CHAPTER 06

“กูออกไปข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวต้องไปช่วยไอ้เจ็ทเตรียมสถานที่อีก” ไอ้ปกหันมามองผมหน้านิ่งแถมยังใช้น้ำเสียงเข้มแกมข่มขู่กัน “อย่าก่อเรื่องอีกเข้าใจไหม ไม่งั้นกูจะให้ไอ้เจ็ทมาสวดมึงเจ็ดวันเจ็ดคืน”

เจ็ดวันเจ็ดคืน พวกมึงนึกว่าจัดงานวัดกันหรือยังไง คล้อยหลังไอ้ปกเดินเปิดประตูออกไปผมก็เริ่มบ่นสิ่งที่อยู่ในใจออกมา “แน่จริงเรียกมาสวดเลยดิวะ กูกลัวที่ไหน”

“เมื่อกี้มึงว่าอะไรนะ” ผมทำตาโตตกใจ รีบเม้มปากตัวเองอย่างไวตามสัญชาตญาณการหลบหลีกอันยอดเยี่ยมของตัวเองที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด เมื่อตะกี้ผมเห็นไอ้ปกมันเดินเปิดประตูออกไปแล้วนะ ทำไมมันยังเดินกลับมาอีก “กลัวไร”

“อ๋อ กูบอกว่าพวกมึงไม่ต้องกลัว วันนี้กูจะเป็นคนดีของน้องเบลล์”

"ถามน้องเขาก่อนไหมว่าอยากเป็นของมึงหรือเปล่า"

จบบทบรรยาย

หลังจากทำกิจกรรมช่วงกลางวันเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนส่วนตัว อาบน้ำ เตรียมตัวเข้าพิธีผูกข้อมือรับน้องที่จะจัดขึ้นในช่วงค่ำคืนนี้ ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะหกโมงเย็น ฉันแต่งตัวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกมาข้างนอกเร็วกว่าเวลานัดเรียกรวมพล เนื่องจากเพื่อนๆ ของแก้วเข้ามาอยู่ในห้องเพื่อแต่งหน้า แต่งตัว พูดคุยกันเสียงดัง จนฉันต้องหนีออกมาอย่างเงียบ ๆ เดาว่าพวกเธอคงยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าฉันหายไปน่ะ

“เบลล์” เสียงตะโกนจากใครบางคนทำให้ฉันหยุดชะงักการก้าวเดินเพื่อหันกลับไปมองยังเจ้าของเสียง รอยยิ้มยกขึ้นอย่างดีใจที่เห็นว่าเขาเป็นใคร แค่เห็นไกลๆ แต่ก็จำได้ทันทีเพราะหน้าตาเขาโดดเด่นเกินกว่าใคร เขาสามารถเป็นนักแสดงได้เลยนะ ทั้งรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะดุดตาจนคนต้องหันมอง สิ่งที่ฉันพูดมานั้นไม่เกินจริงเลยสักนิด การันตีด้วยตำแหน่งเดือนคณะสุดหล่อของชั้นปีเราด้วย ฉันยังแปลกใจตัวเองเหมือนกันที่บังเอิญได้รู้จักและสนิทกับคนหน้าตาหล่อแบบเขาน่ะ แต่มันก็ต้องแลกกับสายตาของผู้หญิงที่มองมาเหมือนฉันไปแย่งแฟนของพวกเธอยังไงอย่างนั้นแหละ ทั้ง ๆ ที่เก้าก็มีแฟนอยู่แล้ว ทั้งยังสวยมากเลยด้วย

อันที่จริงตั้งแต่มาเข้าค่ายพวกเราก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย อาจจะมีเดินสวนกันตอนทำกิจกรรมบ้าง แต่ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันสักเท่าไร

ร่างสูงวิ่งตรงมาถึงที่ฉันยืนอยู่เพียงเวลาไม่กี่วินาที อดไม่ได้จึงเอ่ยแซวเขาไปเบาๆ ตามประสาคนคุ้นเคย คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เขาชื่อ เก้า เพื่อนร่วมคณะและร่วมชมรมวิ่งของฉัน เราค่อนข้างสนิทกันเพราะอยู่ซ้อมวิ่งด้วยกันบ่อย แถมยังลงเรียนคลาสเดียวกันทั้งเทอมอีกด้วยน่ะ “เดินก็ได้ปะ กลัวคนไม่รู้ว่าเป็นนักกีฬาวิ่งมหา’ ลัยหรือยังไง”

“อย่าแซวได้ปะ แล้วนี่กำลังจะเดินไปไหนอะ”

“เดินเล่นแถวนี้แหละ รอเข้าหอประชุมไง” ฉันเอ่ยบอกอย่างเซ็งๆ สายตาพลันเห็นพี่เจ็ทกับพี่ปกในชุดเครื่องแบบนักศึกษาเต็มยศแถมยังใส่สูทของมหาวิทยาลัยกำลังเดินอยู่อีกฝั่งของสนาม เดาว่าอีกไม่นานคงมีการเรียกรวมแล้วแน่ๆ ปีนี้เราค่อนข้างโชคดีที่มีรุ่นพี่ปีสามมาคุม เพราะไม่อย่างนั้นพวกรุ่นพี่ปีสองคงเล่นเราหนักกว่านี้เป็นแน่ ได้ข่าวว่าปีก่อนพวกพี่เขาสั่งสมความเจ็บแค้นเอาไว้เยอะน่ะเพราะรุ่นของพี่เจ็ทนั้นโหดมาก ตอนแรกฉันก็นึกว่าปีสามลงมาคุมจะยิ่งแย่กว่าเดิมเสียอีก แต่พอได้มาสัมผัสจริงๆ พวกรุ่นพี่ปีสามใจดีมากเลยนะ เวลารุ่นพี่ปีสองสั่งลงโทษอย่างไม่มีเหตุผล พี่ปีสามก็จะเข้ามาปรามให้เบาลงทุกครั้ง พวกเราทุกคนเลยรอดมาสวมชุดนักศึกษาอย่างเต็มภาคภูมิเหมือนดังเวลานี้

“เออ เมื่อกี้โค้ชไลน์มาบอกว่าหลังจากออกค่ายจะเรียกประชุมอะ” สิ่งที่เก้าพูดทำฉันมุ่นคิ้วงุนงงเป็นอย่างมาก

“ส่งในไลน์กลุ่มเหรอ ทำไมฉันไม่ได้ล่ะ” ฉันเอ่ยถามพลางหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเปิดเช็ก ทว่ายังไม่ทันได้กดเข้าแอปใดๆ เลย เสียงแจ้งเตือนจากเมสเสนเจอร์ก็ดังขึ้นรัวๆ อย่างกับมีคนตาย

เรียวคิ้วสองข้างขมวดเป็นปมเมื่อเห็นว่าในหน้าจอของแอปที่เข้าใช้งานบ่อยๆ นั้นไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ทว่าเสียงแจ้งเตือนข้อความยังดังมาเรื่อย ๆ “แอปรวนหรือเปล่าเนี่ย”

“ทำไมเหรอ”

“ไม่รู้ดิ มีเสียงแจ้งเตือนว่าข้อความเข้า แต่พอเลื่อนดูมันไม่มีอะ” ฉันคิดว่าตัวเองเลื่อนรีเฟรชหน้าจอหลายครั้งแล้วแต่หัวข้อแชตล่าสุดยังเป็นของไบรท์เหมือนเดิม ไบรท์เป็นน้องสาวฉันเองน่ะ

“อยู่ในสแปมหรือเปล่า ไม่ก็อาจจะอยู่ในคำขอเพราะไม่ได้เป็นเพื่อนกัน” คำแนะนำของเก้าทำให้ฉันฉุกขึ้นคิดมาได้ ทว่าปลายนิ้วยังไม่ทันจะแตะกดเข้าไปดูด้านใน เสียงนกหวีดเรียกรวมตัวก็ดังขึ้น ทำให้ฉันต้องรีบเก็บโทรศัพท์เอาไว้เสียก่อน

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวช้าโดนลงโทษอีก” เก้าพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นเราสองคนก็วิ่งไปยังหน้าหอประชุมซึ่งทางแคมป์ใช้เป็นสถานที่จัดสัมมนาฝึกอบรมต่างๆ แต่วันนี้มันจะเป็นสถานที่สำหรับทำพิธีผูกข้อมือรับน้องของพวกเรา

ทันทีที่มาถึงรุ่นพี่ปีสองเป็นฝ่ายจัดแถวให้พวกเราเดินไปยังด้านในอย่างระเบียบเรียบร้อย เราถูกจับให้แยกชายหญิงนั่งล้อมเป็นวงกลมวงใหญ่ โดยมีรุ่นพี่ปีสองคอยดูแลและยืนคุมอยู่ด้านหลัง สายตาพลันเห็นรุ่นพี่ปีสามในชุดนักศึกษาเต็มยศยืนเรียงกันอยู่ด้านหน้า โดยมีพี่เจ็ทเป็นแกนนำหลักและมีพี่ปกขนาบข้าง สองคนนี้ตัวติดกันตลอดเลยแฮะ

“น่าเสียดายอ่า ดูเหมือนปีนี้พี่เขาก็ไม่มานะ ตอนแรกก็แอบดีใจที่เห็นพี่เจ็ทกับพี่ปกมาค่ายกับเราด้วย คิดว่าพี่ไวท์ต้องมาแน่ ๆ แต่สองวันมานี้ไม่เห็นหน้าพี่เขาเลยนี่ดิ อดได้เห็นหน้าหล่อของพี่เขาเลยอ่า” เสียงเพื่อนผู้หญิงที่นั่งข้างฉัยเอ่ยกับเพื่อนอีกคนเสียงเบา หากแต่ฉันที่นั่งอยู่ใกล้มาก แทบจะไหล่ชนกันได้ยินหมดทุกคำพูดแหละ แต่ฉันก็ฟังผ่านหูไปเท่านั้นเพราไม่ได้สนใจเรื่องอะไรพวกนี้อยู่แล้ว

“อดได้เห็นสามเสือแก็งวิศวะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเลย”

“น้องๆ เงียบด้วยค่ะ เราจะเริ่มพิธีกันแล้ว” เสียงปรามจากรุ่นพี่ปีสองที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังนั้นดังขึ้น ส่งผลให้สองคนที่กำลังคุยกันอย่างออกรส ถึงกับปิดปากเงียบฉับพลัน

ทันใดนั้นเองที่ประธานรุ่นเอ่ยเปิดกิจกรรมจบ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วนั้นเริ่มเบาลงจนเกือบเงียบสนิท แสงไฟในห้องเริ่มหรี่แสงลง เสียงเพลงขับร้องจากรุ่นพี่ปีสองก็ดังกระหึ่มก้องทั่วทั้งอาคาร รุ่นพี่เริ่มทยอยแจกเทียนให้กับน้อง ๆ ปีหนึ่งทุกคน แสงไฟจากเปลวเทียนวูบไหวไปมาคล้ายมนต์สะกดให้เราตกอยู่ในห้วงภวังค์แห่งฝัน กระทั่งเสียงเพลงจบลง รุ่นพี่ต่างเดินเรียงแถวเข้ามาเพื่อผูกมัดข้อมือให้กับเรา แอบรู้สึกตื่นเต้นปนประหม่า เพราะมันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของคณะ ตอนที่ได้ฟังรุ่นพี่เขาบอกเล่าถึงความรู้สึกที่พวกเขาได้ประสบพบเจอมา ฉันยังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของพวกเขากระทั่งได้มาสัมผัสของจริงด้วยตัวเอง

ขนลุกมาก

รุ่นพี่เริ่มผลัดกันมาผูกข้อมือให้พวกเราปีหนึ่ง แวะเวียนผ่านไปคนแล้วคนเล่า กระทั่งเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการผูกข้อมือ ขณะที่ฉันกำลังก้มหน้าจัดระเบียบเชือกที่ผูกข้อมืออยู่นั้นเอง ดูเหมือนรุ่นพี่คนต่อไปจะเดินมาหยุดตรงหน้าฉันพอดี กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับน้ำเสียงตื่นเต้นของเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างกายฉัน ฉันจึงยื่นมือออกไปอย่างไม่ได้คิดอะไร ทว่ายังไม่ทันได้ผูกข้อมือ ฉันก็ต้องตกใจพยายามดึงมือตัวเองกลับมาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นเพื่ออยากจะเห็นสีหน้าค่าตาของเขา ทว่ามันก็มืดมากเพราะแสงไฟจากเทียนนั้นรีบหรี่ใกล้ดับเต็มที จนไม่อาจมองเห็นใบหน้าเขาได้อย่างชัดเจน

แต่สิ่งที่ฉันมั่นใจคือ ฉันกำลังโดนรุ่นพี่นิสัยไม่ดีคนนี้แตะอั๋งหลอกจับมือกัน เขาไม่ได้จับธรรมดานะแต่เขาดันใช้สองมือจับนี่สิ อะไรกันวะเนี่ย

“พี่ปล่อยมือเบลล์นะ ถ้าไม่ปล่อยเบลล์จะตะโกนจริงๆด้วย”