เจรจาต่อรอง

เมื่อคำตอบถูกเฉลยแล้ว ปริญก็นั่งทานข้าวเงียบๆแม้ว่าอาหารจะอร่อยถูกปากทุกอย่างก็ตาม แต่ตอนนี้ในหัวเขากำลังคิดประมวลผลถึงเรื่องที่กำลังเป็นปัญหาอยู่ในชีวิตเขาขณะนี้

หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า ว่าที่เจ้าสาวของเขาที่ผู้เป็นย่าต้องการอยากจะให้เขาแต่งงานด้วย ถามว่าสวยมั้ย ใบหน้ารูปไข่ชวนมอง สองแก้มแดง ริมฝีปากอมชมพูระเรื่อ บวกกับดวงตากลมโต จมูกโด่งสวยได้รูปแถมยังมีลักยิ้มที่แก้มบุ๋มทั้งสองข้าง ถ้าให้พูดกันตามตรงก็คงจัดว่าเป็นผู้หญิงที่ถ้าผู้ชายเห็นก็คงอยากมองจนเหลียวหลังคนหนึ่ง

แต่!! การที่เราจะรู้สึกดีกับใครสักคนจนถึงขั้นอยากใช้ชีวิตด้วยหรือจนถึงขั้นคิดไปถึงเรื่องแต่งงานนั้นมันก็ต้องใช้เวลา ไม่ใช่เจอหน้ากันแล้วจะให้มาแต่งงานอยู่ด้วยกันเลยมันคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งตอนนี้เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว อยู่ดีๆผู้เป็นย่าจะมาบอกให้เขาไปแต่งงานกับผู้หญิงที่พึ่งเจอหน้ากัน มันจะเป็นไปได้อย่างไร

"อิ่มแล้วหรอลูก ปริ้น" คุณย่าบัวหลันถามหลานชายดูเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มวางรวบช้อนและซ้อมเข้าด้วยกันแล้วยกแก้วน้ำดื่มตาม

"ครับคุณย่า"

"แล้วตกลงเรื่องที่เราพึ่งคุยกัน ปริ้นตกลงว่ายังไง" แม้ว่าจะเป็นห่วงความรู้สึกของหลานชาย แต่เพื่ออนาคตของหลาน ผู้เป็นย่าจึงต้องตัดใจถามออกไปอย่างเด็ดขาด

"คือ ผมขอเวลาหน่อยแล้วจะให้คำตอบคุณย่าอีกทีก็แล้วกันนะครับ"

"ได้ แต่ก็อย่านานนะ พ่อเลี้ยงภูชัยยิ่งเเวะมาหาย่าวันเว้นวันอยู่" คุณย่าบัวหลันรับคำและแอบเอ่ยคำขู่ขึ้นมาอย่างลอยๆ

"คุณย่าครับ คืออันที่จริงปริ้นก็ไม่ได้เดินดูไร่ส้มของคุณย่านานแล้ว คุณย่าจะว่าอะไรมั้ยครับถ้าผมจะขอให้พายพาเดินไปชมสวนหน่อย" ปริญเอ่ยถามผู้เป็นย่าก่อนจะหันไปมองยังหญิงสาวที่เวลานี้นั่งส่งยิ้มหวานมาให้เขาราวกับว่ากำลังจะประกวดนางงาม

"ได้สิลูก ให้พายพาไปดีแล้ว ปริ้นกับน้องจะได้รู้จักกันมากขึ้น พายพาพี่เขาไปหน่อยนะลูก"

"ได้ค่ะย่าบัว" พนิดาหันมายิ้มตอบรับหญิงสูงวัยก่อนจะมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มแล้วจึงส่งยิ้มให้เขา แต่ก็ได้รับเพียงแค่รอยยิ้มจางๆกลับมาเท่านั้น

พนิดาพาปริญเดินลงจากเรือน จากนั้นทั้งสองจึงเดินตรงไปด้านหน้าซึ่งเป็นทางเดินเล็กๆตัดเข้าสู่สวนส้มสายน้ำผึ้งขนาดใหญ่ ระหว่างทางพนิดายังคงพูดจาเจื้อยแจ้วด้วยบุคลิกเป็นคนสนุกสนานสดใสตามวัย หากแต่คนที่กำลังเดินตามเธอนั้นกลับไม่ได้สนใจในเนื้อหาสาระที่เธอกำลังพูดอยู่เลย กลับกันเขากำลังคิดหาทางว่าจะจัดการกับเรื่องการยกเลิกการเเต่งงานอย่างไรดี

"พาย พี่ถามอะไรหน่อยสิ" พนิดาหยุดหันมามองตามเสียงเรียก ดวงตากลมโตจ้องมองมาที่เขาอย่างสงสัยแม้ว่าบนริมฝีปากงามจะยังคงมีรอยยิ้มบางๆหลงเหลืออยู่

"คะ"

"เรื่องที่คุณย่าจะให้เราสองคนแต่งงานกัน พายคิดว่ายังไง" ปริญถามคำถามที่ตนอยากจะรู้ออกไปทันทีโดยไม่ได้สนใจถามถึงความเป็นมาของหญิงสาวตรงหน้าว่าเป็นมาจากไหน

"พายแล้วแต่ย่าบัวค่ะ" 

"แล้วแต่คุณย่า งั้นหมายความว่าถ้าคุณสั่งให้เราไปแต่งงานกับใคร เราก็จะไปอย่างนั้นหรอ" ปริญได้ฟังคำตอบก็ยังไม่อยากจะเชื่อหูว่าหญิงสาวที่ดูค่อนข้างจะมั่นใจในตัวเองตรงหน้าจะยอมให้ใครมาบงการชีวิตได้

"ค่ะ ชีวิตพายมีแค่ย่าบัวคนเดียวเท่านั้นที่ทำให้พายได้มีชีวิตอย่างทุกวันนี้ได้ ต่อให้ย่าบัวสั่งให้ทำอะไรพายก็เต็มใจที่จะทำค่ะ"พนิดาหันมาตอบปริญด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"อะไรนะ แน่ใจหรือเปล่าที่พูดออก นี่มันไม่นิยายไปหน่อยหรอ สมัยไหนแล้ว เรียนก็จบตั้งเมืองนอกเมืองนามา พี่ว่าพายน่าจะมีความคิดที่เป็นของตัวเองมากกว่านี้นะ" สีหน้าและน้ำเสียงของปริญเริ่มตึงๆเมื่อรู้ว่าคนที่ตนจะต้องแต่งงานด้วยนั้นไม่ได้มีความคิดว่าจะต่อต้านการแต่งงานในครั้งนี้เลย

"ที่พี่ปริ้นพูดแบบนี้ งั้นก็หมายความว่าพี่ปริ้นไม่ได้อยากที่จะแต่งงานกับพายสินะคะ"

"ใช่ พี่ไม่ได้อยากแต่งงาน" พนิดาหน้าเจื่อนลงเมื่อเห็นว่าปริญมีสีหน้าท่าทางที่จริงจังว่าเขาไม่ได้เห็นด้วยกับการแต่งงานในครั้งนี้

"มันไม่ใช่ว่าพายไม่ดีหรือว่าอะไรหรอกนะ แต่พี่มีคนที่พี่ชอบอยู่แล้ว พี่แค่อยากจะได้ที่ดินของคุณย่ามาทำโฮมสเตย์ แต่คุณย่ากลับมาบังคับให้พี่แต่งงานกับพาย แบบนี้มันเรียกว่าคลุมถุงชนชัดๆ" 

"ก็ถ้าพี่ปริ้นไม่อยากแต่งงาน ทำไมไม่บอกกับย่าบัวไปตรงๆล่ะคะ จะมัวมาพูดกับพายแบบนี้ทำไม"พนิดาเริ่มตึงขึ้นมาบ้าง

"นี่เราคิดจริงๆหรอว่าพี่ยังไม่ได้ลอง หรือถ้าลองแล้วพายคิดว่าคุณย่าจะยอมจริงๆหรือเปล่า ถ้าทุกอย่างมันง่ายขนาดนั้นพี่คงไม่ต้องมายืนคุยกับเราเพื่อหาทางแก้แบบนี้หรอก" ปริญยืนเท้าสะเอวมองดวงหน้าหวานอย่างพินิจพิเคราะห์และแอบประเมินท่าทีเธอดูว่าเธอจะยอมตกลงที่จะช่วยเขาได้หรือเปล่า

"ในเมื่อตอนนี้พายก็รู้แล้วว่าพี่คิดยังไง พี่อยากจะขอร้องให้พายช่วยไปกล่อมคุณย่าให้หน่อยว่าพายก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับพี่เหมือนกัน"

"ขอโทษนะคะพี่ปริ้น แต่พายคงทำแบบนั้นให้พี่ไม่ได้หรอกค่ะ" พนิดาพูดเสียงอ่อน

"งั้นก็หมายความว่าพายยังคงยืนยันที่จะอยากแต่งงานกับพี่สินะ" ปริญเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีกระดับเมื่อได้ยินคำตอบที่ดูท่าแล้วเขาคงจะไม่สามารถเกลี้ยกล่อมคนตรงหน้าให้ยอมช่วยได้

"ทั้งๆที่รู้ว่าพี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ทั้งๆที่รู้ว่าพี่ไม่ได้อยากแต่งงานด้วย แต่เธอก็ยังยืนยันจะแต่งงานกับผู้ชายคนที่เขาไม่ได้ต้องการเธอเนี่ยนะ บ้าไปแล้วหรือเปล่า" ยิ่งพูดปริญก็ยิ่งหัวเสียจนสรรพนามในการเรียกฝ่ายตรงข้ามนั้นเริ่มจะเปลี่ยนไป

"โอเคค่ะ ตอนนี้พายทราบแล้วค่ะว่าพี่ปริ้นไม่ต้องการที่จะแต่งงานกับพาย และการที่เราจะต้องแต่งงานกับใครสักคนมันก็เป็นเรื่องใหญ่ แต่พายต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะที่ไม่สามารถทำตามความต้องการของพี่ได้ ย่าบัวอยากให้พายแต่งงานกับพี่ พายก็ต้องแต่งค่ะ พายไม่อยากทำให้ย่าบัวผิดหวังหรือว่าเสียใจ" พนิดาเองก็เริ่มซีเรียส หน้าหวานๆที่มักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอเวลานี้บึ้งตึงขึ้นมาทันที

"ฮึ นี่เธอกำลังจะบอกว่าเธอเป็นเด็กดียอมเชื่อฟังตามที่คุณย่าบอกทุกอย่างอย่างงั้นหรอ"ปริญแค่นยิ้ม

"ย่าบัวเป็นผู้มีพระคุณสำหรับพายค่ะ ถ้าไม่มีย่าบัวพายก็คงจะไม่มีวันนี้ ยังไงพายก็ต้องตอบแทนพระคุณย่าบัว"

"ฮึ ตอบแทนหรอ แต่ฉันว่าจริงๆแล้วเธออาจจะคิดการไกลหวังที่จะฮุบสมบัติของคุณย่ามากกว่าล่ะมั้งถึงได้ยอมที่จะแต่งงาน ใครจะไปรู้ "

"ไม่จริง พายไม่เคยคิดแบบนั้น"

"หรือไม่ เธอก็เห็นว่าฉันหล่อ เลยอยากที่จะจับฉัน"ท่าทางยียวนกวนประสาทบวกกับรอยยิ้มเยาะของเขาทำเอาพนิดาต้องกัดฟัน

"ใช่ค่ะพี่ปริ้นหล่อ แต่เรื่องที่พี่บอกว่าพายอยากจะจับพี่อันนั้นพายว่าพี่หลงตัวเองเสียมากกว่านะคะ พายไม่เคยมีความคิดแบบนั้น หน้าพี่พายก็ไม่เคยเห็น แล้วถ้าการแต่งงานครั้งนี้มันทำให้พี่จะเป็นจะตาย พี่ก็ไปพูดกับย่าบัวเองเถอะค่ะ อย่ามาพูดกับพายให้เสียเวลาเลย เพราะว่าพายคงช่วยอะไรพี่ไม่ได้ขอโทษอีกครั้งนะคะ"

พูดจบพนิดาก็เดินสะบัดตูดหายเข้าไปในสวน ปล่อยทิ้งให้ปริญยืนเตะลมเตะหญ้าอย่างหงุดหงิดเพราะว่าไม่สามารถทำอะไรได้

"ปัดโธ่โว้ย เด็กบ้า"