CHAPTER 03

“เฮ้ยพี่ อะไรเนี่ย” ฉันผลักหน้าอกเขาเบาๆ อย่างตกใจ “เบลล์ไม่ใช่ศาลพระภูมินะ”

ทว่ายังไม่ทันได้ถอดคืนเจ้าของ จู่ ๆ คนตัวโตก็ล้มลงไปกับพื้นสนามหญ้าเสียอย่างนั้น หนำซ้ำยังร้องโอดโอยเหมือนคนกำลังจะตายยังไงอย่างนั้นแหละ นี่ฉันแค่ผลักเขาๆ เบาเองนะ

ฉันหันไปมองโดยรอบๆ เผื่อจะมีคนได้ยินเสียงของเขาแล้ววิ่งเข้ามาช่วย ในตอนนั้นเองที่สายตาพลันเห็นกลุ่มรุ่นพี่กำลังเดินมาทางนี้ รีบเผ่นดีกว่า ขืนอยู่ให้พวกรุ่นพี่เห็นคงเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ คิดได้ดังนั้นฉันก็ใช้โอกาสที่คนตรงหน้านั้นพยายามลุกขึ้นมารีบวิ่งข้ามตัวเขาไปเพื่อกลับที่พัก ฉันไม่ได้อยากจะเสียมารยาทหรอกนะ แต่เขาดันนอนขวางทางเดินของฉันนี่นา ช่วยไม่ได้จริงๆ

สาธุ ขอให้พรุ่งนี้พี่เขาตื่นขึ้นมาแล้วความจำเสื่อมทีเถอะ ขอให้เราสองคนอย่าเจอกันอีกเลย

[บทบรรยาย: ไวท์ วรัท]

“ตายห่ายัง” ลืมตาตื่นขึ้นมายังไม่ทันได้กระพริบตา ไอ้ปกเพื่อนรักก็เอ่ยทักทายกันอย่างน่าถีบ ขาสองข้างเตะผ้าห่มที่คลุมตัวออก พลางยืดลำตัวลุกขึ้นสำรวจมองโดยรอบห้อง

ปวดหัวฉิบหาย

“กูรู้สึกไม่สบายว่ะ รู้สึกปวดเนื้อปวดตัว” ถึงแม้ผมจะไม่ใช่หมอ แต่ผมก็คิดว่าตัวเองรู้ระบบร่างกายตัวเองดี อาการปวดหัวเหมือนจะระเบิดมา หนำซ้ำยังปวดเนื้อปวดตัวแบบนี้ ผมต้องไม่สบายเป็นแน่ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึบไถลตัวลงสู่ฟูกนอนอีกครั้ง “ไอ้ปก วันนี้กูไม่ออกนะ กูไม่ไหวว่ะ บอกไอ้เจ็ทให้กูด้วย”

วันนี้พวกผมต้องไปคุมน้อง ๆ เพื่อเข้าฐานต่างๆ สายตาเหลือบมองไปยังหน้าต่างเห็นแสงแดดลอดส่องเข้ามาด้านในห้องตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ก็รับรู้ได้ทันทีว่าวันนี้มันต้องโคตรร้อน

“เออ” ไอ้ปกส่ายหน้าเบาๆ พลางหยิบเสื้อยืดสีดำซึ่งสกรีนเป็นชื่อรุ่นของเรามาใส่ ดูเหมือนไอ้ปกจะแอบไปฟิตเล่นกล้ามแฮะ ซิกแพ็กเป็นก้อนๆ เลยว่ะ แล้วตัดภาพมาที่ตัวเอง นึกว่าคนท้อง ช่วงนี้ผมดื่มหนัก ทั้งเหล้าทั้งเบียร์ พุงน้อยๆ ของผมเลยยื่นออกมานิดหน่อยพอให้สาวลูบคลำแบบน่ารัก

“ขาดกูไปคนนึงพวกมึงไหวนะ” อันที่จริงผมก็รู้สึกผิดอยู่นิดหน่อยที่ทิ้งให้เพื่อนๆ ต้องไปดูแลน้อง ๆ เกือบสองร้อยชีวิต แต่ผมรู้สึกไม่สบายจริงๆ นะ ถ้าหากออกไปแล้วเกิดเป็นล้มเป็นแล้งขึ้นมา มันจะยิ่งทำให้พวกมันลำบากเข้าไปกันใหญ่

“พวกกูก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว มึงนอนไปเหอะอย่าก่อเรื่องอีกก็พอ” ไอ้ปกตอบกลับมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ เรียวคิ้วสองข้างของผมเลิกขึ้นทันทีอย่างต้องการคำขยายความคำว่า ไม่ได้คาดหวัง กับผมอย่างนั้นเหรอ แล้วคนดีๆอย่างผมไปก่อเรื่องกับใครที่ไหนกัน

ขณะที่ผมกับไอ้ปกคุยกันอยู่นั่นเอง ไอ้เจ็ทก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำพอดี “ตื่นแล้วเหรอวะ กูนึกว่ามึงตายห่าไปแล้ว”

“พวกมึงสองตัวพูดคำว่า กู้ดมอร์นิ่งเพื่อนรัก ไม่เป็นเลยเหรอไง” ผมสวนกลับพลางเบ้ปากใส่ไอ้เพื่อนรักทั้งสองคน “ทำดีกับกูบ้าง ใจกูก็มีแค่นี้”

“นี่พวกกูยังทำดีไม่พออีกเหรอ แค่เมื่อคืนพวกกูช่วยกันแบกมึงกลับห้องก็เกือบตายแล้ว” ไอ้เจ็ทได้ทีเริ่มสวดผมอีกแล้วครับ จนผมต้องรีบเอาหมอนข้างตัวมาปิดหูเอาไว้ หากแต่ไอ้ปกกลับดึงมันออก

“กูแค่ฝากไหว้วานมึงเอาพวงมาลัยไปไหว้ศาลพระภูมิแค่นี้หายไปเกือบชั่วโมง เจอตัวอีกทีก็ร้องโอดโอยเหมือนคนจะตาย” พอเป็นไอ้เจ็ทพูด ความทรงจำอันเลือนรางของผมที่หายไปเริ่มกลับคืนมา เมื่อคืนผมกับพวกเพื่อนๆ นั่งล้อมวงกันกินเหล้า จากนั้นผมก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ไอ้เจ็ทเลยยัดพวงมาลัยใส่มือผมแล้วบอกว่าฝากไปไหว้เจ้าที่ให้หน่อย จากนั้นก็...

ทำไมผมจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ เหมือนผมลืมเรื่องสำคัญมากๆ ไปหรือเปล่านะ

“สรุปมึงเอาพวงมาลัยไปทิ้งใช่ปะ” ไอ้เจ็ทยังไม่ยอมจบเรื่องพวงมาลัยนั่นสักที

“กูไม่รู้ กูจำไม่ได้ พวกมึงอย่ามาเร้าหรือกูได้ปะ รีบๆ ออกไปปะ”

“เจ็ท มึงจะเอาอะไรกับมัน เพื่อนยิ่งไม่สบายอยู่” ใช่ เพื่อนปกพูดถูก มีแต่มึงเท่านั่นแหละที่เข้าใจและรักกู จู่ๆไอ้คนหน้านิ่งก็แสยะยิ้มมุมปากแล้วตวัดตามองมาทางผม แล้วพูดว่า “เกิดมันตายห่าขึ้นมา แย่เลยนะ ไหนจะเด็กๆมันอีกล่ะ"

ไอ้เพื่อนเวร มึงคิดจะเคลมเด็กกูใช่ไหม