สัตว์เลี้ยงกบฏของเจ้าพ่อมาเฟีย

ฉันนอนกับผู้ชายที่น่ากลัวที่สุดในนิวยอร์กมาห้าปี เก้าร้อยเก้าสิบเก้าครั้ง แต่คืนนี้เขาบอกฉันว่าฉันเป็นแค่เครื่องมือ และภารกิจถัดไปของฉันคือเลือกของขวัญต้อนรับให้คู่หมั้นของเขา

เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เดม่อนโผล่มาที่อพาร์ตเมนต์ของฉัน

เหมือนทุกคืนตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาอาบน้ำ แล้วเข้าหาฉันด้วยความหิวกระหายที่คุ้นเคย กระแทกร่างฉันเข้ากับกระจกบานสูงจรดเพดาน แสงไฟแมนฮัตตันพร่าเลือนอยู่ข้างล่าง

“ฉันต้องการเธอ นอร่า”

ฉันปล่อยตัวเองจมไปกับจูบที่กระหายและการกระแทกที่รุนแรงของเขา

เขายังมีกลิ่นเลือดติดตัว แม้จะอาบน้ำแล้ว ฉันรู้ว่าเขาเพิ่งจัดการคนทรยศในตระกูลไป

ฉันไม่สนใจ

เขาเป็นปีศาจ เป็นราชาแห่งโลกใต้ดินของนิวยอร์ก และตัวเขาคือศาสนาเพียงหนึ่งเดียวของฉัน

ในแสงไฟสลัว นิ้วของเขาลูบไปเจอแผลเป็นนูนบนไหล่ฉัน

ฉันได้มันมาตอนเอาตัวเข้าบังเศษกระจกที่ปลิวจากแรงระเบิดเพื่อช่วยเขา

“มันยังเจ็บอยู่ไหม” เขากระซิบ พลางจูบลงบนรอยแผลนั้น

“ไม่แล้ว เดม่อน… เพื่อคุณ มันคุ้มค่า…” ฉันครางเรียกชื่อเขาท่ามกลางลมหายใจที่ขาดห้วง

ฉันเคยคิดว่านี่คือเทพนิยาย ฉันเป็นแค่คนไม่มีตัวตน เด็กกำพร้าที่เอาแต่ซุกหน้าอยู่กับหนังสือ เขาทำให้ฉันเป็นคนที่เขาไว้ใจ เป็นอาวุธ เป็นรางวัลของเขา

ถ้าฉันได้แต่งงานกับเขา… ฉันคงอยู่บนสวรรค์

ทันทีที่ความคิดนั้นผุดขึ้น เขาก็ดึงตัวออกจากฉัน พร้อมแรงสั่นสุดท้าย

“ฉันมาบอกว่าอาทิตย์หน้ามีมื้อค่ำของตระกูล” เขาพูด พลางพ่นควันบุหรี่เป็นวง แววตาจับจ้องฉันผ่านม่านควันนั้น

หัวใจฉันเต้นแรงจนสะดุด

นี่คือการชวนของเขางั้นเหรอ

บางทีเขาอาจพร้อมแล้ว คืนนี้เขาเอาฉันด้วยความกระหายที่ต่างออกไป ดิบ เถื่อน และแทบกลืนกินทุกอย่าง

“ฉันจะเตรียมตัวให้พร้อม เดม่อน” ฉันเดินไปหยิบเสื้อให้เขา “ต้องให้ฉันสรุปเรื่องการขนส่งฝั่งตะวันตกให้ไหม หรือว่า…”

“ไม่”

เขาพูดขัดขึ้นมา ด้วยเสียงเย็นชา

“บิอังก้าจะมาด้วย มันเป็นงานหมั้นของเรา”

บิอังก้า

เจ้าหญิงมาเฟียจากตระกูลที่ควบคุมเส้นทางขนส่งทั้งหมด

ฉันชะงัก เสื้อหลุดจากมือร่วงลงพื้น “งานหมั้น? ฉันนึกว่าเป็นแค่ข่าวลือ…”

“ไม่ใช่ข่าวลือ มันคือธุรกิจ” เดม่อนพูดพลางยักไหล่ “และเธอคือคนที่เก่งที่สุดของฉัน ฉันต้องการให้เธอเตรียมของขวัญให้บิอังก้า เธอชอบแวนโก๊ะ เลือกงานต้นฉบับจากแกลเลอรี่ของเธอให้กับเธอ”

เขาอยากให้ฉันเลือกของขวัญให้ผู้หญิงที่กำลังขโมยชีวิตของฉันไปงั้นเหรอ

น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาในแววตา ฉันห้ามเสียงตัวเองไม่ให้สั่นไม่ได้ “เดม่อน ฉันคิดว่าห้าปีที่ผ่านมา… ฉันคิดว่าเราเป็นมากกว่า—”

“มากกว่าอะไร?” เขาพูดขัดขึ้นมา มองด้วยแววตาเยาะเย้ยคุ้นเคย “มากกว่าทรัพย์สินงั้นเหรอ ไม่หรอก นอร่า เธอคือผลงานที่สมบูรณ์แบบของฉัน ฉันสอนเธอทุกอย่าง วิธีสง่างาม วิธีแข็งแกร่ง วิธีจัดการงานสกปรก แต่เธอลืมบทเรียนสำคัญที่สุดไป สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาไม่มีสิทธิ์ฝัน มันมีหน้าที่เชื่อฟัง”

เลือดเหมือนถูกสูบออกจากใบหน้าฉัน

“ส่วนห้าปีที่ผ่านมา…” เขาหยุดไปชั่วขณะยาวนานราวกับชั่วชีวิต

“คิดซะว่าเป็นการบำรุงรักษา อาวุธต้องคมถึงจะใช้งานได้ จริงไหม ไม่ว่าฉันจะใช้มันในออฟฟิศ…หรือบนเตียง”

ฉันดึงพรมมาคลุมร่างเปลือยเปล่า พยายามคว้าศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่นิดเดียว

“แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ”

เดม่อนเดินเข้ามาแล้วคุกเข่าลง

เขาเอานิ้วบีบคางฉันไว้ ใช้นิ้วโป้งลูบริมฝีปากฉัน

สัมผัสที่เคยทำให้ฉันสั่นไหว ตอนนี้มีแต่ความคลื่นไส้

“เป็นเด็กดีสิ” เสียงเขาเย็นยิ่งกว่าพื้นใต้ตัวฉัน “อย่าลืมว่าใครเป็นคนพาเธอออกมาจากกองขยะ”

เขาลุกขึ้นแล้วจากไป ทิ้งฉันไว้คนเดียวบนพื้น

ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าไกลออกไป แล้วตามด้วยเสียงประตูห้องนอนปิดลง

ฉันเดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องน้ำ ร้องไห้ไม่หยุด ผู้หญิงในกระจกดูสติแตก แววตาบ้าคลั่ง

น้ำอุ่นชำระล้างความอบอุ่นของเดม่อนออกไป แต่ไม่อาจล้างความอับอายและสิ้นหวังได้

ห้าปี

ตลอดห้าปี ฉันคิดว่าฉันคือผู้หญิงของเขา สุดท้ายแล้ว ฉันก็เป็นแค่อาวุธที่เขาลับให้คม

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาจากช่องลับในผนัง

สามปีก่อน ในงานประมูลของโซเธอบี้ เดม่อนส่งฉันไปจัดการคนรัสเซียคนหนึ่งที่เริ่มเป็นปัญหา

เขาชื่อเลโอ โวลคอฟ ตอนที่ฉันเอาปืนจ่อหลังเขา เขาไม่สะดุ้งเลย แค่หัวเราะเบา ๆ แล้วสอดโทรศัพท์เครื่องนี้ใส่มือฉัน

เขากระซิบว่า “นกสวยในกรงทองย่อมฝันถึงการบินเสมอ เมื่อเจ้านายของเธอหักปีกเธอ โทรหาฉัน ฉันจะให้ท้องฟ้าแก่เธอ”

ฉันเคยคิดว่าเขาบ้า แต่ตอนนี้ เขาคือความหวังเดียวของฉัน

นิ้วที่สั่นเทาพิมพ์ข้อความออกไป

[ฉันรับข้อเสนอของคุณ สามวัน พาฉันออกจากนิวยอร์กนรกนี่ให้พ้นที]