บทที่ 4; โกสต์กริดตื่นขึ้น

(มุมมองของแคลร์)

สี่วันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ฉันได้เห็นเดเมียน ลอเรนต์ ชายผู้ที่ฉันเปลี่ยนให้กลายเป็นพลังแห่งธรรมชาติ มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเฉยเมยอย่างสิ้นเชิง ขณะที่ผู้หญิงอีกคนนอนอยู่บนเตียงของเรา

คืนนั้น ฉันเดินวนไปวนมาในห้องนั่งเล่น แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

ฉันเอาแต่เช็คโทรศัพท์ ทั้งๆ ที่ฉันเกลียดตัวเองที่ทำแบบนั้น

ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีข้อความด่วนส่งมา เดเมียนไม่ได้พยายามติดต่อฉันเลยด้วยซ้ำ

สำหรับเขาแล้ว ฉันเป็นแค่เครื่องใช้ไฟฟ้าที่เสียแล้วชิ้นหนึ่ง ซึ่งเขาจะเปลี่ยนใหม่เมื่อเห็นว่าบ้านเย็นและไม่ได้จ่ายค่าใช้จ่ายต่างๆ

“การแต่งงานแบบเปิดเผย” ฉันพึมพำ คำพูดที่ขมขื่นติดอยู่ในลำคอ “คุณคาดหวังให้ฉันดูคุณทำลายทุกสิ่งที่เราสร้างมาด้วยกัน แล้วยังยิ้มให้กล้องต่อไปงั้นเหรอ?”

ความโกรธบิดเบี้ยวอยู่ในอกของฉัน เจ็บปวดและแสบร้อนจนหายใจไม่ออก

ฉันยอมสละทุกอย่างเพื่อเขา ทั้งอดีต ความสามารถ และตัวตนของฉัน เพียงเพื่อให้เขาได้เป็นหน้าตาของ Laurent Dynamics

ฉันทำงานอยู่เบื้องหลัง คอยแก้ไขปัญหาทั้งหมด และสรุปข้อตกลงทุกอย่าง และนี่คือวิธีที่เขาขอบคุณฉัน: โดยการแนะนำให้ฉันแบ่งปันสิ่งนี้กับคนอื่น

ฉันหยุดอยู่หน้าทีวีด้วยความเหนื่อยหอบ ฉันอยากจะทำลายอะไรสักอย่าง อยากได้ยินเสียงกระจกแตกใต้ฝ่ามือ

ทันใดนั้น หน้าจอก็สว่างขึ้น และเสียงของผู้ประกาศข่าวโทรทัศน์ก็ขัดจังหวะความคิดของฉัน

"ในข่าวเทคโนโลยีวันนี้ กาเบรียล อาร์โนด์ ซีอีโอของบริษัท อาร์โนด์ เอ็นเตอร์ไพรส์ ประกาศความก้าวหน้าครั้งสำคัญในโครงการซอฟต์แวร์ล่าสุดของเขา..."

ฉันตัวแข็งทื่อ ดวงตาจ้องไปที่หน้าจอราวกับลมหายใจออกจากปอด

นั่นไง กาเบรียล อาร์โนด์ ชายที่ดาเมียนสาปแช่งทุกคืน คู่ปรับตัวฉกาจที่สุดของเขา

คนเดียวที่เคยทำให้เดเมียนรู้สึกด้อยค่า คือชายผู้ที่ไม่เพียงแค่ชนะ แต่ยังเหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง

ฉันเดินเข้าไปหาเขาพลางสังเกตเขา มีบางอย่างแปลกประหลาดเกี่ยวกับท่าทางการยืนของเขา การเอียงศีรษะ และความกว้างของไหล่ของเขา

ความทรงจำหนึ่งหวนกลับมา: แสงสลัวๆ กลิ่นไม้จันทน์ และมือของชายสวมหน้ากากที่โอบเอวฉันไว้

หัวใจฉันเริ่มเต้นแรง แล้วฉันก็หัวเราะเบาๆ: มันเป็นไปไม่ได้หรอก

กาเบรียล อาร์โนด์ เป็นที่รู้จักในเรื่องความรอบคอบเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่ไปงานเลี้ยงสวมหน้ากากบ่อยนัก และไม่มีความสัมพันธ์ลับๆ กับใคร

เขากำลังควบคุมสถานการณ์และวางแผนอย่างรอบคอบ ฉันพยายามผลักความคิดนั้นออกไปและตั้งสติใหม่ เดเมียนกลัวผู้ชายคนนี้ ถ้าเขาฝันร้าย ฝันนั้นก็จะมีใบหน้าของกาเบรียลอยู่ด้วย

รอยยิ้มที่ค่อยๆ ครุ่นคิดปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉัน หากฉันต้องการโค่นล้มดาเมียน ฉันต้องมีอำนาจต่อรอง และกาเบรียล อาร์โนด์คืออำนาจต่อรองที่ทรงพลังที่สุดในปารีส

"ฉันทำทั้งหมดนี้คนเดียวไม่ไหวหรอก" ฉันพึมพำพลางหันหน้าหนีจากโทรทัศน์

การจะโค่นล้มกษัตริย์นั้น จำเป็นต้องมีคนคอยปฏิบัติการอยู่เบื้องหลัง

ฉันรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบนทันที อะดรีนาลินพลุ่งพล่านผลักดันให้ฉันวิ่งไปข้างหน้า

เมื่อมาถึงห้องของฉัน ฉันตรงไปที่ด้านหลังของห้องลองเสื้อ เดินแหวกแถวเสื้อผ้าดีไซเนอร์ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงแผ่นไม้ที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง

ฉันดึงสร้อยคอทองคำออกมาจากใต้เสื้อ จี้หนักๆ นั้นพอดีกับช่องลับในผนัง

ได้ยินเสียงคลิกเบาๆ แผงควบคุมเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นประตูเหล็ก ฉันป้อนรหัสยี่สิบหลักลงบนแป้นพิมพ์ จากนั้นประตูก็เปิดออกพร้อมเสียงฟู่

ฉันเดินเข้าไปแล้วอุณหภูมิก็ลดลงทันที นี่คือสถานที่พักผ่อนของฉัน ห้องนี้คือเหตุผลที่แท้จริงที่ฉันซื้ออพาร์ตเมนต์นี้เมื่อหลายปีก่อน เดเมียนคิดว่าฉันซื้อที่นี่เพื่อให้ฉันได้พักผ่อนและอยู่คนเดียว

เขาไม่รู้เลยว่าที่นี่คือศูนย์บัญชาการของ Phantom Grid ทีมลับที่ฉันสังกัดอยู่

ฉันนั่งลงแล้วกดปุ่ม ห้องก็สว่างขึ้นทันที: จอขนาดใหญ่สี่จอส่องสว่างขึ้น สาดแสงสีฟ้าเย็นยะเยือกไปทั่ว ฉันสวมหูฟังและเฝ้าดูระบบเข้ารหัสเริ่มทำงาน

PHANTOM GRID: ออนไลน์

เป็นเวลาเจ็ดปีที่ฉันใช้สติปัญญาของฉันเพื่อสร้างอาณาจักรของเดเมียน ฉันเขียนโค้ดที่ทำให้เขากลายเป็นมหาเศรษฐี ในขณะที่เขาฝึกฝนตัวเองให้เป็นหน้าตาของอาณาจักรนั้น

เขาคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงที่บอบช้ำและหลบซ่อนตัว เขาไม่รู้เลยว่าฉันเป็นใครและมีความสามารถอะไรบ้าง

ฉันเยาะเย้ยอย่างชั่วร้าย: ชายคนนี้เกลียดชังฉันมาก! ฉันจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้หมาป่ากิน

"เครือข่ายใช้งานได้แล้ว" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและสงบ มีเสียงซ่าๆ ดังขึ้น จากนั้นก็เป็นเสียงที่คุ้นเคย

"เจ็ดปีแล้วนะ แคลร์" อองตวน สมาชิกคนที่สองของทีมกล่าว ขณะยังคงอยู่ในชุดสูทและกำลังสูบบุหรี่อยู่ "เรานึกว่าคุณจากไปแล้ว แต่งงานอย่างมีความสุขกับเดเมียน ลอรองต์เสียอีก"

ฉันถอนหายใจออกมาลึกๆ “การแต่งงานครั้งนั้นเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่” ฉันตอบอย่างโมโห “ฉันไม่น่าออกจากโกสต์กริดแบบนั้นเลย เดเมียนนอกใจฉัน แล้วตอนนี้เขาก็อยากมีชีวิตคู่แบบเปิดเผย ฉันยอมทำลายอาชีพการงานของเขาดีกว่า ทุกคนอยู่กันครบไหม?”

"อ๋อ ไอ้สารเลวนั่นนอกใจเธอเหรอ? งั้นฉันเข้าร่วมด้วย!" อองรี ผู้เชี่ยวชาญด้านประชาสัมพันธ์ของเรา เด็กชายที่ฉันเจอข้างถนนในปารีส กำลังฝึกฝนทักษะด้วยงานจิปาถะ "ฉันคิดถึงการมีคนให้ฆ่าอยู่สักคนจัง"

“ผมก็เหมือนกัน” อองตวน ทนายความที่อันตรายที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา ชายผู้ที่สามารถเปลี่ยนสัญญาให้กลายเป็นหมายประหารชีวิตได้ กล่าวเสริม “ขอเป้าหมายมาให้ผมหน่อย ลูกค้าบริษัทของผมมันน่าเบื่อเกินไป”

“แคลร์ ฉันเสียใจมากกับทุกอย่างที่เธอต้องเผชิญ เธอรู้ว่าฉันอยู่เคียงข้างเธอเสมอ” แจ็กซ์กล่าว เธออยู่ในแวดวงสังคมชั้นสูง เป็นสาวสังคมที่ได้ยินทุกอย่างเพราะถูกมองว่าสวยเกินกว่าจะฉลาด แต่เธอก็เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองและขาดขนมปังกล้วยไม่ได้ “ชีวิตฉันมีแต่แชมเปญและความเบื่อหน่ายมาตลอด ขอเป้าหมายให้ฉันหน่อยเถอะค่ะ หัวหน้า”

ฉันบอกว่า "ฉันยังไม่ได้รับข่าวอะไรจากลูคัสเลย"

ลูคัสตอบว่า "ขออภัยที่เงียบหายไป ผมยังว่างอยู่ และถ้ามันเกี่ยวข้องกับการทำลายเดเมียน ผมก็พร้อมลงมือ"

ฉันถูฝ่ามือเข้าด้วยกันด้วยความพึงพอใจอย่างสุดซึ้ง ลูคัส นักวางแผนการเงินของเรา ไม่เคยชอบเดเมียน และฉันเข้าใจเหตุผล: เขาชอบฉัน และฉันก็ไม่อาจทำลายสิ่งมหัศจรรย์ที่เราอาจจะสร้างขึ้นมาได้

เขาเตือนฉันเกี่ยวกับคนคนนั้นแล้ว แต่ฉันไม่ฟัง ที่จริงแล้ว ความเกลียดชังที่เขามีต่อเดเมียนอาจส่งผลดีต่อฉันก็ได้

ฉันเปิดไฟล์ของกาเบรียล อาร์โนด์ ใบหน้าของเขาปรากฏเต็มหน้าจอ

"เป้าหมายของเราคือกาเบรียล อาร์โนด์ แต่ไม่ใช่ในฐานะศัตรู" ผมอธิบาย "เราจะแทรกซึมเข้าไปในบริษัทของเขา กลายเป็นคนสำคัญที่เขาขาดไม่ได้ เพื่อทำลายดาเมียน ผมต้องการอิทธิพลของกาเบรียล"

"จะแทรกซึมเข้าไปในตัวอาร์โนด์ได้หรือ?" อองรีถาม "มันไม่ง่ายเลย เขาเป็นเหมือนปราการด่านสำคัญ เขาเป็นคนออกแบบระบบเข้ารหัสครึ่งหนึ่งที่เราใช้ปกปิดตัวตน"

“ป้อมปราการทุกแห่งย่อมมีจุดอ่อน เฮนรี” ฉันพูดพลางจ้องมองข้อความสีเขียวที่เลื่อนไปมาบนหน้าจอ “และจุดอ่อนของกาเบรียลก็คือโซเฟีย เลขานุการส่วนตัวของเขา เธอคือผู้พิทักษ์วิหาร เธอเห็นสัญญา อ***ล และความคิดส่วนตัวที่สุดที่เขาบันทึกไว้ในเซิร์ฟเวอร์ ถ้าฉันอยากเข้าใกล้กาเบรียล เธอต้องหายตัวไป”

"คุณต้องการไฟล์ที่ทำให้เธอเสื่อมเสียชื่อเสียง" แจ็กซ์กล่าว

"ฉันต้องการให้เธอไป" ฉันตอบ "ฉันจะส่งเอกสารของบริษัทปลอมให้คุณ แจ็กซ์ ดูบันทึกการเดินทางของเธอ หาแผนการให้เจอ แล้วเราจะส่งให้กาเบรียล"

เราทำงานกันเงียบๆ เป็นเวลาหกชั่วโมง กลับไปสู่กิจวัตรเดิมๆ อะดรีนาลินพลุ่งพล่าน รุนแรงและคุ้นเคย เหมือนในวันเก่าๆ ที่แสนดี เดเมียนไม่เคยรู้ว่าฉันเป็นใคร

"ผมเจออะไรบางอย่างแล้ว" อองรีพูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน "เธอมีบัญชีลับที่ฝากเงินเข้ามาเป็นประจำ แม้ว่าจะเป็นจำนวนเงินเล็กน้อยก็ตาม"

"มีอะไรอีกบ้าง?"

"เธอเปิดเผยความลับทางการค้าเล็กน้อยให้กับบริษัทของเดเมียน"

“เยี่ยมเลย” ฉันพูด นิ้วของฉันขยับขณะที่ฉันวางกับดัก “ทีนี้ เราจะไม่แค่เปิดโปงเธอ เราจะสร้างเรื่องราวขึ้นมา ฉันจะแฮ็กเข้าไปในเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของเธอและย้อนวันที่อีเมลบางฉบับ เราจะทำให้ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะขายแผนซอฟต์แวร์ใหม่ของกาเบรียลให้กับคู่แข่งชาวจีนในคืนนี้ ฉันต้องการให้หลักฐานดูเหมือนเป็นการทรยศครั้งสุดท้ายที่สิ้นหวัง บางอย่างที่เขาจะไม่มีวันให้อภัยได้”

อองตวนผิวปาก "นั่นมันโหดร้ายมากเลยนะ แคลร์"

คนอื่นๆ หัวเราะเบาๆ ทำให้ความตึงเครียดในห้องคลายลง

"ฉันไม่สนหรอก" ฉันตอบ "ฉันดีใจที่คุณรู้ว่าฉันโหดเหี้ยมแค่ไหนเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ"

ฉันจำการประชุมครั้งแรกของเราได้: เราไม่มีออฟฟิศ ดังนั้นเราจึงตัดสินใจสร้างโลกเล็กๆ ของเราเอง และมันก็วิเศษมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เราจำได้ว่าเราจัดการแฮ็กเกอร์ให้ลูกค้าคนหนึ่ง ซึ่งทำให้เราได้เงินล้านแรก Jax เปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวทันที Antonie ไปเที่ยวคลับและซื้อชุดนั้นหลังจากที่บอดี้การ์ดตีหัวเขา เราหัวเราะเรื่องนี้กันเป็นสัปดาห์

อองรีลงทุนซื้อเรือยอชต์ที่พวกอาชญากรใช้เป็นประจำ ขณะเดียวกันเขาก็ซื้อแชมเปญดื่มเองและส่งมาให้พวกเราด้วย ส่วนลูคัสกลับพอใจแค่มีเงินอยู่ในบัญชี นั่นเป็นสิ่งที่เก็บเป็นความลับที่สุด

ช่วงเวลาเดียวที่เราทุกคนได้อยู่ด้วยกันคือในห้องลับของคลับ โดยที่บริกรของเราซ่อนตัวอยู่ไม่ให้เห็น มันเป็นช่วงเวลาที่วิเศษมาก จนกระทั่งฉันเสนอให้เราตั้งชื่อเล่นให้กันและเลือกชุดที่จะใส่ เสียงหัวเราะที่ตามมายังคงติดอยู่ในความทรงจำของฉันจนถึงทุกวันนี้

"ผ้าคลุมเหรอ? โอ้ ไม่นะ คุณหัวกระแทกตอนเข้ามาหรือเปล่า?" แอนโทนี่ถาม

"เธอต้องการแชมเปญอย่างแน่นอน" แจ็กซ์กล่าวพลางส่ายหัว

"แล้วเราก็ต้องมีรายการทีวีด้วยเหรอ?" อองรีแทรกขึ้นมา

ฉันอยากจะสัมผัสช่วงเวลาแบบนี้ตอนที่เดเมียนมีพฤติกรรมเหมือนคนป่วยทางจิตจังเลย ดีใจที่ช่วงเวลาเหล่านั้นยังอยู่ และพวกเราก็อยู่ในสภาพที่ดีกว่าเดิม

ฉันเริ่มลงมือแฮ็ก ฉันเลียนแบบความเร็วในการพิมพ์ ข้อผิดพลาดในการพิมพ์ และน้ำเสียงของโซเฟีย ฉันใช้รหัสผ่านส่วนตัวของเธอ ซึ่งฉันถอดรหัสได้ภายในเวลาไม่ถึงสามนาที เพื่อเขียนอีเมลที่มีข้อมูลที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับบริษัทอาร์โนด์ เอ็นเตอร์ไพรส์ จากนั้นฉันก็ส่งอีเมลเหล่านั้นไปยังคู่แข่งของกาเบรียล ทำให้ดูเหมือนว่าโซเฟียเป็นคนแฮ็กพวกเขา

นี่จะเป็นจุดจบในอาชีพของเขาแล้ว ชั่วขณะหนึ่งฉันลังเล จากนั้นฉันก็จำการทรยศของเดเมียนได้

ฉันคลิกที่ปุ่มส่ง

"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กับดักถูกวางไว้แล้ว" ผมประกาศให้กลุ่มคนในเครือข่ายทราบ "ขณะนี้มีข้อมูลเบาะแสจากบุคคลนิรนามกำลังถูกส่งผ่าน VPN นับสิบตัว มันจะไปถึงกล่องอีเมลส่วนตัวของกาเบรียล อาร์โนด์ มันเป็นเอกสารหลักฐานครบถ้วน: บันทึกการเฝ้าระวัง บันทึกการใช้งาน ร่องรอยทางการเงิน มันเป็นหลักฐานที่เอาผิดโซเฟียได้อย่างร้ายแรง"

"แล้วต่อจากนั้นล่ะ?" ลูคัสถาม

"ฉันจะสมัครงานแทนเธอ" ฉันตอบ "อีกไม่นานกาเบรียลก็จะไล่เธอออก และฉันจะเป็นคนเดียวที่แก้ไขความเสียหายได้"