Semua Bab ราชินีเที่ยงคืนของมหาเศรษฐี: Bab 1 - Bab 10

(มุมมองของแคลร์)ก่อนที่ฉันจะถึงประตู ฉันได้ยินเสียง เสียงครางเบาๆ ดังมาจากห้องของเรา เท้าของฉันชะลอลงโดยไม่ทันคิดอะไรเลยร่างกายของฉันตอบสนองก่อนที่สมองจะตามทันเสียอีก ชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดว่าตัวเองคงคิดไปเอง เพราะความเงียบที่ต้อนรับฉันเมื่อเข้ามาในคืนนี้ ความเงียบนั้นบางครั้งก็ชอบเล่นตลกกับเราเหลือเกินแล้วฉันก็ได้ยินเสียงนั้นอีกครั้ง ไม่ดังมาก แต่มากพอที่จะทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะฉันหยุดอยู่หน้าประตูห้องนอน มือถือกล่องเค้กและดอกกุหลาบสีขาว ทุกอย่างหยุดนิ่งอยู่ภายในตัวฉัน ราวกับว่าทั้งโลกกำลังกลั้นหายใจไปพร้อมกับฉันไม่สิ ต้องมีคำอธิบายแน่ ฉันกำกล่องเค้กแน่นมาก ไม่อยากให้ครีมตกแต่งเค้กเลอะเทอะฉันจ้องมองไปที่ประตูห้องนอนของเรา เราแต่งงานกันมาเจ็ดปีแล้วเสียงครางดังเล็ดลอดออกมาจากห้องของเราอีกครั้ง และคราวนี้ฉันไม่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเสียงเบาลงแล้ว ฉันกระพริบตาด้วยความสับสน ฉันจำเสียงนั้นได้ มันเป็นเสียงของเดเมียนฉันกำกล่องเค้กแน่นขึ้น มันเอียงเล็กน้อยก่อนที่ฉันจะประคองมันไว้ได้ ลมหายใจของฉันช้าลงขณะที่หัวใจเต้นแรงด้วยความวิตกกังวลฉันตกใจมาก ฉันรู้แล้วว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นก่

(มุมมองของแคลร์)ฉันไม่ได้แค่อยากเต้นรำ ฉันอยากปล่อยตัวเองให้หลงลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปเลย เมื่อยืนอยู่ใจกลางคลับ Eclipse ฉันก็ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ใช้เวลาเจ็ดปีทำลายความเจิดจรัสของตัวเองอีกต่อไปแล้วฉันรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่ เป็นวิญญาณที่กลับคืนสู่โลกแห่งคนเป็น และชายที่อุ้มฉันอยู่ในอ้อมแขนคือประกายไฟที่ฉันตั้งใจจะใช้จุดประกายชีวิตในอดีตของฉันนักเต้นคนอื่นๆ ลงไปที่ฟลอร์เต้นรำ ซึ่งเต็มไปด้วยน้ำหอมราคาแพงแต่ทันทีที่มือของเขาสัมผัสแผ่นหลังของฉัน ทุกสิ่งทุกอย่างก็หายไปหมดสิ้นเขาเคลื่อนไหวราวกับสัตว์นักล่า ด้วยความคล่องแคล่วและเชี่ยวชาญอย่างเหลือเชื่อ นำทางฉันไปยังจุดศูนย์กลางได้อย่างง่ายดาย ด้วยความมั่นใจที่ไม่ได้เรียกร้องอะไร แต่กลับเรียกร้องอย่างเด็ดขาดทุกย่างก้าวล้วนมีความสำคัญ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันรู้สึกถึงแรงดึงดูดให้เดินตาม และประกายไฟก็จุดประกายขึ้นในหัวใจของฉัน"คุณดูเครียดนะ" เขาพึมพำ ลมหายใจของเขาสัมผัสข้างหูฉัน ทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับอุณหภูมิในห้องเลย"ฉันไม่ชินกับมันแล้ว" ฉันพูดออกไป แม้ว่ามันจะไม่เป็นความจริงก็ตามชีวิตสมรสของฉัน

(มุมมองของกาเบรียล)ขณะนั่งอยู่ในห้องทำงานของฉันบนชั้นบนสุด ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจมากผ่านมาหลายวันแล้ว โทรศัพท์ของฉันยังวางอยู่บนโต๊ะไม้มาฮอกานีเหมือนท่อนไม้ฉันคอยเหลือบมองนาฬิกาอยู่เรื่อยๆ รอการแจ้งเตือน ข้อความ โทรศัพท์ หรืออะไรก็ตามจากผู้หญิงที่ฉันพบในงานเลี้ยงสวมหน้ากาก และคนที่ฉันได้ใช้เวลาค่ำคืนอันเร่าร้อนด้วยกันผมทิ้งเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวไว้ ซึ่งผมไม่เคยทำแบบนั้นเลย ผมเป็นคนที่สร้างกำแพงเพื่อหาเลี้ยงชีพ แต่ผมกลับให้กุญแจสู่ความเป็นส่วนตัวของผมกับเธอ และเธอกลับไม่ใช้มัน"ท่านครับ?" ลีโอ รองผู้ช่วยของผม ยืนอยู่ที่ประตูด้วยท่าทางประหม่า เขามีเหตุผลที่ดีที่จะประหม่า เพราะผมไม่ใช่คนทำงานด้วยง่ายเลยตลอดสัปดาห์นี้"เป็นการเฝ้าระวังของคลับอีคลิปส์" ฉันตอบกลับอย่างห้วนๆ โดยไม่ละสายตาจากแท็บเล็ต "คุณได้รับข้อความนั้นหรือเปล่า?""ทางคลับมีนโยบายความเป็นส่วนตัวที่เข้มงวดมากครับ กาเบรียล พวกเขาใช้เครื่องรบกวนสัญญาณและอุปกรณ์ป้องกันอินฟราเรดเพื่อป้องกันการบันทึกใดๆ แต่เราก็สามารถบันทึกภาพทางเข้าหลักและลิฟต์บริการได้แบบไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ครับ""นำมาให้ฉันเดี๋ยวนี้"ฉันอยากเห็นหน้าเขา ฉันลืมเ

(มุมมองของแคลร์)ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ แสงนุ่มนวลจากจอคอมพิวเตอร์ช่วยให้ใบหน้าอบอุ่น ขณะที่ฉันดู Gabriel Arnaud ไล่ล่าฉันอยู่บนหน้าจอเขากำลังตามหาอีเมลนิรนามที่ฉันส่งไป รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉันมีบางอย่างที่ดึงดูดใจอย่างเหลือเชื่อเกี่ยวกับวิธีการทำงานของเขา และฉันก็ห้ามความรู้สึกใจเต้นระรัวในท้องไม่ได้เลยเราถูกเรียกว่า Ghost Grid ด้วยเหตุผลบางอย่าง ไม่มีใครหาเราเจอได้เว้นแต่เราจะตัดสินใจว่าพวกเขาหาเจอ“ลูคัส ตอนนี้เขากำลังตรวจสอบเอกสารทางการเงินอยู่” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแม้ว่าหัวใจจะเต้นเร็วขึ้น “ถ้าเขาสามารถเชื่อมโยงข้อมูลเหล่านั้นได้ เขาจะรู้ว่าเป็นฉัน”“เข้าใจแล้วครับเจ้านาย” ลูคัสตอบอย่างรวดเร็ว “ตอนนี้ผมจะแยกเส้นทางออกเป็นสามทาง ถ้าเขาเลือกทางใดทางหนึ่ง ทางอื่น ๆ ก็จะหายไปอย่างมหัศจรรย์”แจ็กซ์แทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขี้เล่นและเบาๆ “แล้วฉันก็จะปล่อยโปรไฟล์ปลอมอีกสองอันที่หน้าตาเหมือนของเราเป๊ะเลย ไอ้หนุ่มคนนั้นคงต้องนั่งเกาหัวเป็นชั่วโมงเลยล่ะว่าอันไหนจริง อันไหนปลอม สนุกแน่ๆ”ฉันหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหัว “พวกเธอสองคนสนุกกับเรื่องนี้มากเกินไปแล้วนะ เหมือนกับว่าอยากใ

(มุมมองของกาเบรียล)ฉันรู้ว่าฉันควรเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาจับเธอเรื่องที่เธอเข้ามาในห้องทำงานของฉันแบบนั้น แต่แทนที่จะทำอย่างนั้น ฉันกลับนั่งลง และรู้สึกว่าสถานการณ์ทั้งหมดนั้นน่าขบขันจนรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ริมฝีปาก“ตอนที่ผมดูประวัติการทำงานของคุณ คุณไม่ได้ระบุว่าคุณมีความสามารถในการบุกเข้าไปในสำนักงานของคนอื่น” ผมพูด “บอกผมหน่อยสิว่าทำไมผมถึงไม่ควรเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาจับคุณ”รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้าของเธอ “อย่างที่ฉันบอก ฉันมีข้อเสนอให้คุณ ถ้าคุณอยากไล่ฉันออก คุณคงทำไปแล้วตั้งแต่แรก”ฉันจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง สายตาไล่สำรวจไปทั่วร่างกายของเธอ ผมสีดำเงางามที่มัดเป็นหางม้า และใบหน้าที่สวยงามดึงดูดสายตาฉัน ฉันอยากจะไล่สายตาไปทั่วเรือนร่างของเธอ แต่ฉันก็หยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ และสายตาของเราก็ประสานกันเธอไม่ได้ดูเหมือนคนที่กำลังขอสมัครงานเลยยิ่งฉันเฝ้ามองเธอมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งแน่ใจมากขึ้นเท่านั้นว่าไม่มีอะไรในเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นโดยบังเอิญฉันเชิญเธอมาสัมภาษณ์งานด้วยความอยากรู้เท่านั้น แคลร์ ลอเรนต์ไม่ได้เดินเข้ามาในห้องทำงานของฉันเพียงเพื่อสร้างความประทับ