หวานร้อน ช่วยหน่อย

ภายในห้องพักรับรองระดับ VVIP ที่เงียบสงบตัดขาดจากเสียงเบสหนักๆ ด้านล่าง วิศรุตวางร่างเล็กของน้ำหวานลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือที่สุด ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่ม เธอกลับเริ่มบิดเร้าด้วยความกระสับกระส่าย ผิวขาวผ่องเปี่ยมไปด้วยเหงื่อพราวและเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อจัดจนเขารู้สึกได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมา

"ร้อน... หมาแก่... ฉันร้อน..."

น้ำหวานละเมอเสียงพร่า มือเล็กพยายามดึงรั้งคอเสื้อเดรสสีเงินของตัวเองให้เปิดออกอย่างอึดอัด วิศรุตที่เพิ่งสลัดเสื้อสูทราคาแพงทิ้งไปยืนมองภาพนั้นด้วยลมหายใจที่เริ่มติดขัด เขาพยายามข่มอารมณ์ดิบในกาย แต่ดูเหมือนยัยแมวตัวแสบจะไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด

"น้ำหวาน... มีสติหน่อย" เขาคุกเข่าลงบนเตียง พยายามรวบมือซนๆ ของเธอไว้ แต่เธอกลับไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวแล้วโน้มคอเขาลงไปหา

"ช่วยด้วย... ไม่ไหวแล้ว..."

ริมฝีปากอิ่มสีสดเผยอออกน้อยๆ พร้อมดวงตาฉ่ำปรือที่จ้องมองเขาอย่างร้องขอ ฤทธิ์ยาที่เธอได้รับมาไม่ใช่แค่ทำให้ง่วงหรือเมาแต่มันคือน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟแห่งความปรารถนา วิศรุตจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ความอดทนที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา

"เธอเป็นคนขอเองนะ... ยัยแมวเปรี้ยว"

เขากดเสียงต่ำก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างหนักหน่วง รสจูบแรกนั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายและรุนแรงเหมือนจะลงโทษที่เธอปากดีใส่เขามาตลอด แต่น้ำหวานกลับไม่ถอยหนี เธอกลับครางอื้ออึงในลำคอแล้วเบียดกายเข้าหาอ้อมกอดแกร่งอย่างลืมตัว

มือหนาเริ่มซุกซนไปตามส่วนเว้าโค้ง รูดซิปชุดเดรสตัวสั้นลงจนเผยให้เห็นสัดส่วนที่ซ่อนอยู่ใต้แสงไฟสีนวลตาในห้อง... ทุกสัมผัสที่เขามอบให้เหมือนช่วยดับความร้อนรุ่ม แต่มันกลับจุดไฟปรารถนาบทใหม่ให้ลุกโชนขึ้นแทน

’ไม่ได้ไอ้รุต! ทำแบบนี้ไม่ได้‘ วิศรุตผละจูบออกข่มอารมณ์ของตัวเองอีกครั้ง

“ใจเย็นๆ..น้ำหวาน ดื่มน้ำก่อน”วิศรุตรวบมือน้ำหวานไว้แล้วป้อนน้ำให้เธอ

เขามองคราบของเหลวที่เปื้อนอยู่บนอกเสื้อเชิ้ตราคาแพงของตัวเองแล้วได้แต่ถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยหน่าย เขาหันกลับมามอง "ยัยตัวแสบ" ที่ตอนนี้ลงไปนอนแผ่บนเตียงกว้าง สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ทั้งหน้าตาที่แดงก่ำและลมหายใจที่หอบกระชั้นจากฤทธิ์ยา

"อ้วกใส่คนอื่นแล้วยังจะมาทำหน้าเคลิ้มอีกนะยัยแมว..."

เขาบ่นพึมพำแต่กลับเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำอุ่นมาบิดจนหมาด วิศรุตทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงก่อนจะค่อยๆ บรรจงเช็ดคราบเปื้อนตามมุมปากและใบหน้าหวานอย่างเบามือ สัมผัสจากน้ำอุ่นทำให้น้ำหวานครางงึมงำในคออย่างผ่อนคลาย เธอพยายามจะปัดมือเขาออกตามสัญชาตญาณความดื้อรั้น

"อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากถูกจับโยนลงไปข้างล่าง" เขาขู่เสียงเข้ม แต่มือกลับเช็ดไล่ลงมาตามลำคอระหงที่ขึ้นสีชมพูจัด

เมื่อจัดการความสะอาดให้เธอคร่าวๆ เสร็จ เขาก็ดึงผ้าห่มนวมผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเล็กไว้จนมิดถึงอก เพื่อปกปิดชุดเดรสสั้นกุดที่ชวนให้ใจสั่น วิศรุตยืนมองร่างที่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอยู่ครู่หนึ่ง ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้มันเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนต้องรีบสะบัดหัวไล่ความคิด

"แสบจริงๆใครมันกล้าทำเธอได้“

เขาถอดเสื้อเชิ้ตที่เปื้อนอ้วกโยนลงตะกร้าอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อที่ผ่านการดูแลมาอย่างดี วิศรุตเดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อชำระล้างร่างกายและคราบสกปรก เสียงสายน้ำจากฝักบัวดังกระทบพื้นกระเบื้องสม่ำเสมอ เขาปล่อยให้น้ำเย็นจัดช่วยดับความร้อนรุ่มที่เริ่มก่อตัวขึ้นในส่วนลึก

ในขณะที่เขากำลังชำระตัวอยู่นั้น เสียงประตูห้องน้ำที่ไม่ได้ล็อกก็ถูกผลักออกเบาๆ พร้อมกับร่างเล็กที่หอบผ้าห่มนวมติดตัวมาด้วย น้ำหวานที่สติพร่ามัวจากฤทธิ์ยาเดินโซเซเข้ามาหาแหล่งความเย็นจากน้ำและผิวสัมผัสที่เธอโหยหา

วิศรุตชะงักมือที่กำลังสระผม ลืมตาขึ้นมองลอดผ่านม่านน้ำ เห็นยัยแมวตัวดีมายืนตาปรืออยู่ตรงหน้าในสภาพที่ผ้าห่มเกือบจะหลุดจากไหล่

เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดเดรสที่เปียกชื้นแนบเนื้อจนเผยให้เห็นสัดส่วนยั่วยวน ดวงตาคมกริบของวิศรุตเบิกกว้างขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

"หวานร้อน... ช่วยหน่อย..."

“เข้าห้องไปก่อน..ไป อย่าทำแบบนี้“

”ไม่ ไม่ไป..มันร้อน“

เสียงหวานสั่นเครือที่เอ่ยออกมาพร้อมร่างเล็กที่โผเข้ามากอดแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาจากด้านหลัง ทำเอาวิศรุตถึงกับกรามแน่น

"อย่าทำแบบนี้… เธอไม่มีสติ ฉันไม่อยากฉวยโอกาส"

แต่มือเล็กกลับซนกว่าที่คิด เธอเลื่อนไปสัมผัสแผงอกเขาแผ่วเบา สายตาฉ่ำวาวคู่นั้นจ้องลึกเข้ามา

"ช่วยหวาน…ได้ไหม…"

วิศรุตหลับตาแน่น กัดฟันกรอด "ถ้าฉันเริ่ม… ฉันหยุดไม่ได้นะ เธอแน่ใจจริงๆ เหรอ“

น้ำหวานไม่ตอบ แต่พยักหน้าแรง ๆ พร้อมลูบไล้ต้นแขนเขาอย่างเผลอตัว

วิศรุตยืนนิ่งงันภายใต้สายน้ำเย็นจัดจากฝักบัว ร่างกายของเขาแข็งเกร็งเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสร้อนผ่าวจากร่างเล็กที่โอบกอดจากด้านหลัง น้ำหวานซบใบหน้าลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"... ฉันร้อน... ช่วยหวานหน่อย..." เสียงหวานสั่นพร่าปนสะอื้น ทำให้วิศรุตถึงกับข่มลมหายใจอย่างหนัก

เขาพยายามดึงมือเธอออกจากเอว แต่เธอกลับรัดแน่นยิ่งขึ้น ซบหน้าไถไปมากับแผ่นหลังกว้างอย่างออดอ้อน ฤทธิ์ยาที่เล่นงานน้ำหวานทำให้เธอกำลังสับสนระหว่างความร้อนรุ่มในกาย กับความต้องการใกล้ชิดที่ผิดปกติ

"น้ำหวาน... ออกไปก่อน" เขาพยายามดันเธอออกห่าง แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล

"ไม่... ไม่ไป... ฉันร้อน... ฮือออ..." เธอดันตัวเองให้แนบชิดขึ้นไปอีก

มือเล็กของน้ำหวานก็เลื่อนลงมาลูบไล้แผงท้องของเขาอย่างจาบจ้วง ราวกับจะต้องการระบายความร้อนที่ทรมาน วิศรุตถึงกับสบถในใจ เขาพยายามอดทนถึงที่สุดแล้ว แต่การยั่วยวนที่เกินต้านทานขนาดนี้ ทำให้สัญชาตญาณดิบของเขามันพุ่งพล่านจนเกินควบคุม เขาช้อนร่างเธออุ้มขึ้นมาในท่าเจ้าสาวมาวางบนเตียงกว้าง