บทที่ 3

กลางดึกคืนนั้น ฉันลากกระเป๋าเดินทางใบหนักไปตามถนนร้างไร้ผู้คนและหนาวเหน็บ

ซิซิลีไม่มีที่พักพิงให้ฉันอีกแล้ว และฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อ

ลูกของฉันจากไปแล้ว ส่วนความสัมพันธ์ของฉันก็พังทลายไม่เหลือชิ้นดี

การอยู่ที่นี่ต่อไปมีแต่จะยืดความเจ็บปวดออกไปเท่านั้น

เมื่อไม่มีที่ไป ฉันจึงใช้เวลาที่เหลือของคืนนั้นนั่งตัวสั่นอยู่บนม้านั่งไม้เย็นเฉียบในสวนสาธารณะอันเปลี่ยวร้าง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินตรงเข้าไปในออฟฟิศและยื่นใบลาออก

หัวหน้างานของฉันดูตกใจจนตั้งตัวไม่ทัน

“ลาออกเหรอ

คุณดันเต้อนุมัติแล้วเหรอ

อ้อ จริงสิ ในเมื่อคุณจะออกกลางเดือน โบนัสรอบนี้ก็คงได้ไม่มากเท่าไหร่

งั้นฉันจะให้โอนยอดที่เหลือเข้าบัญชีสำรองที่บันทึกไว้ในระบบแล้วกัน”

ฉันขมวดคิ้ว งุนงงไปหมด

บัญชีสำรองอะไร

แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฉันมีโบนัสสะสม

แล้วทำไมดันเต้ถึงต้องอนุมัติการลาออกจากงานบริษัทธรรมดา ๆ ของฉันด้วย

เมื่อเห็นสีหน้าว่างเปล่าของฉัน หัวหน้างานก็เริ่มสับสนไม่แพ้กัน

“คุณกับคุณดันเต้คบกันอยู่ไม่ใช่เหรอ

คุณดันเต้เป็นคนสั่งฝ่ายบุคคลด้วยตัวเองอย่างแจ่มแจ้งว่าให้แยกเงินเดือนของคุณออก

เงินเดือนพื้นฐานเข้าบัญชีหลักของคุณ ส่วนโบนัสและเงินเดือนที่ปรับขึ้นทั้งหมดถูกโอนไปยังอีกบัญชีหนึ่งที่ล็อกไว้

เขาบอกพวกเราว่าคุณอยากมีเงินเก็บลับ ๆ

พูดตามตรง ฉันยังเคยคิดเลยว่ามันน่าชื่นชมมากที่คุณยังประหยัดได้ขนาดนี้ ทั้งที่คบกับคนระดับเขา”

ความจริงนั้นกระแทกเข้าใส่ฉันราวกับถูกชกเข้าที่ท้อง

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยเงินเดือนเริ่มต้นเพียงอย่างเดียว

ทุกครั้งที่ฉันขอขึ้นเงินเดือน ฉันก็ถูกปฏิเสธ

ฉันเคยคิดจริง ๆ ว่าตัวเองไม่มีคุณสมบัติพอจะได้เลื่อนตำแหน่งหรือขึ้นเงินเดือน คิดว่าความสามารถของฉันยังไม่ดีพอ

แต่ความจริงอันโหดร้ายก็คือ ดันเต้แอบดูดเงินที่ฉันหามาอย่างยากลำบากไปไว้ในบัญชีลับอย่างเงียบ ๆ

ฉันเดินตรงไปที่แผนกการเงินเพื่อขอสลิปเงินเดือนย้อนหลังทั้งหมด

ตรงนั้น ใต้ช่องโบนัสล่าสุด มีรายการตัวเลขเด่นชัดอยู่ที่ 1,000 ดอลลาร์พอดี

และเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ฉันขาดเงินไปจำนวนเท่านี้พอดี

เพราะฉันหาเงิน 1,000 ดอลลาร์นั้นไม่ทัน โรงพยาบาลจึงเลื่อนการผ่าตัดออกไป และลูกของฉันก็เสียชีวิต

สิ่งที่น่าขันที่สุดก็คือ ยอดรวมของโบนัสและเงินเดือนส่วนที่เพิ่มขึ้นซึ่งถูกกักไว้ตลอดห้าปีนั้น มากพอจะจ่ายค่าผ่าตัดได้ถึงสิบเท่า

ฉันช่างโง่เหลือเกิน

ฉันมัวแต่กลัวว่าจะตกงานและสูญเสียหนทางทำมาหากิน จนได้แต่ก้มหน้าก้มตา ไม่เคยมองออกเลยว่าดันเต้กำลังปั่นหัวฉันเหมือนคนโง่

เพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ใช่พวกเห็นแก่เงิน ฉันไม่เคยแตะเงินของเขาเลยแม้แต่เหรียญเดียว ในขณะที่เขากลับแอบขโมยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของฉันไป

ฉันติดอยู่ในกับดักหลอกลวงนี้มานานถึงห้าปีเต็ม

ฉันกำสลิปเงินเดือนไว้แน่นแล้วหันเพื่อจะไปตามหาดันเต้ แต่กลับเห็นเขาเดินอาด ๆ เข้ามาในออฟฟิศ พร้อมกลุ่มผู้ติดตามเหมือนอย่างเคย

“เอเลน่า พวกเราแค่มีปากเสียงกันนิดหน่อย เธอก็ถึงขั้นย้ายออกแล้วลาออกจากงานเลยเหรอ”

เขาแค่นหัวเราะพลางมองฉันจากมุมสูง

“ดูเหมือนอารมณ์ของเธอจะควบคุมไม่ได้ขึ้นทุกทีแล้วนะ

ถ้าเธอทำตัวบุ่มบ่ามแบบนี้ ตระกูลของฉันจะยอมรับเธอได้ยังไง”

นาเดียที่ยืนอยู่ข้างหลังเขามีสีหน้าสะใจอย่างปิดไม่มิด

เธอก้าวออกมาข้างหน้า พร้อมทำหน้ามุ่ยปลอม ๆ อย่างน่าคลื่นไส้

“เอเลน่า เธอนี่ไม่รู้จักบุญคุณคนเอาเสียเลยนะ

เธอใช้ชีวิตอยู่ด้วยเงินของดันเต้ อาศัยอยู่ในอะพาร์ตเมนต์ที่เขาจัดหาให้

ถ้าไม่มีดันเต้ เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าจะอยู่รอดในเมืองนี้ได้แม้แต่วันเดียว”

คำพูดของเธอทำให้ฉันโกรธจนเลือดขึ้นหน้า

ฉันกำสลิปเงินเดือนไว้แน่น เตรียมจะเอาความจริงตบหน้าเธอ แต่ดันเต้กลับพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปาก

“นาเดียพูดถูก

ถ้าไม่ใช่เพราะฉันตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอคงอดตายอยู่ข้างถนนไปแล้ว

วันนี้ฉันจะมองข้ามการอาละวาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอไปก็แล้วกัน

กลับบ้านกับฉัน

ฉันจะไม่หักเงินเดือนที่เธอขาดงานวันนี้ด้วยซ้ำ”