บทที่ 2

หลังแต่งงาน ฟู่หย่าหนิงมักอ้างว่าต้องใช้ความสงบในการปฏิบัติธรรม ไม่ยอมให้ผมเข้าไปนอนค้างในห้องของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ต่อให้เป็นคืนวันที่ 16 ของเดือน หลังจากเสร็จสิ้นกิจของสามีภรรยา ผมก็ทำได้เพียงช่วยเธอเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้เรียบร้อย แล้วต้องเดินออกมาอย่างโดดเดี่ยว

ทว่าในนาทีนี้ ผมเพิ่งตระหนักได้ว่า กฎเกณฑ์อันเข้มงวดและไร้ความปรานีเหล่านั้น ฟู่หย่าหนิงตั้งมันขึ้นมาเพื่อใช้ปิดตายและป้องกันผมเพียงคนเดียวเท่านั้น

วินาทีนั้น ผมเจ็บปวดจนไร้เสียงสะอื้น ร่างกายเริ่มชาหนึบตั้งแต่ปลายนิ้วมือนิ้วเท้าจนไร้ความรู้สึกไปทั้งตัว เหลือเพียงความเจ็บแปลบที่หัวใจ ราวกับมีเข็มหมื่นเล่มทิ่มแทงทะลุซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ฟู่หย่าหนิงยังคงไม่มีท่าทีจะอธิบายอะไร เธอกลับทำหน้าตึงเครียดกว่าเดิม

“ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาโดยไม่เคาะประตู?”

“ไม่มีระเบียบวินัยเอาเสียเลย ออกไป!”

ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แล้วหันไปมองหลินอวี๋เฮ้า จู่ ๆ ก็รู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมา

ภรรยาของผมปล่อยให้ชายแปลกหน้าค้างคืนในห้องได้อย่างหน้าตาเฉย ถึงขั้นให้เขาช่วยไดร์ผมให้โดยมีผ้าขนหนูพันอยู่ผืนเดียว...

พวกเขาสนิทสนมกันถึงเพียงนี้ แต่ผมที่เป็นสามีมีทะเบียนสมรสกลับต้องเคราะประตูก่อนจะเข้าห้องงั้นเหรอ?

ฟู่หย่าหนิง คุณไม่เพียงแต่ไม่เห็นผมอยู่ในสายตา แต่คุณไม่เคยให้เกียรติชีวิตคู่ของเราเลยด้วยซ้ำ

ผมผิดหวังในตัวเธอจนถึงขีดสุด

“ฟู่หย่าหนิง เราหย่ากันเถอะ”

ตลอดห้าปีที่แต่งงานกันมา ไม่ว่าฟู่หย่าหนิงจะตั้งข้อเรียกร้องที่เย็นชาหรือไร้เหตุผลเพียงใด ผมล้วนตอบตกลงทุกประการ

หลายปีมานี้ผมเสพติดนิสัยที่ต้องดูแลเธออย่างอ่อนโยนไปเสียแล้ว

นี่เป็นครั้งแรก... ที่ผมแสดงท่าทีเย็นชาใส่เธอ

“หย่า?”

“แค่เพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ?”

ฟู่หย่าหนิงชะงักไป สีหน้าของเธอวูบไหวอย่างเห็นได้ชัด เธอส่ายหน้าปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ “ไม่ ฉันไม่ยอมหย่า”

ท่าทีเด็ดขาดของเธอทำให้ผมประหลาดใจ

ผมนึกว่าความสัมพันธ์ของเธอกับหลินอวี๋เฮ้านั้นชัดเจนมากพอแล้ว และเธอกำลังรอให้ผมเป็นฝ่ายถอยออกไปเอง

แต่เธอกลับปฏิเสธเสียงแข็ง หรือว่าเธอยังอยากจะรั้งผมไว้?

ความทุ่มเทด้วยใจจริงตลอดห้าปีทำให้ผมเผลอหาข้อแก้ตัวให้ฟู่หย่าหนิงอีกครั้ง

ทว่า... ประโยคถัดมาของเทพธิดาผู้สูงส่ง กลับผลักผมลงสู่ขุมนรกอย่างเลือดเย็น!

“ตอนนี้ฉันอยู่ในช่วงถือศีล การหย่าร้างถือเป็นการผิดศีล”

“ถ้าจะหย่า ก็รอให้ผ่านช่วงถือศีลของฉันไปก่อนค่อยว่ากัน!”

ใบหน้าของฟู่หย่าหนิงเย็นเยียบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้งได้

ที่แท้... ผมก็แค่คิดไปเองอีกแล้ว

ผมยิ้มเยาะตัวเอง ความเจ็บปวดแล่นริ้วจนอยากจะอาเจียนออกมา

ในที่สุดผมก็เข้าใจเสียทีว่าในสายตาของเธอ ผมไม่เพียงแต่ไม่ใช่สามี แต่ผมแทบไม่มีค่าพอจะเป็นมนุษย์ในสายตาเธอด้วยซ้ำ

ห้าปีของชีวิตคู่ ผมกลับไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะขอหย่า

คนที่มีเลือดเนื้ออย่างผม มักจะถูกจัดวางไว้หลังการถือศีลที่เคร่งครัดของเธอเสมอ

“หย่าหนิง ผมขอโทษ อย่าหย่ากับคุณกู้เพราะผมกับลูกเลย ผมไม่ได้อยากทำลายครอบครัวคุณ ถ้าผมรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ผมควรจะเป็นฝ่ายไปเองดีกว่า”

“ตงตง ใส่เสื้อผ้าลูก ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเรา”

หลินอวี๋เฮ้าถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย อุ้มตงตงทำท่าจะเดินออกไป

ผมหลับตาลง ไม่อยากดูละครดราม่าฉากนี้

หลินอวี๋เฮ้าพูดไม่ผิด...

ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขาจริง ๆ แต่มันคือบ้านที่ผมตรากตรำสร้างขึ้นมาและยอมโอนอ่อนผ่อนตามทุกอย่างตลอดห้าปี

นกเขาแย่งรังนกกางเขนนอน... มีสิทธิ์อะไร?

แต่ผมคาดไม่ถึงว่าฟู่หย่าหนิงจะรั้งเขาไว้

“สัมภาระของตงตงก็จัดเข้าที่หมดแล้ว จะให้พวกคุณย้ายออกไปได้ยังไง?”

“อยู่ต่อเถอะ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันกับเขา ไม่เกี่ยวกับคุณและเด็ก”

ฟู่หย่าหนิงหันมามองผม แววตาเย็นชาถึงขีดสุด

“คนที่จะต้องไปไม่ใช่เขา แต่เป็นคุณ”

“ตงตงยังเด็กขนาดนี้ คุณเป็นผู้ชายอกสามศอกจะใจกว้างหน่อยไม่ได้หรือไง? ต้องบีบคั้นสองพ่อลูกให้ไม่มีทางถอยเลยใช่ไหม?”

ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลึกเข้าไปในลำไส้และหัวใจของผม

ที่แท้... ผมต่างหากที่เป็นคนบีบคั้นพวกเขาให้ถึงทางตันอย่างนั้นเหรอ?

แล้วผมต้องใจกว้างแค่ไหนล่ะ? ต้องยืนปรบมือให้ตอนพวกคุณพลอดรักกันงั้นเหรอ?

ผมอยากจะตะโกนถามออกไปจริง ๆ

แต่สีหน้าที่แสนเย็นชาของฟู่หย่าหนิงทำให้ผมรู้สึกว่าทุกอย่างมันไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว

ไปเถอะ...

ชีวิตคู่มาถึงจุดนี้ แทนที่จะปล่อยให้มันเหลวไหลต่อไป สู้จบมันลงตรงนี้ยังดีเสียกว่า

ผมเดินจากมาโดยไม่ปริปากสักคำ

ผมกลับเข้าห้องตัวเอง เก็บเสื้อผ้าและสัมภาระอย่าเงียบ ๆ เตรียมตัวย้ายออกจากบ้านหลังนี้

น่าตลกที่ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ผมไม่เคยซื้ออะไรให้ตัวเองเลย ทุกความใส่ใจล้วนทุ่มเทให้ฟู่หย่าหนิงและบ้านหลังนี้

สุดท้ายแล้ว สัมภาระที่เป็นของผมจริง ๆ กลับมีเพียงกระเป๋าใบเล็ก ๆ เพียงใบเดียว ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็จัดการจนสะอาดตา

ห้องนี้ไม่มีร่องรอยของผมหลงเหลืออยู่แล้ว การวิ่งมาราธอนในชีวิตคู่ห้าปีของผมกับฟู่หย่าหนิงได้มาถึงจุดสิ้นสุดลงแล้ว

ก่อนไป ผมทิ้งจดหมายลาไว้ฉบับหนึ่ง

ไม่มีอะไรจะพูดมากนัก แค่แจ้งให้เธอทราบว่าวันจันทร์หน้าเจอกันที่สำนักงานเขต

แต่พอเปิดประตูออกมา ฟู่หย่าหนิงกลับยืนรออยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นผมถือกระเป๋าเดินทาง คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันทันที

“คุณจะไปไหน?”

“หลีกทางให้พวกคุณไง เราจบกันแล้ว”

ผมเดินเลี่ยงเธอไปหวังจะจากไป แต่เธอกลับขวางไว้แล้วผลักผมกลับเข้ามาข้างในอย่างแรง

“กู้เฉิน ตงตงยังอยู่ในบ้านนะ คุณจะหาเรื่องทำให้ทุกคนลำบากใจไปถึงไหน?”

“ที่ฉันบอกให้คุณไป ฉันหมายถึงให้คุณกลับไปห้องตัวเอง ไม่ใช่ให้หนีไปจากบ้านนี้!”

ตอนนี้ห้องของผมสะอาดตามาก ฟู่หย่าหนิงเหลือบไปเห็นจดหมายฉบับนั้นทันที

เมื่อเห็นเนื้อหาข้างใน เธอก็ฉีกจดหมายทิ้งอย่างไม่ลังเล ก่อนจะจ้องมองผมด้วยความโกรธจัด “กู้เฉิน ฉันขอย้ำอีกรอบ ฉันไม่ยอมหย่า!”

“ถ้าคุณกล้าคิดเรื่องนี้อีก คุณก็รู้ว่าจะเจอกับอะไร!”

“เจอกับอะไรล่ะ?”

ผมผิดหวังจนใจสลายอดไม่ได้ที่จะย้อนถามอย่างประชดประชัน “ทำให้คุณผิดศีลเหรอ?”

“แต่ตอนที่คุณนอนอยู่ในอ้อมกอดของหลินอวี๋เฮ้า ตอนที่คุณพันผ้าขนหนูผืนเดียวให้เขาไดร์ผมให้ ตอนที่คุณทำหน้าที่เป็นแม่ของลูกเขา... คุณเคยนึกถึงศีลธรรมของคุณบ้างไหม?”

“เคยนึกถึงพระที่คุณนับถือบ้างไหม!”

คำพูดของผมยังไม่ทันขาดคำ ฟู่หย่าหนิงก็หน้าเขียวปัดก่อนจะตบหน้าผมฉาดใหญ่

“หุบปาก!”

“คุณกล้าดียังไงมาวิจารณ์พระธรรม!”

ผมยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าฟู่หย่าหนิงจะกล้าลงไม้ลงมือกับผม

ห้าปีที่แต่งงานกัน แม้เทพธิดาจะไร้ใจ แต่เราก็อยู่กันอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงถึงขั้นนี้มาก่อน

ตบนี้... ได้ฟาดเยื่อใยสุดท้ายของผมกับเธอจนขาดสะบั้นลงแล้ว

“ฟู่หย่าหนิง คิดเสียว่าผมทนรับกฎเกณฑ์ของคุณไม่ไหวแล้วก็ได้ จบกันด้วยดีเถอะ”

“ถือซะว่าเป็นสามีภรรยากันมานาน ไม่จำเป็นต้องทำให้มันดูน่าเกลียดขนาดนี้”

ความเด็ดเดี่ยวของผมดูเหมือนจะทำให้ฟู่หย่าหนิงฉุกคิดขึ้นมาได้ สีหน้าเย็นชาของเธอเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย

“ที่ฉันตบคุณ ฉันผิดเอง ฉันขอโทษคุณก็ได้ แต่คุณก็รู้ว่าฉันให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ที่สุด แล้วคุณยังจะมาจี้ใจดำเรื่องนี้ฉันทำไม?”

คำขอโทษที่ดูเหมือนการหาเรื่องกลับนั้น ทำให้ผมทำได้เพียงแค่นหัวเราะในลำคอ

“แล้วแต่คุณจะคิด”

ประโยคนี้... ผมคืนให้เธอไปแบบคำต่อคำ

ฟู่หย่าหนิงชะงักงัน ความโกรธพุ่งขึ้นมาในแววตาอีกครั้ง

“กู้เฉิน ทำไมระหว่างเราถึงมีความเชื่อใจกันมากกว่านี้ไม่ได้?”

“คนถือศีลไม่พูดปด ฉันบอกว่าไม่เคยทรยศชีวิตคู่ของเรา ก็คือไม่เคย ทำไมคุณต้องคอยต่อต้านฉันอยู่เรื่อย?”

ผมตอบกลับด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “ก็แค่หยุดก่อนจะขาดทุนไปมากกว่านี้”

ฟู่หย่าหนิงโกรธจนทำอะไรไม่ถูก เธอแย่งกระเป๋าเดินทางในมือผมไป

“คุณจะไปไหนก็เรื่องของคุณ แต่ฉันยอมไม่หย่า!”

พูดจบเธอก็เดินจากไป

วินาทีนั้นผมถึงได้รู้ว่าตัวเองก็เจ็บจนแทบขาดใจ ร่างกายสั่นเทา หัวใจราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเค้นไว้จนหายใจไม่ออก

ฟู่หย่าหนิงคิดว่าแค่เอากระเป๋าเดินทางไปแล้วผมจะไปไหนไม่ได้งั้นเหรอ?

เธอคิดผิดแล้ว...

ก็แค่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัว ผมยอมซื้อใหม่ดีกว่าจะต้องรั้งอยู่ที่นี่

ผมเดินออกจากบ้านหลังนั้นทันที

พอก้าวพ้นประตูบ้าน เสียงโทรศัพท์จากทีมกู้ภัยก็ดังขึ้น...