14

“จะมาห่วงอะไรกัน น้ำตาลไปกับคุณวิชญ์ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกน่า”

เพียงใจอยากบอกเพื่อนเหลือเกินว่าเพราะไปกับวิชญ์นี่แหละที่ทำให้เธอห่วง

ร่ำลากันแล้วค่อยเดินกลับออกมาจากบ้าน พอดีสวนกับรถของวิชญ์ที่ขับเข้าไปข้างใน เขาไม่ได้มองมาที่เธอ เพียงใจมองตามท้ายรถของเขาไปด้วยสายตาไม่ใคร่สบายใจนัก ลางสังหรณ์ย้ำเตือนเธออยู่ตลอดว่าวิชญ์ไม่ได้จริงจังกับชนิตา แต่แล้วก็บอกให้ตัวเองเลิกคิดในแง่ร้าย บางทีเธออาจกังวลมากเกินไป เพราะชนิตาใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่เสียเมื่อไร ตรงกันข้าม ชนิตาสวยหวาน รู้จักแต่งตัว ฐานะชาติตระกูลก็ดี เทียบกับแอนนิตาแล้วไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย ถือเอาความเป็นเพื่อนสนิท เธอให้ภาษีชนิตามากกว่าแอนนิตาด้วยซ้ำ หากวิชญ์เลือกหนึ่งในสองคนนี้มาเป็นคู่ครอง เธอคิดว่าชนิตาเหมาะสมกว่าด้วยประการทั้งปวง ขอแค่เขาจริงจัง จริงใจอย่างที่บอกก็พอ

            แอนนิตาเดินหอบถุงอาหารพะรุงพะรังสองมือเข้ามาในสำนักงาน เพียงใจเห็นแต่ไกลๆแล้ว เลยเลิกมองหันกลับมาเพ่งจอพิมพ์รายงานด่วนต่อไป วิชญ์กำลังมีโครงการใหญ่ที่เกาะฟ้าคราม ที่ซึ่งเป็นเกาะขนาดเล็กห่างจากเกาะช้างในจังหวัดตราดไปทางทิศเหนือเกือบๆสามกิโลเมตร ที่นั่นยังไม่มีใครเข้าไปทำกิจการใดๆทั้งสิ้น วิชญ์ศึกษารายละเอียดพร้อมกับได้ผู้ร่วมลงทุนเป็นคนมีอิทธิพลที่เป็นพรรคพวกกันอยู่แถบนั้น และเขากับเคนจะลงไปดูพื้นที่ของเกาะในอาทิตย์หน้านี้

            ได้ยินเคนเล่าว่าที่นั่นเดินทางไปมาลำบาก ด้วยว่าอยู่ไกลจากใครพวก วิชญ์ค่อนข้างกังวลกับเรื่องเดินทาง การไปครั้งนี้คงมองหาวิธีการในเรื่องนี้ด้วย ระยะหลังๆมานี้เพียงใจรู้รายละเอียดในเรื่องงานเท่าๆกับที่เคนรู้ เคนปล่อยงานของตนเองมาให้เธอเกือบหมด แทบเรียกได้ว่าเธอเป็นผู้ช่วยของวิชญ์เกือบเท่ากับเคนก็ว่าได้       

“นี่เธอ ลุกขึ้นมาช่วยฉันหน่อยสิ”

เพียงใจเงยหน้ามองคนพูดแล้วบอกอย่างสุภาพ

“สักครู่นะคะ” แล้วเอื้อมมือไปกดอินเตอร์คอมเรียกหาแม่บ้าน “ป้าหราอยู่ไหมคะ เพียงรบกวนหน่อยค่ะ”

ไม่นานจากนั้น แม่บ้านวิ่งเข้ามาที่โต๊ะของเพียงใจ แอนนิตาที่หิ้วของมาเต็มสองมือส่งสายตาชิงชังให้เพียงใจอย่างเปิดเผย เพราะต้องการให้เพียงใจลุกขึ้นมาช่วยแต่นี่กลับสั่งคนอื่นมาทำแทน แอนนิตาเลยกระแทกถุงใส่มือแม่บ้านของสำนักงานที่เพียงใจเรียกให้มาช่วย ก่อนสะบัดก้นเดินไปทางห้องของวิชญ์ ไม่ลืมสั่งเสียงแหลม

“จัดของใส่จาน แล้วยกเข้ามาด้วย”

คล้อยหลังแอนนิตาแล้ว ป้าหราหันมาสบตากับเธอ เพียงใจเลยสำทับอีกที “ตามที่คุณเขาบอกนั่นแหละค่ะ”

น่าแปลกที่ไม่นาน แอนนิตาเดินฉับๆออกมาจากห้องเพียงลำพัง ใบหน้าสวยที่ตกแต่งมาอย่างดีบูดบึ้งต่างจากตอนเข้าไปลิบลับ ที่สำคัญไม่มีวิชญ์ตามออกมาแบบทุกทีเสียด้วย เพียงใจมองตามหลังแล้วก้มหน้าทำงานต่อ จัดแจงเอกสารเรียบร้อยแล้วถือแฟ้มเดินไปส่งให้วิชญ์ในห้อง รอจนเขาอ่านรายละเอียดเรียบร้อย ลงลายมือชื่อ จึงรับคืน แต่ยังไม่ออกไปในทันที วิชญ์มองท่าทีเรียบสงบนั้นแล้วจึงถามขึ้น

“มีอะไรอีก”

เพียงใจเหลือบมองเวลาเมื่อเห็นว่าเลยเวลางานมาชั่วโมงกว่าแล้วจึงตัดสินใจคุยกับเขาตรงๆอีกครั้ง ที่ไม่ใช่เรื่องงานแต่เป็นเรื่องของชนิตา

            “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ”

            “ว่ามาสิ”

            “เรื่องของน้ำตาล”

            วิชญ์ที่ตอนแรกหน้าเครียดอยู่ค่อยคลายลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “น้ำตาล? ทำไม”

            “ฉันอยากแน่ใจว่าคุณจะไม่หลอกเพื่อนของฉัน”

            “ทำไมผมต้องหลอกเพื่อนของคุณด้วย”

            “ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจและอยากคบหากับน้ำตาลจริงๆ ฉันจะขอบคุณคุณมาก แต่หากว่าคิดเล่นๆ …”

            วิชญ์ยิ้มมุมปากก่อนว่า “อื้อม์...จะพูดแบบไหนดีคุณถึงจะเข้าใจ เอาอย่างนี้ ผมคิดว่ามันเป็นความพึงพอใจของผมกับเพื่อนของคุณนะ ให้เข้าใจแบบนั้นก็แล้วกัน ผมกับเขาจะคบกันจริงๆหรือแค่เล่นๆ แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย”

            วิชญ์จงใจส่อเสียด คนอย่างเขาคงไม่มีเพื่อนแท้ละมัง แต่ไม่ใช่แบบที่เธอกับชนิตาเป็น เพียงใจรักและหวังดีต่อเพื่อน อะไรที่มองเห็นว่าจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวด เจ็บช้ำใจจึงไม่อยากให้ไปข้องแวะกัน และเธอก็มองเห็นว่าวิชญ์เป็นสิ่งไม่ดีที่กำลังเข้ามาในชีวิตของชนิตา

            “ฉันห่วงน้ำตาล กลัวจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคนไม่ดี”

            “อย่างนั้นหรอกเหรอ”

วิชญ์ย้อนถาม สายตาตวัดมองกลับคล้ายมีแววไม่พอใจบ้างแล้ว แม้ไม่ได้เอ่ยชื่อ วิชญ์ก็รู้ว่าเพียงใจกล่าวหาเขาว่าเป็นคนไม่ดีที่มีเล่ห์เหลี่ยมไว้หลอกคนอื่น

            เขาเป็นแบบนั้นเสียที่ไหน!

            เพียงใจถอนหายใจยาวก่อนพูดเหมือนคนหมดหนทาง

            “และถ้าคุณไม่ได้จริงจังจริงๆ ฉันขอร้องเถอะนะคะ อย่าให้ความหวังเพื่อนฉันเลย”

            “นี่เรากำลังเจรจาตกลงเรื่องผลประโยชน์หรือไง” วิชญ์ถามหมิ่นๆ ก่อนว่าต่อ “คิดว่าตัวเองมีอะไรมาแลกล่ะ”

            “คุณต้องการอะไรล่ะคะ...”

“เดี๋ยวนะ ก่อนจะเข้าใจผิด ถ้าคิดเอาตัวเข้าแลก บอกเลยว่าแบบนี้ …” วิชญ์ปรายตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาหมิ่นๆแบบเดิมแล้วว่าต่อ “...อย่าเอาไปแลก ไม่มีใครอยากแลกด้วยหรอก” วิชญ์ย้อนคืนอย่างเจ็บแสบนัก แต่เพียงใจยังคงสีหน้าราบเรียบดังเดิม วิชญ์เลยจบการเจรจาด้วยการไล่กลายๆ “มีอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีก็เชิญ”

เพียงใจจำใจถอยกลับมาจากห้องทำงานของเขา

            การพูดคุยกันเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้สบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย วิชญ์ไม่ยอมถอยออกมาจากชนิตา หากว่าจริงจังทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ ทำแบบนี้เธอกลัวใจเขานัก และก็กลัวว่าชนิตาจะผิดหวังอีกด้วย

           

            ถัดจากนั้นมาอีกไม่กี่วันขณะเข้างานมาได้ครู่เดียว ป้าแม่บ้านเข้ามาเลียบๆเคียงๆถาม “รู้ข่าวคุณเคนหรือยังคะ”

            “มีอะไรหรือคะป้าหรา”

            “ก็โดนพวกที่ไหนไม่รู้ซ้อมจนซี่โครงหัก ตอนนี้นอนอยู่ในไอซียูน่ะสิคะ”

            ตกใจอยู่ได้ไม่นาน วิชญ์เดินผ่านเข้ามาพร้อมเรียกให้ตามเข้าไปในห้อง เพียงใจตามเข้าไปแล้วหลังจากสั่งงานเสร็จ เขาถามขึ้นแบบเดียวกับป้าหราไม่ผิดเพี้ยน

            “รู้เรื่องเคนแล้วใช่ไหม”

            “ค่ะ”

            “เธอคงต้องไปแทนเคน เดี๋ยวกลับไปเก็บกระเป๋า บ่ายโมงเราจะออกเดินทางกัน” เพียงใจรับคำอย่างไม่อิดออดแล้วตรงกลับไปที่หอพักเพื่อเก็บเสื้อผ้าตามที่เขาสั่งการทันที พอกลับมาที่สำนักงานก็พบว่าแอนนิตาอยู่ที่นี่ด้วย

            “นะคะ ขอนิต้าไปด้วย”

            “ผมไปทำงานนิต้า”

            “นิต้าสัญญาว่าจะไม่กวนค่ะ”

            เพียงใจมองชายหญิงสองคนที่กำลังโต้เถียงกระเง้ากระงอดด้วยสายตาชนิดหนึ่ง ที่ทำเอาวิชญ์หน้าชาไปถนัด แล้วเลี่ยงออกไปรอที่รถ โดยมีวิชญ์มองตามอย่างไม่ใคร่พอใจนัก

            เธอไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูดแต่แววตาที่ใช้กับเขาเมื่อครู่ มันทำให้วิชญ์คันยุบยับในหัวใจยิ่งนัก ร้ายจริงๆยัยแว่น!

           

            เพียงใจเดินออกมาพร้อมความคิดที่ว่า เขาทำทีเป็นสนใจชนิตาเพื่อนของเธอ และก็ยังนัวเนียสนิทสนมกับแอนนิตาอยู่ เธอไม่เห็นความเหมาะสมของเขากับชนิตาเลยสักนิด กลัวนักว่าชนิตาจะช้ำใจเพราะคนมากรักแบบนี้