EP7 คำขาดพี่ชาย

จนกระทั่งถึงช่วงเย็นของวันศุกร์วันหนึ่ง สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่ช่วงบ่าย ทำให้อุณหภูมิภายในบ้านเย็นเยียบลงกว่าปกติ พายุภัทรกับภูริภัทรเร่งมือทำงานกันอย่างหนักหน่วงในห้องนั่งเล่น เพราะเช้าวันพรุ่งนี้คือวันกำหนดส่งโปรเจกต์ชิ้นสำคัญที่พวกเขาปั่นกันมานับเดือน

ส่วนฉันอาสาหลบเข้าไปในครัวเพื่อชงกาแฟร้อนมาเสิร์ฟให้พวกเขา ด้วยความหวังลึกๆ ว่ากลิ่นหอมของกาแฟจะช่วยคลายความตึงเครียดในอากาศลงได้บ้าง

ขณะที่ฉันกำลังยืนรอน้ำเดือดอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว ซึ่งเป็นมุมที่อยู่นอกห้องนั่งเล่นแต่ก็ไม่ได้ไกลมากพอที่จะทำให้ฉันไม่ได้ยินบทสนทนาที่ดังเล็ดลอดออกมา ฉันก็ได้ยินเสียงห้าวจัดของพี่ชายเอ่ยขึ้นมาอย่างจริงจัง

“ไอ้ฝุ่น มึงวางมือแล้วมาคุยกับกูก่อน”

ฉันชะงักมือที่กำลังจะหยิบขวดเมล็ดกาแฟ เสียงของพี่ชายในตอนนี้มันกดต่ำและดุดันจนน่ากลัว มันไม่ใช่ระดับเสียงที่เขาใช้เวลาคุยเล่นกับเพื่อนตามปกติ

“มีเรื่องอะไรวะ หน้ามึงเครียดฉิบหาย”

เสียงทุ้มของภูริภัทรตอบกลับมา ฟังดูเหมือนเขายังไม่รู้ตัวถึงความคุกคามนั้น

“เรื่องของมึงกับน้องกู” พายุภัทรเว้นจังหวะการพูดไปครู่หนึ่ง “กูว่าช่วงนี้มึงเริ่มทำตัวแปลกๆ แล้วว่ะ”

ก้อนเนื้อในอกซ้ายของฉันกระตุกวูบราวกับร่วงหล่นลงไปกองแทบเท้า ฉันรีบเอื้อมมือไปกดปิดสวิตช์กาต้มน้ำ ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหิน พยายามเงี่ยหูฟังทุกถ้อยคำอย่างตั้งใจที่สุด

“แปลกยังไงวะ น้องมึงก็เหมือนน้องกู กูก็แค่เอ็นดูยัยตัวเล็กเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง” ภูริภัทรยังคงตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดจะล้อเล่น

“กูไม่ได้พูดเล่นนะไอ้ฝุ่น” เสียงของพายุภัทรแข็งกร้าวขึ้นอย่างชัดเจน “มึงรู้สันดานตัวมึงเองดีว่ามึงเป็นคนยังไง มึงเจ้าชู้แค่ไหน ควงผู้หญิงเปลี่ยนหน้าไม่ซ้ำวัน กูไม่เคยด่า เพราะนั่นมันเรื่องส่วนตัวของมึง แต่นี่น้องพาย น้องสาวแท้ๆ ของกู”

ความเงียบอันแสนอึดอัดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณในชั่วขณะ ฉันได้ยินเพียงเสียงพายุฝนที่สาดกระหน่ำกระทบหน้าต่างกระจกอยู่ด้านนอก สลับกับเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามดังลั่นจนกลัวว่าผู้ชายสองคนนั้นจะได้ยิน

“ยัยน้องมันยังเด็ก” พายุภัทรเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงกังวลอย่างปิดไม่มิด “น้องกูมันไม่เคยเจอผู้ชายเจนโลกอย่างมึง มึงอย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของน้องกูเด็ดขาด มึงจะควงใคร จะฟันผู้หญิงคนไหนแล้วทิ้งกูไม่เคยว่า แต่อย่ายุ่งกับพาย กูขอสั่งมึงแค่นี้”

ทุกถ้อยคำของพี่ชายเปรียบเสมือนค้อนปอนด์ขนาดใหญ่ ที่ทุบทำลายลงมาบนกำแพงแห่งความหวังที่ฉันเพิ่งจะเริ่มก่อมันขึ้นมาทีละน้อย ทุกอย่างพังทลายแตกสลายลงตรงหน้าแทบไม่เหลือชิ้นดี

ฉันยืนตัวชาวาบไปทั้งร่าง ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเอาไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ หยาดน้ำตาร้อนระอุเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาที่ขอบตาทั้งสองข้าง ฉันกำลังรอคอย รอฟังว่าพี่ไต้ฝุ่นจะตอบโต้พี่ชายฉันว่าอย่างไร เขาจะเอ่ยปากเถียงไหม เขาจะปฏิเสธข้อหานั้นหรือเปล่า หรือเขาจะกล้าบอกพี่พายุไหมว่าเขาก็รู้สึกดีกับฉันเหมือนกัน

“มึงคิดมากไปเองแล้วว่ะไอ้พายุ” และแล้วเสียงทุ้มต่ำที่ฉันรอคอยก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมา “กูจะไปทำอะไรน้องมึงได้วะ” ภูริภัทรหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “กูบอกแล้วไงว่าน้องมึงก็เหมือนน้องกู กูเห็นพายเป็นแค่น้องสาวมึงนั่นแหละ ไม่มีเรื่องอะไรเกินเลยกว่านั้นทั้งนั้น” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ชัดเจน และเด็ดขาดจนคนฟังแทบหยุดหายใจ “กูรับปาก มึงสบายใจได้เลย” เขาเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง “กูไม่มีวันทำให้น้องมึงเสียใจหรอก ไม่มีทาง”

ราวกับโลกทั้งใบของฉันหยุดหมุนลงในวินาทีนั้น คำว่าน้องสาวที่เขาจงใจเน้นย้ำ มันกรีดลึกลงไปในก้อนเนื้อนุ่มนิ่มยิ่งกว่าคมมีดเล่มไหน เขาเอื้อนเอ่ยมันออกมาได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน ง่ายดายเสียจนความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้ในวันนั้นกลายเป็นเพียงเรื่องตลกร้ายที่หลอกลวงฉันไปในทันที

ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีแก้วกาแฟที่ตั้งใจจะชงไปให้พวกเขาก็ถูกปล่อยทิ้งไว้จนเย็นชืดไปหมดแล้ว ฉันค่อยๆ ถอยหลังกลับอย่างเงียบเชียบที่สุด ก้าวเท้าขึ้นบันไดตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง โดยพยายามไม่ให้เกิดเสียงใดๆ เล็ดลอดออกไปแม้แต่แอะเดียว

ค่ำคืนอันแสนโหดร้ายนั้น ฉันไม่ได้นอนร้องไห้ฟูมฟายเหมือนครั้งก่อน ฉันทำเพียงแค่นอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงกว้าง ทอดสายตาจ้องมองเพดานสีขาวที่มืดมิดไร้แสงสว่าง ความเจ็บปวดทรมานที่เกิดขึ้นในครั้งนี้มันแตกต่างออกไป มันไม่ใช่ความเสียใจที่เกรี้ยวกราดรุนแรง แต่ทว่ามันเป็นความชาหนึบที่ค่อยๆ แผ่ซ่านกัดกินไปทั่วทั้งหัวใจ

พี่ชายของฉันคือพายุภัทร เขาเปรียบเสมือนพายุลูกใหญ่ที่คอยกางปีกปกป้องฉันจากทุกสรรพสิ่งบนโลก และในวันนี้เขาก็ได้สร้างกำแพงน้ำแข็งสูงตระหง่านขึ้นมาขวางกั้นระหว่างฉันกับพี่ไต้ฝุ่นอย่างสมบูรณ์แบบ

และสิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดเจียนตายที่สุดก็คือ คนที่ชื่อไต้ฝุ่น ผู้ชายที่ฉันเผลอใจรักไปจนหมดทั้งใจนั้น เขากลับยินยอมเป็นคนช่วยพี่ชายของฉันตอกย้ำกำแพงบ้าๆ นั่นให้แน่นหนายิ่งขึ้น ด้วยคำว่าน้องสาวที่เขาขีดเส้นคั่นเอาไว้เสียจนชัดเจน

เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาวะปกติที่แสนจะผิดเพี้ยน พี่ไต้ฝุ่นเดินทางมาที่บ้านของเราแต่เช้าตรู่ เขาส่งมอบโปรเจกต์งานที่เสร็จสิ้นสมบูรณ์พร้อมกับเฮียพายุ พวกเขาโห่ร้องกอดคอกันด้วยความดีใจที่ความเหนื่อยล้าได้จบลง

แต่เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองมาที่ฉันเลยสักนิด เขาไม่หันมาสบตา ไม่ส่งรอยยิ้มมุมปาก ไม่เอ่ยคำทักทายใดๆ นอกจากการพยักหน้าให้เล็กน้อยตามมารยาทสังคม เขากลับไปเป็นภูริภัทรคนเดิม ผู้ชายที่เป็นเพียงเพื่อนสนิทของพี่ชาย เป็นไต้ฝุ่นลูกเดิมที่พัดอยู่บนท้องฟ้าอันห่างไกลเกินกว่าที่คนธรรมดาอย่างฉันจะเอื้อมมือไปถึง

ระยะห่างที่เขาสร้างขึ้นมาตามคำขอร้องของเฮียพายุ มันทั้งชัดเจนและเยือกเย็นจนฉันแทบจะทนรับมือไม่ไหว

ฉันทำได้เพียงยืนเฝ้ามองแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินหันหลังก้าวออกจากประตูบ้านไปพร้อมกับพี่ชาย และตระหนักรู้แก่ใจเป็นครั้งแรกว่า ความรักที่เพิ่งจะเริ่มผลิบานในหัวใจของฉัน มันอาจจะต้องร่วงโรยแห้งเหี่ยวลงไปก่อนที่มันจะมีโอกาสได้เบ่งบานเสียอีก