CHAPTER 07

“พี่ปล่อยมือเบลล์นะ ถ้าไม่ปล่อยเบลล์จะตะโกนจริงๆ ด้วย” ฉันทำเสียงดุแกมขู่หวังว่าเขาจะรู้ตัวว่ายังมีคนอื่นอยู่ที่นี่ ทำไมเขาถึงได้กล้าทำเรื่องอุกอาจแบบนี้กันนะ ในตอนนั้นเองที่ฉันใช้แรงทั้งหมดเพื่อให้มือตัวเองหลุดจากอีกฝ่าย

ชั่ววินาทีนั้นเองที่เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ดวงตาพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใครจะคิดว่าเขาจะปล่อยมืออย่างไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งรับล่ะ ฉันที่ออกแรงดึงสุดชีวิตก็เสียหลักอย่างเลี่ยงไม่ได้ วินาทีนั้นที่รู้ว่าตัวเองต้องล้มหงายหลังแน่ ๆ ฉันจึงรีบคว้ามือคนตรงหน้าเอาไว้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้บอกให้เขาปล่อยมือกันแทบตาย

ทันทีที่จับมืออีกฝั่งไว้ได้ เขาก็เป็นฝ่ายกระตุกและดึงฉันให้กลับมานั่งตามเดิม ประจวบเหมาะกับที่ไฟในหอประชุมถูกเปิดขึ้นพอดี เป็นสัญญาณว่าพิธีได้จบลงแล้ว

แต่กับคนตรงหน้า ฉันว่าเราคงมีเรื่องคุยกันอีกยาวเลยล่ะ เจ้าของรอยยิ้มที่มองจากร้อยเมตรก็รู้ว่าเป็นคนกะล่อน อีกทั้งสายตาเจ้าเล่ห์ที่ไม่น่าไว้วางใจนั่นอีก ถึงแม้ภายนอกเขาจะแต่งตัวดูดีตั้งแต่หัวจดเท้าก็ตามที

ฉันคิดว่า ฉันจำเขาได้นะ เขาคือคนบ้าที่บอกว่าตัวเองเป็นคนดีน่ะ

“มองเฮียตาแป๋วแบบนี้ จำกันได้ใช่ไหมคะ” เสียงทุ้มติดขี้เล่นเอ่ยออกมาพลางปล่อยมือฉันให้เป็นอิสระ ดูเหมือนวันนี้เขาอยู่ในสภาพคนปกตินะแต่ก็พูดจาไปเรื่อยเหมือนเดิม “ดีใจจังที่ได้เจอกันอีก”

ฉันไม่เห็นจะดีใจเลยสักนิด แล้วฉันมองเขาตาแป๋วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ตอนนี้สายตาฉันมันบอกว่าอยากจะทุบเขาเสียมากกว่า เรื่องเก่ายังไม่ทันได้สะสางเลยนะ เขาก็สร้างเรื่องใหม่ขึ้นมาอีกแล้ว

“พี่หลอกจับมือเบลล์” ฉันบอกเขาอย่างหาเรื่อง

“เปล่าซะหน่อย เฮียแค่จะผูกข้อมือให้น้องอ่า แต่มันมืดไง เฮียมองไม่เห็นอะไรเลย” เขาทำเสียงน่าหมั่นไส้พลางยู่ปากใส่กัน

“โกหก” ฉันไม่เชื่อคำพูดแก้ตัวของเขาหรอก แล้วทำไมเขาต้องจ้องหน้าฉันขนาดนี้เนี่ย ยิ้มอะไรของเขากัน “พี่เลิกจ้องเบลล์สักทีได้ไหมคะ”

“เอ๋า มองก็ไม่ได้ เฮียแค่อยากเห็นหน้าน้องเบลล์ชัดๆ แค่นั้นเองอ่า คืนก่อนเฮียตาลายนิดนึง” เขายกนิ้วโป้งไขว้กับนิ้วชี้เป็นรูปหัวใจขึ้นมาสำทับ “เฮียเปล่าโกหกน้า ถ้าเฮียโกหกขอให้เฮียหล่อน้อยลงเลยอะ”

คำสาบานประเภทไหนของเขากัน “ว่าแต่คืนก่อนเฮียได้บอกน้องเบลล์หรือยังคะ”

“อะไรคะ” อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาคิดจะพูดอะไรกันแน่ จนถึงตอนนี้ฉันยังเดาคำพูดหรือการกระทำของเขาไม่ได้เลย อยากรู้ว่าเขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ถึงได้จงใจมาก่อกวนกันแบบนี้ ฉันได้เผลอไปทำอะไรให้พี่เขาไม่พอใจหรือเปล่านะ

“อยากรู้เหรอ” เขาถามกลับอย่างยียวนพร้อมยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ส่วนฉันน่ะอยากฟาดเขาสักทีให้หายหงุดหงิด “ไม่บอกดีกว่า”

สิ้นประโยคนั้น คนตัวโตในชุดสูทสีดำก็ขยับเข้ามาใกล้กันมากกว่าเดิม สายตาคมเป็นประกายวาววับยามที่เราสบสายตากัน ริมฝีปากเขาขยับขึ้นลงช้าๆ หากแต่ไร้เสียงเล็ดลอดออกมาให้ใครได้ยิน

ทว่าเขาจงใจให้ฉันสามารถอ่านรูปปากเขาออกได้อย่างง่ายดาย ดูเหมือนเขาจะพูดว่า

‘น่ารัก’

“ไอ้ไวท์” เสียงเข้มดังเข้ามา พอหันไปมองก็เห็นว่าพี่เจ็ทยืนอยู่ด้านหลังของคนบ้าที่กำลังทำสายตากรุ้มกริ่มมองกันอยู่ ส่วนเพื่อนๆ คนอื่นที่อยู่ใกล้ๆ ก็เริ่มส่งเสียงพูดคุยและหันมาสนใจ

“อะไรเพื่อนเจ็ท” คนบ้าหยัดตัวลุกขึ้นพลางจัดเสื้อผ้าชุดนักศึกษาของตัวเอง เนี่ยถ้าเขายืนเฉยๆก็เป็นคนหล่ออยู่หรอก แต่พอเปิดปากพูดเท่านั้นแหละ คุณพี่เชิญรับยาช่องสองค่า

“มึงมาอยู่ทำไมตรงนี้ ไม่ไปรวมกับพวกเพื่อนๆ” พี่เจ็ทหันมาส่งสายตาขอโทษฉันพลางหันไปดุอีกคนหนึ่งด้วยเสียงไม่ดังมาก อาจเพราะทุกคนกำลังให้ความสนใจทั้งสองคน

“ก็จะมาผูกข้อมือให้น้อง” คนขี้โกหกบอกเพื่อนตาใสเลยนะ แล้วใครมาแอบจับมือฉันเมื่อตะกี้ล่ะ คราวนี้เขาเหล่สายตามามองฉันอย่างกรุ้มกริ่มและพูดว่า “แค่มาทักทายเฉยๆ”

“มึงมานี่เลย” จากนั้นพี่เจ็ทก็ดึงแขนคนบ้าให้กลับไปยืนรวมกับกลุ่มรุ่นพี่ปีสามคนอื่น ฉันเห็นพี่เจ็ทกอดอกพูดกับเพื่อนของเขาด้วยสีหน้าจริงจังอยู่นะ ส่วนอีกคนก็ทำเพียงพยักหน้าขึ้นลงซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น แต่ฉันคิดว่าพี่เจ็ทคงเปลืองน้ำลายเปล่าๆ เพราะดูเพื่อนเขาจะไม่ได้รับฟังสักเท่าไร เพราะเขาเอาแต่ส่งสายตามองมาที่ฉันตลอดเวลาเลย

โอ๊ย เบลล์นี่แกกำลังเจอคนประเภทไหนอยู่กันเนี่ย ออกจากค่ายครั้งนี้คงต้องเข้าวัดทำบุญแล้วล่ะมั้ง