Share

Episode5

last update publish date: 2026-03-15 00:11:47

ฉันได้แต่นั่งนิ่งๆ อยู่บนที่นอน แต่ฉันไม่ได้เปลือยเปล่าแล้วนะตอนนี้ฉันใส่ผ้าขนหนูอยู่รอจะอาบน้ำน่ะ แต่นายขุนช้าง ขุนแผน ขุนพลอะไรนั่นไม่ยอมออกจากห้องน้ำสักที

คำขู่ของเขาที่ไม่ให้ฉันหนี ฉันกลัวไหมก็กลัวนะแต่กลัวนิดนึงพอเป็นพิธี มีหนทางหนีเมื่อไหร่ฉันไปแน่ แต่ตอนนี้ก็ยอมๆ มันไปก่อน

ดูจากทรงแล้วนายนี่คงรวยไม่เบา ถ้าฉันยอมอยู่กับเขาคงสบายน่าดู ใครๆ ก็ชอบความสบายกันทั้งนั้นหนึ่งในนั้นก็มีฉันอยู่ด้วย

แกร๊ก

ขุนพล: นั่งหน้าสะเหล่ออยู่ได้คิดว่าสวยมากรึไง

ฉัน: ไม่สวยนายจะลักพาตัวฉันมาเหรอ

(สะบัดผมกัดปากยั่วๆ เขาหนึ่งที)

ขุนพล: รีบไปอาบน้ำจะได้ไปแดกข้าวกันสักที

ฉัน: กำลังหิวเลย

พูดจบฉันก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที มีอ่างอาบน้ำด้วยอะ ลองแช่ตัวหน่อยดีกว่า ฉันลงไปนอนแช่ตัวอยู่ในอ่าง สบายตัวมากๆ ฉันใช้เวลาอาบน้ำประมาณชั่วโมงกว่าๆ ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

ขุนพลไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว ฉันเดินจะไปหาเสื้อผ้าใส่แต่ลืมไปว่าฉันน่ะไม่มีของใช้อะไรเลยในบ้านหลังนี้

ฉันออกจากห้องเดินลงบันไดมาชั้นล่าง

แต่ไม่เห็นใครเลย จนฉันได้ยินเสียงคนคุยกันจากห้องๆ นึงฉันเลยเดินไปดู

คือห้องรับแขกค่ะมีคนนั่งอยู่ประมาณ3คน

หนึ่งในนั้นก็มีขุนพลอยู่ด้วย เมื่อฉันเห็นขุนพลฉันก็เดินเข้าไปหาทันทีโดยไม่สนว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพแบบไหน

ฉัน: ไอ้ขุน

ขุนพล: เหี้ยไรวะ เห้ย

ฉัน: ฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่

ขุนพล: แล้วมึงเดินออกมาสภาพแบบนี้เนี่ยน่ะนะ

(ขุนพลว่าให้พร้อมทำหน้าดุๆ แล้วเดินมาบังตัวฉันไว้)

ฉัน: อะไร

ขุนพล: ขึ้นไปก่อน

ฉัน: ขึ้นไปไหน เสื้อผ้าอะเสื้อผ้ากูไม่มีเสื้อผ้า

ขุนพล: กูรู้แล้วขึ้นห้องอะ มึงขึ้นห้องไปก่อนเดี๋ยวกูจะโทรสั่งลูกน้องให้หามาให้

ฉัน: กางเกงใน เสื้อในด้วยล่ะ

ขุนพล: เอออีนี่ กูจะบ้าตาย

ฉันเบะปากใส่ขุนพลก่อนจะหันไปฉีกยิ้มกว้างๆ ให้เพื่อนๆ ของเขา ทั้งๆ ที่ฉันไม่คิดจะสนใจพวกเขาตั้งแต่ทีแรก แต่มารยาทคนเนอะ?

ฉัน: ขอตัวนะคะ

ขุนพล: จะไปไหนก็ไปเถอะ

[ขุนพล]

ผมอยากจะบ้าตายกับอีแตนต่อยมากๆ เลยครับ

ผมอาบน้ำเสร็จแตนเธอก็เข้าไปอาบต่อ ผมเลยรีบแต่งตัวเพราะเพื่อนผมโทรมาว่ามานั่งรอผมอยู่ที่บ้านอยู่แล้ว

ระหว่างที่ผมกับเพื่อนกำลังคุยเรื่องไอ้ซันอยู่นั้น จู่ๆ อีแตนก็เดินเข้ามาแถมยังนุ่งผ้าขนหนูกระโจมอกลงมาอีก ผมอยากจะบ้าตายกับมันมากๆ มันซื่อหรือมันโง่ผมเริ่มชักจะไม่แน่ใจแล้วครับ

เมื่ออีแตนกลับขึ้นไปบนห้องเพื่อนผมนี่พากันจ้องหน้าผมทันที

เป้: สาวที่ผับวันนั้น

ผมยักคิ้วข้างหนึ่งให้ไอ้เป้

แทน: พามาถึงบ้านเลยเหรอวะ

ผม: เปล่า กูให้ไอ้ดำไปอุ้มมา

เป้: ชั่วมากไอ้สัด

แทน: สนใจจริงๆ เหรอวะ

(ไอ้แทนถามพร้อมมองหน้าผมแบบไม่เชื่อ)

ผม: ก็กูอยากได้

เป้: อยากได้หรืออยากเอา ดูก็รู้ว่าแสบใช่เล่น

ผม: แสบขนาดไหนถ้าเจอควยกูเข้าไปสลบหมดอะ

เป้: ไอ้สัด

ผมคุยกับเพื่อนแปปนึงเพื่อนก็พากันกลับบ้านไป ผมเดินขึ้นมาบนห้องพร้อมถือถุงเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้มาให้อีแตนด้วย

เปิดประตูห้องเข้ามาเห็นอีแตนนั่งอยู่บนเตียงหน้านี่ดูไม่ได้เลยครับ

แตน: กว่าจะมาได้คุยเหี้ยไรนักหนา

ผม: เรื่องของกู

แตน: ไหนเสื้อผ้าล่ะ

ผม: เอาไป

แตน: หิวก็หิว ช้าก็ช้า ควย

ผม: ควยกูมีเอาไหม

(เด้งเอวใส่มัน)

แตน: ไอ้บ้า

รีบหนีเข้าห้องน้ำเชียวครับ อยากตะโกนบอกมันเหลือเกินว่ายังไงคืนนี้มันก็ต้องโดนผมเยอยู่ดีฮ่า ฮ่า ฮ่า

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode69 (น้ำขิง) ss2 end

    (น้ำขิง) ทุกคนถลาตัวลุกขึ้นออกจากโต๊ะทันที เมื่อเห็นแม่แบมที่จู่ๆก็โผล่หัวออกมาพลางจ่อปืนมาทางฉัน ใบหน้าของเธอมันช่างน่ากลัวมีรอยแผลขรุขระเต็มไปหมดทั้งใบหน้า "แบม" พ่อเอ่ยเรียกชื่อแม่แบมเสียงแผ่วเบา "ไงที่รัก" แม่แบมเอ่ยพลางฉีกยิ้มมองหน้าพ่อ เธอค่อยๆไล่มองเราทีละคนก่อนที่สายตาของเธอจะไปบรรจบอยู่ที่น้าแตน เธอฉีกยิ้มเหยียดออกมา "ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนนี้คนที่ฉันจะจัดการก็คงเป็นเธอและลูกของเธอ" "มึงคิดจะทำบ้าอะไร" พ่อเอ่ยถามแม่แบมเสียงเรียบ "แล้วคิดว่าคนจนตรอกแบบฉันจะทำอะไรได้" "มึงอย่าคิดทำอะไรบ้าๆ เพราะมึงไม่มีทางทำสำเร็จ มึงมองไปรอบๆสิ ตอนนี้รอบตัวของมึงเต็มไปด้วยลูกน้องกูทั้งนั้น" พ่อพูดพลางเหยียดยิ้มให้แม่แบม... ขุนพลมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยตาเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความหน้ากลัว ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะฆ่าเธอทิ้งตั้งแต่วันนั้น เธอจะได้ไม่ต้องห้วนกลับมาแก้แค้นเขาเหมือนกับวันนี้ "คิดว่ากลัวเหรอ คิดว่ากลัวรึไง ถ้ากลัวคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ ชีวิตกูไม่มีอะไรจะเสีย ไม่ว่าจะอยู่หรือตาย แต่ก่อนที่กูจะตาย กูต้องได้แก้แค้นมึงก่อน" แบมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระด่าง มองขุนพลด้วยแววตาอาฆา

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode68 (น้ำขิง)

    (น้ำขิง) ฉันเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง อย่างคนคิดไม่ตก หลายวันมานี้ฉันเครียดมาก มากซะจนไม่อยากออกไปพบเจอใคร พี่ไทเปถามตลอดว่าฉันเป็นอะไร ฉันก็ทำได้เพียงตอบเขาไปว่าไม่มี แม่แบมยังคงไม่เลิกโทรหา ท่านโทรมาก่อกวนฉันแทบทุกวัน โทรมาขู่นู่นนี่นั่น จนฉันหลอนไปหมด "น้ำขิง" ฉันหันไปมองพี่ไทเปที่ยืนเรียกฉันอยู่หน้าประตูห้องน้ำ "อะไรคะ" "หยิบผ้าเช็ดตัวมาให้หน่อยครับ พี่ลืมหยิบติดมือมา" คนตัวโตเอ่ยบอกเสียงหวาน ฉันเลยคว้าผ้าเช็ดตัวที่อยู่อีกด้าน ลุกเดินเอามาให้เขา "เอาค่ะ" ฉันส่งผ้าเช็ดตัวให้พี่ไทเป พลางจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เตียงตามเดิม แต่ทว่าพี่ไทเปดันกระชากแขนฉันอย่างแรง จนตัวฉันเซถลาไปซบอกเขา "อาบน้ำด้วยกันครับ" คนตัวโตเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "ขิงอาบแล้วค่ะ" ฉันว่าพลางพยายามแกะแขนคนตัวโตออกจากเอว "อาบแล้ว อาบอีกได้ พี่อยากรักหนู" หน้าฉันเห่อร้อนทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ฉันใช้มือน้อยๆของฉันตีไปที่แขนพี่ไทเปเบาๆอย่างคนเขินอาย "คนบ้า" "นะครับ ขอทำรักหน่อย น้องชายพี่อยากรักน้องของหนู" ฉันเม้มริมฝีปากแน่นอย่างชั่งใจ แต่ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไร คนตัวโตก็จับฉันถอดเสื้อผ้าแล

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode67 (น้ำขิง)

    (น้ำขิง) ฉันรีบเดินมาหาทุกคนที่รถจากนั้นพวกเราก็พากันเดินทางกลับบ้าน โดยที่ลุงแทนกับลุงเจแยกกันไปอีกทาง ฉันคิดว่ามันจะจบลงแค่นั้นแต่ไม่ใช่ น้าแตนและครอบครัวของเขาตามฉันกับพ่อมาที่บ้านของลุงเป้ "ขุน" เธอตะโกนเรียกชื่อพ่อ ก่อนจะเดินเข้าไปหา พ่อยืนนิ่งไม่ขยับ มองคนตรงหน้าตาไม่กระพริบ เหมือนท่านกำลังอึ้งกับคนตรงหน้าอยู่ยังไงยังงั้น "ไปอยู่ไหนมารู้รึเปล่าลูกตามหาไปทั่วเลย" ว่าจบน้าแตนก็มองไปทางพี่ขุนช้าง ที่ยืนเคียงข้างอยู่กับภรรยามีเด็กชายตัวน้อยคั้นระหว่างกลางเขาทั้งสองอยู่ พวกเราทั้งหมดพากันมานั่งในบ้าน พี่ขุนช้างคลานเข่าเข้าไปหาพ่อช้าๆ พลางพนมมือกราบแทบเท้าของพ่อ น้ำตาของพ่อไหลลงมา ก่อนที่ท่านจะดึงพี่ขุนช้างขึ้นมาสวมกอดอย่างแนบแน่น "ขุนขอโทษนะพ่อ" "ขุนช้างลูกพ่อ" อ้อมกอดที่ท่านโหยหามานานแต่ไม่เคยได้สัมผัสมันเลยสักครั้ง ฉันไม่อาจรู้ได้ว่าอ้อมกอดนี่มันคุ้มค่ากับการรอคอยของพ่อไหม แต่มันคงเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นสำหรับพ่อมากแน่ๆ "ขุนขอโทษนะครับ ขอโทษจริงๆ ขุนไม่น่าทำแบบนั้น ไม่น่าเลย พี่ขอโทษนะน้ำขิง ขอโทษ" พี่ขุนช้างเอ่ยขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิด ฉันยิ้มให้เขาบางๆ แต่ไม่ได้พูดอะ

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode66 (น้ำขิง)

    (น้ำขิง) น้ำขิง ฉันมาช่วยพ่อเคลียร์งานที่บริษัทเพราะว่าเราทั้งสองต้องเดินทางกลับประเทศไทยในอีกอาทิตย์หน้า เนื่องจากลุงเป้ป่วยหนัก พ่อเลยต้องกลับไปดู และมีท่าว่าน่าจะอยู่ยาว ฉันไม่ได้คิดหนักเรื่องที่ต้องกลับไปประเทศไทย แต่คิดหนักมากกว่าว่าจะเจอเข้ากับใครบางคน แต่โลกคงไม่โหดร้ายขนาดนั้นหรอกมั้งที่จะเหวี่ยงให้เรามาเจอกันอีกครั้ง "ทานข้าวกันครับ" ฉันยิ้มมองคนมาใหม่ที่เดินหิ้วตะกร้ากล่องข้าวเข้ามาในห้องทำงานของฉัน "ขิงยังทำงานไม่เสร็จเลยค่ะ" "ทานก่อนครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมดวันนี้พี่ทำสุดฝีมือเลย" คนตัวโตอวดอ้างรสมือของตัวเองด้วยท่าทางภูมิใจ ส่วนฉันก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับท่าทางของเขา พี่ไทเปมักทำอาหารมื้อกลางวันใส่ตะกร้าหิ้วมาทานที่บริษัทของฉันแบบนี้ทุกวันตั้งแต่เราเริ่มทำงานด้วยกันอย่างจริงจัง จนเราทั้งสองตัดสินใจคบกันเมื่อไม่นานมานี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงตกลงคบกับเขา ตั้งแต่ฉันทำงานกับเขา เรารู้จักกันมากขึ้น ฉันก็สัมผัสได้ว่าจริงๆแล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร ออกจะเป็นคนดี เขาเป็นคนที่ค่อนข้างจะใส่ใจแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆของฉัน ดูแลเอาใจใส่กันไม่ใช

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode65 (น้ำขิง)

    (น้ำขิง) เขาพาฉันมาทานอาหารร้านหรูที่มีเหล่าไฮโซมากมายมาทานกัน บอกตามตรงฉันอยากกลับบ้านฉันไม่ชอบเขาเอาซะเลย "ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อย" เขาเอ่ยสั่งพลางยิ้มเย้ยหยันมองหน้าฉัน ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะตักอาหารเข้าปากไป "มีไลน์ไหม" คุณไทเปเอ่ยถามพลางยื่นโทรศัพท์มือถือมาตรงหน้าฉัน "ไม่มีค่ะ" "มีแฟนแล้ว" "ไม่มีค่ะ" ฉันตอบพลางมองหน้าเข้าด้วยความไม่พอใจ "จีบได้ไหม" "ไม่ได้" เมื่อไหร่เขาจะทานเสร็จกัน ฉันอยากจะกลับบ้านไวๆ เห็นหน้าเขามันทำให้ฉันพะอืดพะอมอยากจะอ้วกยังไงไม่รู้ "เล่นตัว คิดว่าสวยมากเหรอ" ผู้ชายคนนี้มันยังไงกัน ทำไมถึงปากร้ายได้ขนาดนี้ ฉันเงียบไม่ตอบเขากลับไป พลางรีบตักอาหารตรงหน้าเข้าปาก อยากให้มันหมดไวๆ ฉันจะได้ไปจากเขาสักที ฉันรำคาญผู้ชายแบบนี้ รำคาญมาก คุณไทเปมาส่งฉันที่บ้านในเวลาต่อมา แต่เขาไม่ยอมกลับไป มิหนำซ้ำกลับลงจากรถ เดินเข้าบ้านฉันไปหน้าตาเฉย ฉันเดินเข้ามาก็เห็นว่าเขากำลังคุยกับพ่อของฉันอย่างออกอรรถรส "อ้าว น้ำขิง" เท้าฉันหยุดชะงักกึก ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางเดินขึ้นห้องไปหาพ่อแทน "คะพ่อ" ฉันว่าแล้วนั่งลงตรงข้างท่าน "ไปทานข้าวกับพี่

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode64 (น้ำขิง)

    (น้ำขิง) หญิงสาวร่างบางที่อยู่ในชุดสีขาว เธอยืนทอดมองออกไปเบื้องหน้า พร้อมกับน้ำตาที่ไหล หวนคิดเรื่องราวที่ผ่านมา ย้ำเตือนว่าเธอเพิ่งเจอกับอะไร เหมือนมีมีดที่แหลมคมทิ่มแทงลงมาตรงกลางใจ เมื่อเธอได้รู้ความจริงว่า คนรักที่เธอคบหา เป็นพี่ชายของเธอหนำซ้ำเขายังมีภรรยา และลูกน้อยวัยกำลังน่ารัก น่าชัง มีคำถามมากมายเกิดขึ้น ณ ตอนนั้นแต่เธอไม่สามารถที่จะปริปากหรือถามอะไรได้เลย เพราะเธอไม่กล้าพอ ไม่กล้าพอที่จะรับรู้ความจริงว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้นกับเธอ........ เธอที่มีชื่อว่า 'น้ำขิง' ฉันมองทอดไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ชีวิตของฉันตอนนี้มันโคตรจะเคว้งคว้าง หาที่ยึดติดไม่ได้ สิ่งที่ฉันเจอมันหนักหนาเกินกว่าฉันจะรับไหว หลงรักคนมีเจ้าของจนหมดหัวใจ และที่เลวร้ายไปกว่านั้น ก็คือฉันได้รับรู้ว่า ตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อและแม่ที่เลี้ยงดูฉันมา หนำซ้ำแม่ที่เลี้ยงดูฉันกลับฆ่าพ่อแม่แท้ๆ ของฉันอย่างเลือดเย็น ไม่มีใครบอกฉันถึงเรื่องนี้ แต่เป็นฉันที่ดันไปได้ยินเรื่องพวกนี้เอง..... ความรู้สึกฉันมันดิ่งขั้นสุด จนไม่รู้จะฉุดตัวเองขึ้นมาจากความรู้สึกนี้ยังไง มันมืดแปดด้าน มันเคว้งคว้างไปหมด ความรู้

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode3

    ผมกลับมาถึงบ้านก็มืดค่ำพอดี ผมลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านมา แม่บ้าน: คุณผู้ชายหิวรึเปล่าคะ ป้าจะได้เตรียมอาหารให้ ผม: ไม่ ผมพูดแค่นั้นก่อนจะรีบเดินขึ้นบันไดเข้าห้องมา ผมมองไปยังร่างบางที่ยังนอนหลับใหลเพราะฤทธิ์ของยาสลบอยู่ ผมเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำอาบน้ำชำระร่างกาย ผมเดินไปทิ้งตัวลงนอนข

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode1

    ขุนหรือขุนพล ที่บรรดาสาวๆ เรียกกันว่าเฮียพล เสี่ยพล ผมน่ะรวยมากมีธุรกิจมากมายที่ผมดูแลอยู่ ไม่ว่าจะผับ บ่อน โรงแรม บริษัท สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งบังหน้าเท่านั้นแหละครับ จริงๆ แล้วผมน่ะเจ้าพ่อค้ายารายใหญ่ดีๆ นี่เอง ผมน่ะมันเกิดมาบนกองเงินกองทอง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่มีหรอกครับสิ่งไหนที่ผมอยา

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode4

    [แตน] 'อือ' ฉันครางในลำคอตัวเองเบาๆ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันรู้สึกว่าเช้านี้ของฉันมันสดใสเอามากๆ เหมือนร่างกายของฉันได้พักผ่อนเต็มอิ่มแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันบิดขี้เกียจสองสามครั้งก่อนจะยันตัวลุกนั่งแบบเต็มตัว ฉันกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องสมองกำลังประมวลผล เมื่อวานฉันไปเดินตลาดขากลับบ้านมีผู้ร้า

  • รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)   Episode2

    แตนหรือแตน เอ๊ะ ฉันจะพูดให้มันมากความทำไมก็ไม่รู้เนอะ เอาเป็นว่าฉันน่ะชื่อแตน สาวไม่สวย หน้าไม่หมวย นมไม่ใหญ่ อายุเท่าไหร่ไม่รู้ ฐานะทางบ้านก็พอถูๆ ไถๆ ได้ นิสัยฉันน่ะเป็นพวกชอบปะทะ ไม่เคยเกรงกลัวใครไม่ว่าจะหญิงหรือชายฉันได้หมด ถึงฉันสู้ไม่ได้ฉันก็จะสู้ขอให้ฝ่ายตรงข้ามมีแผลบ้างตามร่างกายของมันแ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status