EP8 เฮียฝุ่น

‘ความเหงากำลังกัดกินหัวใจฉัน พี่ไต้ฝุ่นเองก็ดูเหมือนจะมีบาดแผลลึกซ่อนอยู่ข้างใน และค่ำคืนอันแสนเปราะบางนั้นก็พัดพาเราสองคนมาใกล้ชิดกัน จนเกินกว่าที่กำแพงแห่งความถูกต้องจะขวางกั้นไว้ได้’

กำแพงน้ำแข็งที่เฮียพายุสร้างขึ้นและพี่ไต้ฝุ่นเป็นคนตอกย้ำให้มันแข็งแกร่งด้วยตัวเองในวันนั้น มันไม่ได้เพียงแค่ขวางกั้นความสัมพันธ์ของเรา ทว่ามันยังบดขยี้ความหวังเล็กๆ ที่เพิ่งเริ่มแตกหน่อในหัวใจของฉันจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดี ระยะห่างที่เขาจงใจขีดเส้นเว้นเอาไว้ กลายเป็นความเยือกเย็นที่มองไม่เห็น มันแผ่ซ่านเข้ามาในชีวิตประจำวันของฉันอย่างเงียบๆ ทำให้บ้านที่เคยอบอุ่นกลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าและหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจอย่างที่สุด

ฉันปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงในความเครียดที่ถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง ทั้งเรื่องการเรียนในคณะนิเทศศาสตร์ที่เนื้อหาเริ่มหนักหน่วงและซับซ้อนขึ้นทุกวัน งานกลุ่มและรายงานสารพัดชิ้นเริ่มพอกพูนจนแทบไม่มีเวลานอนพักผ่อน และที่สาหัสยิ่งกว่าสิ่งใดคือความเจ็บปวดที่เกิดจากการต้องแอบมองแผ่นหลังกว้างของพี่ไต้ฝุ่น เวลาที่เขาเดินทางมาหาพี่ชายที่บ้าน ทว่าฉันกลับไม่ได้รับแม้แต่รอยยิ้มหรือคำหยอกล้อขี้เล่นเหมือนอย่างที่เคยได้สัมผัสในวันวาน

พี่ไต้ฝุ่นทำเหมือนฉันคนนี้เป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ตัวตน เป็นเพียงน้องสาวของเพื่อนสนิทที่เขาต้องรักษาระยะห่างอย่างเคร่งครัดตามสัญญาลูกผู้ชายที่ให้ไว้ ความเหงาและความอ้างว้างกำลังกัดกินก้อนเนื้อในอกซ้ายของฉันอย่างช้าๆ ฉันพยายามซุกซ่อนความรู้สึกปวดร้าวนั้นเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มที่สดใสเวลาต้องเผชิญหน้ากับพี่ชายและคนอื่นๆ

ทว่าในยามค่ำคืนที่ต้องอยู่ตามลำพังในห้องนอนอันมืดมิด ฉันมักจะนอนพลิกตัวไปมาจนสว่าง คำพูดที่เขาบอกกับเฮียพายุว่าฉันเป็นเพียงแค่น้องสาว มันยังคงดังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท คอยซ้ำเติมความรู้สึกไร้ค่าของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีวันจบสิ้น

กระทั่งช่วงเย็นของวันศุกร์สัปดาห์หนึ่ง การบ้านและโปรเจกต์กลุ่มรุมเร้าจนสมองของฉันใกล้จะรับไม่ไหว กลุ่มเพื่อนสาวในคณะนิเทศศาสตร์ของฉันก็เอ่ยปากชวนให้ออกไปผ่อนคลายความเครียดที่ร้านนั่งชิลเปิดใหม่แห่งหนึ่ง ซึ่งกำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่นักศึกษาในเวลานี้ ในตอนแรกฉันส่ายหน้าปฏิเสธทันทีเพราะไม่เคยมีความคิดที่จะก้าวเท้าเข้าไปในสถานที่เริงรมย์ยามค่ำคืนแบบนั้น แต่เมื่อเพื่อนสนิทของฉันเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมากลางวงสนทนาเพื่อเตือนสติ

“แกลองเลิกจมอยู่กับกองหนังสือและเรื่องเครียดพวกนี้ดูไหมพาย ชีวิตเฟรชชีปีหนึ่งมันต้องใช้ให้คุ้มค่าสิ”

คำว่าจมมันสะกิดเข้าที่แผลลึกในใจของฉันอย่างจัง ฉันกำลังจมอยู่จริงๆ ฉันกำลังจมดิ่งอยู่ในความเศร้าหมองที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้น จมอยู่ในความสัมพันธ์ที่เป็นไปไม่ได้และไม่มีวันได้รับการเหลียวแลจากผู้ชายใจร้ายคนนั้น ในที่สุดฉันก็พยักหน้าตอบตกลงไปเพราะแค่เพียงอยากจะหลุดพ้นจากวงโคจรแห่งความเจ็บปวดเดิมๆ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงการหลบหนีความจริงอันแสนโหดร้ายแค่ชั่วข้ามคืนก็ตาม

แสงสีนีออนหลากสีสันสาดส่องกะพริบวิบวับไปทั่วบริเวณร้าน เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มจนแทบจะกลบเสียงก้อนเนื้อในอกของฉันที่กำลังเต้นระรัว กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งลอยปะปนมากับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้คนมากมายที่เบียดเสียดกันอยู่รอบกาย ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าและหวาดหวั่นจนต้องบีบมือตัวเองแน่น นี่คือโลกใบใหม่ที่ไม่เคยคุ้นชินและไม่เคยคิดจะก้าวเข้ามาเลยในชีวิตนี้

เพื่อนในกลุ่มจัดการสั่งเครื่องดื่มสีสวยสดใส ที่รสชาติหวานล้ำทว่าแฝงเอาไว้ด้วยความร้อนแรงของฤทธิ์สุรามาวางตรงหน้า ฉันกลั้นใจยกมันขึ้นจิบอึกแรก รสขมปร่าที่บาดคอทำให้ฉันต้องนิ่วหน้าด้วยความไม่คุ้นเคย แต่ความหวานหอมที่ตามมาติดๆ ก็ช่วยให้ความรู้สึกตึงเครียดที่สะสมมานานผ่อนคลายลงได้อย่างน่าประหลาดใจ จากหนึ่งแก้วเพิ่มเป็นสองแก้ว และแก้วต่อๆ ไปก็ตามมาอย่างรวดเร็วโดยที่ฉันไม่ทันได้ห้ามตัวเองเลยสักนิด

ฉันปล่อยให้ร่างกายล่องลอยไปกับเสียงดนตรีและความสนุกสนานชั่วคราวที่อยู่รอบกาย ความมึนเมาเริ่มเคลื่อนตัวเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะทีละน้อย ภาพผู้คนตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน โลกทั้งใบที่เคยหนักอึ้งกลับเบาหวิวขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ ความเครียดเรื่องเรียนที่คณะ ความเจ็บปวดจากคำพูดเฉือนใจของพี่ไต้ฝุ่น ทุกสิ่งทุกอย่างคล้ายจะจางหายไปจากสมองชั่วขณะ ฉันหัวเราะเสียงดังกว่าปกติ พูดจาติดขัดฟังไม่ได้ศัพท์ และเผลอระบายความในใจบางอย่างที่เกี่ยวกับความใจร้ายของเพื่อนพี่ชายให้เพื่อนในโต๊ะฟัง  แม้ว่าจะพยายามรักษาสติไม่ให้เอ่ยชื่อจริงของเขาออกมาให้ใครรับรู้ก็ตาม

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบถึงเช้าวันใหม่ ฉันเริ่มรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองรับไม่ไหวอีกต่อไป ร่างกายมันโงนเงนไร้ทิศทางจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เพื่อนของฉันพยายามจะเข้ามาประคองพยุงร่างของฉันไปเข้าห้องน้ำ แต่ฉันกลับดื้อรั้นสะบัดตัวออกและเดินเซออกมานอกร้านเพียงลำพัง ฉันต้องการเพียงแค่อากาศบริสุทธิ์ อากาศเย็นๆ ที่จะช่วยพัดพาความอึดอัดแน่นในอกนี้ออกไปให้พ้นจากตัวเสียที

อากาศยามค่ำคืนภายนอกร้านเย็นเยียบกว่าที่คิด ฉันเดินเหม่อลอยไปตามทางเท้าที่ไร้ผู้คนสัญจร แสงไฟสีส้มจากริมถนนพร่ามัวในสายตาที่หนักอึ้งและเริ่มจะปิดลงทุกที ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างอย่างรุนแรง และสองขาก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะพยุงตัวเองเอาไว้อีกต่อไป ในจังหวะที่ร่างของฉันกำลังจะทรุดฮวบลงกระแทกกับพื้นปูนเย็นเฉียบนั้นเอง ก็มีวงแขนแข็งแกร่งทว่าคุ้นเคยโอบรั้งรัดเอวของฉันเอาไว้จากด้านหลังอย่างทันท่วงที

กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูที่ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวที่ฉันแสนจะคุ้นเคยปะทะเข้ากับจมูกของฉันอย่างจัง ฉันพยายามกะพริบตาเพ่งมองใบหน้าของคนที่พุ่งเข้ามาช่วยฉันไว้ผ่านม่านน้ำตาแห่งความมึนเมา และภาพที่ปรากฏชัดขึ้นในกรอบสายตาก็ทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบอย่างรุนแรง เขาคือพี่ไต้ฝุ่นนั่นเอง

เขายืนอยู่ตรงนี้ ตัวเป็นๆ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ฉันเฝ้าโหยหามาตลอดหลายสัปดาห์กำลังฉายชัดอยู่ตรงหน้า แต่ทว่าแววตาของเขาที่ทอดมองมานั้นไม่ใช่แววตาที่อ่อนโยนเหมือนในวันวาน มันอัดแน่นไปด้วยความเย็นชา ความผิดหวัง และมีประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวเจือปนอยู่จนฉันรู้สึกกลัวไปหมด

“ทำบ้าอะไรน้องพาย ปล่อยตัวให้เมาจนประคองสติแทบไม่ได้แบบนี้ได้ยังไง”

ภูริภัทรตวาดเสียงเข้มด้วยความโกรธจัด

ฉันพยายามจะขยับริมฝีปากตอบโต้แต่ลิ้นมันกลับแข็งทื่อไปหมด ทำได้เพียงส่ายหน้าไปมาอย่างคนไร้สติ

“เฮียฝุ่น”

ฉันเอ่ยเรียกชื่อเขาออกมาเสียงเบาหวิว หยาดน้ำตาที่พยายามกักเก็บเอาไว้เริ่มไหลรินลงมาอาบแก้ม ผสมปนเปไปกับความอ่อนแอและความมึนเมาที่ครอบงำ