LOGIN(มุมมองของแคลร์)เรือยอชต์โยกเบาๆ ใต้ฝ่าเท้าขณะที่ฉันก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้า ลมยามเย็นพัดพาเอาความหอมของทะเลมาด้วยฉันยืนอยู่ตรงนั้นสักพัก สายตาเหลือบมองไปรอบๆ แขกส่วนใหญ่มากันครบ และบรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะฉันจัดชุดเดรสสีขาวให้เข้าที่ สัมผัสได้ถึงเนื้อผ้านุ่มๆ ที่เสียดสีกับต้นขา และเตือนตัวเองว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่ในคืนนี้ เดเมียนฉันมาเพื่อเขา และฉันวางแผนที่จะทำให้ชื่อเสียงของเขาเสียหายหนักอีกครั้งก่อนที่ค่ำคืนนี้จะจบลงฉันเดินฝ่าฝูงชนอย่างระมัดระวัง ยิ้มอย่างสุภาพให้กับคนที่ฉันไม่รู้จัก ขณะที่สายตาของฉันสอดส่องมองหาเบาะแสของเขางานเลี้ยงเริ่มแล้ว แต่เดเมียนกับยัยโง่ที่เขานอนด้วยก็ยังไม่มีวี่แววเลย เขาช่างกล้าเหลือเกินที่พาเธอออกมาให้เห็นในที่สาธารณะทั้งที่ยังไม่ได้เซ็นเอกสารหย่าเลยก็มันเป็นปาร์ตี้ส่วนตัวนี่นา ไม่มีอะไรหลุดออกไปหรอก แต่สำหรับฉันแล้วมันไม่เวิร์คหรอก ฉันตั้งใจจะทำลายเขาให้ยับเยินยิ่งกว่าเดิมด้วยอะไรก็ตามที่ฉันหาได้ฉันถือกระเป๋าคลัตช์ใบเล็กไว้ใกล้ตัว เครื่องบันทึกเสียงซ่อนอยู่ข
(มุมมองของแคลร์)เป็นเวลาบ่ายแล้ว ฉันก้าวออกจากห้องอาบน้ำ รู้สึกถึงน้ำอุ่นที่ยังคงเกาะติดผิวเป็นหย droplets เล็กๆ ขณะที่ฉันห่อตัวด้วยเสื้อคลุมสีขาวนุ่มๆ ที่ให้ความรู้สึกสบายตัวเนื้อผ้าโอบอุ้มฉันอย่างอ่อนโยน และฉันใช้เวลาสักครู่เพื่อดื่มด่ำกับความสงบในห้องนอนก่อนที่ค่ำคืนจะเริ่มต้นขึ้นฉันนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งและค่อยๆ แต่งหน้าเตรียมตัวไปงานปาร์ตี้บนเรือยอชต์ ซึ่งจริงๆ แล้วฉันไม่อยากไปเลยสักนิดฉันค่อยๆ เกลี่ยรองพื้นให้ทั่วแก้มอย่างระมัดระวัง เพื่อให้แน่ใจว่าดูเป็นธรรมชาติและสม่ำเสมอจากนั้นฉันก็แต้มอายแชโดว์ประกายระยิบระยับเล็กน้อยลงบนเปลือกตา ทำให้ดวงตาดูโดดเด่นอย่างเป็นธรรมชาติ และสะท้อนแสงได้อย่างพอดีบลัชออนช่วยให้แก้มของฉันดูเปล่งปลั่งอย่างเป็นธรรมชาติ และฉันปิดท้ายด้วยลิปสติกสีแดงเข้มที่ให้ความรู้สึกโดดเด่นบนริมฝีปาก ทำให้ฉันรู้สึกมั่นใจสำหรับค่ำคืนที่จะมาถึง แม้ว่าในใจฉันจะรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าอยู่ก็ตามทันใดนั้นกริ่งประตูบ้านฉันก็ดังขึ้น ฉันทำแปรงแต่งหน้าหล่น แล้วรีบวิ่งออกจากห้องด้วยเท้าเปล่า ย่
(มุมมองของกาเบรียล)ลีโอยืนอยู่ที่ล็อบบี้ ดูเหมือนเขามีเรื่องหนักใจอยู่เรื่องหนึ่งที่ยังไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ในทันที"เช้านี้ผมได้รับอีเมลจากผู้บริหารระดับสูงของ TechSport ครับ เจ้านาย ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสำคัญนะครับ"ฉันมองไปรอบๆ ล็อบบี้ที่วุ่นวายเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสนใจมากเกินไป จากนั้นก็หันกลับมามองลีโอ"มาพบฉันที่ห้องทำงานในอีกห้านาที เราจะคุยกันที่นั่น"ฉันขึ้นลิฟต์ไปคนเดียวและก้าวเข้าไปในห้องทำงาน ปิดประตูเบาๆ ด้วยเสียงคลิกเบาๆฉันถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกแล้วแขวนไว้อย่างเรียบร้อยที่พนักพิงเก้าอี้ จากนั้นก็พับแขนเสื้อขึ้น สัมผัสอากาศเย็นที่ปลายแขนฉันนั่งลงโดยวางกระเป๋าหนังที่ใส่แล็ปท็อปไว้บนโต๊ะ เอนหลังพิงเก้าอี้ ถอนหายใจยาวๆ พยายามล้างความคิดเรื่องมื้อเที่ยงกับแคลร์และความตึงเครียดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ระหว่างเราสักครู่ต่อมา ลีโอก็เดินเข้ามาและปิดประตูเบาๆ"เกิดอะไรขึ้นลีโอ?" ฉันถามพลางโน้มตัวไปข้างหน้า วางข้อศอกลงบนโต๊ะ และจ้องมองเขาอย่างตั้งใจลีโอหยิบแท็บเล็ตออกมาแล
(มุมมองของกาเบรียล)ความโกรธปะทุขึ้นลึกๆ ในอกของฉันขณะที่ฉันนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ระหว่างการประชุมฉันกัดฟันแน่นจนรู้สึกเจ็บ นิ้วกดลงบนที่วางแขนแน่น แต่ฉันพยายามทำหน้าให้สงบและน้ำเสียงนิ่ง ไม่แสดงออกถึงความเปลี่ยนแปลงใดๆ ออกมาน้ำเสียงที่เสียดแทงใจดำของผู้หญิงคนนั้นที่มีต่อแคลร์ยังคงดังก้องอยู่ในหูฉัน และฉันต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการควบคุมอารมณ์ไม่ให้แสดงออกมากเกินไปฉันหันไปทางแคลร์แล้วส่งยิ้มให้เธอ แต่เธอกลับพยายามกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ฉันมองตรงไปที่ผู้หญิงตรงข้ามโต๊ะ “แคลร์ทำงานกับฉัน และเธอเป็นส่วนเสริมที่ดีเยี่ยมให้กับบริษัท ผลงานของเธอสร้างความแตกต่างอย่างแท้จริงให้กับโครงการต่างๆ ของเรา และฉันไว้วางใจในการทำงานของเธออย่างเต็มที่ เธอได้นำทักษะต่างๆ มาเสริมความแข็งแกร่งให้กับทีมของเราในแบบที่ฉันไม่คาดคิดมาก่อนเลยตอนที่เธอเข้ามาทำงาน”“เข้าใจแล้วค่ะ” หญิงคนนั้นตอบ “ฉันหวังว่าคุณจะพูดความจริงนะคะ ฉันได้ยินเรื่องปัญหาของเธอกับเดเมียนมาเยอะเลยค่ะ”ฉันพยายามระงับความหงุดหงิดที่เพิ่มมากขึ้น “แคลร์เป็นเหยื่อในเ
(มุมมองของแคลร์)ถ้อยคำรุนแรงจากผู้หญิงสองคนหลังเคาน์เตอร์ยังคงดังก้องอยู่ในใจขณะที่ฉันเดินห่างออกไปจากพวกเธอหนึ่งในนั้นกระซิบเสียงดังพอที่ฉันจะได้ยินทุกพยางค์"เธอคงใช้เส้นสายได้งานนี้มาแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคนอย่างเธอจะมาทำงานที่นี่ได้ยังไงหลังจากเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับเดเมียน ลอเรนต์?"อีกคนหนึ่งหัวเราะเบาๆ แล้วเสริมว่า "ฉันพนันได้เลยว่าเธอกำลังส่งข้อมูลกลับไปให้เขา ผู้หญิงแบบนั้นมักจะมีแผนการลับและความลับที่คิดว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเสมอ"ความโกรธปะทุขึ้นในตัวฉัน ทำให้ฉันกำมือแน่นไว้ข้างลำตัวฉันหยุดชะงักทันทีและหันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขาโดยตรง สายตาของฉันจ้องมองไปที่พวกเขาทันทีที่พวกเธอสังเกตเห็นว่าฉันมองไปทางนั้น สองหญิงสาวก็แสร้งทำเป็นยุ่งอยู่กับการทำงานบนคอมพิวเตอร์อย่างเต็มที่ พิมพ์ข้อความด้วยความตั้งใจเกินจริง และหลีกเลี่ยงการสบตาฉันราวกับว่าพวกเธอไม่ได้พูดอะไรสักคำฉันถอนหายใจช้าๆ พยายามปล่อยให้ความโกรธสงบลงภายใน จากนั้นก็หันหลังกลับและเดินต่อไปยังลิฟต์หัวใจของฉันยังคงเต้นเร็วขึ้
(มุมมองของแคลร์)เสียงแผ่วเบาที่อยู่นอกประตูทำให้ฉันหยุดนิ่งอยู่กับที่ ลมหายใจแทบหยุดนิ่ง ขณะที่ฉันสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่เมื่อฉันตั้งใจฟังให้ดียิ่งขึ้น เสียงก็ยิ่งชัดเจนขึ้น และในที่สุดฉันก็เข้าใจเสียงโทรศัพท์ดังมาจากโต๊ะในห้องนั่งเล่น ฉันตบขมับตัวเองและถอนหายใจด้วยความหงุดหงิดที่ตัวเองทำตัวโง่เขลาต่อเรื่องง่ายๆ อย่างการรับโทรศัพท์ตอนกลางดึกฉันรีบลงจากเตียง กระชากประตูเปิดออก แล้วเดินเท้าเปล่าไปตามทางเดินไปยังห้องนั่งเล่น ที่ซึ่งโทรศัพท์ของฉันยังคงดังอยู่บนโต๊ะทันทีที่ฉันเอื้อมมือไปคว้ามันไว้แน่น เสียงกริ่งก็หยุดลง ทำให้ห้องเงียบสงบอีกครั้ง"ใครโทรมาเวลานี้นะ" ฉันพึมพำกับตัวเองขณะมองดูหน้าจอฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าเป็นแจ็กซ์ ฉันนั่งลงบนโซฟาแล้วดูเวลาในโทรศัพท์ฉันเบิกตาโตด้วยความประหลาดใจเมื่อรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว ฉันไม่รู้เลยว่าเช้ามาถึงเร็วขนาดนี้หลังจากนอนไม่หลับมาทั้งคืนฉันปัดผมออกจากใบหน้า แล้วรีบกดหมายเลขโทรศัพท์ของแจ็กซ์แจ็กซ์รับสายทันทีที่เส







![ม่านรักไฟเสน่หา NC30+ [โคแก่กินหญ้าอ่อน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)