CHAPTER 08

[บทบรรยาย: ไวท์ วรัท]

“มึงไปยุ่งอะไรกับเด็กปีหนึ่ง” เสียงไอ้เจ็ทเหมือนยุงน่ารำคาญที่กำลังบินวนไปวนมาอยู่รอบๆ ตัวผม เกิดมามันไม่เคยพูดหรือยังไง ที่สำคัญชอบบ่นแค่ผมคนเดียวอะ ไอ้ปกทำเหี้ยเยอะแยะไม่เห็นจะว่ามันสักคำ

“มึงชอบทำเสียระบบอะ แบบนี้น้อง ๆ ที่ไหนเขาจะฟังมึง ไอ้ไวท์มึงฟังกูอยู่หรือเปล่า” ไอ้เจ็ทเอาตัวมาบังสายตาของผม ไอ้นี่มึงบ่นจะบ่นตรงไหนก็ได้ แต่อย่ามาขวางสายตาความรักของกู

“ไอ้เจ็ท มึงจะบ่นทำไมนักหนา เมียกูก็ไม่ใช่” เจอผมสวนกลับเข้าหน่อย ไอ้เจ็ทถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเหลืออดกับผมเต็มทน ผมเองก็ทนมันไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เมื่อตะกี้ผมยังไม่ทันได้ทักทายน้องอย่างเป็นทางการ มันก็เป็นมารขัดขวางความรักของผมกับน้อง พรากเราสองคนให้แยกจากกัน

“เจ็ท น้องปีสองอยากให้มึงมาดูตรงนี้หน่อย” โชคดีที่ไอ้ปกเข้ามาขัดบทสนทนาของเราเอาไว้ ไอ้เจ็ทถึงยอมถอยออกไปให้ผมได้เห็นหน้าน้องอีกครั้ง

“มึงทำบ้าไร เปิดตัวแบบคนปกติไม่เป็นหรือไง” คราวนี้เป็นไอ้ปกรับไม้ต่อจากไอ้เจ็ทสวดผมต่อ แต่ถ้าให้เลือกระหว่างสองคนนี้ ผมเลือกฟังไอ้ปกมากกว่านะ พวกผมสองคนมันศีลเสมอกัน ถ้าเทียบระหว่างเราสามคน ไอ้เจ็ทมันคนดีเกินไป

“กูว่ากูเปิดเบาแล้วนะ” ผมโต้กลับทันควัน น้องเบลล์เป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมรู้สึกสนใจจริงๆ เลยไม่อยากจะวู่วามทำอะไรที่ทำให้น้องรู้สึกว่าตัวเองไม่ปลอดภัย เมื่อตะกี้ผมแค่อยากจะไปทักทายเธอเท่านั้น แต่มันก็ติดแกล้งเธอไปแค่นั้นเองตามประสาคนขี้เล่น

“น้องเขาดูเป็นคนดีนะ มึงแน่ใจเหรอ” ผมจำได้ว่าครั้งหนึ่งตัวเองก็เคยตั้งคำถามเดียวกันกับไอ้ปกเหมือนกัน พวกเราต่างรู้ดีว่าไม่มีผู้หญิงดีๆ ที่ไหนอยากจะคบกับเราจริงจังหรอก ผมยอมรับตามตรงว่าตัวเองเป็นคนรักอิสระ ไม่ชอบการผูกมัด ใช้ชีวิตตามใจตัวเองมาตลอด ชอบเที่ยว ชอบอยู่กับเพื่อน ชอบที่จะใช้ชีวิตตามแบบฉบับคนสุขนิยม สามปีที่ผ่านมาผมเลยไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน อาจจะมีผู้หญิงแวะเวียนมาบ้าง แต่เราก็มีข้อตกลงที่ชัดเจนว่าเราสองคนอยู่ในสถานะไหน อยากจะจบความสัมพันธ์เมื่อไหร่ก็บอกผมได้เลยไม่ต้องเกรงใจ

“กูยังไม่ทันจะเริ่มมึงอย่าเพิ่งขัดกูได้ปะ”

“กูแค่ถาม”

“กูแน่ใจ กูชอบน้องเขาจริงๆ แต่กูก็จะบอกเขาตรง ๆ ว่ากูเป็นของกูแบบนี้ คงเปลี่ยนตัวเองให้ไม่ได้ แต่ก็จะพยายามทำให้” ถ้าหากถามว่าผมชอบเธอตรงไหน ผมเองก็อธิบายเป็นข้อๆ ไม่ได้เหมือนกัน เพียงแค่เจอแล้วใจมันรู้สึกว่าใช่ก็แค่นั้น นานๆ ทีผมจะเจอคนที่ถูกใจเลยไม่อยากจะปล่อยผ่านไป แต่ผมก็คิดเผื่อเอาไว้แล้วว่า “ถ้าเกิดน้องยอมเปิดใจที่จะลองคบกับกู กูก็ถือว่าเราต่างโอเคกันทั้งสองฝ่าย ส่วนเรื่องอนาคตถ้าน้องอยากจบ กูก็ให้สิทธิ์น้องเป็นคนตัดสินใจอยู่แล้ว”

จบบทบรรยาย

ปัจจุบัน

“เนี่ย น้องเบลล์ดูสิ แดงหมดเลยอ่า เฮียรู้สึกไม่สบายด้วยอ่า” คนตัวโตยื่นแขนข้างที่เขาบอกว่าโดนยุงกัดจนแดงไปหมดมาให้ฉันดู ทั้ง ๆ ที่มันมีแค่รอยแดงแค่สองจุดเท่านั้น แต่เขาทำเป็นเล่นใหญ่กดโทรศัพท์หาฉันตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อให้ฉันมารับเขาไปหาหมอ เจ้าตัวบอกว่า ตัวเองอาจจะเป็นไข้เลือดออก เดี๋ยวนี้อิเฮียเก่งกว่าหมอเสียอีกสามารถบอกอาการโรคของตัวเองได้ “เฮียรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะเป็นไข้เลย น้องเบลล์ลองแตะที่หน้าผากเฮียดูสิ”

เขาจับมือฉันไปอังบนหน้าผากอันเย็นเฉียบของเขา “ตัวเฮียก็ไม่ร้อนนี่”

“มันอาจจะเป็นไข้หลบในก็ได้” เถียงขาดใจเลยนะ อย่าจะทุบให้หลังหักสักที “เฮียว่าเฮียต้องไปนอนที่ห้องน้องเบลล์สักพักหนึ่งอะ อยู่ที่นี่เฮียก็ไม่มีใครดูแล”

“แอลล่ะ” ฉันเอ่ยถึงอีกคนที่เพิ่งได้เจอกันเมื่อคืนในห้องของเขา เมื่อคืนเขาก็น่าจะนอนด้วยกันไม่ใช่หรือยังไง “ทำไมไม่บอกให้เธอพาไปส่งโรงพยาบาล”

คนตัวโตทำคิ้วมุ่นทันทีที่ฉันเอ่ยถึงผู้หญิงอีกคนของเรา ฉันยอมรับตรงๆ ว่ายังรู้สึกเคืองเขาอยู่ ถึงเราจะไม่มีสถานะเป็นแฟนกันชัดเจน แต่เขาก็ควรรักษาใจฉันบ้างดิ ถึงจะไม่มีสิทธิ์ก็ตามที

“แอลไม่ใช่แฟน ทำแทนไม่ได้หรอก” เหตุผลของคนสุขนิยม

“เบลล์ก็ไม่ใช่” ถึงแม้จะปวดใจ แต่มันคือความจริงที่ฉันต้องยอมรับ เขาอาจจะบอกว่าให้ฉันเรียกเขาว่าแฟนได้ ถึงแม้เราจะทำทุกอย่างดังเช่นคนรักเขาทำกัน แต่ฉันก็ไม่เคยบอกกับคนอื่นว่าเขาเป็นแฟนฉันเลยสักครั้ง เพราะฉันไม่เคยมั่นใจเลยสักครั้งว่าเราจะใช้คำนั้นได้

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะน้องเบลล์ สองปีที่ผ่านมา เฮียก็มีเบลล์คนเดียวอ่า” เขาเอนศีรษะมาซบกับลาดไหล่ของฉันอย่างออดอ้อน “น้องเบลล์รักเฮียไหม”

ฉันได้แต่แค่นยิ้มให้กับคำถามของเขา มันควรเป็นฉันเสียมากกว่าที่ต้องถามคำนี้ เขาน่ะเคยรักกันบ้างไหม