13

“นี่คุณวิชญ์ก็ไม่อยู่ ท่านเลยยิ่งเหงา” ชะม้อยคล้ายบ่นมากกว่าจะเล่าให้ฟัง ขณะเดินนำเข้ามาในบ้านแล้วพาตรงไปจนถึงห้องพักของคุณสำลี เคาะสองสามครั้งค่อยเปิดออกพร้อมบอกกล่าวให้ผู้เป็นนายรับรู้

“คุณท่านคะ แม่หนูคนที่ถามหามาเยี่ยมแล้วค่ะ”

            เพียงใจยิ้มกว้างกว่าทุกทีที่เคยยิ้มมาในชีวิตแล้วตรงเข้าไปทักทายคุณสำลีอย่างนอบน้อมเจียมตัว “สวัสดีค่ะคุณท่าน”

            “นึกว่าไม่อยากมาดูคนแก่เสียแล้ว” เสียงคุณสำลีคล้ายจะงอนเล็กน้อย เพียงใจจึงได้คงรอยยิ้มเอาไว้เช่นนั้น บอกเสียงนุ่มนวลกับท่าน

            “หนูติดธุระค่ะเลยไม่ได้มาเยี่ยม คุณท่านรับประทานอะไรหรือยังคะเช้านี้”

ชะม้อยที่ยืนอยู่ข้างๆรีบบอก  “ยังเลยค่ะ เพิ่งเตรียมอาหารเสร็จกำลังให้เด็กยกมาให้ค่ะ”

            เพียงใจรู้มาจากชะม้อยว่าคุณสำลีไม่ได้นอนนิ่งๆอยู่แต่ที่เตียงตลอดเวลาอีกแล้ว จึงพาท่านลุกย้ายมานั่งรถเข็นพาออกไปรับแดดอ่อนๆยามเช้าที่ระเบียงข้างนอก แม้จะไม่ได้นอนนิ่งๆบนเตียง แต่ก็ไม่ได้มีเรี่ยวแรงมากพอจะเดินไปไหนมาไหนได้สะดวกนัก

            หญิงสาวรบเร้าให้คนเพิ่งฟื้น ช่วยเหลือตนเอง เริ่มจากอาหารเช้า ด้วยการให้ตักอาหารกินเอง คุณสำลีไม่อิดออด พอได้คนกระตุ้นไม่ตามใจทุกเรื่องแบบชะม้อยเลยดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาบ้าง โดยมีเพียงใจคอยพูดคุยเรื่องข่าวสารดีดีให้ฟังไปพลางขณะรับมื้อเช้า

            เรียบร้อยจากอาหารตรงหน้าแล้วจึงเข็นรถพาท่านออกไปที่สวนพร้อมกับชวนคุยไปด้วย นานร่วมชั่วโมงถึงพาท่านเดินในระยะทางสั้นๆ คุณสำลีมีท่าทางกลัวอยู่บ้าง แต่พอพ้นก้าวที่สามท่านดูมั่นใจมากยิ่งขึ้น

            “นี่ถ้าคุณวิชญ์มาเห็นต้องบ่นแน่ๆเลยนะป้า” สาวใช้วัยรุ่นบอกกับชะม้อยเมื่อเห็นว่าคุณท่านลุกออกมาเดินบ้างแล้ว

            “จะบ่นเรื่องอะไรนังหนู”  

“คุณวิชญ์อะไรก็ไม่ให้คุณท่านทำน่ะสิ จะให้แต่นอนอย่างเดียวเลย”

            “ต้องลุกเดินแบบนี้นั่นแหละย่ะ ถึงจะหาย นอนแต่บนเตียงซมกันพอดี”

            ชะม้อยว่าอย่างเห็นด้วยกับทางเพียงใจมากกว่า เข้าใจว่าบุตรชายน่ะห่วงมารดา กลัวว่าลุกออกมาเดินเล่นแล้วจะล้มลงไปอีก ไหนจะพากันตามใจคุณสำลี พอท่านไม่มีกะจิตกะใจอยากขยับตัว ทุกคนเลยเหมือนจะเห็นด้วยคล้อยตามเสียอย่างนั้น

            แต่เพียงใจกลับทำในสิ่งตรงข้ามกับที่ทุกคนคิด เด็กคนนั้นพาคุณท่านออกจากที่เดิมๆ กระตุ้นให้คุณท่านช่วยเหลือตัวเอง นี่ขนาดว่ามาไม่กี่ครั้งคุณท่านของเธอยังดูสดใสขึ้นจนสังเกตเห็นได้ หากมาบ่อยอีกหน่อยรับรองว่าคุณท่านของชะม้อยต้องหายอย่างแน่นอน              

“หนูจะมาได้อีกเมื่อไร”

ชะม้อยถามขณะออกมาส่งที่หน้าบ้านหลังจากที่เพียงใจพาเดินไปสองรอบแล้วให้นั่งพักต่อ ก่อนส่งคุณสำลีเข้าห้องในเวลาต่อมา เธอจึงขอตัวกลับ

            “ยังไม่แน่ใจเลยค่ะ เอาไว้ถ้าหนูสะดวกจะพยายามมาให้ได้บ่อยๆนะคะ รบกวนคุณป้าดูแลอย่างที่หนูบอกไว้ด้วย กระตุ้นท่านให้ช่วยเหลือตัวเองมากๆ หนูคุยกับคุณพยาบาลแล้วค่ะ อาการแบบนี้ถ้าได้ขยับเขยื้อนตัวเองบ่อยๆ จะหายเป็นปกติดีค่ะ”

“โอย...หนู นี่ถ้าหนูไม่มา คุณท่านไม่มีทางลุกมาเดินหรอก นี่คงถูกชะตากับหนูถึงได้บอกอะไรก็ทำ...เสียดาย” ชะม้อยฟ้องยืดยาว อดบ่นในตอนท้ายประโยคไม่ได้ ว่าเสียดายที่เป็นหลานของนังผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น พอรู้ตัวก็ปิดปากฉับลงทันที เป็นจังหวะเดียวกับที่เดินมาถึงประตูหน้าบ้าน ชะม้อยว่าต่อ “ฉันขอบใจหนูมากนะ นี่จ้ะ คุณท่านฝากมาให้”

            หญิงคนสนิทของคุณสำลีส่งซองยาวสีขาวให้หลังพูดจบ เพียงใจมองแล้วยื่นมือออกไปรับมาเปิดดูก่อนส่งกลับคืน

            “หนูรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ แต่หนูมีเรื่องอยากขอร้องสักอย่าง”

ธนบัตรหลายใบในนั้นไม่ใช่สิ่งที่เพียงใจปรารถนา ที่เธอลงแรงทำไปทั้งหมดนั่นก็เพราะอยากทำอยากช่วยด้วยใจจริง ส่วนหนึ่งเล็กๆในนั้นคืออยากชดเชยที่ป้าของตนทำไม่ดีกับอีกฝ่ายด้วย

            “อะไรหรือหนู” ชะม้อยย้อนถามด้วยสีหน้างงงัน

            “อย่าบอกคุณวิชญ์นะคะว่าหนูมาเยี่ยมคุณท่าน”

           

            เพียงใจละสายตาจากงานตรงหน้าเหลือบตาขึ้นมองทางคนมาใหม่ ที่นายของเธอเดินออกไปรับถึงที่รถแล้วพากันเข้าไปในห้องหลังจากนั้นทันที ส่วนจะไปทำอะไรแบบไหนเธอคร้านจะใส่ใจกับตรงนั้น ที่กังวลกว่าคือวิชญ์เลิกให้ความสนใจชนิตาหรือยัง

            แล้วเย็นอีกสองวันถัดมาก็ได้คำตอบว่าเขาไม่ได้แค่เลิกให้ความสนใจในตัวชนิตาเพียงเท่านั้น แต่ยังรุกหนักมากกว่าเก่าเสียอีก เย็นวันเสาร์เช่นนี้เพียงใจมาหาชนิตาที่บ้านเพื่อชวนกันทำอะไรกินเพราะคุยกันไว้ก่อนหน้านี้แล้ว แต่พอมาถึงกลับได้ยินอีกฝ่ายตอบกลับไม่เต็มเสียงนัก

            “ไม่เห็นเพียงว่ายังไง น้ำตาลเลยนึกว่าเพียงจะไม่มา” เหตุผลแบบเด็กๆของชนิตาไม่ทำให้เพียงใจรู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่ประโยคถัดมานี่เองที่ทำให้คนฟังนั่งไม่ติด “น้ำตาลก็เลย...รับนัดคุณวิชญ์ไปแล้ว”

            “นัดอะไรกันน้ำตาล” เพียงใจพยายามรักษาระดับเสียงไม่ให้ดูว่าก้าวก่ายจนเกินไป

            “ดินเนอร์น่ะเพียง คุณวิชญ์เป็นสุภาพบุรุษมากๆเลยนะเพียง เอาใจใส่ดูแลเทคแคร์ดีจนน้ำตาลอยากเป็นผู้หญิงคนเดียวของคุณวิชญ์” ชนิตาวางอุปกรณ์แต่งหน้าลง สายตาเคลิ้มเสียจนเพียงใจเป็นห่วง

“มีหมอที่ไหนเก่งๆมั่งไหมเพียง”

“ใครเป็นอะไร” เพียงใจถามกลับทันที

“เปล่า...น้ำตาลอยากเล่นคุณไสย์ หรือพวกมนต์ดำ ให้คุณวิชญ์รักน้ำตาล หลงน้ำตาลคนเดียว...จนวันตายไปเลย”

“อาการหนักแล้วนะเนี่ย” เพียงใจมองเพื่อนด้วยสายตาติดกังวล เพราะชนิตาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

“น้ำตาลก็ว่าอย่างนั้น เพียงไม่เป็นน้ำตาลเพียงไม่เข้าใจหรอก แล้ว...เพียงจะไปด้วยกันไหม” ท้ายประโยคชนิตาหันมาถามด้วยใบหน้าแหยๆ คงกลัวเธอโกรธละมัง แต่เพียงใจโกรธใครยาก เจ้าตัวยิ้มหน่อยๆแล้วบอกปัดอย่างนุ่มนวล ไม่อยากให้เพื่อนคิดมาก

“น้ำตาลไปเถอะ”

“ไม่โกรธน้ำตาลนะ”

“อื้อ...โกรธอะไรล่ะ ได้แต่ห่วงนี่แหละ”

“จะมาห่วงอะไรกัน น้ำตาลไปกับคุณวิชญ์ไม่มีอะไรน่าห่วงหรอกน่า”