Short
สัตว์เลี้ยงกบฏของเจ้าพ่อมาเฟีย

สัตว์เลี้ยงกบฏของเจ้าพ่อมาเฟีย

By:  คริสตัล เคKumpleto
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Mga Kabanata
2.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ฉันเป็นแค่เด็กจากสลัม ที่ดันไปหลงรัก เดม่อน วิทาเล่ เจ้าพ่อมาเฟียที่น่ากลัวที่สุดของนิวยอร์ก ตลอดห้าปี ฉันเป็นของเขา ฉันรับกระสุนแทนเขาถึงเก้านัด เขาจะจูบแผลเป็นของฉันขณะที่ฉันเลือดไหลไม่หยุดเพื่อเขา กอดฉันไว้แน่นๆ คล้องสร้อยคอของราชินีไว้ที่คอฉัน แล้วพอฉันหายดี เขาก็เอาฉันจนไม่เหลือสติ ด้วยความเร่าร้อนที่ทำให้ฉันคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป ฉันคิดว่าเราจะใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันคิดว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน แต่ในคืนที่เก้าร้อยเก้าสิบเก้าของเรา เขาบอกฉันว่าเขาหมั้นแล้ว กับบิอังก้า เจ้าหญิงมาเฟียจากตระกูลคู่แข่ง ฉันกลั้นน้ำตาไว้ เขาแค่จับคางฉัน พ่นควันใส่หน้า แล้วก็หัวเราะ “เธอไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหม ว่าจะได้แต่งงานกับฉัน นอร่า เอาให้ชัดนะ เราแค่เอากัน แค่นั้น เธอไม่ใช่คู่ชีวิต เธอคือของสะสม งานศิลป์ชิ้นหนึ่ง…สัตว์เลี้ยงที่ฉันเป็นเจ้าของ” สัตว์เลี้ยง นั่นแหละคือทั้งหมดที่เขาต้องการจากฉัน แทนที่จะร้องไห้ ฉันกลับหยิบโทรศัพท์มือถือแบบใช้แล้วทิ้งขึ้นมา [ฉันรับข้อเสนอของคุณ สามวัน พาฉันออกจากนิวยอร์กนรกนี่ให้พ้นที]

view more

Kabanata 1

ตอนที่ 1

海原市から新浜市へ戻った日、それは天野紬(あまの つむぎ)と天野成哉(あまの せいや)の結婚三周年の記念日だった。

紬は新浜へ着く前にインフルエンザにかかり、咳も決して軽くはなかった。

それでも、成哉と息子、娘の三人とはすでに三か月も会っていない。会いたい気持ちが勝ち、無理を押して帰ってきたのだった。

天野家は新浜の名家である。

のちに事業を海原へと広げ、家族も海原へ移り住んだものの、本宅だけは変わらず新浜に残っていた。

その本宅に足を踏み入れた瞬間、紬のスマホにニュースがポップアップで浮かび上がった。

【天野の御曹司、気前よく大金を投じ、人気女優・橋本望美(はしもと のぞみ)のためにキャンプファイヤーを開催】

紬の表情からすっと血の気が引いていく。

天野家で働く家政婦、田中恵子(たなか けいこ)は海原出身で、ニュースを見るなり、慌てて紬に声をかけた。

「メディアなんてデタラメを書くのが大好きなんですよ、奥様。どうかお気になさらないでください。旦那様は今夜、お仕事でお忙しいのですから」

しかし紬は何も言わなかった。

帰る前、紬はわざわざ成哉にメッセージを送っていた。

ただ、そのメッセージはいまもスマホの中で静かに眠っている。

返信は、ひとつもない。

紬はくよくよする性格ではない。それでも考えてしまう。ピラミッドの頂点に立ち、新浜全体の経済の生命線を握るあの男は、一体どれほど忙しいのだろうか。

妻からのたった一通のメッセージに返信する暇もないほどに。

これ以上考えてはだめだ、と紬は自分に言い聞かせた。

コートを脱ぎ、キッズスペースにいる息子と娘のもとへ向かう。

三か月会わないうちに、二人はずいぶんと成長していた。

紬はそっと笑みを浮かべ、おままごとに興じる双子の前でしゃがみ込んだ。

二人は砂で小さな家をつくり、その中に二つの人形を置いていた。一目で、それがパパとママを表しているのだとわかる。

紬は娘の天野芽依(あまの めい)に、からかうように尋ねた。

「ねぇ、この二人は誰なの?」

芽依は砂を盛りながら、顔も上げずに答えた。

「パパと望美さん」

「違うよ」息子の天野悠真(あまの ゆうま)が首を振る。

「僕のおうちに住んでるのが望美さんで、芽依のおうちに住んでるのはママだよ」

「でも私、望美さんにママになってほしいもん」芽依は唇を尖らせた。

紬は思わず動きを止め、そっと芽依のおさげを撫でた。

「ママじゃ、だめなの?」

「ダメなわけじゃないけど、やっぱり望美さんのほうがパパとお似合いだもん」

悠真も自然に頷き、娘は真剣な顔のままだった。

芽依はおしゃれが大好きだ。紬の手を不機嫌そうに払いのけた。

「それにママ、風邪ひいてるでしょ。私から離れててよ。頭も触らないで、髪、ぐちゃぐちゃになるじゃん。これは望美さんが結んでくれた三つ編みなんだよ。崩れたら、望美さんが悲しむでしょ」

紬はそっと自分のマスクに触れた。子どもたちが望美の人形の服をどう作るか、興奮気味に話し合っている。その一方で、ママを表す小さな人形は隅に追いやられ、誰からも見向きされていない。

胸がきゅっと締めつけられ、口の中に苦味が広がる。

娘の言う望美は、夫・成哉の「心を許した相手」だった。

新浜メディアがもてはやす、運命のカップル。

紬と成哉が内密に結婚していたこの数年間、望美こそが誰もが認める天野家の夫人かのようだった。

だがまさか、たった数か月会わない間に、血のつながった我が子までもが望美のほうに懐いているとは。

紬は目を伏せ、長く黙って子どもたちを見ていた。やがて恵子に促され、シャワーを浴びるために二階へと向かう。

ちょうどその時、成哉の秘書である木村健一(きむら けんいち)が駆けつけ、紬の姿を見て一瞬、目を見開いた。

「奥様。社長は今夜、ご用事でお戻りになれません。望美さんへのプレゼントを、こちらへ持ってくるよう仰せつかりまして」

「ええ、わかったわ」紬は静かに答えた。

健一が去ると、胸の奥が鋭く痛んだ。

自分の夫は、他の女性への贈り物のことは覚えていても、妻との三周年の記念日は覚えていない。

紬は成哉にビデオ通話をかけた。

電話はすぐにつながる。

「どうした?」

画面に映ったのは、成哉専用のラウンジ。

煌びやかな照明に照らされた室内は、隙間なく行き届いた贅沢で埋め尽くされ、新浜市の富が凝縮された空間だった。

成哉は千万円もするオーダーメイドのスーツを身にまとい、ワイングラスを片手にソファに身を沈めていた。

その姿には、新浜の実業家にありがちな小利口な雰囲気は一切ない。洗練された気配と、どこか冷ややかな整った眉目。高嶺の花のように遠い存在感を漂わせている。

多くの人が決して手の届かない、憧れの象徴。

そんな男を、紬は丸六年間、変わらず愛してきた。

紬は口調を和らげた。「私たち、ずいぶん会ってないわ。今夜……」

「天野さん……」

紬の言葉が終わらないうちに、電話の向こうから甘くか細い女性の声が響いた。

望美だった。

すぐにビデオ通話は切られた。

切れる直前、成哉は淡々と一言だけ言い残した。「帰ってから話す」

紬はスマホを強く握りしめた。

そして、静かに窓の外へ目を向ける。

高層ビルの群れが夜の闇を押し上げるようにそびえ立ち、車の流れは光の帯を織り成し、息をのむほどの華やぎで街を染めていく。

その喧騒の中心で、夫の成哉は数兆もの資産を操り、新浜の世を動かしている。

ただ、妻である彼女にだけには、微塵の優しさも示さない。

六年間、成哉の態度は変わらず冷淡で、よそよそしかった。

穏やかな眼差しの奥には、隠しきれない無関心が潜んでいる。

紬は長い間、その心を取り戻そうと努めてきた。

だが今日、ふと、自分でも驚くほどに疲れ切った、と感じた。

かけ直すこともせず、紬はそのまま眠りに落ちた。

翌日、ようやく成哉からメッセージが届く。

【すまない。3周年おめでとう】

続いて、短い一文。

【これは埋め合わせだ】

直後、銀行口座に九桁の入金通知が届いた。

紬は無言でメッセージをスワイプした。

そのとき、望美のSNS投稿がポップアップで浮かび上がる。

【F国で8ヶ月かけてオーダーメイド、生涯に一度しか作れないダイヤモンドリング。天野さん、ありがとう】

望美は微笑み、白い指先には大粒のダイヤがきらめいている。

高くそびえるタワーのふもと、ローズレッドのスカートが風に揺れ、その贅沢な気配は見る者を酔わせるほど艶やかだった。

「心を込めた」という事実は、痛いほど伝わってくる。

紬の脳裏に、嫁ぐ前の記憶がよみがえった。

静かで古風な本宅。成哉は廊下をすっと通り過ぎ、その瞳は波立つことなく、紬の幼い期待を簡単に見抜いた。

成哉は言った。「お前と結婚はする。だが、それだけだ」

以前は、「お金なんていらない、たくさんの愛がほしい」なんて言葉は気取りだと思っていた。

だが今になって、ようやく悟る。

六年間抱き続けてきた望み――欲しかったのは、成哉の愛だけだったのだ。そしてそれを一度も手にしたことはなかった。

胸に渦巻く思いを押し込み、紬は階下へ降りた。

小さな庭園から、芽依の無邪気な声が響く。だがその声には、不満の色がはっきりと滲んでいた。

「ママ、なんで帰ってきたの?本当は今日、望美さんがコンサートに連れて行ってくれるって言ってたのに……クマさんが踊るショーを見るはずだったのに……あーあ、ママが永遠に帰ってこなければよかったのに……」

「そうだよ。パパだって望美さんのほうが好きだよ。成実おじさんが言ってたもん。パパは望美さんと結婚できなかったから、ママと結婚したんだって。ママもきれいだけど、僕は望美さんのほうが好きだな……」

悠真はしょんぼりとうつむいていた。

その無邪気な残酷さが、紬の胸に容赦なく突き刺さった。

結婚できなかったから?

驚愕に心が止まり、痺れたように感覚が遠のく。

紬は二人の子供に目を落とした。

悠真と芽依を出産したとき、紬は難産で大出血し、生死の境をさまよった。

二人の子供は生まれつき体が弱かった。睡眠時間を削ってまで尽くした献身的な育児が、やがて紬自身の身体を壊す原因となってしまった。

その後、新浜で問題が起きた。

天野家当主・天野崇(あまの たかし)が重病になったのだ。

成哉は新浜へ戻って采配を振るうことになり、子供たちも連れて帰ることになった。

紬は近年ずっと二つの都市を往復していたが、悠真と芽依は、紬からどんどん離れていった。

紬は気づけば部屋に戻っていた。

子供たちには家庭教師の授業があり、恵子が二人を送り出している。

紬は多忙の合間を縫い、成哉に会う約束を取った。

自分は成哉の妻だ。

子供のことも、望美のことも、夫に確かめるべき理由がある。

だが返ってきたのは、「重要な用事があるから、明日の夜にしよう」

ただそれだけ。

紬は言葉にならない苦さを噛みしめた。

気づけば足は家を離れ、無意識のまま、かつて成哉と出会った寺へ向かっていた。

新浜の寺院は規模こそ小さいが、敷地に足を踏み入れた瞬間、静謐な空気が身を包む。

荘厳な仏塔の前、そこで娘の明るい声が響いた。

「望美さん、これ、本当にどんな願いでも叶えてくれるの?」

「もちろんよ」

紬は息を呑んで顔を上げた。

少し離れた場所で、望美と成哉が二人の子供の手を引いていた。

まるで家族そのもののように寄り添い、仏塔の前で仲睦まじく手を合わせていた。
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
9 Kabanata
ตอนที่ 1
ฉันนอนกับผู้ชายที่น่ากลัวที่สุดในนิวยอร์กมาห้าปี เก้าร้อยเก้าสิบเก้าครั้ง แต่คืนนี้เขาบอกฉันว่าฉันเป็นแค่เครื่องมือ และภารกิจถัดไปของฉันคือเลือกของขวัญต้อนรับให้คู่หมั้นของเขาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เดม่อนโผล่มาที่อพาร์ตเมนต์ของฉันเหมือนทุกคืนตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาอาบน้ำ แล้วเข้าหาฉันด้วยความหิวกระหายที่คุ้นเคย กระแทกร่างฉันเข้ากับกระจกบานสูงจรดเพดาน แสงไฟแมนฮัตตันพร่าเลือนอยู่ข้างล่าง“ฉันต้องการเธอ นอร่า”ฉันปล่อยตัวเองจมไปกับจูบที่กระหายและการกระแทกที่รุนแรงของเขาเขายังมีกลิ่นเลือดติดตัว แม้จะอาบน้ำแล้ว ฉันรู้ว่าเขาเพิ่งจัดการคนทรยศในตระกูลไปฉันไม่สนใจเขาเป็นปีศาจ เป็นราชาแห่งโลกใต้ดินของนิวยอร์ก และตัวเขาคือศาสนาเพียงหนึ่งเดียวของฉันในแสงไฟสลัว นิ้วของเขาลูบไปเจอแผลเป็นนูนบนไหล่ฉันฉันได้มันมาตอนเอาตัวเข้าบังเศษกระจกที่ปลิวจากแรงระเบิดเพื่อช่วยเขา“มันยังเจ็บอยู่ไหม” เขากระซิบ พลางจูบลงบนรอยแผลนั้น“ไม่แล้ว เดม่อน… เพื่อคุณ มันคุ้มค่า…” ฉันครางเรียกชื่อเขาท่ามกลางลมหายใจที่ขาดห้วงฉันเคยคิดว่านี่คือเทพนิยาย ฉันเป็นแค่คนไม่มีตัวตน เด็กกำพร้าที่เอาแต่ซุกหน้าอยู่กับหนั
Magbasa pa
ตอนที่ 2
เช้าวันถัดมา ฉันไปที่แกลเลอรี่ไม่ใช่เพื่อเลือกของขวัญให้บิอังก้าแน่นอน ฉันไปเพื่อจบงานสุดท้ายเพื่อซ่อมแซมสิ่งเดียวของแม่ที่ฉันยังเหลืออยู่ ภาพเหมือนของเธอเดม่อนใช้เส้นสายนำมันกลับมาให้ฉันจากโรงรับจำนำที่ใกล้ล้มละลาย เมื่อสองเดือนก่อนกลิ่นทินเนอร์ตีกระแทกจมูกฉันราวกับตะขอ ดึงฉันย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อนตอนนั้นฉันเป็นแค่นักศึกษาศิลปะยากจน เด็กกำพร้าที่ทำงานเข้ากะในร้านกาแฟเพื่อจ่ายค่าเรียนฉันวาดรูปในเวลาว่าง ฝันถึงนิทรรศการเดี่ยวของตัวเองจนวันหนึ่ง คุณหนูคนรวยปากร้ายจากโรงเรียนราดลาเต้ร้อนจี๋ใส่ผลงานเรียนจบของฉัน“อุ๊ย” เธอหัวเราะเยาะ “ของน่าสมเพชแบบนี้ไม่มีวันได้แขวนในแกลเลอรี่หรอก ฉันก็แค่ช่วยเธอเอาขยะไปทิ้ง”ฉันพยายามจะสู้กลับ แต่เพื่อนของเธอล้อมฉันไว้ แล้วฝ่ามือหนึ่งก็ตบฉันจนหน้าชาตอนนั้นเอง เดม่อนก็ปรากฏตัวเขายังไม่ใช่ปีศาจอย่างทุกวันนี้ ตอนนั้นเขาใส่สูทสั่งตัดมือราคาแพง ราวกับเทพเจ้าที่หลงเข้ามาผิดที่เขาแค่เดินผ่านมา คุยเรื่องนิทรรศการศิลปะ แต่เขาหยุดเขาไม่ได้แตะต้องเธอ แค่จ้องมอง แววตาเดียวที่เย็นยะเยือก วันถัดมา ตระกูลของเธอก็หายไปจากนิวยอร์กฉันคิดว่าเขาค
Magbasa pa
ตอนที่ 3
เซฟเฮาส์อยู่ในตึกเก่าแถบแมนฮัตตันตอนล่างลายนิ้วมือของฉันปลดล็อกประตูเดม่อนนั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่คาดคิด เขาบาดเจ็บจริง ๆไหล่ซ้ายของเขาพันด้วยผ้าพันแผล เลือดซึมทะลุผ้าก๊อซสีขาวออกมา“คราวกับนี้เป็นใคร” ฉันถาม พลางหยิบชุดปฐมพยาบาลออกมา“ไอ้เด็กเวรจากตระกูลคอสโลฟ” เขาตะคอก “คิดว่ามันจะมาล้ำเส้นฉันได้”ฉันตัดเสื้อของเขาออกกระสุนเฉี่ยว ไม่ลึก แต่ต้องเย็บกล้ามเนื้อเดม่อนเกร็งทันทีที่เข็มแทงผ่านผิวหนังความเจ็บปวดทำให้เขาน่ากลัวขึ้นเสมอ ราวกับสัตว์ที่บาดเจ็บหลังเย็บไปสิบสองเข็ม ฉันกำลังจะพันแผล เขากลับกระชากฉันขึ้นนั่งบนตัก จูบบดริมฝีปากฉันอย่างรุนแรง ทุกจังหวะที่เขาเข้ามาคือการประกาศความเป็นเจ้าของ ของฉัน ของฉัน ของฉันแต่สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกคือความเหนื่อยล้าเมื่อเขาเสร็จ เขากอดฉัน เกยคางอยู่บนไหล่ฉันนิ้วของเขาลูบเล่นแหวน ใจกลางแห่งซิซิลี บนนิ้วนางฉันมันคือแหวนแร่โกเมนสีแดงเข้มเก่าแก่ สัญลักษณ์ของผู้นำหญิงตระกูลวิทาเล่สองปีก่อน หลังจากที่ฉันรับกระสุนแทนหัวใจเขา เขาคุกเข่าลงและสวมแหวนวงนี้ให้ฉันด้วยตัวเอง“นอร่า เธอปกป้องหัวใจฉัน” เขาเคยพูด “ต่อไป ให้มันปกป้องเธอ”
Magbasa pa
ตอนที่ 4
งานเลี้ยงจบลงเกือบเที่ยงคืน“นอร่า ขับรถพาเราไปที่ท่าเรือหน่อย” บิอังก้าพูด พลางเกาะแขนเดม่อน เสียงเต็มไปด้วยคำสั่งแบบสะใจ “ฉันอยากรับลมทะเลกับเดม่อน คุยเรื่องฮันนีมูน แค่เราสามคน”เดม่อนไม่เถียง รอยคิ้วขมวดวูบหนึ่งผ่านใบหน้าเขา เร็วเกินกว่าจะมองเห็นได้ ก่อนที่เขาจะพยักหน้ามือฉันสั่นจับกุญแจแน่น “มันดึกแล้วนะคะ” ฉันพูด เสียงตึง “ท่าเรือไม่ปลอดภัย”“ว่ายังไงนะ ตั้งคำถามกับการตัดสินใจของฉันเหรอ?” เดม่อนหันมาหาฉันในที่สุด แววตาเย็นเฉียบ “หรือว่าผู้ช่วยของฉันดันไร้ความสามารถกับการขับรถง่าย ๆ”ฉันหลับตา กลืนคำพูด ความโกรธ ทุกอย่างลงคอ “ฉันจะไปเอารถ”ค่ำคืนที่ท่าเรือเงียบงันราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงคลื่นซัดกับชายฝั่ง กับเสียงแตรต่ำ ๆ ของเรือบรรทุกสินค้าที่อยู่ไกลออกไปฉันจอดรถใกล้จุดชมวิว มองกระจกหลัง เห็นบิอังก้าซุกในอ้อมแขนของเดม่อน“สวยจังเลย” เธอพูดเสียงดังอย่างตั้งใจ “เรามาที่นี่ทุกเดือนเป็นการออกเดทกลางคืนได้ไหมคะ”“ถ้าเธอชอบละก็นะ” เดม่อนตอบแบบเรียบๆ แต่ฉันได้ยินความรำคาญแฝงอยู่ทันใดนั้น เสียงซ่าที่แหลมดังทั่วรถ ระบบสื่อสารและระบบนำทางดับสนิท เลือดในร่างกายฉันเย็นยะเยือก เ
Magbasa pa
ตอนที่ 5
มุมมองของเดม่อนฉันได้บิอังก้ากลับมา ราคาที่ต้องจ่ายคือนอร่า“เรียกทุกคนมา!” ฉันตะคอกใส่มาร์โก้ “หาวิคเตอร์!”สองชั่วโมงต่อมา ท่าเรือทั้งแถบลุกเป็นไฟฉันเผาฐานของตระกูลคอสโลฟในนิวยอร์กทีละจุดฉันหักคอวิคเตอร์ด้วยมือเปล่า มองชีวิตดับลงจากแววตาเขาความสะใจจากการล้างแค้นอยู่ได้เพียงไม่กี่นาทีเมื่อควันจางหาย ความโกรธก็สลาย เหลือเพียงแค่โพรงว่างเปล่าเจ็บลึกตรงที่หัวใจเคยอยู่“มาร์โก้” ฉันพูด พลางเช็ดเลือดออกจากมือ “ส่งคนไปหานอร่า”“ครับ บอส”“ใช้ทุกอย่างที่มี โรงพยาบาล ห้องเก็บศพ หน่วยยามฝั่ง” เสียงฉันสั่น “หาตัวเธอมา”วันที่หนึ่ง ไม่มีอะไรเลย“บอสครับ เราค้นหาตามแนวชายฝั่งรัศมีห้าสิบไมล์แล้ว” มาร์โก้รายงานอย่างระมัดระวัง “ไม่พบร่องรอยเธอ”“หาต่อไป”“ครับ”ฉันนั่งอยู่ในออฟฟิศ กับขวดวิสกี้ที่ดื่มไม่ลงทุกครั้งที่หลับตา ฉันเห็นเธอตกลงไปฉันเห็นเลือดบานในน้ำ เหมือนกุหลาบกำลังตายวันที่สอง ยังไม่มีอะไร“บอสครับ กระแสน้ำแถบนั้นแรงมาก ไม่มีใครรอดเกินในไม่กี่ชั่วโมง…” มาร์โก้เว้นเสียง“หาต่ออีก!” ฉันปาแก้วใส่กำแพงแตกกระจาย “อย่ากลับมาถ้ายังไม่เจอเธอ!”ฉันนอนไม่หลับ ในค่ำคืน
Magbasa pa
ตอนที่ 6
มุมมองของเดม่อนในห้องทำงานของฉันงั้นเหรอ? ฉันรีบลุกขึ้น แววตากวาดมองทุกตารางนิ้วของห้อง“ตรงไหนกันแน่”“ผะ…ผมไม่แน่ใจ สัญญาณบอกว่าอยู่ตรงตัวคุณพอดี”ฉันเริ่มรื้อห้องอย่างจริงจัง โต๊ะ ตู้เอกสาร ชั้นหนังสือ ฉันค้นทุกซอกทุกมุมสิบนาทีต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าตู้นิรภัยที่ซ่อนอยู่หลังผนังนิ้วฉันสั่นขณะกดรหัส 1015 วันเกิดของเธอประตูเหล็กที่หนาเปิดออกอย่างเงียบงัน มันว่างเปล่าเงินสดหายไป เอกสารหายไป แม้แต่พาสปอร์ตของเธอก็หายแต่บนชั้นล่างสุด มีเครื่องติดตามชิ้นเล็กเท่าเมล็ดข้าว มันเปื้อนเลือดแห้งกรังเครื่องติดตามที่ฉันฝังไว้ในตัวเธอ เครื่องมือเพื่อการครอบครอง ไม่ใช่การปกป้องมีแค่เธอกับฉันที่รู้รหัสตู้นี้ ซึ่งหมายความว่า…“เธอยังมีชีวิตอยู่” ฉันพึมพำ คลื่นความโล่งใจถาโถมจนแทบทรุด แล้วความเดือดดาลก็พุ่งเข้ามาแทนที่ไม่ใช่แค่ยังมีชีวิต เธอยังเคยมาที่นี่ ในห้องนี้ขณะที่ฉันเป็นบ้าตามหาเธอ เธอกลับมาและเอาทุกอย่างที่สำคัญไปรวมถึง… แววตาฉันหยุดที่ช่องว่างลึกในตู้นิรภัยเดิมทีมีปืนพกอยู่ตรงนั้น สลักชื่อเธอ—นอร่า—ไว้บนนั้นมันคือของขวัญชิ้นแรกที่ฉันให้เธอ ในวันเกิดครบรอบยี่สิบปีตอ
Magbasa pa
ตอนที่ 7
มุมมองของเดม่อนสิบแปดชั่วโมงต่อมา ฉันยืนอยู่หน้าคฤหาสน์โวลคอฟนอกเมืองมอสโกหิมะกำลังตก อากาศติดลบยี่สิบองศา ฉันไม่รู้สึกหนาวไฟในท้องฉันร้อนพอจะละลายผืนดินน้ำแข็งนั่นได้“เดม่อน วิทาเล่” การ์ดรัสเซียคนหนึ่งพูดภาษาอังกฤษชัดเป๊ะ “คุณโวลคอฟรอคุณอยู่”ฉันไม่ตอบ แค่เดินตามเข้าไปที่นี่เป็นป้อมปราการสไตล์บาโรก ราวกับปราสาทแห่งน้ำแข็งและหินฉันไม่ได้มาเที่ยว ฉันมาทวงของที่เป็นของฉันคืนในห้องโถงหลัก เลโอ โวลคอฟ นั่งอยู่บนโซฟาหนัง ในมือถือแก้ววอดก้าผมสีบลอนด์ แววตาสีฟ้า สูทสีดำตัดพอดีตัว แต่เธอไม่ได้อยู่ตรงนั้น“นอร่าอยู่ไหน” ฉันถามเข้าประเด็นทันที“คุณวิทาเล่” เลโอพูดเสียงนิ่ง วางแก้วลง “คุณเดินทางมาไกล ไม่ดื่มอะไรสักแก้วเหรอ”“ฉันไม่ได้มาคุยเล่น” ฉันชักปืน “ส่งเธอมา”ชั่วพริบตา ปืนยี่สิบกระบอกเล็งมาที่หัวฉันเลโอโบกมือ ลูกน้องผ่อนลงนิดหน่อย แต่ปืนยังเล็งฉันอยู่“นั่งสิ” เลโอพูด “ในฐานะแขก คุณควรมีมารยาทหน่อย”“ฉันไม่ใช่แขก ฉันมาหาผู้หญิงของฉัน”“ผู้หญิงของคุณ?” เลโอหัวเราะแห้งไร้อารมณ์ “คุณเข้าใจผิดแล้ว เธอไม่เคยเป็นของคุณ”“เธออยู่กับฉันมาห้าปี”“ห้าปี” เลโอทวน “แล้วต
Magbasa pa
ตอนที่ 8
มุมมองของเดม่อน“เดม่อน!” บิอังก้าวิ่งออกมา “คุณ…คุณมาแล้ว ฉันรู้ว่าคุณไม่มีวันปล่อยให้นังผู้หญิงคนนั้น…”เธอสวมเสื้อคลุมผ้าไหมสีขาว ผมยุ่งเหยิง ชัดเจนว่าเพิ่งลุกจากเตียงฉันไม่พูดอะไร แค่ชักปืนเล็งไปที่หัวเธอ “คุกเข่า”“อะไรนะ?” บิอังก้าชะงัก “เดม่อน คุณบ้าไปแล้วเหรอ?”“ฉันบอกให้คุกเข่า!”เสียงปืนดังสนั่น กระสุนเฉี่ยวหูเธอ ก่อนจะฝังเข้าไปที่ผนังด้านหลังเธอบิอังก้ากรีดร้องแล้วทรุดลงกับพื้น“ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอและวิคเตอร์” ฉันพูด เดินเข้าไปหา “ชู้รักสามปี จัดฉากการลักพาตัว แผนฆ่านอร่า”“ฉะ…ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร…”“ยังจะแสดงอีกเหรอ?” ฉันหัวเราะ ก่อนเปิดไฟล์บันทึกเสียงจากโทรศัพท์เสียงของเธอเองที่ดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น: “วิคเตอร์ ทำตามแผนให้เป๊ะ ผู้หญิงคนนั้นตายไปก็ดี แต่ถ้ายังรอด ทำให้พิการ เดม่อนต้องเลือกฉัน เขาไม่มีทางเลือกอื่น”พอไฟล์บันทึกเสียงจบ บิอังก้า หน้าขาวซีดเหมือนผ้าขาว“ทีนี้จะพูดอะไรแก้ตัวอีกไหม”“เดม่อน ได้โปรด ให้ฉันอธิบาย…” เธอคลานเข้ามา พยายามกอดขาฉัน “ฉันทำเพื่อเรา! เพื่อความเป็นพันธมิตร! ผู้หญิงคนนั้นขวางทางตระกูลเรา!”“พันธมิตร?” ฉันเ
Magbasa pa
ตอนที่ 9
มุมมองของนอร่าฉันรู้ว่าใครเป็นคนส่งมา ไม่มีใครอื่นเคยเห็นภาพต้นฉบับแบบใกล้ ๆ ไม่มีใครอื่นรู้ว่ามันมีความหมายกับฉันแค่ไหนฉันไม่ได้เผามันทิ้ง ตรงกันข้าม ฉันเก็บมันอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่เพราะฉันซาบซึ้ง แต่เพราะมันคือเครื่องเตือนใจต่อให้สำเนาจะสมบูรณ์แบบแค่ไหน มันก็ไม่มีวันเป็นต้นฉบับ เหมือนเรา เราไม่มีวันย้อนกลับไปได้ตลอดปีผ่านมา ของขวัญยังถูกส่งมาไม่หยุด เครื่องประดับ ภาพวาดดัง ๆ ของเก่าแก่ แม้กระทั่งทั้งแกลเลอรี่แต่ละชิ้นมูลค่ามหาศาล และทุกชิ้นถูกส่งกลับไปโดยไม่แกะ ชิ้นที่ส่งคืนไม่ได้ ฉันก็เผามันทิ้งในสวน ฉันก่อกองไฟจากจดหมายที่เขาส่งมา เปลวไฟสูงใกล้กับท้องฟ้ายามค่ำคืน ราวกับกองเพลิงเผาศพให้เด็กสาวที่ฉันเคยเป็น“เผาอดีตอีกแล้วเหรอ” เลโอถาม พลางโอบฉันจากด้านหลัง“เปล่า” ฉันเอนตัวซบอ้อมกอดเขา “แค่สงสัยว่าเมื่อไหร่เขาจะยอมแพ้สักที”“บางทีอาจจะไม่ยอมแพ้เลย” เลโอกระซิบ จูบข้างหูฉัน “ผู้ชายที่ตกหลุมรักเธอ…ไม่ปล่อยง่าย ๆ หรอก”ฉันหันไปหาเขา “รวมถึงคุณด้วยเหรอ”“รวมถึงฉัน” เขาพยักหน้าจริงจัง “ไม่มีวัน”สามเดือนต่อมา ฉันกับเลโออยู่ที่ลาสเวกัส โรงแรมเอ็มจีเอ็มแกร
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status