Share

บทที่ 3

last update Terakhir Diperbarui: 2025-11-02 13:34:45

#รักแลกร้ายเลว_EP.2

พิมพ์ใจ

ฉันนั่งอยู่ในรถสปอร์ตคันหรู...เค้าน่าจะเป็นคนที่มีฐานะมากพอสมควร ฉันมองเค้าจากข้างๆ ผมฟูๆ ไม่ได้เซท ขนตายาวเป็นแพนั่น จมูกที่โด่งสัน

"อะแห่ม!" ฉันสะดุ้งและรีบหันกลับไปมองข้างหน้า

"คุณมาทำอะไรที่นี่หรอ?" เค้าเอ่ยถามฉัน

"ฉันมาเรียนน่ะ" เค้าหันมาเลิกคิ้วใส่ฉัน

"เรียน? โทษทีนะคุณยังเรียนไม่จบหรอ?" ฉันหัวเราะ

"ฉันดูแก่เกินไปที่จะเป็นเด็กสาวใช่ไหม" เค้าหัวเราะ

"ฉันมาเรียนทำอาหารค่ะ คอร์สสั้น 1 ปี นี่พึ่งเรียนได้ 5 เดือน" แค่คิดก็เหมือนจะท้อแล้ว

"คุณชอบทำอาหาร?" ฉันพยักหน้า

"ทำให้ผมทานบ้างสิ...ผมชอบอาหารฝรั่ง"

"ถ้าคุณไม่ชอบก็แปลกค่ะ หน้าฝรั่งขนาดนี้"

"แยกข้างหน้าใช่ไหม?"

"คุณจอดตรงนี้แหละค่ะ...ฉันเดินเข้าไปเอง" หอพักฉันอยู่ด้านในสุดถ้าจอดรถต้องไปจอดฝั่งตรงข้ามและเดินเอา

"ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกอย่าง...ถ้าไม่ได้คุณฉันแย่แน่ๆ" ฉันยกมือไหว้เค้าอย่างนอบน้อม เค้าน่าจะอายุเยอะกว่าฉัน

"........." เค้าไม่ได้พูดอะไรแต่ไม่ยอมกดปลดล็อคประตู

"ครืดดดดดดด ครืดดดดดดด" ฉันคว้านหาโทรศัพท์ในกระเป๋า ก่อนจะหยิบมาดูเบอร์ 'ครอส'

ฉันมองหน้าเค้า...เค้ามองหน้าฉัน ฉันมองโทรศัพท์จะรับดีไหม...

"รับสิ..." ฉันเลิกลั่กกดรับ

"ยู!!! เมื่อคืนทำไมไม่กลับบ้าน!!" ฉันยกโทรศัพท์ห่างหูแทบไม่ทัน

"เบาๆ หน่อยหูจะแตกแล้ว!" ฉันเอามือป้องโทรศัพท์ก่อนจะหันไปมองหน้าเค้า

"กลับมาเดี๋ยวนี้!!!" มันจะตะโกนทำไมนักหนา!

"โอเคๆ กำลังขึ้นไปแล้ว" และฉันก็กดวางก่อนจะหันไปหาคนขับรถเมื่อไหร่จะเปิดล็อคซะที!

"เปิดรถหน่อยค่ะ" ฉันเอ่ยบอก เค้าหันมามองหน้าฉับแวบนึงก่อนยื่นโทรศัพท์เครื่องหรูให้ฉัน

"ขอเบอร์ติดต่อไว้หน่อยสิ..." ฉันขมวดคิ้วรับมาและกดเบอร์โทรศัพท์ส่งให้เค้า

ก่อนเค้าจะปลดล็อครถฉันก้าวเดินลงมาและค่อมหัวให้เค้าที่นึงและเดินหันหลังกลับหอ

การ์ฟีลด์

"เราต้องได้เจอกันอีก!" ผมมองยัยตัวเล็กนี่วิ่งดุ๊กๆ ไปทางหอแคบๆ นั่นอยู่ไปได้ไง! และเมื่อกี้ที่รับโทรศัพท์ไอ่ครอส ได้ยินเสียงแม่งตะโกนออกมาเลย...สงสัยคงจะหวงมาก!

รวยซะป่าวไม่มีปัญญาดูแลแฟนตัวเองให้อยู่ที่ดีกว่านี้แล้วรึไง!

"อยู่ไหนวะ! แดกเหล้าป่ะ" ผมโทรชวนพวกเพื่อนออกมากินเหล้า

"ไม่อ่ะ กูยังไม่ฟื้นเลย!" ผมกดวางสายก่อนจะเลี้ยวรถกลับไปในตัวเมืองหาที่ระบายหน่อยดีกว่า!

"10 นาทีถึง...อาบน้ำหอมๆ รอเลย!" ผมกดโทรศัพท์หาคู่ขา ผมมันก็คงแบบนี้แหละ มีให้เอาก็เอา แต่ผมชอบแบบเสียเงินนะ...แลกๆ กันไป ไม่อยากมามีปัญหาทีหลัง!

"อื้อออ ฟิว! เดี๋ยวสิคะอ๊ะ!" ลิซ่าเธอเปิดประตูมารับผมที่คอนโด ผมก็กระโจนเข้าซุกไซร้ซอกคอหอมทันที

"อ๊าาาา ฟิววว" ผมเอาขาเกี่ยวประตูปิดก่อนจะยกเธอมาวางบนโต๊ะกินข้าว

"โอ๊ะ! ลิเจ็บหลังนะ!" ผมไม่สนใจถกชุดนอนผ้าบางเธอขึ้นก่อนจะใช้ลิ้นร้อนละเลงลงไปหน้าอกอันใหญ่โตของเธอ...

"อ๊าาาาฟิววว ลิเสียวว" เธอจิกผมและผมขาหนีบตัวผมไว้ ผมเอามือปลดกางเกงก่อนวกขึ้นไปจูบปากเธอเราแลกลิ้นกันอย่างคนที่รู้ทาง

เธอลุกขึ้นมาถอดกางเกงให้ผมก่อนจะผลักผมให้นั่งลงบนเก้าอี้และตัวเธอก็นั่งคุกเข่าลงกับพื้น

เธอชักตัวตนของผมพร้อมกับลิ้นร้อนที่ตวัดลงไปจนผมเสียวซ่าน...ผมติดใจเธอตรงนี้ เธอก้มลงไปเลียซอกเสียวใช้ปากอมลูกบอลสองลูกของผม มือก็ยังคงชักไปก่อนจะวกขึ้นมาเอาลิ้นเลียตุ่มไตตวัดไปมา

"อ๊าาาา ลิ" ผมครางในลำคอ ก่อนเธอจะอมแกนกลางจนสุดลำคอ อ๊อกๆ บ๊วบๆๆๆ

ผมจิกผมเธอและจับกระแทกเข้ามาลึกๆ ก่อนจะเด้งเอวสอบเข้าไปในปากเธอๆ เป็นคนสู้! ไม่ยอมคน

"ลิอยากให้คุณ....เข้ามาในตัวลิค่ะ" เธอกัดปากอย่างเย้ายวนและเชิญชวน

"ทำให้แตกก่อนและจะให้ 1,000 เหรียญและจะเยให้ลืมบ้านเลขที่เลย!!!" เธอหัวเราะก่อนจะดูดเข้าที่หัวและละเลงลิ้นร้อนที่เส้นเสียวผมอีกครั้ง

"อ๊าาาาาา / บ๊วบๆๆๆ" ยามเธอดูดดึงที่หัวและมือก็ชักขึ้นชักลงผมรู้สึกดีมากๆ จนผมใช้มือทั้งสองข้างดันหัวเธอเข้ามาก่อนจะจับมือตัวเองชักตัวตนออก ถอดถุงและยิงน้ำใส่หน้าเธอ!!!

"กินเข้าไป!" เธอเอามือละเลงหน้าตัวเองและใช้นิ้วดูดกลืนเข้าไปที่ละนิ้ว ส่วนมืออีกข้างก็บีบเค้นหน้าอกตัวเองอยู่ ผมเห็นแบบนั้นดึงกระชากตัวเธอขึ้นมา หยิบห่อฟอยที่เตรียมมาให้ปากฉีกห่อและสวมใส่

ก่อนจะจับเธอยืนขึ้นและให้หน้าเข้ากำแพง! ผมยกขาเธอขึ้นข้างนึงก่อนจะสอดใส่เธออย่างแรง

"โอ้วววว ดาร์ลิ้ง อ๊ะๆๆๆๆๆ" เธอร้องครวญครางเด้งรับเด้งสู้ ผมซอยเอวสอบเข้าไปอย่างสุดแรง

"โอ๊ะ เจ็บค่ะ อ๊ะๆๆๆๆ" เราคุ้นมือกันดีเธอนี่ทนที่สุด!

ผมบีบเข้าที่ท้ายทอยเธอและกดหน้าเธอไว้กับกำแพง ก่อนจะกัดไปที่หัวไหล่เธอ ผมชอบเซ๊กที่มันดิบเถื่อน ผมเสพติดความเจ็บปวดแต่ไม่ได้ถึงกับมากมายเข้าขั้นโรคจิต

ใครแรงมากผมแรงกลับ ใครนุ่นนวลผมก็เบาให้! ใครท้าทายหรือยั่วยวน...ก็คลานออกจากห้องไป! ในแต่ละครั้งที่มีเซ๊กไม่ว่ากับใครผมป้องกันทุกครั้ง ไม่ว่าจะปากหรือทางไหน...และแต่ละครั้งผมให้เงินตอบแทนทุกครั้งจำนวนไม่ใช่น้อย!!

ผู้หญิงทุกคนบอกว่า...โชคดีที่โดนผมเอา ผมก็คิดงั้น!

×××××××××××××××××

โอ้ยมั่นเบ้าเหลือเกินนน!!
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 107

    #รักแลกร้ายเลว_EP.57 THE ENDพิมพ์ใจฉันทอดมองสายตาออกไปจากระเบียงบ้านชั้นสอง ที่มองลงไปเป็นสระว่ายน้ำ มองผู้ชายที่เป็น 'รักแรกและรักเดียว' ของฉันกับผลิตผลตัวเล็กตัวน้อยของฉันและเค้า กำลังนั่งอยู่ในห่วงยาง ลอยตุ๊บป่องๆ อยู่กลางสระว่ายน้ำ ลูกชายคนแรกที่ใกล้จะหนึ่งขวบเต็ม"มาม๊าาา" ฉันหัวเราะและชันตั

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 106

    "ตกลง" เธอพุ่งตัวกอดผมแน่นและร้องไห้ออกมา ผมกอดเธอแน่นพรมจูบไปทั่วหน้า ผมหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ก่อนจะดันเธอออก เอานิ้วหยิบแหวนและสวมมันที่นิ้วนางข้างซ้าย มองหน้าเธอและกดจูบลงไป"ขอบคุณนะพิมพ์...ผมรักคุณและรักวิลมาก" เธอเบะปากร้องไห้ผมดึงเธอเข้ามากอดมาจูบซับน้ำตา เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น ผมลูบหลังปลอบปร

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 105

    "ไม่มีหรอก...คนที่เข้าดูกล้องได้ต้องมีรหัส" ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก"แต่คนที่มีรหัส...มีผมคนเดียว" ฉันมองเค้าค้าง...ก่อนจะถอยตัวเขยิบออกห่างเค้าๆ ตามมาก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้และล็อคตัวฉันไว้ ขยับไปไหนไม่ได้เลย"คุณถอดเสื้ออย่างเดียวเองหรอ..." เค้ากระซิบข้างหู ฉันหันหน้าหนี คนบ้า!"ถะ...ถอย" ฉันดันอก

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 104

    #รักแลกร้ายเลว_EP.56การ์ฟีลด์ผมขนของลูกกับพิมพ์ขึ้นรถจนครบทั้งหมด 3 คัน เฉพาะของลูกก็เกือบทั้งหมด ผมบอกว่าทิ้งไว้นี่บ้างเธอบอกไม่ได้ ลูกต้องใช้ทุกอัน แม่เธอยังแซวเธออยู่เลยว่าจะไม่กลับมาบ้านนี้แล้วหรอขนไปขนาดนี้ ซึ่งคำตอบที่เธอตอบผมแทบหมดแรง"กลับค่ะ พิมพ์ไม่ได้กะจะอยู่นานอยู่แล้ว แค่บ้านสร้างพออย

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 103

    "ไม่ครับ ไข้ลดแล้ว แต่ช่วงนี้คงต้องห่างลูกก่อน" แม่เค้าพยักหน้า"ขอข้าวต้มอุ่นๆ สักถ้วยได้ไหมครับ...จะปลุกเธอมารองท้องหน่อย" แม่รีบเรียกเด็กให้มาทำข้าวต้มให้เธอ ก่อนผมจะฝากลูกไว้กับท่านและเดินขึ้นห้องมาดูคนป่วยผมวางถ้วยข้าวต้มไว้หัวเตียง...เรานอนแยกเตียงกับลูกเท่ากับในห้องนี้มีสองเตียงทางเดินแทบไม่

  • รักแลกร้ายเลว   บทที่ 102

    #รักแลกร้ายเลว_EP.55พิมพ์ใจเรากลับมาบ้านได้ประมาณ 3 อาทิตย์ 3 อาทิตย์ที่วิญญาณแทบหลุดจากร่าง นอนน้อย หรือเรียกว่าแทบไม่ได้นอนเลยฉันไม่รับพี่เลี้ยงเพราะอยากเลี้ยงลูกเอง เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่มันก็แลกมาด้วยความสุขใจที่ได้เห็นลูกเติบโตในทุกๆ วันเค้าก็ยังคงแวะเวียนมาทุกวัน บางวันกลับบ้างไม่กลับบ้าง

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status