รักที่หายไปของเจ้าพ่อมาเฟีย

ฉันเป็นความลับของดอนวินเชนโซมาสิบปีเต็ม ฉันรอแหวนวงหนึ่งมาตลอด แต่สุดท้ายหลังจากเขานอนกับฉันเสร็จ เขากลับบอกหน้าตาเฉยว่าเขาจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้เลยว่าฉันเป็นเพียงแค่ร่างกายให้เขาใช้งาน

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เป็นไม่รู้กี่พันครั้งแล้วที่เขาเอากับฉัน แบบป่าเถื่อน และรุนแรง

ฉันตัวสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา เล็บของฉันจิกลึกลงไปที่หัวไหล่ของเขา

“ใช่… แบบนั้นแหละ…”

ฉันอ้าปากค้าง รู้สึกได้ถึงทุกจังหวะที่เขากระแทกลึกเข้ามาข้างใน

เขาจูบฉันแรงมาก แรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

พอทุกอย่างจบลง ฉันนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา แล้วใช้นิ้วลากตามรอยแผลเป็นบนอกของเขา

เสียงของเขาดังผ่านความมืดขึ้นมา “พรุ่งนี้ตอนค่ำ เธอจะมาร่วมมื้อเย็นของครอบครัวฉัน”

ฉันเงยหน้ามองเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก

ฉันนอนกับเขามาเป็นสิบปี เขาไม่เคยให้ฉันไปทานมื้อเย็นครอบครัวเขาสักครั้ง

“วินเชนโซ” ฉันลุกขึ้น เรียกเขาด้วยเสียงที่สั่น “จะ...จริงเหรอ? ในที่สุดนายก็ยอมรับฉันแล้วใช่ไหม?”

เขายกคิ้ว และมองมาที่ฉันด้วยหางตา

“เป็นทางการน่ะเหรอ?” เขาพ่นควันบุหรี่เป็นวง และพูดด้วยเสียงห้วน “จะให้เป็นทางการอะไรล่ะ? มื้อนั่นจัดไว้ต้อนรับคู่หมั้นฉัน แคทเธอรีน่า เปตรอฟ คุณหนูตระกูลมาเฟียรัสเซีย

ทุกคำพูดเหมือนฉันถูกค้อนฟาดใส่หน้า

หัวใจฉันหยุด สติของฉันหลุดออกไป “นายจะแต่งงาน? แล้วฉันล่ะ เป็นอะไรสำหรับนาย?”

รอยยิ้มมุมปากของวินเชนโซได้หายไป เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ฉัน

“อย่าบอกนะ เคียร่า” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มแบบเรียบ ๆ เขาเอานิ้วเชยคางฉันขึ้น “เธอคงไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าตัวเองจะได้เป็นท่านผู้หญิงของตระกูลรุสโซ?”

ฉันจ้องหน้าเขา ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ผู้หญิงคนนั้น… นายตัดสินใจเรื่องเธอตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“หกเดือนที่แล้ว” เขาลุกจากเตียงเดินไปเข้าห้องน้ำ โดยไม่ชายตามองใบหน้าที่พังยับเยินของฉันเลยสักนิด “มันเพื่อสร้างความสัมพันธ์ตระกูลของเขา”

หกเดือนที่แล้ว

ฉันจำทริปเดินทางธุรกิจของเขาที่ยุโรปได้ทั้งหมด

ทุกครั้งที่เขากลับมา ฉันก็นอนรอเขาอยู่บนเตียง

และระหว่างที่เขาไปทริปพวกนั้น เขาก็ไปหมั้นกับผู้หญิงอีกคน

ฉันเดิมตามเขาเข้าไปในห้องน้ำ บนกระจกสะท้อนให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและร่างกายของฉัน ที่เต็มไปด้วยร่องรอยที่เขาทำ

เมื่อชั่วโมงที่แล้ว รอยพวกนี้ยังเป็นเหมือนเหรียญรางวัลที่เขาประทับไว้บนตัวฉัน แต่ตอนนี้มันกลายเป็นรอยของความอัปยศ

“นายรักเธอไหม?”

“รักเหรอ?” เขาเปิดฝักบัวอาบน้ำ มีไอน้ำลอยขึ้นมาบังเงาในกระจก “เคียร่า ฉันนึกว่าเธอฉลาดกว่านี้นะ เรื่องนี้มันคือเรื่องของธุรกิจ ไม่ใช่นิทานรักโรแมนติก”

เขาก้าวออกมาจากห้องอาบน้ำ น้ำไหลหยดไปตามเรือนร่างที่แทบจะสมบูรณ์แบบไร้ที่ติของเขา

สิบนาทีก่อน เรือนร่างนั่นยังทำให้ฉันคลั่งแทบเป็นบ้า

ตอนนี้แค่ฉันเห็นก็รู้สึกขยะแขยง

“แคทเธอรีน่ายังสาว สวย แล้วก็มีประโยชน์อย่างมาก เธอยังพาผู้นำจากกลุ่มคนประเทศฝั่งตะวันออกมาด้วย” เขาหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมา สายตาของเขากวาดมองเรือนร่างอันเปลือยเปล่าของฉัน “ส่วนเธอ… ก็ยังมีประโยชน์อีกแบบหนึ่ง”

ประโยชน์แบบอื่น…

ร่างกายอบอุ่นของฉัน บนเตียงของเขา อาวุธที่ซื่อสัตย์ของเขา

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกได้ถึงของเหลวของเขาที่ไหลลงมาตามต้นขาของฉัน ฉันไม่เคยรู้สึกต่ำและสกปรกขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

พอฉันตั้งสติได้แล้วเดินออกมา วินเชนโซก็สวมสูทเรียบร้อย นั่งอยู่บนโซฟา คุยโทรศัพท์อย่างสบายใจ

“ไข่ฟาแบร์เช่ (ไข่ที่ตกแต่งด้วยอัญมณีสุดหรู) ต้องแน่ใจว่าเป็นไข่ในฤดูหนาวนะ เพราะมันเป็นสิ่งที่แคทเธอรีน่าชอบมาก ดอกไม้ต้องเป็นดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์ (ดอกระฆังแก้ว) ที่ส่งตรงจากรัสเซีย เธอชอบกลิ่นมันมาก แล้วก็จัดเตรียมชุดราตรีโอต์กูตูร์สักโหลให้เธอลองด้วย เอาแบบสีขาวทั้งหมดเลย เธอเคยบอกว่ามันเป็นสีของนางฟ้า”

แค่ได้ยินหัวใจฉันก็เหมือนถูกบีบจนแน่น

ฉันอดมองหน้าเขาไม่ได้ แล้วฉันก็เห็นมัน…รอยยิ้มแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนบนใบหน้าของเขา มันราวกับ…รอยยิ้มที่อ่อนโยน

ความเจ็บปวดที่ฉันพยายามกดไว้ มันก็กลับทะลักขึ้นมาอีกครั้ง

แกร๊ก!

มือถือฉันหลุดจากมือกระแทกกับพื้น

วินเชนโซหันมาทางเสียงนั้น และเขายังคงยิ้มอยู่ “ล้างตัวเสร็จแล้วเหรอ? ดีมาก เธอออกไปได้เลย เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้”

เขาหยิบเสื้อคลุมของเขาเตรียมที่จะออกไป แต่ก็หยุดที่ประตูแล้วหันกลับมามองฉัน พร้อมรอยยิ้มมุมปากอีกครั้ง

“เคียร่า เธอเคยเป็นอาวุธที่ดีที่สุดของฉัน เพราะงั้นเลิกทำหน้าเหมือนลูกหมาโดนเตะได้แล้ว มันดูน่าสมเพช เธอดูเหมือนคนพยายามคว้าของที่ไม่มีวันได้”

“ฉันรู้จักเธอดีทุกซอกทุกมุม แค่มองดูก็รู้แล้วว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เธอคิดว่ามัน…เดาง่ายไปหน่อยไหม ถ้าเราอยู่ด้วยกันจริง มันคงโคตรน่าเบื่อ”

เสียงเขาเลือนหายไปพร้อมกับฝีเท้า แต่คำพูดพวกนั้นยังดังก้องในหัวฉัน

ฉันนั่งลงบนเตียงที่เย็นเฉียบ หลุดหัวเราะออกมา แล้วเสียงหัวเราะนั้นก็กลายเป็นเสียงร้องไห้สะอื้น

ฉันนั่งอยู่อย่างนั้นจนดึก ก่อนจะกลับไปสตูดิโอของตัวเอง

ฉันเดินไปที่ตู้เซฟ และกดรหัส

ข้างในมีปืนพกเหยี่ยวทะเลทรายสีทอง ที่ด้ามปืนสลักเป็นตัวอักษรย่อชื่อฉัน มันคือ “ของขวัญ” จากวินเชนโซที่ให้ฉันในวันเกิดอายุสิบแปด

ในนั้นยังมีเครื่องประดับ ภาพวาด และของเก่าหายากทั้งหลายที่เขาให้ฉันตลอดหลายปี

คืนนี้ฉันโยนทุกอย่างลงเตาเผาใส่ละชิ้น

“คุณหนู ของดีขนาดนี้…จะทิ้งหมดเลยจริง ๆ เหรอคะ?” ผู้ช่วยของฉันถามพลางมองที่กองไฟด้วยตาละห้อย

ฉันพยักหน้าอย่างช้า ๆ ด้วยเสียงที่เงียบ

“ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว”

ไม่ใช่แค่ของพวกนี้ ความสัมพันธ์นี้ ผู้ชายคนนี้… ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว

ฉันกดโทรหาหมายเลขหนึ่ง

“พ่อคะ นี่หนูเอง”

“เคียร่า? ในที่สุดลูกก็ยอมโทรมา”

“ในเจ็ดวันต่อจากนี้ ฉันอยากให้ชื่อ ‘เคียร่า รอสซี’ หายไปจากชิคาโกตลอดกาล”