EP9 พายยังเด็กเกินไป

ภูริภัทรสบถคำหยาบออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียสุดขีด ก่อนที่เขาจะช้อนร่างของน้องสาวเพื่อนขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายโดยไม่หลุดคำพูดใดๆ ออกมาอีก

ฉันตกใจจนสร่างเมาไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอที่จะขัดขืนหรือดิ้นรน ทำได้เพียงซุกซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่แสนอบอุ่นของเขา สูดดมกลิ่นกายที่ฉันเฝ้าคิดถึงมาตลอดหลายคืนอย่างโหยหา

สติสัมปชัญญะของฉันดับวูบลงไปหลังจากนั้น รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แผ่นหลังสัมผัสกับพื้นผิวที่นุ่มสบาย มันไม่ใช่ฟูกนอนบนเตียงในห้องของฉันที่บ้านอย่างแน่นอน เลยลืมตาขึ้นช้าๆ พยายามปรับโฟกัสการมองเห็นให้เข้ากับแสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องที่ไม่คุ้นตา ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉัน ทว่ามันคือห้องสี่เหลี่ยมสไตล์โมเดิร์นลอฟต์ที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มอย่างสีดำ สีเทา และสีน้ำเงินเข้ม เฟอร์นิเจอร์มีเพียงน้อยชิ้นแต่ดูเรียบหรู และที่สำคัญที่สุด กลิ่นอายความเป็นผู้ชายของเฮียฝุ่นลอยอบอวลไปทั่วทุกอณูอากาศ นี่คือคอนโดมิเนียมของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

“ตื่นแล้วเหรอ”

เสียงทุ้มต่ำดังทะลุความเงียบขึ้นจากมุมห้อง ภูริภัทรเดินก้าวออกมาจากเงามืด ในมือแกร่งถือแก้วน้ำเย็นจัดติดมาด้วย เขายังคงอยู่ในชุดเสื้อผ้าตัวเดิม เสื้อยืดสีดำสนิทพอดีตัวที่ขับเน้นผิวขาวจัดของเขาให้ดูโดดเด่นท่ามกลางแสงสลัวรอบกาย

“ทำไมพายถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ”

ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามใช้สองแขนยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่โลกก็หมุนคว้างอย่างรุนแรงจนฉันต้องทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งบนเตียงกว้าง

“น้องพายยังไม่สร่างเมาหรอก นอนนิ่งๆ ไปเถอะ”

เขาเดินเข้ามาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะไม้ข้างเตียงนอน

“เฮียพากลับบ้านในสภาพดูไม่ได้แบบนั้นไม่ได้ ไอ้พายุมันได้ฆ่าเฮียตายคารั้วบ้านแน่ ลุกขึ้นมาดื่มน้ำซะ” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบ “แล้วค่อยๆ เดินไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น ห้องน้ำอยู่ทางนั้น”

ฉันทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย ความมึนเมายังคงเกาะกุมอยู่ในกระแสเลือด ทว่าสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมาทีละน้อย ฉันพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของตัวเองเดินโซเซเข้าไปในห้องน้ำ กวักน้ำเย็นเฉียบชโลมล้างใบหน้าจนรู้สึกตื่นตัวขึ้น เมื่อทอดสายตามองเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ ฉันก็พบกับสภาพที่น่าสมเพชของตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงชี้ฟู ดวงตาบวมช้ำ และขอบตาที่ยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

เมื่อฉันรวบรวมความกล้าเดินกลับออกมา เฮียฝุ่นกำลังนั่งรออยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มที่ปลายเตียง ความเงียบที่หนักอึ้งโรยตัวลงมาปกคลุมรอบกายเราทั้งสองคน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ อยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัด

“ทำไมถึงปล่อยตัวไปดื่มเหล้าจนเมามายขนาดนั้น”

เขาเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายความอึดอัดขึ้นมาก่อน น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาและห่างเหินจนน่าใจหาย

“พายแค่เครียดค่ะ”

ฉันตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางก้มหน้าลงมองปลายนิ้วของตัวเองด้วยความรู้สึกผิด

“เครียดเรื่องเรียน หรือเครียดเรื่องอะไรกันแน่”

เขาเอ่ยถามย้ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาคล้ายกับจะรู้ทันความคิดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจฉัน

“ทุกเรื่องนั่นแหละค่ะ” น้ำเสียงของฉันเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ “พายเครียดเรื่องเรียนที่คณะ แล้วก็เครียดที่เฮียฝุ่นเอาแต่หลบหน้าไม่ยอมพูดคุยกับพายเหมือนเดิม”

ฉันตัดสินใจเงยหน้าขึ้นสบตากับเขานิ่งๆ หยาดน้ำตาที่เพิ่งถูกเช็ดแห้งไป กลับเอ่อคลอขึ้นมาบดบังการมองเห็นอีกครั้ง

“ทำไมเฮียต้องทำเหมือนพายเป็นแค่อากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนด้วย พายทำอะไรผิดนักหนา”

ภูริภัทรชะงักงันไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลของเขาวูบไหวและฉายแววสับสนออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“เฮียไม่ได้ทำแบบนั้น”

“เฮียฝุ่นทำ”

ฉันตอบกลับแทรกขึ้นมาทันที ความกล้าบ้าบิ่นที่เกิดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงพลุ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือด ทำให้ฉันกล้าที่จะระเบิดสิ่งที่อัดอั้นมานานแสนนาน

“ตั้งแต่วันที่เฮียฝุ่นตกลงกับเฮียพายุ เฮียก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เฮียสร้างกำแพง เฮียทำเหมือนพายไม่มีชีวิตจิตใจ เพียงเพราะคำว่าน้องสาวที่เฮียเป็นคนพูดมันออกมาเองงั้นเหรอ”

“พาย หยุดพูดเดี๋ยวนี้”

เขาเรียกชื่อฉันเสียงเข้มจัดและตวาดกร้าวเพื่อตัดบท พยายามจะหยุดยั้งอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงของฉัน

“พายรู้ดีว่าเฮียฝุ่นไม่อยากให้เฮียพายุไม่สบายใจ แต่การที่เฮียเลือกวิธีผลักไสพายแบบนี้ มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกด่าเสียอีก”

ฉันปล่อยให้น้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจไหลทะลักออกมาอย่างไม่อายสายตาของเขาอีกต่อไป

“พายยอมรับความจริงก็ได้ ว่าพายรู้สึกดีกับเฮียฝุ่น พายชอบเฮีย แต่พายก็เจียมตัวและไม่เคยคิดที่จะล้ำเส้นที่เฮียพายุขีดเอาไว้เลยสักนิด”

ภูริภัทรนิ่งไปราวกับถูกสาปด้วยคำสารภาพของน้องสาวเพื่อน

“แต่เฮียฝุ่นกลับเป็นคนใจร้าย ที่ผลักไสพายออกไปเอง”

ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศในห้องอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันคือความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความอึดอัดจนแทบจะขาดใจตาย

ภูริภัทรเบือนหน้าหนีสายตาตัดพ้อของยัยตัวเล็กไปทางผนังห้อง กรามแกร่งของเขาขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูนชัดเจน

“น้องไม่มีวันเข้าใจโลกของผู้ชายหรอกพาย”

เขาแค่นเสียงรอดไรฟันออกมาด้วยความอัดอั้น

“พายไม่เข้าใจเรื่องอะไรคะ”

เขาหันขวับกลับมาสบตากับฉัน แววตาที่เคยเย็นชาและแข็งกระด้างในตอนแรก บัดนี้มันเอ่อล้นไป

ด้วยความสับสน ความเจ็บปวด และความอัดอั้นที่ฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายที่ทรนงตนคนนี้

“พายมันยังเด็กเกินไป พายยังอ่อนต่อโลก”

“พายอายุสิบแปดแล้ว พายโตพอที่จะคิดเองได้แล้ว”

ฉันเถียงคอเป็นเอ็นอย่างไม่ยอมแพ้

“โตแล้วอย่างนั้นเหรอ”

เขาแค่นหัวเราะเย้ยหยันตัวเองด้วยความสมเพช

“โตแล้วถึงได้ไปนั่งดื่มแอลกอฮอล์จนเมาเละเทะ ปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นมาฉุดกระชากไปทำมิดีมิร้ายง่ายๆ น่ะเหรอ ถ้าวันนี้เฮียขับรถไปเจอพายไม่ทัน จะเกิดเรื่องระยำอะไรขึ้นบ้าง พายเคยคิดเผื่อไว้บ้างไหม”

ถ้อยคำต่อว่าที่รุนแรงของเขาเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดเฉือนลงบนใจของฉัน แต่ลึกๆ แล้วฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากำลังพูดความจริงที่น่ากลัว

“เฮียไม่ได้อยากจะรักษาระยะห่างจากพายเลยสักนิด”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เบาลงคล้ายคนหมดแรงพยุงเกราะป้องกันตัวเองต่อไป

“แต่เฮียมีความจำเป็นที่ต้องทำแบบนั้น”

“เพราะเฮียฝุ่นเกรงใจเฮียพายุใช่ไหม”

ฉันถามออกไปตรงๆ

“ไม่ใช่”

เขาปฏิเสธสวนกลับมาทันควัน

“เพราะตัวของเฮียเองต่างหาก”

ฉันขมวดคิ้วมองเขาด้วยความไม่เข้าใจอย่างรุนแรงและสับสนในสิ่งที่ได้ยิน