CHAPTER 02

สองปีก่อน

“เมื่อตะกี้พี่พูดว่าอะไรนะคะ” ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่าเลยต้องถามคนตรงหน้าย้ำอีกครั้งหนึ่ง ฉันเดินของฉันอยู่ดีๆ แล้วเขาก็เดินเข้ามาทักทายกันด้วยประโยคแรกว่า

“หนูลองมาเป็นเด็กเฮียไหม”

ใช่! ประโยคเหมือนเดิมเป๊ะเลย แถมแววตาที่เป็นประกายวิบวับเหมือนหมาป่ากำลังจ้องงับลูกแกะนั่นอีก มองจากยอดเขาก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนดีแน่ ๆ

และไม่มีคนดีที่ไหนเขาบอกว่าตัวเองดีด้วย

“หนูไม่ต้องกลัวเฮียนะ เฮียเป็นคนดี” เนี่ย ใครเชื่อก็บ้าแล้วล่ะ

“เบลล์ไม่เคยเจอคนดีที่บอกตัวเองดีเลยสักคน” ฉันสวนกลับพลันกวาดสายตามองเพื่อหาทางหลบหลีกจากเขา แต่ตอนนี้มันดึกมาแล้วอะ ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้วด้วย

ฉันน่าจะรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยมาเก็บของที่ลืมเอาไว้ แต่ดันคิดผิดที่ตัดสินใจออกมาจากห้องกลางดึกแบบนี้ ตอนที่ฉันเดินผ่านสนามหญ้านั่นเอง ฉันก็เห็นรุ่นพี่กลุ่มของคณะกำลังนั่งล้อมวงกินเหล้า เล่นดนตรีกันอยู่อย่างสนุกสนาน ตอนแรกคิดว่าจะเดินผ่านไปเงียบๆ พยายามไม่ให้พวกรุ่นพี่เขาสังเกตเห็น แต่ใครจะรู้ว่าหนึ่งในนั้นจะตามหลังฉันมาแบบนี้ล่ะ

ดูจากแก้มสองข้างที่ขึ้นสีแดงลามไปจนถึงใบหูพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮออล์ฉุนกึกน่ะ พี่คนนี้ต้องเมาแน่ ๆ

“เบลล์ว่าพี่เมาแล้วนะคะ กลับไปนอนเถอะค่ะ” ฉันพยายามรวบรวมสติตัวเอง ฉันไม่ได้กลัวว่าเขาจะทำมิดีมิร้ายอะไรหรอกนะเพราะที่นี่ก็มีเจ้าหน้าที่คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ แถมยังมีพวกเพื่อนๆ ของเขาอีก แต่ฉันกลัวตัวเองจะทำร้ายเขาจนเจ็บตัวเสียมากกว่า

“หนู...อย่าพูดคำว่าเมากับเฮียค่ะ คนระดับเฮียไวท์ท็อปทรีของรุ่นไม่มีทางเมาเหมือนหมาแน่นอนเนอะ” ปลายนิ้วชี้เรียวยาวส่ายมาตรงหน้าฉัน ก่อนที่คนตัวสูงจะยืดอกอย่างภูมิใจในตัวเองสำทับ

แต่ฉันว่าสภาพของเขาตอนนี้อีกนิดก็ใกล้เคียงกับคำว่าเมาเหมือนหมาแล้วนะ แล้วเขาเนอะอะไรกับใครอะ

ทำไมคนหน้าหล่อๆ อย่างเขาถึงเป็นคนบ้าล่ะ ท็อปทรีของรุ่นน่าจะเป็นความจริงเพราะเบ้าหน้าพี่เขาเรียกว่าหล่อแบบต้องเหลียวมองเลยล่ะ โครงหน้าชัดเป็นเอกลักษณ์ จมูกโด่งเป็นสัน ที่สำคัญตาสวยมาก หน้าตาพี่เขาก็ออกแนวลูกครึ่งหน่อยๆ หนำซ้ำผมสีทองก็ขับผิวขาวๆ ของเขาให้น่ามองอีกต่างหาก

ถ้าหากพูดแค่เรื่องหน้าตา ฉันให้พี่เขาสามผ่านเลยล่ะ แต่เรื่องนิสัย...

“ไม่เมาแต่หน้าแดงเลยนะคะ” ฉันประชดออกไปอย่างไม่จริงจัง ส่งผลให้คนตัวสูงตรงหน้านั้นเลิกคิ้วอย่างไม่ชอบใจ

“ที่เฮียหน้าแดงเพราะเขินหนูต่างหากล่ะคะ” เขาต้องเป็นเสือผู้หญิงแน่ ๆ อะ ผู้ชายพูดคะ ขา มันไว้ใจไม่ได้ “เฮียชอบหนูจริงๆ นะ เนี่ยมาลองจับอกเฮียดูดิ หัวใจมันเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เวลาที่มองหน้าหนูเลยอะ”

โอ๊ย...ใครก็ได้ช่วยลากพี่เขาไปเก็บทีเถอะ

“พี่คะ พี่กลับไปนอนเถอะนะ” ขณะที่พูดกล่อมให้เขายอมหลีกทางให้ก็พยายามกวาดสายตามองหาเพื่อนของเขาไปด้วย ทำไมไม่มีใครออกมาตามเพื่อนเลยนะ ทำไมปล่อยให้คนเมาออกมาเดินเพ่นพ่านแบบนี้ไม่ห่วงความปลอดภัยของน้อง ๆ บ้างเลยหรือไง

“เอะอะไล่เฮียไปนอนตลอดเลยอ่า คนไม่อยากนอนจะให้ไปนอนไม่ได้” เขาโต้กลับมาพลางขยับเท้าเข้ามาใกล้ฉันอีกหนึ่งก้าว ส่วนฉันเตรียมยกมือตั้งการ์ดขึ้นมาป้องกันตัวเองแล้ว

“น่ารักอะ” น้ำเสียงทุ้มติดแหบพร่าเอ่ยออกมาเบาๆ พร้อมกับโน้มไปหน้าเข้ามาใกล้จนเห็นนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลเข้มคู่สวยของเขาแบบชัดๆ

“เบลล์เตือนละนะ ถ้าพี่เข้ามาอีกก้าว เบลล์ตบจริงๆ นะ” ฉันไม่ได้แค่ขู่เขาแต่จะทำจริงๆ ถ้าเขาไม่ยอมหยุดอยู่ตรงนั้นแล้วเดินเข้ามาใกล้กันอีกก้าวอะนะ ถึงแม้พรุ่งนี้อาจจะเกิดเรื่องราวใหญ่โตอย่างเช่น มีข่าวออกไปว่ารุ่นน้องตบรุ่นพี่ก็ตามที

“ถ้าเฮียยอมให้หนูตบแล้วเรามาลองคบกันได้เปล่า” ฉันถลึงตามองเขาทันที ข้อเสนอบ้าอะไรของเขากันเนี่ย จู่ๆคนตัวสูงก็เดินขยับเข้ามาใกล้กันพลางยื่นพวงดอกมะลิที่ไม่รู้ว่าเขาเอาจากตรงไหนมาคล้องใส่ข้อมือฉัน “ช่วยรับรักเฮียหน่อยนะ เฮียขอสัญญาว่าจะเป็นคนดี”