บทที่ 2

ฉันกับดันเต้เช่าอะพาร์ตเมนต์ขนาดสี่สิบตารางเมตรนี้ไม่นานหลังจากเริ่มคบกัน

หลังเรียนจบ ฉันอยากได้งานที่เงินเดือนดีกว่านี้ แต่ด้วยงบประมาณที่จำกัด ฉันจ่ายได้แค่ห้องเล็ก ๆ แสนอึดอัดในสลัมย่านอุตสาหกรรมเท่านั้น

ดันเต้เกลียดที่นั่นมาก

เขาบ่นว่าย่านนั้นสกปรก แถมยังเดินทางไกลเกินไป

เขาพูดออกมาตรง ๆ ว่าสภาพแวดล้อมแย่ ๆ แบบนั้นทำให้เขาหมดอารมณ์ทุกครั้งที่อยากมีเซ็กส์ เขาจึงยืนกรานให้เราย้ายมาอยู่ด้วยกัน

เพื่อจ่ายค่าเช่าครึ่งหนึ่งในเมืองที่ค่าครองชีพสูงลิบนี้ ฉันต้องทำงานที่สองอย่างหนัก แลกกับเวลานอนและเวลาว่างทั้งหมดของตัวเอง

แต่ตอนนี้ เขากลับเปลี่ยนห้าปีที่เราอยู่ด้วยกันให้กลายเป็นเรื่องหลอกลวงราคาถูก ทำเหมือนฉันเป็นฝ่ายเอาเปรียบเขาเสียอย่างนั้น

“ดันเต้... ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นายเห็นฉันเป็นอะไรกันแน่”

น้ำตาของฉันไหลลงมาเพราะความสมเพชตัวเองล้วน ๆ

ห้าปีแห่งวัยเยาว์ของฉัน สูญเปล่าไปกับปีศาจตนหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

พอเห็นน้ำตาของฉัน มือที่ถือโทรศัพท์จ่อหน้าฉันอยู่ก็กระตุกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ดึงมันกลับไป

“ฉันก็แค่ล้อเล่น

อย่างแย่ที่สุด เราก็แค่...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ นาเดียก็พูดแทรกขึ้นมาพร้อมถอนหายใจอย่างดูถูกเกินจริง

“แล้วเธอยังจะกล้าบอกอีกนะว่าไม่ได้เห็นแก่เงิน

ดันเต้ ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ผู้หญิงอย่างเธอจะมีปัญญามาอยู่ที่นี่ได้เหรอ

นายควรยกเลิกสัญญาเช่าเดือนหน้าไปเลย

หรืออย่างน้อยก็ให้เธอเซ็นหนังสือรับสภาพหนี้ไว้

แบบนั้นถึงจะยุติธรรม”

ถ้าไม่ติดกฎหมาย ฉันคงตบพวกเขาทั้งคู่ให้หน้าชาไปแล้ว

แต่ฉันรู้ดีว่าถ้าทำแบบนั้น พวกเขาคงเรียกค่าเสียหายจากฉันอีกแน่

ห้าปีแล้ว

ฉันพอกันทีกับเกมบิดเบี้ยวของพวกเขา

“ฉันไม่เซ็นอะไรทั้งนั้น

ถ้าอยากได้เงินก็ไปฟ้องเอา

แล้วมาดูกันว่าผู้พิพากษาจะตัดสินเข้าข้างนายจริงไหม” ฉันพูดอย่างเย็นชา

“แล้วฉันก็จะไปคืนนี้

คุณนาเดีย ในเมื่อคุณอยากมาอยู่ที่นี่มากขนาดนั้น ก็อย่าลืมจ่ายส่วนของคุณให้ดันเต้ด้วยล่ะ

ไม่อย่างนั้นก็คุณนั่นแหละที่เป็นปรสิต”

ขณะที่ฉันหันหลังจะเดินออกไป ดันเต้ก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น

รอยยิ้มเยาะอย่างเย่อหยิ่งของเขาหายไป แทนที่ด้วยความโกรธมืดมนที่เต็มไปด้วยความต้องการควบคุม

“เอเลน่า เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว

ฉันกับนาเดียก็แค่ล้อเล่นกันเท่านั้น” เขาคำรามเสียงต่ำ

“คิดให้ดี

ถ้าเธอเดินออกจากประตูนั้นไป เธอจะเสียฉันไปตลอดกาล”

ตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักได้ว่าฉันคิดผิดมหันต์แค่ไหน

ฉันไม่ควรปล่อยให้คำพูดหวาน ๆ ของเขาทำให้ใจอ่อนตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าเขาเป็นทายาทมาเฟียมหาเศรษฐีแล้ว

และฉันก็ไม่ควรหลงเชื่อปรัชญาไร้สาระเรื่อง ‘ความสัมพันธ์ที่บริสุทธิ์’ ของเขา ทุกครั้งที่เขากล่าวหาฉันทางอ้อมว่าหวังเงินของเขา

ฉันโง่เองที่ยังยึดติดกับความทรงจำตอนเขาอดหลับอดนอนทั้งคืนเพื่อดูแลฉันตอนเป็นไข้สูง คอยกอดฉันอย่างอ่อนโยนเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด

ครั้งหนึ่งเราเคยรักกันจริง ๆ

แต่ความรักของเราไม่มีทางอยู่รอดได้ เมื่อมันถูกปฏิบัติราวกับการสอบสวนคดีอาชญากรรม

“ดันเต้ เราเลิกกันเถอะ”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปากฉัน ความโกรธของเขาก็สลายไป เหลือเพียงความตื่นตระหนกอย่างแท้จริงที่วาบผ่านดวงตา

“เลิกเล่นตลกได้แล้ว” เขาพูดตะกุกตะกัก

“เธอจะโยนความสัมพันธ์ของพวกเราทิ้งเพราะเรื่องแค่นี้จริง ๆ เหรอ

เธอกำลังจะแต่งงานกับฉัน และในที่สุดก็จะได้รับการยอมรับจากตระกูลฉันแล้วนะ”

เขาวางตัวสูงส่งมานานเสียจนเชื่อจริง ๆ ว่าการที่เขารักฉันคือการทำทานอย่างหนึ่ง

ฉันมองเขาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง

“ฉันไม่ได้กำลังอาละวาด

ในเมื่อนายใช้เวลาทุกลมหายใจเชื่อว่าฉันเป็นปรสิตที่จ้องจะฮุบเงินเปื้อนเลือดของนาย งั้นก็ไปหาผู้หญิงที่คู่ควรจะเข้าตระกูลแสนสูงส่งของนายจริง ๆ เถอะ”

ฉันสะบัดข้อมือออกจากมือเขา หมุนตัวกลับ แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อเก็บของ

นาทีต่อมา เสียงคำรามด้วยความโกรธก็ดังก้องไปทั่วอะพาร์ตเมนต์

“เอเลน่า!

เธอจะต้องเสียใจ!”

ฉันไม่สนใจเขา และไม่สะท้านแม้แต่น้อยกับเสียงประตูหน้าที่ปิดกระแทกดังสนั่นตอนเขาเดินออกไปพร้อมนาเดีย

ฉันอดทนกับความรักที่ปฏิบัติกับฉันเหมือนขโมยมานานถึงห้าปี

ในช่วงเวลาที่ฉันตกต่ำที่สุด อ้อนวอนขอเงินแค่หนึ่งพันดอลลาร์เพื่อช่วยชีวิตลูกในท้อง เขากลับเลือกที่จะเมินเฉย ทั้งหมดก็เพียงเพื่อทำบททดสอบไร้สาระของเขา

นั่นคือลูกคนแรกของเรา แต่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะใส่ใจ

และในวินาทีนั้นเอง ความรักที่ฉันมีต่อเขา รวมถึงครอบครัวที่ฉันเคยคิดว่าเรากำลังสร้างขึ้นมาด้วยกัน ก็ดับสูญไปอย่างสิ้นเชิง