อไป วายุค่อยๆหันกลับมา ดวงตาคมตวัดมองหญิงสาวอย่างดุดัน ก่อนเอ่ยทวนคำพูดของเธอด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “หย่า?” “ใช่! หย่า!” น้ำย้ำคำเดิมอย่างหนักแน่น แม้ส่วนลึกในใจจะเริ่มหวาดหวั่นกับสายตาของเขาก็ตาม "__"วายุขบกรามแน่นจนสันกรามนูนชัด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาจ้องหญิงสาวเขม็งราวกับอยากฆ่าเธอให้ตายคามือเสียตรงนั้น หากไม่ติดว่าการทำเช่นนั้นอาจทำให้เขาสูญเสียบางอย่างไปตลอดกาล “คุณคงไม่รู้ว่าเวลาผมโมโหมันเป็นยังไง” สิ้นเสียง มือหนาก็คว้าต้นแขนของน้ำไว้แน่นจนเธอรู้สึกเจ็บแปลบ “โอ๊ย! วายุ ปล่อย!” หญิงสาวพยายามบิดแขนหนี แต่เขากลับยิ่งเพิ่มแรงบีบมากขึ้น ก่อนกระชากเธอให้เดินตามหลังอย่างไม่สนใจว่าเธอจะก้าวทันหรือไม่ “ปล่อยฉันนะ! ฉันเจ็บ!” วายุไม่ตอบ เขาเพียงลากน้ำฝ่าฝูงชนออกไปจากผับ ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่ยืนมองอย่างสนใจ เสียงกระซิบกระซาบและเสียงซุบซิบนินทาดังตามหลังมาเป็นระยะ ราวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นละครฉากใหญ่ที่ทุกคนต่างรอชมตอนจบ น้ำพยายามหันกลับไปมองด้านหลัง แต่กลับไม่เห็นไฟแล้ว สิ่งเดียวที่เธอทำได้ในตอนนี้คือพยายามเ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status