CHAPTER 05

[บทบรรยาย: ไวท์ วรัท]

“คนอะไรวะ หล่อฉิบหาย” ผมพึมพำออกมาพลางมองตัวเองผ่านกระจกทรงสูงตรงหน้า นานเท่าไหร่แล้วนะที่ผมไม่ได้แต่งชุดนักศึกษาจัดเต็มแบบนี้ น่าจะนานจนผมลืมวิธีผูกเนคไทไปแล้วล่ะ ผมเลยต้องแอบชำเลืองวิธีผูกจากไอ้ปกที่กำลังแต่งตัวข้างๆ ผม

“ทำช้าๆ ดิวะ” ผมบ่นออกไปเพราะไอ้ปกไม่ยอมรอให้ผมทำตามมันเลยสักนิด ไอ้นี่แค่วิธีผูกเนกไทยังหวงกัน ถ้าเป็นเรื่องผู้หญิงผมจะไม่ต่อว่ามันเลยสักคำ

ถ้าหากพูดถึงเรื่องสเปกผู้หญิงของพวกผมสองคน ออกจะแตกต่างกันพอสมควร เพราะเหตุผลนี้ผมเลยวางใจให้มันไปตามดูว่าที่เด็กของผมให้หน่อย ตอนแรกผมจำเรื่องราวคืนที่ผ่านมาไม่ได้หรอกนะ แต่จู่ ๆ ตอนที่ผมกำลังหลับตาน่ะ สมองผมดันจำได้ขึ้นมาว่ามีผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งผลักผมจนล้มไปกองกับสนามหญ้า ผมถึงได้รู้สาเหตุของอาการปวดตามเนื้อตามตัวของตัวเองขึ้นมา

จากนั้นผมก็จดจำทุกอย่างได้ ผมเกือบลืมเรื่องสำคัญที่สุดไปแล้ว

“เป็นไง มึงว่าน้องหนูของกูน่ารักปะ” ผมเอ่ยถามไอ้คนหน้านิ่งที่กำลังจับชายเสื้อนักศึกษายัดใส่กางเกงสแลคสีดำ วันนี้ไอ้ปกมันหล่อจังวะ

“อืม น่ารักดี” มันตอบกลับพลางหันมามองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากมันยกขึ้นมาอย่างไม่น่าไว้ใจ “น้องเขาน่าสนใจดี”

ผมอยากจะแยกเขี้ยวใส่ไอ้ปกเหลือเกินเมื่อได้ยินสิ่งที่ไม่ถูกใจ ทว่าผมยังคงทำเฉยเพื่ออยากจะถามหยั่งเชิงมันดู “มึงสนใจจริงเหรอ”

“ทำไม ถ้ากูสนใจมึงจะหลีกทางให้หรือไง” ไอ้ปกโต้กลับทันควัน หนำซ้ำยังหัวเราะเหมือนมันรู้ว่าผมหลงติดกับมันเข้าให้แล้ว ผมมันอ่อนต่อโลกนี่ครับ คุณวรกรสอนให้ผมมองโลกในแง่บวกตั้งแต่เล็กจนโต ตอนนี้เวลามีใครมากวนประสาทหรือเข้ามาหาเรื่อง ผมก็พร้อมบวกตลอดเวลาอะ

ผมถือคติที่ว่า บวกมาเท่าไหร่ ไอ้ไวท์บวกกลับเป็นสิบเท่าครับ

“ตั้งแต่รู้จักกันมา อะไรที่กูให้ได้กูก็ยอมมึงตลอด แต่คนนี้กูไม่ยอมนะ กูชอบน้องเขาจริงๆ” ถ้ามันมองสายตาผมจะรู้ว่าสิ่งที่ผมพูดออกไปนั้นจริงจังแค่ไหน

สิ้นประโยคที่ผมเอ่ยบอกมันไป ไอ้ปกก็หันมามองผมเหมือนแปลกใจกับสิ่งที่ผมเพิ่งบอกมันไป “กูแค่พูดเล่น ไอ้ห่า เสือกจริงจัง”

จากนั้นผมก็ยักไหล่สองข้างเบาๆ แล้วหันมาแจกยิ้มสวยๆ ให้มันหนึ่งที ผมไม่คิดว่ามันหลงเชื่อผมจริงๆ อย่างที่บอกเรารู้จักกันมานานจนเห็นสันดานกันหมดแล้ว “เอ๋า กูก็พูดเล่นว่ะ เรื่องอะไรกูจะยอมให้มึง”

“จริงจังบ้างเหอะมึงอะ ทำเป็นเล่นไปซะหมด ผู้หญิงที่ไหนเขาจะเอามึง” ไอ้ปกได้ทีก็สวดผมใหญ่ ทุกวันนี้แค่ไอ้เจ็ทคนเดียว ใจผมก็เกินจะรับไหวแล้วนะ

“กูก็เป็นของกูแบบนี้อะ มึงไม่เข้าใจคนสุขนิยมแบบกูหรอก” ถึงสิ่งที่ผมคิดและทำอาจจะไม่ถูกใจคนหลายคน แต่ตัวผมก็คือตัวผมอะ ผมรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ และผู้หญิงทุกคนที่เข้ามา ผมก็บอกความต้องการของตัวเองกับพวกเธอชัดเจน เธออยากได้สิ่งไหน ผมก็ทำให้ได้ ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ผมมีความสุขของผมแบบนี้มันผิดหรือไง

“เออ อยากจะทำอะไรก็เรื่องของมึง เรื่องที่มึงขอกูก็ทำให้หมดแล้ว อย่าทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตมาบังคับกูทำอะไรอีก” ไอ้ปกตวัดตามองผม ก่อนหน้านี้ผมเอารูปที่ผมแอบถ่ายมันกับผู้หญิงคนอื่นตอนที่เราไปเที่ยวด้วยกันเอาไว้เล่นๆ แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะได้ใช้จริงๆ อันที่จริงผมไม่มีทางส่งรูปพวกนี้ให้เด็กที่มันกำลังตามจีบดูอยู่แล้ว แค่กิตติมศักดิ์ของมัน น้องเขาก็คงรู้หมดแล้วล่ะว่าเพื่อนของผมเป็นคนยังไง

ไอ้ปกมันเหมือนไฟ แต่มันก็มีผีเสื้อจำนวนไม่น้อยที่อยากบินเข้าไปเพื่อสัมผัสว่าไฟที่ว่าร้อน มันจะมีทางดับลงหรือเปล่า ซึ่งที่ผ่านมาผมก็ไม่เห็นผีเสื้อตัวไหนดับไฟร้อนของมันได้เลย

“เออ กูไม่ลืมหรอกน่า แต่มึงแน่ใจนะว่าข่าวกรองแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์อะ” ผมยังไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้รับมาสักเท่าไหร่เลยอยากถามย้ำให้แน่ใจอีกครั้ง

“มึงจะสนใจทำไม ยังไงมึงก็จะเอาให้ได้ไม่ใช่เหรอไง”

“ไอ้ปก มึงนี่มันมีวิธีการพูดที่กูไม่โอเคเลยว่ะ” ผมแย้งกลับอย่างไม่ชอบใจ ทุกวันนี้มันเห็นว่าผมเป็นคนยังไงกันแน่ ทำไมพูดเหมือนผมเป็นคนไม่ดียังไงอย่างนั้น

“อะไร ถ้ามึงไม่เอาก็คืนมา ออกค่ายมึงกลับไปเลี้ยงข้าวเด็กๆ ที่กูไปดีลมาด้วย กว่าจะหาคนที่ชื่อเบลล์เจอ กว่าจะหาคอนแท็กน้องเขาได้ กูต้องเสียเวลาหาให้มึงครึ่งค่อนวัน” ไอ้ปกหันมาทำสีหน้าจริงจังก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ เหมือนรำคาญผมเต็มทน ทำไมวันนี้มันดูหงุดหงิดจังวะ

“เออ ป๋าไวท์ซะอย่างเลี้ยงทั้งมอยังไหว” ผมก็คุยโวโอ้อวดไปอย่างนั้นแหละ แค่อยากกวนประสาทไอ้คนชอบพูดจาประชดประชันใส่กัน

ผมรู้จักนิสัยมันดียิ่งกว่ารู้จักตัวเองเสียอีก “พูดอย่างกับมึงทำให้กูฟรีๆ”