บทที่ 6

“พี่ภาค ด้าให้มาตามกลับบ้านค่ะ” เสียงหวานของพลอยใสเข้ามาช่วยชีวิตจังหวะนรกของประทีปไว้ได้ เมื่อได้ยินว่าเมียให้มาตามกลับบ้าน ภาคต้องรีบยกมือถือขึ้นมาดู

“ฉิบหายแล้ว” เสียงสบถของภาคทำให้ทั้งหมดถึงกับตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น!” ประทีปถามด้วยความเป็นห่วงนายเก่าและเฮียในปัจจุบัน

“เมียโทร.มาเกือบสิบสายไม่ได้ยินน่ะสิ กูไปก่อนนะ” ภาครีบบอกทุกคนก่อนจะวิ่งออกไปเพื่อขึ้นรถไฟฟ้า เพราะรู้ว่าเวลานี้รถไฟฟ้าคือทางเลือกที่ดีที่สุด

“กลัวเมียจนหัวหด” ภาคีบ่นอย่างไม่ใส่ใจ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เห็นน้องชายกลัวเมียแล้วเขาเหนื่อยใจ ไม่ได้เหนื่อยใจเรื่องมันนะ เหนื่อยใจเรื่องตัวเอง เพราะอีกไม่นานภาคจะแต่งงานแล้ว แล้วเขาก็ต้องแต่งในอีกไม่ช้า

“กูกลับก่อน” ภาคีบอกทุกคน ตอนที่เห็นข้อความจากแม่เลขาตัวดีบอกว่าให้เขารีบกลับ

“ไม่ได้กลัวเมียเลยนะครับเฮีย แค่ข้อความยังรีบกลับขนาดนั้น นี่ขนาดยังไม่ได้โทร.ตามนะครับ” ชวีเอ่ยแซวคนที่กลัวเมียหัวหดทั้งหลาย เห็นจะมีแต่เขานี่แหละที่ไม่เคยกลัวใคร

“เฮีย!” เจนิตาเรียกเสียงดังจนชวีตกใจ

“แกจะตะโกนอะไรไอ้เจ เฮียตกใจหมด” ชวีหันไปดุเจนิตา เธอจึงกระซิบข้างหูเขาอีกครั้ง เพียงไม่นานทั้งสองก็ทำหน้าตาตื่นรีบเดินออกไป ทิ้งให้ประทีปนั่งอยู่กับพลอยใสเพียงสองคน

“พี่ทีปจะกลับเลยไหมคะ” พลอยใสเอ่ยถาม เพราะตอนนี้เหลือกันแค่สองคน คนมีคู่ทั้งหมดหนีกลับหมดแล้ว เหลือไว้เพียงคนไม่มีคู่ทั้งสองคนนั่งอยู่

“ถ้าคุณน้องพลอยไม่ได้ไปไหน นั่งกับทีปก่อนก็ได้ครับ ทีปอยากดื่มอยู่พอดี”

“แต่ไม่เอาเมาแบบวันนั้นแล้วนะคะ” พลอยใสเอ่ยแซว

“ไม่แล้ว ครั้งเดียวก็เกินพอครับ คุณน้องพลอย” ประทีปใช้มือลูบท้ายทอยด้วยความเขินอาย พอเจอหน้าพลอยใสอีกครั้ง ภาพที่เขาร้องไห้กอดเธอ แถมเธอยังปลอบเขา นอนกอดเขาทั้งคืน คิดแล้วก็อายจนมองหน้าเธอไม่ติด

“พี่ทีปจะเปลี่ยนงานเหรอคะ” พลอยใสถามเพื่อชวนคุย พอรู้เรื่องราวจากพี่ชายมาบ้างแล้ว

“ครับ เฮียภาคให้ทีปลองทำอะไรใหม่ ๆ บ้าง” ประทีปมองแก้วเหล้าในมือก่อนจะยกขึ้นดื่ม

“ก็ดีค่ะพี่ทีป ว่าง ๆ ไปทำเล็บที่ร้านพลอยนะคะ เดี๋ยวพลอยให้ส่วนลด”

“ทำเล็บเนี่ยนะครับ” ประทีปทำหน้างง ให้เขาไปทำเล็บเนี่ยนะ

“อ้าว ทำไมล่ะคะ หรือพี่ทีปเคยทำ” พลอยใสมองหน้าประทีป เธอแกว่งแก้วไวน์ในมือพร้อมมองหน้าเขา

“ก็ไม่เคยทำไงครับ”

“ก็ไม่เคยทำไง พลอยเลยอยากให้พี่ทีปทำ ทำอะไรที่ไม่เคยทำบ้าง ลองอะไรใหม่ ๆ หรือใช้ชีวิตอย่างที่ไม่เคยใช้” พลอยใสอธิบาย คำพูดของเธอจริงจังมากกว่าจะพูดลอย ๆ

“ขอบคุณครับคุณน้องพลอย”

“ชีวิตเราเกิดมาแค่ครั้งเดียว ตายแค่ครั้งเดียว อย่าเสียดายหรือเสียใจกับอะไรที่เราไม่มีความสุขค่ะ”

“มันพูดง่ายนะครับ แต่เวลาทำมันยาก” ประทีปก้มหน้า เขายังทำใจไม่ได้

“ชีวิตไม่มีอะไรยากและง่ายค่ะพี่ทีป มีแค่ว่าเราจะเลือกมอง และเลือกทำให้มันง่ายหรือยากเท่านั้นเองค่ะ”

“ขอบคุณนะครับคุณน้องพลอย ทีปรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย พรุ่งนี้ถ้าทีปจะไปทำเล็บพอได้ไหมครับ” ประทีปเอ่ยถาม เขาก็อยากลองไปทำดูจริง ๆ เหมือนกัน

“ได้สิคะ เดี๋ยวพลอยให้ส่วนลดเยอะ ๆ เลยค่ะ”

“ทีปไม่เคยไป ครั้งแรกทีปขอไปเจอคุณน้องพลอยก่อนได้ไหมครับ คุณน้องพลอยจะได้ช่วยเลือกให้ทีปได้”

“ได้ค่ะ พี่ทีปทำผมไหมคะ เดี๋ยวพลอยพาไปเปลี่ยนลุค ทำอะไรใหม่ ๆ บ้าง” พลอยใสยิ้มตาหยี นี่เธอคงไม่ได้เห็นเขาเป็นตุ๊กตาใช่ไหม ถึงอยากจับเขาแต่งตัว

“เอ่อ ก็ได้ครับ” ตอบรับไป แต่ใจหนึ่งก็กลัว จะกลัวอะไร ทำอะไรที่ไม่เคยทำบ้าง

ทั้งสองใช้เวลาดื่มด้วยกันอีกเกือบชั่วโมง จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับ ความรู้สึกแปลก ๆ เกิดขึ้นในใจของทั้งสอง ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร มันเป็นความรู้สึกคัน ๆ ที่หัวใจ

นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่ประทีปนัดผู้หญิงอื่นซึ่งไม่ใช่พิมมาดาออกมาทำธุระด้วยกัน วันนี้เขามีนัดกับพลอยใส ผู้หญิงที่คอยดูแลยามเขามีทุกข์ ถามว่าตื่นเต้นไหม ก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนะ คงเพราะพวกเขาเคยพูดคุยกันมาหลายต่อหลายครั้ง ที่สำคัญเคยนอนกอดกันถึงเช้ามาแล้ว

ณ ร้านทำเล็บและเสริมสวยของพลอยใส

          ชายหนุ่มมาถึงเกือบสิบนาฬิกา พลอยใสรีบเดินออกมาต้อนรับเขาด้วยหน้าตาสดใส เพิ่งรู้ว่าพลอยใสเป็นคนน่ารัก นิสัยดี และสวยไม่ใช่เล่น ประทีปถึงกับประหม่า ปกติเขาไม่เคยเสียอาการกับใคร แต่คงเพราะรอยยิ้มรู้ทันของเธอนั่นแหละ เล่นเอาเขาประหม่าทุกครั้ง

          “ทำผมก่อนนะคะ”

          “ได้ครับ” ประทีปเดินตามเธอไปทางโซนสระผมที่อยู่หลังกระจกบานใหญ่ซึ่งกั้นเป็นสัดส่วน แค่นั่งลงแล้วแหงนหน้าขึ้น ไม่ต้องถึงกับนอนเหมือนเตียงสระผมรุ่นก่อนหน้านี้